Kendisini 1981 yılında Ankara Numune Hastanesi’nde, bir hastasından kaptığı Hepatit B hastalığının tedavisinde ki hekimliğini yaptığım dönemde, tanımıştım. Hastalığına rağmen güler yüzü, hoş sohbeti, çevresine faydalı olma ve yük olmama gayretindeki titizliği ile meslektaşlıktan dost ve arkadaşlığa giden  bir hatıramız vardır. Kendisi gibi nazik ve zarif eşi Zeynep Hanımı da kliniğimizin kapalı klinik (ziyaret yasaklı) olması sebebiyle tanımıştım. Eşine olan sevgisi ve ona sağlıkçı kimliğinin de verdiği bilgi ve görgü ışığında bu hastalığını şifa ile atlatmasında yardımlarını güzel hatıralar olarak unutamam. Daha sonra önce ben ve müteakiben Dr. Şefik o günkü adıyla İzmit SSK Hastanesi (şimdi ki Seka Hst.) ‘ne mecburi hizmet yükümlüsü olarak atandığımızdan bu arkadaşlığımız ailelerimizi de kapsayacak şekilde otuz yıldır sürmektedir.

Hekimliğini örnek alınacak şekilde yapardı. Hiçbir zaman hastalarına kötü davranmaz, hastaları arasında ayrım yapmaz, muayenehanesinde gördüğü ve sorumluluğunu aldığı hastaları ile hastanesinde ki hastaları arasında farklı davranmazdı. Biliyorum ve şahidiyim ki hastane polikliniğinden yatırdığı ve ameliyatını yaptığı altı bine yakın hastasından hiçbir ek bir ücret almamıştır. Her bir hastasının pansumanı, ilaçlarının nasıl kullanılması gerektiği noktasına kadar titizlikle ilgilenir onların memnuniyeti ve iyileşmesi mutluluğunu önemserdi. Boynundan eksik etmediği kravatı ve her zaman dikkat ettiği temiz kıyafeti ile gülen bir yüz, ısrarcı ve kararlı bir tutumla zor da olsa muayenesini tamamlar hastalarını bilgilendirirdi. Bu babacan hekimliği yanında bir halk eğitmeni tarzı ile daha iyi bir insan, daha sorumlu bir vatandaş olunması yönünde ki bilgilendirmeyi de bir vazife bilirdi. İnanıyorum ki meslektaşlarımızın yüzde otuz yüzde kırkı bu özellikte olsaydı, mesleğimiz ve meslektaşlarımız için özgün ve lüzumlu bir çalışma şekli olan muayenehane hekimliğinin kaldırılmasına giden ‘tam gün yasasına ‘ ihtiyaç olmazdı.

Dr. Şefik Hoca yalnız hekimliği ile yetinen biri değildi. Kültür ve sosyal olaylara ilgi ve katılımlarıyla hayatını dopdolu kılmıştır. İzmit’e geldiği günden itibaren ek bir şeyler yapmaya çalışmıştır. Çok sevdiği Türk Müziği ile ilgilenmiştir. İl Kültür Müdürlüğü bünyesinde doksanlı yıllardan günümüze kadar önemli çalışmalar yapmıştır. Kendisi için Türk Müziği’ne katkı veren bu çalışmalar vazgeçilmez bir görev ve hizmet idi. Yılda birkaç kez yaptıkları konserler şehrimiz insanı için nefis sanat ziyafetleri olarak unutulmayacaktır. Bu alanda ki arkadaşları için fedakâr bir önder, yetkili amirler için ise iyi şeyler yapmaya çalışan gayretli bir İzmit beyefendisidir. Türk Tasavvuf Musikisi’ne verdiği katkılar da kendisini tanıyan din adamı arkadaşları için unutulmaz hatıralar olarak anılacaktır. Bu özelliği ile toplantıların ve grupların aranılan bir siması idi. Cebinde taşıdığı gerek Türk Sanat Müziği gerekse Türk Tasavvuf Musikisi eserlerinden parçaları, arkadaşlarıyla beraber söylemek kendisi için bir zevk orada bulunanlar için de beklenen ve o günü güzel kılan davranışlarıydı.      Kocaeli Aydınlar Ocağı içinde ki faaliyetleri, Kocaeli Tabip Odası çalışmaları, İzmit Kızılay Derneği çalışmaları kendisi ile birlikte bir şeyler yapmaya çalıştığımız, şehrimize faydalı olma gayretimizde ki hatıralarla doludur. Şimdi geriye dönüp baktığımda bunların ne kadar önemli ve faydalı olduğunu daha iyi anlıyorum.

Kendisi son zamanlarda Kocaeli de yaşayan Afyonlulara yönelik (ata memleketi Afyon’dur) çalışmalar yapmıştır. Burada da hedefi bu hemşerileri ile beraber sosyal sorumluluk çerçevesinde şehrimize daha faydalı olmak, onlarla beraber güzel şeyler yapabilmekti.        1995’ten itibaren önce SSK hastanesinde başhekim muavini olarak daha sonra Kocaeli Devlet Hastanesinde başhekim olarak sağlık yöneticiliği yapmıştır. Kurumlarının daha iyi, daha kaliteli, daha çok hizmet vermesi yönünde ki niyet ve gayretleri sağlık camiamızın bildiği hususlardır. Kocaeli Devlet Hastanesinin bünyesinde ki Onkoloji hastanesi biriminin şekillenmesinde iyi bir bürokrat olarak önemli katkıları olmuştur.                                                                   Yöneticiliğinde devletin parasını kendi parası gibi özenle koruyup en uygun şekilde harcama ve hizmetin standardını daha iyi hale getirme düşüncesinden hiç taviz vermemiştir. İnatçı ve ısrarcı tavrı şaşırtıcı derecede idi. Yoğun çalışma temposu, yöneticiliğin getirdiği stres, kilosunun da getirdiği risk şartları onu 2006’da ağır bir kalp krizi ile karşı karşıya bırakmıştı. Bu ağır kalp krizinden sonra sağlığına kavuşmasına müteakiben yöneticilikten istifa edip hekimlik ve sosyal hayatında ki hizmetlerine bugüne kadar devam etmiştir.

Dr. Şefik kardeşim bütün bu çalışmalarını sanki bir derviş misali hep iyilik ve faydalı olma yönünde yürütmüştür. İnsanlara her durumda sevecen ve verici olmak onun unutulmayacak karakteriydi. Şefik hocamızın sağlık hususunda ki dikkatsizliği maalesef kendisini ve dostlarımızı ağırladığım bir iftar sonrası yeni bir kalp krizi geçirmesine götürdü. Her türlü tıbbi müdahalenin kendisine yapılmasına rağmen yoğun çalışmanın getirdiği yorgun kalbi bu krize dayanamadı ve maalesef kendisini kaybettik. Dinen önemli olan kadir gecesinde namaza giderken olan bu kriz, ayrıca 26 Ağustos gibi Türk tarihinde Malazgirt Zaferi ve Afyon’un kurtuluş gününe denk gelmektedir. Kendisini kaybettiğimiz  bu günün dini ve milli özellikte olması da bizim için ibret alınacak hikmetlere sahiptir inancındayım.

İzmitlilerin Dr. Şefik kardeşimin cenazesine gösterdiği ilgi her zaman rastlanılamayacak şekilde olmuştur. Fevziye camiini dolduran, toplumun her kesiminden gelen cemaat kendisinin ‘ şu gök kubbe de hoş seda ‘ bıraktığının en güzel işaretiydi. Ailesine ve dostlarına acılarını azaltan bu ilgi ve muhabbet halkımızın iyiye ve güzele olan gösterdiği bir vefa timsalidir. Yerel gazetelerimizin bu kayba olan ilgisi de ayrıca bir takdir konusudur. Örnek alınacak yönleri çok olan bir hayat yaşamış olan Dr. Şefik kardeşimin aile ve yakınlarına Allah ‘tan sabır diliyorum.  

Allah rahmet eylesin, mekânın cennet olsun…

Yazıma bütün Müslümanların Bayramını kutlayarak başlamak istiyorum.  

Yüce Allah insanlara huzur saadet sevgi ve hoşgörü versin. 

Savaşlar bitsin, kavgalar bitsin kimse kul hakkı yemesin, kimse kimseye üstünlük taslamasın. Ezen ezilen olmasın, kimse dini inanç ve kanaatlerinden dolayı kınanmasın, zorlanmasın, horlanmasın.  

Bunları yazarken aklıma 20 sene önce baktığım bir dava geldi. Bu dava çok ilginç olduğu için sizinle paylaşmak istiyorum.  

Balıkesir’in Dursunbey Kazasında vatandaşın birisi bir mahalli gazete çıkarıyor. Gazete bir Ramazan Bayramı için şu cümleyi kullanmış ” Kim namaz kılmaz, oruç tutmaz ve bayramdan istifade ederse bayramı zehir zıkkım olsun” bu bir bedduadır. Ve bize göre yanlış bir cümledir. Ancak CHP Dursunbey İlçe Başkanı bu yazıyı okuyor ve hemen C. Savcığına şikâyet ediyor. Sayın savcı da bu dilekçeyi ciddiye alıyor ve yazı ile birlikte dosyayı Ankara C. Savcılığına gönderiyor. Yazıda suç unsuru olup olmadığını bilirkişi marifetiyle tespit ettirmek istiyor. Rapor veriliyor. Bu yazıya göre gazeteci eski ceza kanununun 312/2 maddesini ihlal etmiştir. DGM’de yargılanması gerekmektedir.

Dursunbey C. Savcısı dosyayı İstanbul DGM’ye gönderiyor.  

İstanbul DGM’de gazeteci hakkında 312/2. Maddeyi ihlalden dava açılıyor.  

Şimdi 312/2 nedir merak edersiniz diye aynen yazıyorum.  

“Sosyal sınıf, ırk, din, mezhep veya bölge farklılığına dayanarak halkı birbirine karşı kamu düzeni için tehlikeli olabilecek bir şekilde düşmanlığa veya kin beslemeye alenen tahrik eden kimseye bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası verilir.” 

Gazetecinin bir bedduası nasıl bu suç kapsamına alınmış ve DGM’de dava açılmış anlamak çok zor. Neyse rahmetli İsmail Dayı Yağmur yayınevinin sahibi bizi tanırdı. Gazeteci de hemşerisi olduğu için bize vekâletini verdi. Ve biz davaya sanık vekili olarak girmeye başladık. Biz savunmamızı yaptık. “Her ne kadar söz söylenmemesi gereken bir söz olsa da basit bir bedduadır. 312. maddenin içerisinde mütalaa edilemez” diyerek sanığın beraatını istedik. 

Karar oy çokluğu ile ceza olarak çıktı. Mahkeme başkanı beraat istiyor, iki üyenin oy çokluğu ile karar çıkmıştı.  

Verilen kararı temyiz ettik, karar temyizden bizim savunmamız doğrultusunda bozuldu ve mahkeme bozmaya uyarak beraat kararı verdi.  

Nereden nereye Gazetecinin işgüzarlığı yaptığı bir beddua sebebiyle DGM’de yargılanması ibret verici bir olay olduğu için Bayramda bunu yazma zorunda kaldım. Tekrar Bayramınız kutlu olsun.   

İlk gördüğümde de son görüşmemizde de, bu arada geçen 29 senede de her hal ve şarttaki beraberliklerimizde, yüzünde hep bebek saflığında bir tebessüm vardı. Kalın bıyıklarının örtemediği bu saf ve muzipçe tebessüm ve ışıldayarak bakan gözleri bence O’nun en ayırt edici özelliğiydi.

O’nu sinirlendiren, üzen, bazen ölümün kıyısına, bazen de geçim sıkıntısına götüren haksızlıkları anlatırken bile asla bağırıp, çağırmadı. Kişiliğinin parçası olan tebessümünü yüzünden hiç eksik etmedi.

Sabırla yumuşak yumuşak anlatan, içindeki imanı ve tevekkülü her fırsatta açığa vuran bir olgunluk timsaliydi.

O’nu İzmit’te ihtisas sonrası mecburi hizmet için geldiği 1982‘de tanıdık. Kocaeli’de Kulak Burun Boğaz uzmanı olarak binlerce kişiye şifa vasıtası oldu. Başhekim Yardımcısı ve Başhekim olarak ciddi hizmetleri oldu. Hem de siyasi baskı ve sindirme gayretlerine rağmen. Ama bu mücadelede kalbi zayıf düştü. 6 sene kadar önce ölümden döndü. “Ben öbür tarafı biraz gördüm, gördüğüm kadar çok hoş bir yer” derdi. Bu olayın hatırası sadece kalbine takılan beş adet stentten ibaret değildi. 6 sene sonra gideceği boyuttan bazı görüntüler, huzur ve mutluluk verici enstantaneler ve de birbirinden habersiz binlerce kişinin okuduğu dualar hatta hatim zincirleri ile O’na şifa vermesi için toplu yakarışları nasip eden Allah’a şükran duygusu kalmıştı. Bir de beş stenti anlatırken kullandığı “ben 5 yıldızlı general oldum” esprisi.

Dürüsttü. Kanaatimce kendisine en küçük bir haram lokma nasip olmamıştır. Yaptığı görevler esnasında ayağını kaydırmak isteyenler bile en küçük bir yanlışlığını bulamamıştı.

İzmit’teki ilk yıllarında yerli marka, kuş serisinden ucuz bir arabası vardı. Kendisine senden daha kıdemsiz hekimler lüks arabalar kullanıyor, sen niye almıyorsun? diye sormuştum. Çünkü o dönemde doktorların hastanede yaptığı muayene ve ameliyatlardan (kanuna aykırı olarak) para alması çok yaygındı. Toplum bu uygulamaya o kadar alışmıştı ki suç veya ahlaksızlık olarak da görmüyordu. Hastalar normal bir mükellefiyetmiş gibi doktorlara bu paraları veriyordu. Ama Şefik Bey, “hastaların para vermesi için çalışmayı bir yana bırak, verilen paraları almamak için verdiğim mücadeleyi kesiversem birkaç ayda o arabalardan ben de alabilirim. Ama Allah bana haram para nasip etmesin” cevabını vermişti. Bu ilkesinden hiçbir zaman vazgeçmedi. Helal ve hak edilmiş parayla edinilmiş, orta halli mütevazı bir hayatı tercih etti. Bu tercihin semeresi bereket ve mutluluk oldu.

Normal mesaisinin üstüne, çok yoğun çalışan muayenehanesinde geç vakitlere kadar görev yapan Şefik Bey, sosyal ilişkilerini de hiç ihmal etmedi. Dostlara yaptığı ev ziyaretlerinin gece saat 23 ve sonrasına gelmesi çok sıradan hadiseydi. Bütün arkadaşları Şefik Beylerin geç geleceğini ama mutlaka söz verdiği gibi geleceğini bilirdi. Kocaeli Aydınlar Ocağı toplantılarında her zaman en son gelir, yüzündeki o tatlı tebessümü ile herkesi selamlardı. Biz de “Şefik Bey geldiyse, gelmesi gereken herkes gelmiştir” esprisi ile yorucu mesaisine rağmen toplantıları aksatmamasındaki azmine saygı duyardık.

Yorgunluğu sebebiyle zaman zaman birkaç dakikalık “göz kapaklarını dinlendirme” seansları yapmasına da alışmıştık.

Sosyal faaliyetleri arasında yürüttüğü Kültür Müdürlüğü Türk Sanat Müziği Korosu yöneticiliğini de hiç ihmal etmedi. Türk Sanat Musikisi ve Türk Kültürüne âşıktı. Kocaeli Aydınlar Ocağı faaliyetleri ile yaptığımız istişari toplantılarda yaptığı tekliflerden en az birisi kültür ve sanat faaliyetleri yapmak yönünde olurdu.

Koroda Yönetim Kurulu Başkanlığı yanında korist ve solist olarak görev yapardı. Koronun konserlerini dinleyenler, O’nun yaptığı açılış konuşmalarını, çiçek-plaket takdimleri esnasındaki gülümseyen yüzünü, Türk Kültürüne hizmet etmenin mutluluğu ile parlayan gözlerini hep hatırlayacaktır.

20 sene kadar önce Kocaeli Aydınlar Ocağı Sabancı Kültür Merkezinde Ahmet Özhan konseri tertiplemiş, sunuculuk görevini de bana vermişlerdi. Kızımın aniden hastalanması sonucu konsere sadece beş dakika kala salona gelebilmiştik. Hemen kulise gittiğimde gördüm ki ben gelemeyince Şefik Bey ön hazırlığı olmamasına rağmen sunuculuk görevini üstlenmeye hazırlanıyor. Sanatçılardan konser hakkında bilgi almaya çalışıyordu. Arkadaşlarımın benim yüzümden güç durumda kalmasını önleyen ve boşluğu doldurmaya çalışan Şefik Bey’i görünce hissettiğim rahatlığı unutamam. Hemen bana görevi devretti ve ben bu heyecanla sunuculuk yapmak durumunda kaldım.

Ev sohbetlerimizin ve de Kocaeli Aydınlar Ocağı toplantıları sonunda Şef Şefik Postalcıoğlu yönetiminde oluşturduğumuz mini korolarımızla söylediğimiz şarkılar ve ilahileri hasretle anacağız. Cebinde daima hazır tuttuğu şarkı sözlerinden bir demet çıkarır, “hangilerini söyleyelim?” diye küçük bir müzakereden sonra birkaç eser icra etmeye çalışırdık. Kendisinden şarkı ve ilahi okuması istendiğinde hiç naz etmez, büyük bir zevk ve heyecanla söyler, birlikte söylemeye teşvik ederdi. Hatta talep edilenin bir misli sayıda eser icra etmeden de bırakmazdı. Şimdi toplantılarımızın bu muhteşem finallerini O’nsuz yaşatabilir miyiz bilemiyorum.

Giresun gezimizde Türk Dünyasından gelen misafirlerimizin de bulunduğu minibüste yaylaları dolaşırken üç saat boyunca ara vermeden söylediğimiz şarkılar unutulmazdı. Bu geziye eşim iştirak edemediği için bana yaptığı latifeler ve takılmaları hala gözümün önünde.

Bu faaliyetleri yetmezmiş gibi Afyonkarahisarlılar Derneği’ni kurdu ve tabii hemşerileri O’nu başkan seçti. 31 Mayısta Kocaeli Aydınlar Ocağı Başkanlığı’na aday gösterildiğimde, Yönetim Kurulumuza ilk düşündüğüm arkadaşlarımdan biri oldu. Kendisine teklif ettiğimde bir yandan beni kırmamak isteği, diğer yandan hekimlik mesleği artı Koro Müdürlüğü ve artı Afyonkarahisarlılar Derneği Başkanlığı ve beş stentli bir kalp gerçekleri yüzünden tereddüt etti. Ben kendisine “sen Allah’ın izniyle buradaki faaliyetlere de yetişirsin” deyince beni kırmadı. Ama “Benim için şereftir ama hiç olmazsa sade üye olayım, üstüne başka görev vermeyin” ricasıyla kabul etti.

Bu arada Kocaeli Tabip Odası yönetiminde, 4 sene Yönetim Kurulunda görev yaptığını atlamamam gerekiyor. Son olarak Kocaeli Tabip Odası’nın TBB Büyük Kongre Delegesi olarak görev yapıyordu. Bu göreve seçildiği kongrede saat 16 ya doğru beni aradı. Eşim de doktor olduğu için kongrede oy kullanması için gelip gelmediğini sordu. Eşim seçim tarihini karıştırdığı için oy kullanmaya gitmemişti. Biz de o saatte İstanbul’da idik. Şefik Bey’in aday olduğunu da biliyorduk. Hemen bütün programımızı iptal ederek oy kullanmak için İzmit’e geldik. Eşim sandıkların kapatılmasına beş dakika kala oyunu kullandı. Şefik Bey eşimin de oyuyla, Tabip Birliğinin Büyük Kongre delegeliğine 2 oy farkla seçildi.

Toplantılara yaz sıcağında bile kravat ve ceketle gelen tek kişiydi. En son Kocaeli Büyükşehir Belediye Başkanını ağustos sıcağında ve Ramazan ayında ziyaretimizde de kravat ve ceketle gelmişti. Ceketini Özel Kalemde bırakıp bırakmamak konusunda geçirdiği ufak bir tereddütten sonra “içinizde tek memur olan benim” diyerek ceketini giyip makama girdi.

O bulunduğu her meclise huzur ve güleryüz katıyordu. Hiç tereddüt etmeden sırtınızı dönebileceğiniz, en sıkışık bir zamanda kendisinden yardım isteyebileceğiniz bir kocaman gönüllü adamdı. Eşimin, O’nun vefatından sonra söylediği sözlerden biri şu oldu: “Öz ağabeyimi kaybetmiş gibi oldum. Senin başına bir hal gelse ilk sığınacağım kişilerden biriydi.”

İslam ahlak ve faziletinin yaşayan bir örneği olan Şefik Bey, aynı zamanda katıksız bir Türk Milliyetçisi idi. Etnik olmayan, kucaklayıcı, kapsayıcı bir milliyetçilik anlayışına sahipti. Tabipler Birliği’nin Büyük Kongresinde, bölücüleri destekleyen bir üye, “başka bir birlik kongresinin iki dilli (Türkçe- Kürtçe) yapıldığını, gelecek seneki Tabipler Birliği Kongresinin de iki dilli olması” temennisini dile getirir. Anında söz alan Şefik Bey, Türkiye’de tek dil olabileceğini, ülkeyi bölünmeye götürecek bu türlü eylemlere izin verilemeyeceğini anlatır. “Allah’a şükür verilmesi gereken cevabı verdik” derken görevini yapmış bir vatanseverin gururu yüzünden okunmaktaydı.

O’nun hakkında anlatabileceğim daha çok konu var. İçimde O’nu ani kaybetmenin buruk acısı, gözümün önünde gülümseyen gözü, bu ruh haliyle hemen aklıma geliveren birkaç hatıra kırıntısını kırık kopuk da olsa sizlerle paylaştım.

Kocaeli ve Kocaeli Aydınlar Ocağı bana başka hiçbir şey vermeseydi bile, Dr. Şefik Postalcıoğlu gibi bir dost vermiş olması, benim bu şehre ve bu Ocağa sonsuz şükran duygularıyla bağlı olmama yeterdi.

O dünyayı ahiretin bir tarlası olarak çok iyi değerlendirdi. Ektiklerini biçebileceği ahiret hayatında, Allah’ın hoşnut olduğu kullarından biri olarak mükâfatlandıracağına tam bir inancım var. O Allah’ı seviyordu. İnanıyorum ki Allah da O’nu çok seviyor.

Böyle kayıplar bizim için acı. O gitti… Vatan mahzun, Kocaeli mahzun, biz mahzun… Tabii ki öncelikle can yoldaşı, asil ve vakur Türk hanımefendisi Zeynep Hanım ve üç değerli evladı mahzun ve garip kaldı. Allah Onlara ve sevenlerine sabır versin.

Yavuz Sultan Selim’e ölüm döşeğinde “şimdi Allah’la beraber olmak Sultanım, diyen aziz dostu Hasan Can’a verdiği cevabı hatırlıyorum. “Bre Hasan, sen bunca zamandır, bizi kiminle bilirdin?!” Şahidim ki, Şefik Bey’in her davranışı Allah’la beraber olmanın tezahürü idi.

Allah’ım O, yaratılanı Yaradan’dan ötürü sevdi. Senin rızan için çok çalıştı, çok güzel işler ve hayırlı hizmetler yaptı. O’nu Sana emanet ediyoruz. Lütfen şanınca ağırlayıver…

Her zaman geçmişi hatırlamakta büyük fayda vardır. Bu nedenle zaman zaman geriye döner; ne söylemiştim ve ne yazmıştım diye bakarım. Yine öyle yaptım ve 2007 yılı Mart ayında yazdığım “Gündemi Koşturuyorlar” başlıklı yazıyı bir kez daha okuyunca, önemli gördüğüm kısımlarını sizlerle tekrar paylaşmak istedim.

Bahsettiğim yazıda “Türkiye enteresan bir coğrafya üzerinde. Ülkemizde ve çevremizde devamlı olarak değişik olaylar gerçekleşiyor. Bunları yakalamak ve analiz etmek sıradan vatandaşın harcı değil. Zaten amaçlananda bu. Kimse meydana gelenleri anlamaya fırsat bulamasın diye birileri gündemi sürekli koşturuyor. Bu işin en büyük destekçisi de toplumun popüler zevatı. Bunlara; koşturulan gündemi, devamlı kırbaçlatmak suretiyle hızı artırıp, zihinleri allak bullak edenleri de eklemek lazım.” diye belirtmişim. Görüyorum ki; günümüzde de değişen bir şey yok. Gündemi belli mihraklar olağanüstü bir hızla ünlüleri de kullanarak koşturmaya devam ediyorlar. Açılıma Nihat Doğan, Somali’ye Ajda Pekkan, Çılgın Proje’ye Ali Ağaoğlu, pkk’ye rakip Kemal Burkay vs. gibi….

Bunun nedeni olarak o tarihte “vicdanı ile midesi arasına sıkışmış vatandaşın üzerine yoğun bir gündemle gidilerek ilginç bir psikolojik yöntem deneniyor. Amaç insanımızın düşünmesini engelleyerek gereçekleri görmesine mani olmak. Öldürücü darbeyi vurmak için pelte gibi olmuş bir toplum yapısının oluşmasını bekliyorlar” diye göstermişim.

Maalesef Türkiye’de, büyük bir illüzyonun varlığı su götürmez bir gerçektir. Çünkü ülkenin yarısında devlete karşı mücadele eden silahlı güçler vardır. Devletin idari ve adli yapısının belli şehirlerde pkk’nın kurduğu otorite nedeniyle halk tarafından tanınmaz hale geldiği haberleri yazılı basında yer almaktadır.

Diğer taraftan, allanıp pullanan ve tarihin en güçlü dönemini yaşadığı lanse edilen ekonominin,nereye gittiği meçhuldur. Buna karşılık medya eliyle istikrar sürsün diye bir daha, bir daha şarkılarıyla bir seçim dönemi geçirilmiştir. Yüzbin kişilk iftar sofraları ile göz boyanmakta öte yandan devlet şehidinin cenazesini bile ailesine teslim etmek için bulamamaktadır.

Bilmeliyiz ki; Türkiye’yi yöneten bir oligarşik yapı vardır. Ve bu oligarşik yapının Türklerle uzaktan yakından ilgisi yoktur. Eğer böyle olmasaydı gelişmeler Türklerin bu kadar aleyhine seyretmezdi. Onun için Türk gibi gözükenlerle Türk olanların arasındaki çizgiyi mutlaka açığa çıkartmak gerekir.

Oligarşiden kasdımızı, televizyon ve gazetelerdeki cemiyet haberlerini izlerseniz daha rahat anlarsınız. İktidarlar; liberal, demokrat, sosyal demokrat, milliyetçi, İslamcı vs. ne olursa olsun bu oligarşik yapı daima Türkiye’nin hükümranı olmayı başarmıştır.

Yazdıklarımızın aksi sabit olsaydı, Türk Milleti ülkesinde yaşananların farkında olur, tepki ve nihayetinde canına kast edenlerin cezasını verirdi. En azından izlediği politikalarla ülkenin bölünmesine adeta çanak tutan bir partiyi demokratik tercihleri ile iktidardan uzaklaştırırdı.

Türklerin memleketinde, Türklere rağmen oluşmuş olan ve ordu, medya, üniversite, sermaye, stk gibi bil cümle organik yapıyı kapsayan bu oligarşinin, önümüze getirilmiş temsilcilerinin beden dillerini okumayı başarabilirseniz, ne demek istediğimizi anlıyorsunuz demektir.

Bu gün Türk’e ait olmayan bir çok özellik, Türk’e aitmiş gibi bir kanaat oluşturulmuştur. Bunun en büyük nedeni, Türk’ün başına gelmekte olanları görmesinin engellenmek istenmesidir. Yoksa Türk; karşı karşıya olduğu meseleleri fark etmiş olsa, milyonlarla ayağa kalkmış ve kendisine rağmen oluşmuş dış güçlerin kontrolündeki Türkiye oligarşisini yıkmış ve de sorunlarını çözmüş olurdu. Şehit cenazeleri karşısındaki genel ruhsuzluk ve kanıksamışlık, ifade ettiğimiz düşüncelerin en büyük delilidir.

Oysa ki, durum bunun tam tersidir. Nelson Rockfeller’in 1956’da ABD Başkanı Eisenhower’a yazdığı mektuptaki ünlü “oltaya takılmış balık” misali, Türklerin geçmişten bu yana durumunu en iyi izah eden örneklerden biridir. Bundan sonra artık başka yeme ihtiyaç da kalmamıştır. Türkler zokayı yutmuştur.

Yazdığım bu olumsuz tablonun tam karşıtı fikirleri de ileri sürenler vardır. Onlar mevcut durumun ve geleceğin iyi olduğundan ve olacağından bahsetmektedirler. Elbette mevcut durum; Türklere karşı var olan oligarşinin sahipleri, destekçileri ve işbirlikçileri için iyilikler içerecektir. Gelecek onlar için bu topraklar üzerinde mükemmel bir şekilde oluşabilir. Ancak onların söylediği iyilik ve gelecek tasavvurunun içinde Türklere yer yoktur. Onların ütopyası, Türksüz bir Türkiye ve Türksüz bir dünyadır. Bu ütopyalarının gerçekleşeceğine dair inançları da, Türklerin içinde bulunduğu ruhsuz hal ile günden güne pekişmektedir.

Bunlardan dolayı Türkler, bir an önce kendine gelmeli ve düştükleri tuzaktan kurtulmalıdırlar.

Türkler, tarihlerinde önlerini açan siyasi ve manevi liderlerinin nasihatlarinin aydınlığında, son yüzyılda Mustafa Kemal’le başlattıkları yürüyüşle, ataları Oğuz Han’ın gösterdiği yolda eski ihtişamlı günlerine dönmelidir.

Atalarının ruhları onlara yol göstermektedir. Ve Türkler mutlaka aydınlığa koşacaktır…

Evet, OLUMLU BAKMAK; BÜYÜK DÜŞÜNMEK,  DÜRÜST ÇALIŞMAK.. Aslında  ZOR DEĞİL..
Bu ilkeleri 39 yıl, YAŞADIK..  İnandık ve Yazdık..
ZOR serisinin YEDİNCİ. KİTABI ÜZERİNDE ÇALIŞIYORUM.  Hepsinin adı ZOR,
Yani Aslında ZOR değil; Beyaz Dünya ZOR Değil, Anılar ZOR Değil, Uzayda da Yaşamak ZOR Değil. Ve Sonuncusu; BİR AŞK ROMANI, YAKINDA ÇIKIYOR. Adı; “BU KOLAY DEĞİL.”

Birinci kitaptan hoş görünüze sığınacağıma inandığım küçük bir bölümü aktaracağım;

SAKIP BEYİN CENAZE Töreni için Fatih Camiine ulaşmaya çalışıyordum.

Taksi Şoförüne FATİH CAMİİ dedim,

Ağabey dedi yollar kapatılıyor tam gidemeyiz herhalde.

Fark etmez dedim, gidebildiğin yere kadar.

Başını salladı evet anlamında ve devam etti;

• – Ağabey Milletçe Başımız Sağ Olsun. Çok Baba bir adamdı.
• – Evet dedim, başımız sağ olsun.
• – Bak dedi Ağabey, bütün Zenginlerin BİR ŞEYİ var, bunların ne kendisinde ne ailede hiçbir yanlış yapmadılar,
• – Doğru söylüyorsun dedim. Yanlış yapmadılar.
• – Ağabey, dedi kırk yaşlarındaki Taksi Şoförü, BENİM BABAM ÖLDÜ, AMCAM ÖLDÜ BU KADAR ÜZÜLMEDİM, BUNA ÇOK ÜZÜLÜYORUM..

Sesi titremişti, baktım; gözleri buğulanmış, yanaklarına birer damla yaş yürümüştü. Ben de duygulandım. Sustum. O bunu fark etti ve göz yaşlarını daha fazla tutmadı.  Bir kat mendil aldı, sildi gözlerini ve yanaklarını. Resmen ağlıyordu. Konuşamıyordu bile.

Biraz toparlanınca, devam etti;

• – AĞABEY dedi, Herkes için bir şeyler söyleniyor, onu yaptı, bunu çaldı filan gibi. Bunlar için, ne kendisi ne de çocukları için böyle bir şey duymadık.
• – Evet dedim. Bak o zaman sana küçük bir şey anlatayım; 1970 yılında BEN ONLARIN BANKASI AKBANK’TA MÜFETTİŞ OLARAK GÖREVE BAŞLADIM. BİZLERE İLK SÖYLEDİKLERİ ŞUYDU; BİZİ DEVLETLE ASLA KARŞI KARŞIYA GETİRMEYİN. VERGİ BORCU GİBİ DEVLET MÜKELLEFİYETİMİZİN GÖZ ARDI EDİLMESİNE ASLA GÖZ YUMMAYIN. DEVLETE NE BORCUMUZ OLACAKSA VAKTİNDE VE TAM OLARAK ÖDENMESİNİ SAĞLAYIN, AMMMA DEVLETİN DE BİZE TANIDIĞI BİR HAK VE HUKUK VARSA ONU DA KULLANIN VE KULLANDIRIN SİZDEN BİR MÜFETTİŞ OLARAK BUNU BEKLİYORUZ
• – Ne kadar güzel Ağabey, ne mutlu onlara ve size de. TEKRAR BAŞINIZ SAĞOLSUN!..
• – Teşekkür ederim. Sağol!. Dedim. Sizlerin de hepimizin başı sağ olsun.

Ve inme zamanı gelmişti. Para bile almak istemiyordu. Gözleri buğulu elinde kağıt mendili tekrar yüzüne götürdü ve uzaklaştı.

Çok duygulanmıştım. İki gün önce Mehmet Barlas TAKSİ ŞOFÖRÜ AĞLADI derken bana şaka gibi gelmişti.  Benim Taksi Şoförüm de ağlıyordu. İçten üzülüyordu. O gün bunu bir çok insanda fark ettim.  Halkımız, çocuklar, yaşlılar, kadınlar gerçekten ağlıyordu.

Taksi Şoförünün söyledikleri üzerinde düşündüm. Sonra gördüğüm diğer insanlar, ellerine geçirdikleri TEK KARANFİLİ SAKIP AĞALARINA ATAN, DUA EDEN, GÖZ YAŞI DÖKEN, İÇLERİNDEN GELDİĞİ İÇİN HİÇ BİR ORGANİZE ETKİ OLMADAN CENAZE GEÇERKEN TEKBİR NİDALARI İLE SAKIP AĞALARINI SELAMLAYAN HALKIMIZ, ONLARIN SESLERİ VE DAVRANIŞLARI bana bir şeyi daha hatırlattı.

İNSANLAR SAKIP SABANCI’yı SAKIP AĞALARINI SEVİYORLARDI AMA, SADECE BİR HALK ADAMI OLDUĞU İÇİN DEĞİL, ONLAR GİBİ DOĞAL DAVRANDIĞI İÇİN DEĞİL, belki biraz da bunlar için ama asıl;

DEVLETİ SOYMADIĞI VE SOYDURTMADIĞI İÇİN

Bu çok önemli bir ayrıntı idi. Ne diyordu Taksi ŞOFÖRÜ,

“Ağabey Herkesi bir marifeti çıktı. Bunlar için, ne kendisi ne de çocukları için duymadık”

İşte cenaze töreninde, Sakıp Ağa için gözyaşı dökenlerin, içten sevgi ve saygılarını sergileyenlerin, belki de hiç dikkate alınmayan bir başka gerekçeleri.

Bu aslında Türkiye’nin bir özlemi, bir hasreti, 30 yıldır unuttuğu değerlerin bir hatırlanmasıydı.  Bence Sakıp Beyin renkli kişiliği, sempatisi, popülaritesi yanında Kitlesel Fetihlere neden olan EN BÜYÜK FARKI burada yatmaktadır.

Ne diyordu Taksi Şoförü; “YANLIŞ İŞLERİNİ GÖRMEDİK ve DUYMADIK” 

ADANA’DA VERGİ HATASI…. DEFTERDAR İNANMAK İSTEMİYORDU…

Bu bana bir olayı hatırlattı: 1975′ filandı, ben Akbank’ta Refakat Müfettişi olmuştum.  Bir gün Heyet REİS’i beni acilen Adana’ya  gönderdi. Bir Vergi Hatası yapılmıştı.

Şube Müdürü GÖKALP ATAĞAN’la birlikte Deftardarlığa gittik,  Defterdar Beye durumu anlattık.  Akbank Muhtasar Beyannameyi zamanında vermemişti. Biz de PİŞMANLIK ve DÜZELTME talep ediyorduk. Defterdar şaşkın şaşkın bize baktı;  “GİDİN İŞİNİZE BE KARDEŞİM” der gibi;

“Öyle şey olmaz, bu güne kadar ne Akbank’ta ne de SABANCI’da böyle şey olmadı gidin iyi bakın BEYANNAME MUTLAKA VERİLMİŞTİR

• – Hayır, efendim dedik, verilmedi.

Adam ters ters kafasını iki yana salladı ve ilgili yetkiliyi yanına çağırdı.

• – Var mı böyle bir iş? Dedi. Kararlı ve sert bir ifade ile.
• – Şef ; “Hayır efendim yatırdılar ” dedi. Defterdar bize döndü ve Buyurun Gördünüz mü? der gibi gülümsüyordu.

 Biz ısrarla; Hayır efendim Beyanname verilmedi dedik ve olayı anlattık.  Muhasebeci Beyannameyi hazırladığı sırada bir telefon almıştı. Telefonda ANNESİ’nin AĞIRLAŞTIĞI ve HASTANE’ye kaldırıldığı bildiriliyordu.  Ve Annesi ölmüştü.  Bu haberi alan ve Hastanede annesinin vefatını öğrenen Muhasebeci bir hafta işe gelememiş ve hazırlamakta olduğu Beyanname Kalamozanın arasında kalmıştı.

Sonuçta Beyanname verilememişti. 

Ama;  Defterdar ve işin tam ortasındaki şef de,  bu yıllar yılı vuku bulmamış olaya ihtimal bile vermiyorlardı. Evet, DEVLETE KARŞI VECİBELER ÖYLESİNE DİKKATLE YERİNE GETİRİLİYORDU Kİ AKSİNE BİR DURUM OLUNCA DEVLET BİLE BUNA İHTİMAL VERMİYOR VE ŞAŞIYORDU.

Müfettişliğimiz İlk günündeki talimatı hatırlayınız “BİZİM DEVLETE KARŞI ZOR DURUMDA KALMAMIZA NEDEN OLACAK HİÇ BİR İŞİ YAPTIRMAYIN. İŞTE SİZE MÜFETTİŞLİK TALİMATI.  

Oysa ne PATRONLAR ne talimatlar veriyorlar..

Son örneğini hatırlayınız…  Ne diyor MALİYE; SATIŞ GEÇEN YIL GERÇEKLEŞTİ.. SİZ YALAN SÖYLÜYORSUNUZ…. Oysa kayıtlar satışın gerçekten YENİ YILIN İLK GÜNÜ GERÇEKLEŞTİĞİNİ GÖSTERİYORDU.

İnanmıyorlar… O güven kazanılamamış.. İŞTE; Fark belki de buradaydı!…

Sakıp Bey ekrana çıkıp ta,

“ARGADAŞ,  VERR-Gİİ-DEN  DÖÖ-NEE-NİİİİN  GAŞIĞI GIRILSIN” 

dediği gün olay bitmiş ve halkın zihnine kazılmıştır.  Ayrıca öyle veya böyle, Devlete Karşı bir EKONOMİK AYIPLARI da gerçekten duyulmamıştır.

Bence HALKIN Büyük Sevgi ve sempatisinin kökeninde grubun bu hasletleri yatmaktadır. 

Bunları neden anlatıyorum.  Hem Sakıp Beyin Ölümü nedeniyle gelişen duygulardı bunlar, hem de Sakıp Bey için bir özlemi veya yakıştırması vardı milletimizin, derlerdi ki;

O BAŞBAKAN OLSA, TÜRKİYE’NİN SORUNLARI ANINDA ÇÖZÜLÜR !..

Ben de onun Başbakan olamayacağını söylerdim hep..

O Başbakan olsa, daha erken ölürdü kahrından.  İki şekilde kahrederdi.  

Birincisi;  boşuna kürek çektiği için,

İkincisi; etrafındaki KÖTÜ NİYET VE HAİNLİKLERİ, APTALLIKLARI, Beceriksizlikleri daha sık görmek zorunda kalacağı için.

BİR YERDE YÜZÜNÜ KIZARTMAZSAN

ÖTEKİ YERDE ERİRSİN ERİR!..

Yine Bursa’da, bir Uludağ dönüşü, Vali Zekai Gümüşdiş bir öğle yemeği veriyordu. Yemekte, İçişleri Bakanı Mustafa Kalem­li, Turizm Bakanı Mesut YILMAZ, bazı Bürokratlar ve seçkin işadamları da vardı.

Sakıp Bey’in uçağı saat 14.30’da hareket edecekti.

Yemek saat 13.30 sıralarında bitmişti. Ama sohbet derin, konular ilginçti.

Sakıp Bey bana baktı, “Vakit?” diye sordu. “Bir saat,” dedim. Havaalanı 30 dakika mesafede idi. Ve hemen kalkarsak çok rahat yetişecektik.

Bakan Kalemli fark etti, “Hayır, hayır. Kahve içmeden bırak­mayız sizi,” dedi ve ekledi, “Hiç merak etmeyin, sizi almadan hiçbir uçak kalkamaz.” Diğerleri de onu tasdik etti. Türkan Hanım da, “Kahve içelim Sakıp,” deyince kaldık. Ve 20 dakika daha geçmiş oldu. Sonunda kahveler de içildi ve veda merasimini mümkün mertebe kısa keserek yola koyulduk.

Bursa’yı hiç bu kadar kalabalık görmemiştim. Trafik rezaletti. Bir de yağmur vardı. Arabamız ilerleyemiyordu. Sakıp Bey çok sıkılmıştı. Durdu duramadı;

“Türkan Hanım, Türkan Hanım, bir yerde yüzünü kızart­mazsan öteki yerde erirsin… erirsin…

Bak ben şimdi eeeriiiiyoooorum.

Ee-rii-yo-rumm. Halbuki, ‘Gardaşım sağol, kahve içmem,’ deyip yüzümü kızartsaydım, şimdi erimezdim.”

“Sofracıoğlu gardaşım, sen de dinle bak: Bir yerde kızaracaksın ki, öteki yerde erimeyesin. Ee-rii-yo-rum ben. Ne gereği vardı!”

Uçağı gerçekten birkaç dakika bekletmişlerdi. Hemen uçağa alındılar ve İstanbul’a uçtular.

Ben de o günden beri, erimemek için önce gerekiyorsa yüzümü kızartır ve kestirmeden isteğimi, gerekeni söyler ve yaparım. Bu olaydan sonra ben de hiç er

ŞİMDİ BİZLER DE BURADA YÜZÜMÜZÜ KIZARTIP SAYIN GENEL MÜDÜRE AÇIK SEÇİK DİLEKLERİMİZ SÖYLEMEZSEK YARIN MÜŞTERİ KARŞISINDA;    E—Rİ—RİZ….  E—Rİ—RİZ….

Şaka bir yana; son değişiklikleri; gerek teknolojik değişiklikleri, gerekse YÖNETİM-KADRO DEĞİŞİKLİKLERİNİ beğendiğimizi söylemek istiyoruz. 

Hatırlayacaksınız burada;  BÜYÜK İŞLERİN ALINAMADIĞINDAN, Acente olarak YALNIZ Kaldığımızdan filan söz ettik. Şu anda bunların düzeldiğine ve daha da düzeleceğine inancımız tamdır.

Bir örneği sizlerle paylaşmadan geçemeyeceğim;

CUMARTESİ GÜNÜ ÖNEMLİ BİR İŞ İLİŞKİSİ FIRSATI ÇIKIYOR..

OFİSE GELİP BİR MESAJ YAZIYORUZ..

PAZARTESİ ilk fırsata BÖLGENİN yardımını almaya çalışıyoruz. İstediğimiz, sadece bir uzman  desteği. 

ON DAKİKA SONRA Bizzat Bölge Müdürümüzden cevap alıyoruz.. ÇOK NAZİK BİR ŞEKİLDE DİYORLAR Kİ;

• – BU GÖRÜŞMEYE BEN DE KATILABİLİR MİYİM?.

İşte gözlerimizi yaşartan iş anlayışı, dahası var.. Bir kaza geçirmişiz, kolumuz kırık, ama bu ziyareti de yapmak lazım. TAKSİYLE Müşteriye gidiyoruz.. BÖLGE MÜDÜRÜMÜZÜN ARABASI KAPI ÖNÜNDE Bekliyor…  Böylesine içten böylesine mütevazi ve işini bilen bir BÖLGE MÜDÜRÜ.. Bu bir şanstır.. İnşallah hep birlikte İYİ KULLANACAĞIMIZ BİR ŞANS Olacak ve BÜYÜK İŞLER DE ALACAĞIZ….

Biz beğenmediğimiz tarafları da her zaman açıkça söyledik ve söyleriz..

Ama bunları da söylemek gerekir.  Aksi halde haksızlık olurdu..

TEŞEKKÜR EDİYOR SAYGILAR SUNUYORUM…