Önümdeki iş kamyonu ağır ağır ilerliyor.

Karşıdan ard arda araçlar geliyor, kamyonu geçemiyorum.

Kamyonun egzozundan çıkan simsiyah duman, camlarım kapalı olsa da aracımın içine giriyor, genzimi yakıyor!

Bir an karşı şerit boşalıyor, can havliyle geçiyorum kamyonu.

Belli ki, sürekli olarak tonajının üstünde yük taşımış!

Bu yüzden motor düzeni bozulmuş, kamyon yağ yakıyor!

Bir süre yol alıyorum, bu kez bir “Halk Otobüsü” çıkıyor karşıma.

Onun da egzozu koyu gri gaz çıkarıyor.

Kurşun ve karbonmonoksit soluyorum.

Ben, iki yılda bir kez “egzoz emisyon pulu” almak için yarım günümü harcıyorum.

Sorun yaşamamak için önce servise gidip araç bakımımı yaptırıyorum.

Çevreyi kirletmiyor, insanları zehirlemiyorum.

Ama başkalarının umurunda değil!

O yağ yakan ve egzoz gazları ile çevreyi kirleten, günahsız insanları zehirleyen araçları kullanan şoförler de bu cinayetin kurbanı oluyorlar ama farkında bile değiller!

Ya trafik görevlileri?

Önlerinden geçen bu “özürlü” ve “tahammüden cinayet sanığı” araçları görmüyorlar mı?

Kendilerinin de zehirlendiklerinin ve müstakbel “KANSER” hastaları olacaklarının farkında değiller mi?

Bu kentin VALİSİ, Emniyet Müdürlüğü, Büyükşehir Trafik Zabıtası da farkında değil mi?

Halkın sağlığını korumak ve çevre kirliliğini önlemek görevleri değil mi?

Bu kentte ağır tonajlı inşaat kamyonları taşıma sınırları üzerinde yük taşıyorlar.

Ender de olsa, göstermelik tonaj kontrolleri belki yapılıyor.

Ama egzozlardan çıkan kirli ve zehirli gazların bu ağır tonajlı yükler den ve bakımsızlıktan kaynaklandığını onlar da biliyor!

Ama ya göz yumuyorlar ya da güçleri yetmiyor; denetim yapamıyor, cezalandıramıyorlar!

Bu kentte, kimi zaman küçücük motosikletlerin egzozlarından bile koyu gri ve genzi yakan dumanlar yayılıyor çevreye.

Çöp kamyonları, iş kamyonları, halk otobüsleri ve özel otoların egzoz gazları ile göz göre göre zehirleniyor, kanser oluyoruz.

Boğuluyoruz, sinsice öldürülüyoruz!

İ M D A T!.. diyoruz.

Kocaeli Valiliğini, Emniyet Müdürlüğünü, Büyükşehir Belediyesi’ni göreve çağırıyorum; bu cinayeti önleyin!..

Son 3 ayda 50’den fazla örgüt elemanını kaybeden ırkçı ve katil terör örgütü yeni eylemlerle varlığını sürdürmeye çalışmaktadır. Diyarbakır Lice’de 13 Mehmetçiğin şehit edilmesi herhalde Sn. Cumhurbaşkanı’nın “güzel şeyler olacak” kehanetine girmemektedir.

Son 8-9 senedir yavaş yavaş terörle mücadeledeki kararlılık zedelenmiş, terörle mücadele onun bunun iznine tabi hale gelmiştir.Türkiye’nin terörle mücadelesinin adresi Irak’ın Kuzeyidir. Türkiye ise bunun tersini yapmış, terörle mücadeleye ABD gölgesi düştüğünden Barzani ile olmayacak yakınlıklar kurmuştur. Türkiye ve Irak’ın kuzeyi ortak bir ekonomik bölge olarak düşünülmüş, Bölgenin kalkındırılması için akılsızca teşvikler yapılmıştır. 27 Mayıs  ve 12 Eylül müdahalelerinin intikamını askerden almakla uğraşan gaflet içindeki bazı siyasiler öç alma yarışına girmiş, askeriyle bizzat mücadele ederek başkalarına askerlik yapmışlardır.Terör örgütünün elinde silah var diye terör örgütünü hedef alanlar, bu örgütün siyasi kolu ile gizli-kapaklı pazarlığa girmişler, ekranlarda burnunu karıştıran, göbeğini kaşıyan bir caniyi demokratikleşme hayali içinde muhatap almışlardır. Malum partiye neredeyse rica ile yemin ettirilmeye çalışılmaktadır.

Hakkari’nin Yüksekova’sı adeta kurtarılmış bölge haline gelmiştir.Polis memuru Metin Batak, Uzman Çavuş Yasin Ak, Uzman Çavuşlar Yalçın Bozok ve Durdu Çapar, Polis Memuru Engin Açıkgöz, kardeşleri Sabri ve Sadi Açıkgöz, İmam Aziz Tan, Uzman Çavuşlar Yahya Karakaya ve Murat Kozanoğlu aynı yerde şehit edildiler. Üstelik Kıbrıs’ta şehit düşen Pilot Yzb. Cengiz Topel’in ismini taşıyan caddede… Katiller ellerini kollarını sallayarak ortada geziyorlar. Bazen kravat takıyorlar bazen de poşi… Sorumlu siyasiler ise; katilleri daha da cüretlendirecek “açılım” projeleriyle uğraşıyorlar. Terörle mücadele edenlerle mücadele edilen bir dönem yaşıyoruz. Seçmen,  %49,9 reyin şimdi sonuçlarını almaya başlıyor.

Bütün olup bitenler karşısında bir çok STK sessizliğini koruyor. Aslında ülkemizde bu kapsamda yer alan bir çok dernek ve vakıf, ya yerli ya da yabancı resmi kanalların, vakıf ve kamu kuruluşlarının güdümünde faaliyet gösteriyor. Dıştan kumandalı kuruluşların başında Soros’a bağlı bazı dernekler var.

Yerli ve Milli çizgideki derneklerin bir bölümü sivil hareketin anlamını ve önemini kavramış değil. Bazı derneklerimiz her gelen iktidara yaranmayı hüner zannediyorlar ve kısmetlerini arıyorlar. Milli çizgideki kuruluşlarla irtibat kurmaktan çekiniyorlar ve göstermelik bir dergi önsözüyle işten sıyrılmaya bakıyorlar. Gerek halk oylamasında, gerek Türkiye’yi Türkiye olmaktan çıkaracak Anayasa değişikliklerinde Türk Ocağımızın Türklerinden ses duyamadık. Tarihi şan ve şerefle dolu bu kuruluşumuzun tavrı bizim gibi Türk Ocaklı olan herkesi üzmektedir.

Basından öğrendiğimize göre İstanbul’da yayınlanan tek Rumca gazete Yunanistan’daki ekonomik kriz dolayısıyla yayınına ara vermek durumundayken imdada Bilgi Üniversitesi yetişmiştir. Bir dönem dıştan kumandalı Ermeni konferansı Boğaziçi Üniversitesinde yapılmak istenmiş, konuşmacısından dinleyicisine kadar tek taraflı düzenlenen bu toplantıya birçok STK ve haysiyetli milliyetçi aydın tepki göstermişti. Mahkeme kararıyla toplantı iptal edilince boşluğu Bilgi Üniversitesi doldurmuş, toplantı orada yapılmıştı. Toplantıyı iptal eden hakim ise Elazığ’a sürülmüştü. Bunlar yarın Taksim meydanında krizdeki Yunanistan için yardım toplarlarsa şaşmayalım.

TBMM’de yemin krizi gerçekten bir demokrasi sınavı idi. CHP’nin yemin edip etmemesi sadece bu partinin iç meselesi gibi gözükse de, konu daha geniş boyutluydu. Yeminin yapılıp yapılmaması halleri artı ve eksileriyle tartışılabilir. Malum partinin demokrasiyle bağdaşmayan ırkçı talepleri ve devlet karşıtı tavırları dolayısıyla yalnız bırakılması uygundu.

Ancak, şu iyi anlaşılmalıdır ki; hiçbir ciddi demokraside rejimi ve demokrasiyi sürdürmenin, ona bağlı olmanın bütün sorumluluğu muhalefetin değildir. Fedakarlık ve uzlaşı eğilimi herkesçe paylaşılmalıdır. Bu sorumluluk ve görev iktidarı da bağlar. Muhalefetin uzun süredir dikkatimizi çeken bu tek taraflı fedakarlık ve rejimin önünü açma eğilimi tekrar düşünülmelidir.

Bugün Türkiye’de bütün kurum ve kurallarıyla gerçekten işleyen bir demokrasiden bahsedilebilir mi? Karşınızda demokrasi terbiyesi almış, onu içine sindirmiş, çoğunlukçu değil ama çoğulcu bir demokrasiden yana, siyasi nezaket nedir bilen bir siyasi kadro var mıdır? Bilhassa 12 Haziran Genel Seçimleri sonrası yeni durum değerlendirmelerine ihtiyaç vardır.

Aynen birey olarak kendimizde olduğu gibi, insanlardan oluşan devletlerde de dış hedefler konulması başarılar getirir.
Eğer kendi iç dünyanıza, yani kabuğunuza çekilmiş ve sadece kendinizle uğraşıyorsanız gerçek hayatta üst üste büyük hezimetler almanız kaçınılmazdır.

Dışarıdaki olayları ve fırsatları kaçırırsınız.

Aynen Arif Nihat Asya’nın dediği gibi

…

“Bu kitaplar Fatih’tir, Selimdir, Süleyman’dır.
Şu mihrap Sinanüddin, şu minare Sinan’dır.
Haydi, artık uyuyan destanını uyandır!
Bilmem, neden gündelik işlerle telaştasın.
Kızım, sen de Fatihler doğuracak yaştasın!”

…

Bu nedenle iç dünyamızla dost, serin, dingin ve ilkeli bir duruşumuz olduktan sonra, çevremize başta olmak üzere dost ve kardeşlerimize de sahip çıkmamız; ömürlük hedefler koyarak, onları gerçekleştirmek için çaba göstermemiz gerekir.

Ülkeler için de aynı şartlar geçerlidir.

Hatırlarsınız; Sovyetler Birliği’nin yıkılması süreciyle birlikte elimizden kaçan fırsatları alt alta yazsak; sanırım rahmetli Zeki Müren’in o meşhur şarkısına rahmet okutacak, devasa bir ‘Kahır Mektubu’ olurdu.

Tabii ki bütün bunlar, biraz da nasip işi…

Ama Rab’im insanlara akıl da vermiş yani, değil mi?…

…

“Yüzüne çarpmak gerek zamanenin fendini…
Göster: Kabaran sular nasıl yıkar bendini?
Küçük görme, hor görme, delikanlım kendini.
Şu kırık abideyi yükseltecek taştasın;
Fatih’in İstanbul’u fethettiği yaştasın!”

…

Diyerek sadece kızlarımızı değil, delikanlılarımızı da unutmadığımızı belirtiyor ve iki güzel haberi sizlerle paylaşmak istiyorum:

23 Ekim 2011 tarihinde gerçekleştirilecek olan Bulgaristan Yerel Yönetim ve Cumhurbaşkanlığı seçimleri için Bulgaristan Türkleri Kültür ve Hizmet Derneği’nden (Bultürk) Türk Cumhurbaşkanı adayı çıkarılacağı duyuruldu.

 İsmi henüz sır gibi saklanan Türk aday için Bultürk (Bulgaristan Türkleri Kültür ve Hizmet Derneği) Başkanı Rafet Ulutürk, Tek Rumeli Televizyonu’na verdiği röportajda, Türk adayın; Siyasal Bilgiler Fakültesi mezunu olduğunu ve ne Türkiye’de, ne de Bulgaristan’da siyaset sahnesinde şu ana kadar yer almadığını belirtti.

Ayrıca Ulutürk, Bulgaristan’da ilk defa Cumhurbaşkanlığı seçimleri için bir Türk’ün aday olacağını söyledi.

Rafet Ulutürk: “Bulgaristan tarihinde ilk defa bir Türk Cumhurbaşkanı adayı çıkması önemli. Olayın; seçimin kazanılıp kazanılmamasından daha çok, ileriki nesillere cesaret vermesi ve önünü açması açısından önemi çok mühim” şeklinde konuştu.

 * * *

ABD’de, Amerikan yerlisi (Kızılderili) ve Türk girişimci işbirliğinde tarihi bir tasarı gündeme geldi.
Amerikan yerli kabilelerine federal hükümetin (Washington yönetiminin) onayına gerek kalmadan sadece Türk şirketleriyle ticaret yapma imkânı sunan tasarı, Temsilciler Meclisi’ne sunuldu.
Yerli Amerikan Dostluk Grubu’nun Eşbaşkanı ve Türkiye Dostluk Grubu’nun da üyesi olan Tom Cole tarafından sunulan tasarı “Amerikan Yerlileri Ticaret ve Yatırım Yasa Tasarısı 2011” adını taşıyor.
Cole aynı zamanda Kongre’deki Kızılderili tek milletvekili olması sebebiyle Amerika Birleşik Devletleri ile Kızılderililer arasındaki sorunların giderilmesi amaçlı olumlu teklifleri gündeme getiriyor.

Bu nedenle tasarının kabul edilme olasılığı yüksek bulunuyor.
Tasarı Amerikan yerlilerinin ekonomik gelişmesine katkıda bulunurken, Türkiye’ye de eşsiz bir pozisyon sağlıyor.
Yasadan sonra Türkiye, Washington hükümetinin iznine gerek kalmadan Kızılderililerin ortaklık kurabileceği tek ülke konumuna geçecek.

Böylece Türk firmaları Amerikan pazarına da çok daha kolay girme imkânı elde edecekler.
Yasa Türk şirketlerine özel sektörün ekonomik büyümesini teşvik etme ve istihdam yaratmada da çok iyi bir fırsat sunuyor.
Düzenlemeyle, tasarı kapsamındaki faaliyetlerin finansmanı, federal hükümetin mali kaynaklarından (Washington’dan) harcama gerektirmeden, özel sektör tarafından karşılanacak.
Tasarı alt komiteden geçmesi halinde komitede oylanacak, burada kabul edilmesinin ardından da Temsilciler Meclisi Genel Kuruluna getirilecek.

Ardından da Türkiye ile Kızılderililer arasında Osmanlı Devleti döneminden sonra, ilk kez doğrudan ilişki kurulmuş olacak…

Türkiye’mizde sık sık yazılan ve gündeme gelen bir husus var. Bir kısım aydınlarımız  -ne hikmetse-  millete ters düşmeyi adeta alışkanlık haline getirmişlerdir.

Bu çelişki bilhassa inanç ve milli mes’elelerde kendini göstermekte, maalesef bazı aydınlarımız, Batı’ya şirin gözükmeyi, milletine bağlı ve sadık kalmaya tercih etmektedirler.

Zaten Batı’da kaale alınmanın bilinen tek şartı, bu millet, bu vatan ve bu devlet aleyhinde bulunmakla adeta doğru orantılıdır. Şayet havas / aydınımız, bilhassa sinema, tiyatro, edebiyat ve tarih kısaca milli kültür sahasında öne çıkmak, popüler olmak ve Batı’da meşhur olmak istiyorsa, bu mağdur aziz milletin geçmişine dil uzatması, ecdadını kötülemesi yeter de artar bile.

Son zamanlarda, uzak-yakın komşularımız dahil, hemen hemen bütün Avrupa devletleri ve ABD, Türkiye’de olan bitenden cesaret alıp, ümitlenerek, Türk Devleti’ni köşeye sıkıştırmaya çalışmakta. İçimizdeki beyinsizlerin de yardımlarıyla Sevr’i hortlatmak istemektedirler.

Bu asır-dide emel ve gayelerine erişmekte, onlara en büyük ümidi, yazık ki, tarih şuurundan mahrum, bazı devlet adamlarımız ve bir kısım siyasetçilerimiz vermektedir. Ayrıca hiç de küçümsenmeyecek sayıda olan, yazarı çizeriyle basın mensubumuz yani aydınımız, köşe yazarlarımız, öyle şeyler yazıyorlar ki, muhtevası / içeriği karşısında şaşmamak, şaşırmamak ve hayret etmemek imkansız.

Yazdıkları nefsü’l-emirde / zatında yani mücerret / soyut olarak düşünüldüğünde doğru  olsa bile, muktezayı hale / zaman ve mekanın gereğine hiç de uygun ve muvafık olmayan, aksine vatanı, milleti ve devleti kaosa, karışıklığa ve meçhul uçurumlara yuvarlayacak dehşetli fikir ve düşüncelerdir. İnsanın gayri ihtiyari “Sehvin (yanlışlığın) bu mertebesi cehl (bilmeden) olmaz.” Diyesi geliyor.

Anlaşılacağı üzere, tenkide tabi tuttuğumuz yukarıdaki zevat / zatlar,  -klasik tabirle-  münevver / aydın dediğimiz elit tabakadan başkası değildir. Bunların söz ve davranışları devletimizi kritik durumlara sokmakta, düşmanlarımıza, aleyhimizde kullanacakları kozlar vermekte.”Bir deli kuyuya taş atar, kırk akıllı çıkaramaz!” misali milletimizin ufuklarını karartma yarışına girmektedirler.

Batı milyonlarca dolar harcasa, kendiliğinden “Kraldan çok kralcı” kesilen vatan, millet ve devleti aleyhinde kalem oynatan, böyle gafilleri bulamazdı.

Halbuki Batı’da hain  -umumiyetle-  avam / halk arasından çıkmakta, havas / münevver / aydın kesim ise devletine dört elle sarılmakta ve ona toz kondurmamaktadır. Hiçbir Batı basınında kendi devleti aleyhinde, bir tek satıra rastlayamazsınız. Zaten buna fırsat bile vermezler. Dünyayı onun başına yıkarlar.

Bizde ise hain  -genellikle-  aydın tabakadan çıkmakta, halk ise tam aksine vatan, millet ve devletine tam manasiyle merbut / bağlı ve sadık kalmaktadır. Nitekim milletimizin, her fırsatta sarf ettiği: “Allah, devlete millete zeval / yokluk vermesin!” içten dua ve temennisi hepimizce malumdur.

Her şeye rağmen, bu tip aydın zümresinin gittikçe sayıları azalmakta. Bir bir aramızdan ayrılarak, her hususta hesap vermek üzere, İlahi Adalet huzuruna celp olunmaktadırlar.

Nev-zuhurların ise, eskileri kadar bir kıymeti harbiyeleri yoktur.

Güvenlik; insanların yaşama hakkı, ülkelerinde benimsediği kuralların ve değerlerin korunmasıdır. Bunu tehlikeye düşüren tehdittir.

Tehdit, korkutmak tehlike meydana getirmektedir. Tehdit için iki unsurun ortaya çıkması lazımdır. Bunlardan birisi kabiliyet diğeri de niyettir.

Niyet ve kabiliyet birleşince tehdidin kriz safhası başlar.

Halen dünyanın pek çok yerinde, barışla savaş arasında değişen şiddette tehdit, kriz ve çatışmalar yaşanmaktadır. Bu gelişmelere bir çözüm üretilememektedir.

Süper güçlerin içerisinde yer aldığı büyük orduların kullanılarak toprak işgali ve sınırları değiştirecek istilacı tehditler şimdilik ortadan kalkmıştır.

Ancak gelişmiş ülkelerin modern eğitimli ve iyi donatımlı orduları varlığını sürdürmektedir. Bu ordular öncelikle enerji kaynakları hammadde ve tüketim pazarları ile ulaşım hatlarının emniyetini sağlamak üzere kullanılacaktır. Bu nedenle gelecekteki tehditlerin temel sorunlarından birisi enerji ve hammadde kaynaklarıdır.

Dünya enerji kaynaklarının % 75’ne sahip Avrasya coğrafyasındaki bir kısım ülkeler ve bölgeler için klasik anlamdaki askeri tehdit devam edecektir.

Mikro milliyetçilik akımları ve devletlerin bölünmesi stratejik kaynakların bulunduğu bölgelerdeki toplulukları bölgesel azınlıklar olarak ön plana çıkaran gelişmiş ülkeler karşılarında zayıf ülkeler görmek istedikleri için bu azınlıkları tahrik etmektedirler.

İç dinamikleri kuvvetli olan Avrupa ” bölgesel azınlık dilleri Avrupa şartı” ve “Kopenhag kriterleri” ile alt kimliklerin ortaya çıkmasını teşvik etmektedirler.

Bu gelişmeler endişe yaratmaktadır. Çünkü BM’nin tarihine bakacak olursak ilk olarak 22 ülke iken daha sonra 52, 1997 yılında 185, 2000 yılında 189 ülke BM üyesidir. 2005 yılında BM’ye üye ülkelerin sayısının 195 olduğu bilinmektedir.

Bu artışın birçok sebebi vardır. Kuzeyin zengin ve gelişmiş ülkeleri: Güneyin yoksul ve az gelişmiş ülkeleri arasındaki uçurum gittikçe büyümekte küreselleşmenin bir sonucu olarak zayıflayan çok uluslu devletler bölünmelere mecbur kalmaktadır. Bunun örneği Sovyetler Birliğinin dağılmasında görülmüştür.

Coğrafya itibariyle dünyanın en büyük ve askeri yönden güçlü devleti olan Sovyetler Birliği 1991 yılında dağılarak 15 ayrı Cumhuriyete bölünmüştür. Almanya’nın askeri ve ekonomik gücünün etki alanında ki Yugoslavya 6, Çekoslovakya da ikiye ayrılmıştır.

Ekonomik gücü üstün olan devletlerin desteklediği bu yeni küreselleşme stratejisinde kuralsız, kurumsuz ve yozlaşmış yönetimlerin egemen olduğu ülkelerde bölünme bilim ve teknoloji ile desteklenen kurallı ve kurumlaşan ülkelerde de bütünleşmenin olacağı anlaşılıyor. Bu gelişmeler gelecekte çatışma ve bölgesel savaşlara da neden olacaktır.

Kültür çatışmasının yarattığı tehlike ve tehditler 1929 yılında dünya ekonomik buhranı yaşarken devlet kavramına pek uygun düşmeyen ve bir manga askeri gücü olan Avrupa Hıristiyan kültürünün merkezi Vatikan 7 Haziran 1929′ da bağımsızlığını ilan etmiştir.1944 yılında 450 tümeni olan Stalin’in “Vatikan’ın kaç tümeni var”  diye alaya aldığı bu küçük devlet bugün varlığını sürdürmektedir. Hâlbuki Stalin’in güce dayalı sistemi çökmüştür. Bu bize tek başına askeri gücün güvenliğin sağlanması için yeterli olmadığını ekonomik güç ile iç yapıyı kuvvetlendiren kültürün önemini kanıtlamıştır. 

“Avrupa Hıristiyan kültürü” dediğimiz zaman Hıristiyan inanç değerlerinden beslenmiş Vatikan’ın gözetimindeki insanların şekillendirdiği yaşam tarzı ve değerler sistemidir.

Bu ülkelerde Türkiye’ye yer yoktur, yaklaşımı aslında tarihin derinliklerinden gelen “Hıristiyan” “Müslüman” çatışmasındaki ön yargılarla beslenen bakış açısından kaynaklanmaktadır.

Türkiye’ye yönelik tehditler:

Türkiye’ye yönelik tehditleri çevre ülkelerinden ve Global güçlerden kaynaklanan dış tehditler ile Cumhuriyete ve rejime yönelik iç tehditlerle ve kaynağı belli olmayan ve sosyal hayatı etkileyen örtülü hareketler olarak tespit edilebilir.

Türkiye 2. Dünya Savaşından sonra ve soğuk savaş döneminde SSCB’den gelen dış tehdidi, NATO’ya girerek dengelemiştir. Şimdi soğuk savaş sonrası dış tehdit olarak SSCB’nin mirasçısı RUSYA Federasyonunun sahip olduğu nükleer silah tehdidi devam etmektedir.

Yunanistan ve Ermenistan ile aramızdaki sorunlardan kaynaklanan dış tehditler, İran, Irak ve Suriye gibi komşuların teröre sağladıkları destek ve uzun menzilli füzelerden kaynaklanan dış tehditler vardır.

Ayrıca su kaynaklarının kullanılmasında ve sınırı aşan sular konusunda bizim dışımızda politikalar üretilerek hazırlanan yeni oluşumların neden olacağı tehditler vardır.

1. Dünya harbi esansında açıklanan Wilson prensiplerine göre Doğu Anadolu’da 6 vilayetin ikisi Ermenilere, dördü de Kürtlere verilerek kurulacak olan ve SEVR anlaşmasıyla açığa çıkan Ermeni ve Kürt devletlerinin Arasındaki hudut ABD başkanı WİLSON tarafından çizilmesi ve bu iki devletin ABD himayesinde oluşması arzu edilen bir çözümdü. Özellikle İngiltere’nin desteklediği bu proje Mustafa Kemal ve arkadaşları tarafından boşa çıkarılmıştır. Lozan Antlaşmasıyla akamete uğratılan bu teşebbüsten sonra 1924 yılında Hakkâri ‘de NASTURİ, 1925 yılında Bingöl’de İngiltere’nin desteklediği Şeyh Said ayaklanması olmuştur. Bu ayaklanmalar bastırıldı ancak 6 Haziran 1926’da Misak-ı Milli sınırlarının içinde olan Musul bölgesini kaybettik.

Amerika 18 Ocak 1927’de Lozan Barış Antlaşmasını senatoda görüşmeye başladı ve yapılan oylamada Lozan Barış Antlaşması red edildi. Bu durumun günümüze yansımaları şöyle olmuştur.

1974 yılında Kıbrıs Barış Harekâtının hemen sonrasında Rum, Yunan ve Ermeni işbirliği sonucunda Ermeni terörü başladı. Ve 1984 yılında Ermeni Terörü geri çekildi. PKK terörü başlatıldı. Bu terör harekâtı ile 30 bin insanımızı kaybettik.

Devam eden PKK, Hizbullah ve Marksist terör faaliyetlerine ilave olarak Ermeni terörü yeniden çağa uyarlanmış hukuki ve siyasi bir zeminde kullanılmak üzere Avrupa Parlamentosunun himayesinde karşımıza çıkarılmaktadır. Hatırlanacağı üzere 15 Kasım 2000 tarihinde Avrupa Parlamentosunda 234 oyla kabul edilen karara göre; ” Avrupa Parlamentosu Türk Hükümetini ve TBMM’sini Türk toplumunun önemli bir kesimini oluşturan Ermeni azınlığa desteği artırmaya ve bu çerçevede modern Türk Devletinin kurulmasından önce Ermeni azınlığın maruz kaldığı soykırım resmen tanımaya davet eder” demektir.

Ayrıca AB katılım ortaklığı belgesinde de bireysel hak ve özgürlükler kapsamında bu devletin kurucusu ve aslı unsuru olan Kürt orjinli vatandaşlarımız için kültürel haklar, anadilde yayın ve eğitim hakları adı altında ülkemiz bölünmek istenmektedir. İçeriden ve dışarıdan desteklenen bu gelişmeler milli birliğimizi ve toprak bütünlüğümüzü bozacak büyük bir tehdit niteliğini almıştır. Çünkü bu oluşumların arkasında olan Avrupa Ermeni kozu ile Kafkaslara, Ege sorunuyla Balkanlara, Kıbrıs ve Güneydoğu sorunlarıyla da Ortadoğu da ki politikalara müdahil olmanın hukuki alt yapısını hazırlamaktadır.

1950 yılından itibaren rejime yönelik iç ve dış destekli tehdidin seyri şöyle gelişmiştir. Devletçilik yerine sosyalizm, Cumhuriyetçilik yerine 1. ve 2. Cumhuriyet, laiklik yerine dinsizlik veya anti laik (suni-alevi bölünmesi) demokrasi yerine bölücülük yapılmaya çalışılmıştır.

Günümüzde demokratik hakların kullanılması çağdaş devleti ve çağdaş toplumun oluşturulması için çok önemlidir. Ancak birey hak ve özgürlüklerini kullanırken devlete ve topluma karşı ödevlerini de unutmamak gerekir. Bireysel hakların kullanılması, bireysel kültür, bireysel otonomi adı altında devletin varlığını ülkenin bütünlüğünü bireyin özgürleştirilmesi uğruna feda edemeyiz. Bu hakların kullanılması Atatürk ilkelerini red etme hakkını da doğurmaz. Bu yanlışlıklar AB’ne girme uğruna bir araç olarak da kullanılamaz.   

Türkiye 3. kez AKP iktidarının tek başına iktidara geldiği bir döneme girdi. Muhalefet bir türlü AKP’yi iktidardan alaşağı edecek formülü bulamıyor ve gösterdiği reçetelerle Türk halkını ikna edemiyor.

AKP’nin elde ettiği başarının mutlaka birden fazla nedeni vardır. Bunları tespit etmek ve önem sırasına göre sıralamak muhalefet partilerinin işidir.

Ancak bir husus var ki; ya görülemiyor ya da görülse bile bu noktada bir çare bulunamıyor. O da AKP’li belediyelerin halkı memnun eden çalışmalarıdır.

Kanaatime göre AKP’li belediyeler, çağdaş gelişmiş normlarla mukayese edildiğinde başarılı sayılacak bir durumda değildir. Fakat Cumhuriyet tarihinden bu yana görev yapmış diğer belediyelerle mukayese edildiğinde, halkı en fazla adam yerine koyan ve basit de olsa somut çözümlerle halkı memnun eden, belediye yönetimleri olma hüviyetleriyle çok başarılıdırlar.

Belediyelerin bu aldatıcı başarısı, AKP iktidarının 3. Dönemde de tek başına devam etmesinde en önemli sebeplerden biri olmuştur.

Halbuki; AKP’li belediyelere gerçekçi bir yaklaşımla baktığımızda, görev ve yetki  alanlarında büyük imar ve dolayısıyla rant alanları yarattıklarına, betonlaşmış şehir görüntülerine, yeşil alanların yok olmasına, yandaşların rantiye haline geldiğine, ihalelerin üzerindeki tartışmalara, ulaşım sorunlarına ve daha bir çok keşmekeşe rastlıyorsunuz.

Buna karşılık, fakir ve geri bırakılmış Türk halkının gönlü, basit ama yapılması kolay işlerle kazanılmış oluyor.

İstanbul’u ele alarak, bir iki örnek verelim. İstanbul’u neredeyse bir baştan bir başa kateden Metrobüs hattı, vatandaşa çektirdiği onca cefaya rağmen seçim kazandıran bir etken oldu. İDO’nun Bursa, Bandırma ve Yalova seferleri, ücreti pahalı da olsa olsun, Marmara bölgemizde yaşayan halkı memnun etti. Kiptaş’la ucuz konutlar, belediye tesislerinde pahalı ama halkın kültürüne uygun yemek yenilen ortamlar, Miniatürk benzeri kültürel hamleler, konser salonları, her semte uydurulan parklar ve nihayet İstanbul Akvaryum örneği gibi öncesinde halkın hiç görmediği makyajlar; AKP’ye prim yaptırdı. İftar yemekleri ve kadınların otobüslerle Türkiye’yi dolaştırılmalarını saymayalım isterseniz. Hele insan ölüsüne verilen değer, cenaze ve mezar işlerinin cumhuriyet tarihinde görülmedik düzeyde iyi yürütülmesi halkın mesut olmasına yetti de arttı bile…

Son dikkat edilmesi gereken nokta ise belediyelerin halkla kurduğu ve insan psikolojisini etkileyen, insani ilişkilerdir. Belediyelerdeki güler yüzlü karşılayış ve işin ciddi takibi, sözlerin yerine getirilmesi AKP’nin büyük bir itibar kazanımına sebebiyet vermektedir. Halk işini istediği gibi sonuçlandıramasa bile gördüğü bu sahte ilgiden memnuniyet duymaktadır.

Muhalefet partileri bunlara benzer çalışmaları yaptıklarını söyleyebilirler. Öyleyse bunu seçim sandığına yansıtacak tarzda halka pazarlayamamaktadırlar. Ya da iktidar bizim belediyelerimizin parasal imkanlarını kısıtlamıştır veya soruşturmalardan nefes alamıyoruz bahanesini öne sürebilirler. Bana göre bunlar geçerli bahaneler değildir. Çünkü AKP’nin ilk belediyeleri 1994’de iktidar oldu. O dönemde başka partiler iktidardaydı. Onlarda parasal sıkıntılarla ve soruşturmalarla uğraştılar. Ve yerel yönetimlerde 4 dönem, Merkezde ise 3 dönem iktidar olma şansını yakaladılar.

Bunun nedeni; beğenmesem de, başarılı bulmasam da mahalli idarelerde misyonlarına uygun ve vizyoner ama oportunist bir anlayışla çalışmalarıdır. Bunun en basit örneği de seçim zamanlarında belediyelerce artan oranlarda dağıtılan erzak ve kömür yardımlarıdır.

Bu gün muhalefet olarak CHP ve MHP’nin, AKP’li belediyelerin ortaya çıkardığı bu döngüyü kırması gerekiyor. Bunun için hiçbir mazereti kabul etmiyorum. CHP’nin 4’ü büyükşehir olmak üzere (Antalya, Eskişehir, İzmir, Mersin) ve 11 il (Aydın ve Muğla gibi iller dahil olmak üzere) ve 173 ilçe (Çankaya, Yenimahalle, Muratpaşa, Nilüfer, Bandırma, İskenderun, Sarayköy, Uzunköprü, Marmaris, Lüleburgaz, Çorlu, Karadeniz Ereğli  vb. gibi) 343 belde toplam 532, MHP’nin ise içinde Manisa, Isparta, Balıkesir, Kastamonu, Bartın, Karabük gibi iller olan 8 il, Fethiye, Nazilli, Tarsus gibi ilçelerin yer aldığı 112 ilçe ve 303 beldeden oluşan belediyesi vardır.

Muhalefetin iki partisi CHP ve MHP, bu kadar sayıdaki belediyesini, misyonlarına uygun vizyon anlayışları ile somut bir şekilde halkın önüne getirerek önlerindeki zamanı verimli değerlendirmesi gerekmektedir. Bunu yapacak akıl,bilgi ve tecrübeleri olduğuna şahsen inanmak istiyorum.

Bunu ancak bu meseleyi önemli görerek ve üzerine düşerek başarabilirler. Ancak her nedense bunun üzerine düşmemektedirler. Bunun nedeni de, muhalefet partilerinin karar vericilerinin yeterince halkın içinde ve halktan biri gibi yaşamamalarıdır diye düşünüyorum. Eğer muhalif siyasetçiler İstanbul Akvaryum’un açılışında bulunsalar, Başbakan Erdoğan’ın bu akvaryumu 3 gün bedava ilan etmesi ile halkın yaşadığı sevinci bilseler ve daha önce görmedikleri ve bu nedenle mukayese imkanı bulamadıkları için halkın bu akvaryumdaki mutluluğunu görseler ne demek istediğimi anlarlardı.

Halbuki 2011 Haziran seçimlerinin neticesi iyi okunursa; CHP ve MHP’li belediyelerin olduğu yerlerde, bu muhalefet partilerimizin bekledikleri oyu alamadıkları görülmektedir. Eğer tedbir alınmaz ve belediyeler yoluyla halkla buluşulamazsa, 2014 mahalli seçimleri muhalefet için ağır bir hüsrana dönüşebilir. Çözüm; muhalefet liderlerinin belediyeler konusuna çok ciddi bir şekilde eğilmelerinden geçiyor. Yoksa bir gün gelir İzmir’liler bile “gavur” olmaktan vazgeçerek “Akİzmir”i tercih edebilirler. Ya Antalya’lılılar!!!