12 Eylül 2010 da yapılan referandumla yapılan Anayasa değişikliklerinin neler olduğunu kaç kişinin hatırladığını sorgulayan bir anket yapılsa, herhalde çok düşük bir oran çıkardı. Zaten oy kullananların yüzde kaçı değişikliklerin muhtevasını biliyordu ki.

Referandumun yüzde 58‘ le kabul edilmesinden dokuz ay sonra yapılan genel seçimlere partiler yeni Anayasa vaadi ile girdiler. Seçim sonrası oluşan Meclis’te de “yeni Anayasa” yapma fikri konusunda mutabakat sağlanmış olduğu anlaşılıyor.

Seçimden önce de Meclis, aynı dört partinin temsilcilerinden teşekkül etmekteydi. O halde 12 Eylül 2010 da neden partilerin mutabakatı sağlanmadan değişiklikler yapılması ve referanduma götürülmesi tercih edildi?

Mademki “Yeni Anayasa” yapma konusunda mutabakata varmış bir kamuoyu ve onun temsilcileri olan partiler vardı, bu değişiklikler için aceleciğin sebebi neydi?

AKP referandumdaki sonuçla hem yüksek yargı yönünden istediği değişikliği sağladı ve hem de bu sonucu 12 Haziran 2011 seçimlerinde oy artışı sağlamak için kaldıraç olarak kullanma becerisini gösterdi. Aceleciliğin sebepleri belki de sadece bunlar değildi. Muhtemelen, yeni Anayasa ile yapacaklarını seçim öncesi yapmaları halinde milletin tepki göstermesinden çekindiler.

Yeni Anayasa’dan her partinin beklentisi farklı, her partinin kırmızıçizgileri olacak. Bu maddelerde uzlaşılması mümkün görünmüyor. Uzlaşma sağlanamayan maddeler yüzünden, mutabık kalınmamış yeni Anayasa yine referanduma mı sunulacak?

Şimdilik bunları bilmiyoruz.

Referandumla yüzde 50’nin biraz üstünde bir oranla kabul edilecek bir Anayasa, herhalde milli mutabakatla yapılmış bir “sosyal sözleşme” sayılamaz. Muhalefetin kullanılma duygusuna itileceği bir Anayasa yapımının pek hayırlı olmayacağını söyleyebiliriz. Bunun için çok dikkatli bir Anayasa yapma süreç yönetimi sergilenmelidir.

****

Bazılarının beklentisi, PKK/Terör/Kürt Sorunu‘nun çözümünün Yeni Anayasa ile mümkün olabileceği yönünde.

Yeni Anayasa demek, devletin yapısını, fonksiyonlarını yeniden tanzim ve tarif etmek demek.

BDP/PKK kanadı bu yöndeki taleplerini zaten defalarca açıklamış durumda. “Bağımsız Kürdistan” projesine giden bir ara durak olarak “Özerk Kürdistan” yapılanmasını sağlamak. Irak’ın Kuzeyinde Barzani’nin liderliğindeki Kürdistan bölgesi gibi bir yapılanma. Eğitimden, savunmaya, vergi toplamaktan, yargılamaya kadar temel devlet fonksiyonlarını üstlenmiş bir özerk yapı istenen. “Özerk Kürdistan” bölgesinin “öz savunma gücünü” dağdan indirilecek PKK militanlarının oluşturacağı da sır değil. Tabii ki PKK lideri Öcalan’ın da önce ev hapsi, sonra affı ve bir sonraki aşamada bu özerk devletçiğin başkanı olması planlanıyor.

Bu planların gerçekleşeceği ümidinde olanların dayandığı en esaslı unsur dış destekler olmalı. Muhtemeldir ki bunların liderlerine “ABD’nin Büyük Ortadoğu Projesi kapsamında (ülkelerin sınırları ve rejimlerinin değiştirilmekte olduğu ve bu kapsamda Türkiye topraklarında) bağımsız Kürdistan kurulması” sözü verilmiş olabilir.

MİT/PKK görüşmesinin “koordinatör ülkesinin” maksadı herhalde “Türkiye’de akan kanın durması” ve “anaların gözyaşlarının dinmesi” değildi. Tıpkı Libya’ya müdahale eden devletlerin “halkı diktatörden kurtarmak” olmadığı gibi.

BDP/PKK kanadı ve onları destekleyenlerin planlarının işleyebilmesi için, Anayasa’nın ilk dört maddesi ve Türklüğe atıf yapan 66. Maddesinin değiştirilmesi, üniter yapının federatif bir yapıya dönüşmesini sağlayacak ibarelerin yer alması, devletin kurucu unsuru olarak “Türk Milleti” yerine etnik kökenlerin de yer alması gerekiyor.

Maalesef “terörden bıkmışlık”, “iktidarda kalmak için ABD’ye dayanmak ihtiyacı” veya bilmediğimiz başka sebeplerle devleti yönetenlerin de bu taleplerin önemli bir kısmına olumlu yaklaşmakta olduğu kanaati yerleşmeye başladı.

BDP‘den milletvekili seçilen Şerafettin Elçi şu açıklamayı yaptı: “Müzakereler MİT’ten daha da üst düzeye çıkmıştı. MİT Müsteşarı Fidan, Kürtlerin kırmızıçizgisi olan ana dille eğitimle ilgili PKK’ye, ‘Nasılsa orası özerk bölge olacak. Öğretmen tayini dâhil, eğitim hizmetleri belediyelere, valilere devredilecek’ dedi.“

Bu sözler devlet tarafından yalanlanmadı.

AKP içinde “Anayasa’nın ilk dört maddesinin değiştirilmesinin mümkün olmadığını” söyleyen isimler olduğu gibi, “öncelikle bunlar değişmeli” diyenler de var. AKP içinde değişmesi taraftarı olanların bir kısmı şu an için suskun.

CHP içinde de sayısı az da olsa bu maddelerin değişmesini isteyenler var. Bu maddelerin değişmesine MHP eksiksiz karşı çıkacak, BDP ise eksiksiz değişmesini savunacaktır.

*****

Silah bırakmamış teröristi tatmin edecek bir Anayasa, devletin ve milletimizin teröre teslim olması demektir. Böyle bir Anayasa Meclis’ten geçmez, halk da kabul etmez.

Bu durumda AKP’li ve CHP’li bazı iyi niyetli siyasilerin savunduğu gibi, yerel yönetimleri daha özerk hale getirici, ana dilde eğitime bazı şartlarla evet denilmesi gibi bazı düzenlemelerde mutabakat sağlanmaya çalışılacaktır.

Kanaatimce böyle bir mutabakat zor. Ancak tam bir mutabakat olmasa da çoğunluk sağlanabilir.

CIA‘nın Türkiye ve Ortadoğu sorumluluğunu yapmış Graham Fuller de kitabında bu yöntemi savunuyor: “Merkezi yönetimin yetkilerinin bir kısmının yerel yönetimlere devredilmesi” ambalajı içinde özerklik verilmesini istiyor. Özerklik verilmezse, “Devlet politikaları bu insanların temel ihtiyaçlarını karşılayamazsa, Türkiye’nin devlet bütünlüğü tehlikeye girecektir” diye tehdit ediyor. Kısaca “ya özerklik, ya bölünme” diyor.

Bu şekilde bir Anayasa yapılması terörü bitirmez, PKK’ya silah bıraktırmaz. Üstelik PKK çok ciddi siyasi kazançlar elde etmiş olur. Özerklik zamanla genişler. Bağımsız Kürt Devleti projesinin gerçekleşmesi için alt yapı sağlanmış olur. Sonuç yine bölünmeye çıkar.

Anayasa’yı sadece Türk Milletinin daha demokratik ve hür bir ortamda yaşaması, ekonomik ve sosyal refahı için yapmak durumundayız. Terörle yeterli mücadeleyi etmeden, Anayasa yaparak teröre çare bulmaya çalışmak yanlıştır.

Üstad Sezai Karakoç’u İstanbul’da ta 1960’lı yıllarda Vefa Lisesi’nde okurkenden bu yana takip ederim, okurum ,etkilenirim. Profesyonel gazeteciliğe başladığım (1967) Sabah’taki Sütun yazılarının tiryakisiydim. Yayınladığı Diriliş Dergisi’nin abonesiydim. O yıllarda yayınladığı “İslamın Dirilişi” ve “İslam Toplumunun Ekonomik Strüktürü” adeta benim gibi onca genç okuru düşündürmüştü. İlk yakın tanışmamız, hakkında açılan davalar dolayısıyla oldu. İşadamı Sabri Özpala ile birlikte Ankara’ya gittik. Ulus’taki Maliye Bakanlığı’nda çalışıyordu. Ötüken Yayınevi’nin neşrettiği eser de toplatılmıştı. Bütün bunlar kendisini düşünce ve çalışmalarından ayıramamış, etkilememişti.
Vekaletini alarak mahkemedeki duruşmalarına hukukçu arkadaşlarımızın müdahalesini sağladık. Ben de Sezai Karakoç üstadı böylece şahsen de tanımış oldum. Daha sonra kendisi İstanbul’a, ben Ankara’ya taşınmamıza rağmen her İstanbul ziyaretimde Cağaloğlu’ndaki ofisine uğrayarak ziyarette bulunur, sohbet ederdim. Bu defa da öyle oldu. Biraz da serzenişte bulundum görüntü çektirmemesi, radyo ve televizyonlara, gazetelere röportaj vermemesi, hakkındaki çalışmalara katkıda bulunmaması nedeniyle.

Sanatçının Sağlığındaki Vefa Daha da Önemli

Gerçi ambargo da koymuyordu. Üstelik Yüce Diriliş Partisi Genel Başkanı Sezai Karakoç’u kitabı rafa kaldıran toplum ekranlarda da görmek istiyordu. Dedi ki “Hakkımdaki çalışmaları gördüm. Hele bir çalışma var ki üstelik bir akademisyen yazmış, işte o ben değilim. Diriliş’i anlamıyorlar, anlayamıyorlar. Şimdi TRT bir belgesel hazırlamış, bakalım nasıl olacak? Hakkımda doktora ve master çalışmaları da yapılıyor. Ben hiç karışmıyorum. Eserlerim ortada. Algılamalarını yansıtabilirler.”
Hemen TMSF’nin elinde bulunan Cine 5 Televizyonunun hazırladığı “Sezai Karakoç Gün Doğmadan Belgesel Film”ini hatırlattım. Galası vardı. Orhan Seyfi Güner yapımcılığı, Ensar Altay yönetmenliği, Hamid Can ve Yusuf Armağan da metin yazarlığını üslenmişlerdi. Sezai Karakoç’u ziyaret etmişler, çalışmalarını ve programlarını anlatmışlar. Sonrasında da Sezai Karakoç’un yaşadığı her mekanda çekim yapmışlar. Dönemini gündeme taşımışlar. Üstad duruş değiştirmemiş, renk vermemiş. Daha sonra nezaket göstermişler belgeselin 50 adet gala davetiyesini göndermişler. Kendisi galaya gitmiyor. Davetiyelerin hepsi dağıtılmış. Ben yine de Sezai Karakoç üstadın ısrarla katkısını talep ediyorum. Sonunda dayanamıyor ve diyor ki “Galiba bu resimleri, bu filmleri biz çekeceğiz.  Ama hemen değil. Zamanı gelince.”

Kırk Yıllık Sezai Karakoç Dostları Galada Buluştu

Ben galaya gittim. Cemal Reşit Rey tıklım tıklım dolu. Bütün sanat çevresi bir arada. Her görüşten, her kesimden yansımalar var. Zaten birkaç günden beri bütün medya galadan bahsediyor. Alaka zirvede. İlk defa böyle uzun bir çalışma yapılıyor. En gizemli, en merak edilen bir sanatçı olduğu burada da meydana çıkıyor. Efsane gibi adeta. Sağcı, solcu, marksist, islamcı, romantik, oportünist herkes korumacılığa karşı çıkan bu sanatçıyı yeni bilgi ve belgelerin yanında ilk defa diğer görsel malzemelerin de kullanıldığı bu programda daha yakından tanımak istiyor. Değer görüldüğü ve almadığı 2006 Kültür Bakanlığı Büyük Ödülü’ne sergilediği tavır da bazı yorumlarda Sezai Karakoç’u Milli Şair Mehmet Akif Ersoy kimliğiyle örtüştüğü biçiminde değerlendirilmişti. Yalnız ve kenarda kalmayı tercih eden ve şöhretten kaçan bu sanatçı bakalım ekrana nasıl yansımıştı? Heyecan zirvede!

Devlet, Hükümet ve Aydınlar Konuşuyor

“İnanç özgürlüktür”diye başladı program. Sezai Karakoç’un fikir dünyası, düşün evi ziyaret edilecekti. Yapımcı ve Cine 5 Medya Grup Başkanı Orhan Seyfi Güner’e göre öğretici bir çalışma oldu ve “Karakoç’un deryasında yüzmeye gayret ettik. Bu iş miri malıdır. Hepimizin malıdır. Sezai Karakoç hepimizin mütefekkiridir.” dedi. Cesur Küçük yönetiminde 15 kişilik bir de yapım için Sezai Karakoç Okuma Grubu oluşturulmuş. Galaya gelmeyen Ertuğrul Günay’ın sanki yapması gereken açıklamayı, Tarım Bakanı Mehdi Eker yaptı. “Biz O’nun mahçup çocuklarıyız. Adanmış bir hayatı yaşadı. Yitik cennetin medeniyet tasavvurunu O’nunla tanıdık. Dünyamızı şekillendirdi.”

Galaya katılmasını bir müddet beklediğimiz “açılımın lokomotifi” İçişleri Bakanı Prof. Dr.Beşir Atalay, dostlarının bu galada biraraya gelmesinden etkilenmişti. Dedi ki “Karakoç hayatta iken bu çalışma büyük jest. Ancak buraya gelip, bizleri şöyle bir selamlasaydı, herkesi çok mutlu ederdi. Benim kuşağımda büyük emeği var. Bu belgesel yeni kuşaklara Karakoç’u tanıtacak. 1972’de Erzurum Üniversitesi’nde asistanlık imtihanına girmiştim. Rektör Kemal Bıyıkoğlu’ydu. Jüri’de Prof. Sebahattin Zaim ve Doçent Nevzat Yalçıntaş vardı. Bana en son okuduğum eseri sordular. Sezai Karakoç’un “İslam Toplumunun Ekonomik Strüktürü”dedim. Karakoç denince aklıma medeniyet ve insan gelir. Şiiri de bu medeniyetin bir parçasıdır. Açılımımızdaki kardeşlik proğramımızda Sezai Karakoç’un da payı vardır. Büyük bakışı öğretti. Suriye ile kapıların açılışını Karakoç ile kaldırdık. Kalemine bereket.”

Bir Sanatçının Siyasi Yanı Olunca

Genç yönetmen Ensar Altay Sezai Karakoç’un”Dağın ucuna çıkıp bağırmak istiyorum” çığlığına bir umut getirmek istediklerini söyledi. Bakalım öyle mi? Film gösterimi başlıyor. “Bismillah”geliyor beyaz perdeye istifiyle. Camiler geliyor, ardından dev binalar, siteler ve İstanbul bindiriliyor görüntüye. Otomobili içindeki bir sürücü radyosunun düğmesine basarak yol alıyor. Bir müzik gümbür gümbür salonda. Bakalım İstanbul’dan Şam’a, Bağdat’a, Beyrut’a, Amman’a  nasıl pasaportsuz gezeceğiz, göreceğiz, yaşayacağız? İyiki şair Şaban Abak bunu hatırlattı.

Belgeselde nokta atış yapılmış. Sezai Karakoç nerede, kamera orada. Ergani’de, Piran’da, Maden’de, Diyarbakır’da, Şanlıurfa’da, Kahramanmaraş’ta, Gaziantep’te, Bursa ve Bolu’da belgelere girilmiş, bilgilere ulaşılmaya çalışılmış. Aydınlar Karakoç’u anlatıyor. Akademisyenler var içlerinde, sanatçılar var, bakanlar var ve de Cumhurbaşkanı Abdullah Gül var. “Siyaset adamı olarak da  sanatçı Sezai Karakoç’u değerlendirelim”demez mi? 6. Sağanak’a değin 135 dakika yağmur geldi rahmetle birlikte. Fransızca Hızırla Kırk Saat iyi ki düşünülmüş Türkçe’nin yanında.

Diriliş Mektebinde Yeniden Okuma Fırsatıydı Belgesel

Sezai karakoç’un dönemine ait görüntüler daha az tutulabilinirdi. Bütünlüğü etkiledi. Üstadı tanıyanlara değil ama, hiç bilmeyenler çok şey öğrendi. Elinize, yüreğinize, zihninize, kaleminize, bilgisayarınıza, kameranıza, enstürümanlarınızın hepsine sağlık ve bereket olsun. “Evlenmenin kısmet olmadığı yalnız adam, bütün çağların çocuğu, sanatçısı, hakiki medeniyet şairi, insanı, sarsan değil düşündüren aydın, diriliş mektebinin hocası Sezai Karakoç”u yeniden okuma fırsatı verenlere teşekkürler. Keşke geçişlerde hep karanlığa girilmesiydi filmde. Karanfil değil gül muştu edilseydi. Suya yansımalarda ve ötekilerde tekrarlar az olsaydı bari. Virane konak da bundan nasibini almış. Bu görüntünün dirilişi anlatması tartışılır bir zumlama. Belgeler iyi, belge dışındaki görsel malzeme öyle değil. Metin müziğin gerisindeydi, görsellik de metinin. Acaba bu ayrı bir sinema dili mi? Sinematoğrafik unsurları mı farklı? Her şeye rağmen, bardağın dolu yanında Sezai Karakoç için bu en geniş kapsamlı bir çalışma. Hizmet verenler aksakal olarak daha sonra yeni kuşaklara aynı filmi bir kere daha yeniden çekmeliler. Yine keyifle izleriz. Dilerim örnek olur. Yeniliklerle tamamlanır.

TMSF ve Cine 5’ten Örnek Bir Girişimdi Medeniyet ve İnsan İçin

Sanatçı titiz bir insan. Aynı duyarlılığı ötekilerden de istiyor. Ama Sezai Karakoç ve Diriliş algılamaları homojen bir şey değil: yaş, kültür, sorumluluk başta her gruba göre değişebiliyor. Değişmeyen bir şey diriliş heyecanı, şevki ve çıtası ile eskimez medeniyetin inşası ve ihyasının endişe ve gayreti. Bir nesil bir sonrakine ev, arsa, apartman değil ama bunlardan da değerli olabilecek bir miras bıraktı.

İzmit’de Kore’nin Dünya Çelik devi POSCO’nun kurucağı Paslanmaz Çelik fabrikasının temel atma törenine katıldım. Daha öncede POSCO firmasının daveti üzerine Kocaeli TV’yi temsilen Kore’ye gitmiştim. Temel atma törenin esnasında Kore’li yetkililerin konuşmalarını, Bakan Zafer Çağlayan’ın konuşması dinlerken Kore savaşlarında şehit olan mehmetçikleri düşündüm.
1950 yılında onbinlerce insanı ölen ve 40 bin askerin öldüğü Kore savaşlarından sonra, Kore tam bir fakirlik içerisindeydi. Törene Ankara’dan katılan bir Kore gazisi ile yaptığımız bir şöyleside Kore’nin fakirlik durumunu net olarak ortaya koymuştu ve biz Korelileri acıyorduk diyordu.
Dün temel atma töreninde İstiklal marşı ve Kore milli marşını dinlerken, Kore’nin kısa süre içerisinde nasıl kalkındığını ve 90 yıldır savaşa girmeyen Türkiye’nin neden sanayi hamlesini yakalayamadığını acı acı düşündüm. Kore, kalkınmasını 1980’den sonra gerçekleştirmişti. Bugün Hyundai, Posco, Sanyo ve Samsung gibi dünya markası bir çok firması bulunuyor. Acı ama gerçek Türkiye’nin bir otomobil markası bile yok. Türkiye’nin neden sanayileşme hamlesini yakalayamadığını sorgulamak gerekiyor. Kore sanayisini sadece bir yere yığmamış, ülkenin her yerine dağıtmış. Türkiye’de ise Sanayi’yi Marmara bölgesine toplamışız, insanları Marmara Bölgesine getirmişiz. Ne sanayi, ne de insanlar memmun. Türkiye Sanayi hamlesini mutlaka gerçekleştirmeli ve dünya ekonomisine yön veren ülkeler arasına girmelidir.
Kocaeli’de Posco çevre konusunda tartışıldı. Bundan sonra da tartışılacak. Bizim Kore’de gördüğümüz Posco, çevreye verdiği önemli eğitim ve Üniversitesiyle ve toplumsal sorumluluk projesiyle Türkiye’ye gelirse bir sorun olmayacaktır. Ancak bir çok uluslar arası kuruluş gibi Türkiye’ye geldikten sonra değişirse gerçekten çok kötü. Bunun için törende bir konuşma yapan Kocaeli Valisi Ercan Topaca çevre konusunda net mesajlar verdi ve Posco’nun çevreye duyarlı olmasını için devlet sonuna da kadar takip edeceğini açıklaması bir devlet güvencesiydi.

Etrafımızda gelişen bir çok olay var. Bunların bazılarını kısaca vurgulamak istersek şunları sayabiliriz: İsrail’le yaşadığımız sorun, Arap Baharı, Füze Kalkanı, Doğu Akdeniz’de petrol kavgası ve yerli sorunumuz “Yeni Anayasa”. Daha bir çok meseleyi de bu saydıklarımıza rahatlıkla eklemek mümkün.

Bunca meselenin kendiliğinden veya tesadüfen olduğunu iddia etmek ise doğru olmaz. Yani Mavi Marmara kendiliğinden yola çıkmamış ve İsrail’in tecavüzüne kendiliğinden uğramamıştır. Eğer böyle olmasaydı çoktan iki ülke arasında buzlar erimiş, ölenler için tazminat ödenmiş ve barış çubuğu tüttürülmüş olurdu. Öyleyse cevap aramamız gereken sorular, bu olayların arka planında nelerin yattığına dair olanlardır.

Kabul edilmelidir ki; bir insanın, insan topluluklarının ve devletlerin yaşamları bazı güçler tarafından biçimlendirilmektedir. Bu iddiamızı Prof. Dr. George M. Wrong’un 1909 yılında yazdığı şu satırlar desteklemektedir: “Britanya, günümüzde henüz kendilerini yönetemeyen ve bir güç tarafından kollanmamaları halinde kolayca yağmacılığa ve haksızlığa maruz kalabilecek 350.000.000 kadar yabancı insanın yazgısını denetim altında tutuyor. Hiç kuşkusuz kendine has kusurlar taşımakla birlikte, daha önce hiçbir emperyal devletin, bağımlı bir halka sunmadığı, söylemeye cüret edebileceğim bir yönetim sağlıyor onlara.”

Prof. Dr. George M. Wrong’un, Büyük Britanya İmparatorluğu’nun, modern dünyayı biçimlendirilişine dair tezini akademik bir şekilde ifade edişi, günümüzün imparatorluğu olarak nitelendirebileceğimiz ABD için de bu gün aynen geçerlidir.

Wrong gibi düşünenler için, kendini yönetemeyenlerin, kusurları olsa bile günümüzde de bir güç tarafından kollanmaları gerekmektedir. Yani Irak örneğinde olduğu şekilde, Saddam belasından kurtulmak için ABD’nin kusurlarını hoş görmek gibi.

Eğer modern dünyayı İngiltere’nin yani Britanya’nın planlı bir strateji ile şekillendirdiğini kabul edersek, geçmişte yaşanan ve Türk milleti ile insanlığın mağduriyeti ile sonuçlanan bir çok olayın kendi kendine oluşmadığı sonucuna varırız. İngiltere ve onun müttefikleri bu olayları dünyayı istedikleri gibi biçimlendirmek için bilerek tanzim etmişlerdir. Sonuçlarını öngörerek yıktıkları, Osmanlı  – Türk İmparatorluğu’nun bir kısım toprağında İsrail devletini kurmak gibi.

Macleod Wylie; 1854 yılında “Hıristiyan bir devletin nüfusu ile kafir devletin (yani Müslümanların) nüfuzu arasındaki tezat göz önünde tutulduğunda, insanların perişanlığını bilmek bizi Britanya yönetimine girişin ardında milyonlara ulaşacak tarifsiz nimetler üzerinde düşünmeye zorluyor… İlahi takdirin bizi götürdüğü yerde devletler birbiri ardına onun himayesine emanet edilecektir.” demektedir. Bu saptama dün İngiltere için geçerliyse bu gün de ABD için geçerlidir. Böyle bir tanımlamadan sonra ABD üzerinde etkin olan Yahudilerin gücü ile de İsrail’in benzer bir rol oynamaya çalıştığını da rahatlıkla söyleyebiliriz.

Yine modern dünya biçimlendirilirken buna giydirilecek olan kılıf, sosyal bilimciler tarafından hazırlanıyordu. Emperyal amaçları ulvi bir gaye ile izah eden John Ruskin’in, Oxford Üniversitesinde 1870 yılında verdiği derste söyledikleri çok ilginçtir: “Fani canlardan oluşmuş hiçbir zavallı topluluğa şimdiye dek nasip olmamış türden bir hayırseverlik yolu var önümüzde. Ama şimdi izlemesi gereken ve gücümüz dahilinde olan yol “Ya Hükmet Ya Öl” olmalıdır. İngiltere’nin yok olmamak için yapmak zorunda olduğu şey şudur:  En diri ve en değerli insanlarıyla, olabildiğince hızlı ve yaygın bir biçimde koloniler kurmalıdır. Hem de ayak basabilecek her türlü verimli boş toprak parçasını ele geçirerek.” Bu bana göre çağdaş emperyalizmin çok güzel bir tarifidir. Ayrıca günümüzdeki olaylarında perde arkası ile ilgili ip uçları vermesi bakımından da çok ilginç ve önemlidir.

Geçmiş şekillendirilmişti ve şimdide gelecek şekillendirilmek istenmektedir. Siz de sepetteki yumurtalarınızı kırmadan bu geleceğin biçimlendirilmesi oyununa devam etmek istiyorsanız, çok iyi oyunculara ihtiyacınız var demektir.

Ümit ederim ki; Türk milleti ve devleti adına bu oyunda yer alanlar, hakkıyla görevlerini yapmış olsunlar. Oyuncuların; iyi, bilgili ve tecrübeli olması Türk milletinin her bir evladının üzerine bu konuda düşen sorumluluğu ortadan kaldırmamaktadır. Onun için herkes çok dikkatli olmak zorundadır. Bundan dolayı ulusal ve uluslararası gelişmeler, her bir vatandaşımız tarafından dikkatle takip edilmelidir. Hele önümüzde Türk’ün adının silinmek istendiği bir “Yeni Anayasa” meselesi var ki; bizim ve çevremizdeki topraklar ile üzerinde yaşayanların geleceğini şekillendirmek isteyenlerin önünde halledilecek ilk mesele olarak durmaktadır. Onlar için ilk mesele olan bu konu acaba bizim için ne kadar önemli ya da olup bitenlerin farkında mıyız?

Aynı ezber sürekli tekrar ediliyor.  Anayasanın 66. maddesindeki kimlik tanımını ayrım yapmadan herkesi milli kimlikte buluşturması bazılarını rahatsız ediyor. Cumhuriyeti, milli devleti ve hatta Milli Mücadeleyi içlerine sindiremeyenlerde ve dünün devamı olan işbirlikçilerde Türk’e karşı ırkçılık hortluyor.

TESEV dahil birçok kuruluşun çalışmalarında Anayasadaki  vatandaşlık tarifinin bütün etnik gruplara eşit mesafede durmasının gerektiğinden bahsediliyor.

Türk kimliğine hakarete gösterilen hassasiyetin bütün etnik ve dini kimliklere gösterilmesi ileri sürülüyor. Oysa, Türk Ceza Kanunu’nun 301.maddesinde yapılan değişiklikler ile Türk Kimliğine hakaret suç olmaktan çıkarılmıştı.

Anlaşılan Müslüman Türk Kimliği bazılarına göre etnik ve dini kimliklerden sadece biridir. Demek ki Müslüman Türk Kimliği bu vatan coğrafyasında basit bir mozaik parçasıdır. Bundan dolayı kimlik maddesine içi boş bir Türkiyelilik, adı konmamış bir anayasal vatandaşlık teklifleri yapılıyor. 

Rahatsızlık ve etnik taassup kışkırtıla kışkırtıla o noktaya getirilmiş ki; bazıları Kürtlük ile ilgileri olmamalarına , bazıları da devletle kavgalı olduklarından,  Ermeni olmamalarına rağmen Ermenicilik yapıyorlar.

“Atatürk”,”Türk Milleti”,”Milliyetçilik”,”Ülkenin bölünmez bütünlüğü” gibi kavramları anayasada görmek istemiyorlar.

İktidarın desteği ile Başbakanlıkta hazırlatılan anayasa taslağında bu esaslar hâkimdi. Görüldüğü kadarıyla iktidar da bu görüşlerin dümen suyuna girmiştir.

Milli kimliğe karşı etnik ırkçılık hız kazanmıştır.  Buna paralel olarak ülkemiz çok kültürlülüğe zorlanmaktadır.

Türkiye’de Türk kimliğinin dayatılmış olduğundan bahsedenler var. Türkiye’de kimlik dayatması olmuş olsaydı, bugün etnik taassup ve ırkçılık yeşerebilir miydi?

Aslında bizde milli kimlik dayatması değil; kimliksizlik dayatması görülmüştür. Resmi kanal, milliyetçilik ve İslam‘a karşı çoğu kere tarafsız (nötr) kalmayı uygun bulmuştur.

3 Mayıs 1944 Türkçülük Davasında Türk aydınlarına Rusya’ya hoş görünmek için reva görülen işkenceler ve baskılar, Milliyetçiler Derneği’nin 1954’de kapatılması, 1976’da Cumhurbaşkanı Korutürk’ün 19 Mayıs Nutku ile bazılarını Pan Türkist, Pan İslamist ve eksantrik suçlaması, rahmetli İ.İnönü’nün 19 Mayıs 1944 nutku ile Türk aydınlarını suçlaması, 1971 ve 1980 askeri müdahalelerinden sonra bazı Türk milliyetçilerinin eylemlerinden değil; fikirlerinden dolayı suçlanmaları birer kimlik dayatması mıdır?

Aydınlar Ocağı’nın kamu menfaatine hâdim dernek sayılabilmesi için yaptığı müracaat, tüzüğünde “Türk Milliyetçiliği” geçiyor diye reddedilmiştir. 

Türkiye’de bilhassa son yıllarda çok kültürlülük tezgâhları kurularak milli kimlikle uğraşılıyor. Milli kimliğin değişik etnisiteleri kapsayabileceği göz ardı ediliyor.

Türkiye Cumhuriyeti hükümetleri her şeyden evvel bu Devletin temel nitelikleri ile uzlaşmak zorundadır.

Sandıktan çıkan oy oranı bu nitelikler ile kavga etmeyi gerektirmez. “70 yıllık tarihinde Türkiye Cumhuriyeti katı bir üniter anlayışa sahip olmuştur“

“Türkiye Türklerindir gibi tezler yanlıştır” gibi çarpık fikirleri öne süren sözde devlet adamları ve iktidarlarla nasıl uzlaşabiliriz? Hangi ciddi devletlerde böyle çarpıklıklar görülebilir?

Çok kültürlülük, çok seslilik değildir. Çeşitlilik ve zenginlik olarak da anlaşılamaz. Zenginlik olmadığı için Çekoslovakya ve Yugoslavya bölünüp dağıtıldı.

Çok kültürlülüğü kabul eder gibi görülen bazı Batılı devletler, önü açılan milli devletlere bunu dayatmaktadır.

Ancak, son yıllarda çok kültürlülüğün Batıda yürümemesi karşısında, farklılıklara gerekli hoşgörünün gösterilmemesi görüşleri yaygınlaşmaktadır.

Bilhassa New York ‘daki 11 Eylül saldırılarından sonra önemli bir dönüş olmuş; Müslümanlar potansiyel terörist olarak görülmüşlerdir.

Batılı ülkeler çok kültürlülükten şikâyet ederek eritmeci (asimilasyoncu) politikalara yönelmişlerdir. Çünkü bu ülkeler, milletleşmeyi reddeden “kalabalıkların birlikteliği” anlayışını kabul edemezler.

Homojen bir yapıda çok kültürlülük bir çatışma kaynağı olabilir. Karmaşık yapılarda ise; güç kaynağıdır.

Türkiye çok kültürlülük modeline oldukça yabancı bir ülkedir. Çok kültürlülük önü açılmış milli devletler üzerinde oynanan bir projedir.

Fertlere kendi kendilerini ötekileştirme yolunu açmaktadır. Vatandaşlık bilincini zayıflatmaktadır.

Toplumdan bağımsız fert ve otonom toplulukları esas alır. Farklılıkları hoş görmek yetmez; siyasi olarak da tanımak gerekir.

Unutmayalım ki, küreselleştirmenin ideolojisi çok kültürlülük tezleridir. Bünyenize uysa da uymasa da…