“Her insan, kendi vücudunun mahvolması ile müteellim (elemli) olduğu gibi, hanesinin harab olması ile de elem çekiyor. Ve vatanının bozulması ile gayet müteessir (üzüntülü) oluyor. (Hele) tamamen mahvolmasını düşünmesi, manevi bir Cehennem gibi ruhunu ve vicdanını yandırıyor.

“İşte, aklı başında her bir adam ruhsuz, kalbsiz, akılsız olmamak şartiyle bilecek ki:” (Said Nursi, Emirdağ Lahikası  I-II,  Envar Neşriyat, İstanbul- 1992, Emirdağ II, s.120)

Vatan hükmünde olan ev, herkesindir. Aile fertlerinden birinin bir odayı, sırf kendine mal ederek, diğerleriyle irtibat ve ilişkiye son vermesi, öbürünün başka bir köşeyi gözüne kestirmesi, aile reisinin harekete geçmesine yol açar ve bu duruma dur diyerek, olaya el koyar.

Güneş’e sahiplenmek gibi, evin tümüne malik olmak  varken, böyle bir hareketle tamamından mahrum kalacağını düşünmemek neyse, vatanı da bu şekilde parsellemeye kalkışmak aynı şeydir.     Oysa Güneş hepimizin olduğu, hepimize yettiği, hepimizin istediği şekilde tasarrufa imkan verdiği halde, bu hür ve keyfi faydalanış, her ferd için mümkün iken, yersiz ve faidesiz davranış biçimleri sergilemek akıl karı mıdır?

(Üstelik) PKK’nın katliamları halkı bezdirmiş. İnanın artık halk kendisi eline silahı alıp örgütçü avına çıkar olmuş. PKK psikolojikman düşmüşken. Askerlerin bilinçli bir şekilde, PKK üzerine gitmesiyle onu çökertmiş, halkı da kazanmış. – Çünkü halk PKK’nın korkusundan ne yapacağını şaşırmıştı. Desteklemese öldürülüyordu! –  Örgüt -sayı önemli değil- psikolojik olarak kaybetmişken. Halkın yanında orduya laf etmek, PKK’yı övmeye kalkmak büyük tepki doğururken. Devlete büyük bir bağlılık görülürken. Örgütte belli bir yeri olan en eski örgüt elemanları bile, bu savaşın niçin yapıldığını hala anlamış değilken, teorik olarak var olan ideolojinin pratiğine bakıldığında teoriyle hiçbir ilgisi bulunmadığı ortaya çıkmış, ölen ve öldürenler ve kaybedenler aynı millet olduğu anlaşılmışken. Öcalan’la konuşmak istenilmesi, bölge halkının moralini bozarken. (Ürperten İtiraflar, – PKK komutanı Sami Demirkıran’la yapılan – Röportaj: Arslan Tekin, Türkiye, 15 Eylül 1996)

“Kan üzerine politika PKK’nın sonunu getirmişken, halk hem PKK’nın kan dökücülüğü, hem de ordunun kararlı tutumu sebebiyle devletin yanında yer alıyorken.” (a. g. röportaj, Türkiye, 16 Eylül 1996)

PKK’nın dinsiz, marksist bir örgüt olduğu anlaşılmışken, bölgede  -son dönemlerde-  PKK’ya katılma oranı Batı’ya göre çok düşmüşken. PKK bölge halkının temsilcisi değilken, PKK ile dolaylı da olsa bir masaya oturma, iç savaş çıkmasıyla eş anlamlıyken. (Kısaca vaziyet bu merkezdeyken) siyasilerin PKK ile mücadelenin metodunu açık bir şekilde belirleyememeleri! Kiminin de diyalog kurmaya kalkışması! Siz PKK’yı çökertmişken devlet yetkililerinden (bazıları) çıkıp da örgütle anlaşma yolu araması! Öcalan’ı dinleyenlerin hepsi siyasi çözümcü olurken! Öcalan propaganda amaçlı konuştuğu halde, bizim  ‘Siyasi çözümcü’  gazetecilerimizin de hayran hayran onu dinlemeleri! (a. g. röportaj, Türkiye, 15 – 16 Eylül 1996)
“CHP Bahçelievler, Bağcılar, Bakırköy ve Güngören ilçe teşkilatlarının düzenlediği  ‘Kürt Sorununa Barışçıl Çözüm’  panelinde, Türkiye’nin  Apo’yu muhatap kabul etmesi(nin istenmesi)!     “Terörle Mücadele Yasası’nın 8. Maddesinin değiştirilmesi konusunda CHP(nin)…’Devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğü’nü tartışmaya açmak (istemesi)!

“Son CHP kurultayında,  ‘Kürt Mes’elesi’nin bütün parti örgütlerinde tartışılmasının, Olağanüstü Hal’in,  Bölge Valiliği’nin, Koruculuk Sistemi’nin kaldırılmasının, Özel Tim’in yerleşim birimlerinden uzaklaştırılmasının istenmesi, …Kurultayda kabul edilerek, Genel Başkan Yardımcısı tarafından okunan Kürt Bildirgesi’ndeki  ‘Türkiye, yıllardır uyguladığı(!) inkarcı, baskıcı politikayı bıraksın ve Kürt varlığına eşit haklar ve şartlar tanısın’ ifadesinin yer alması!” (Prof. Dr. İsmet Miroğlu, Türkiye, 18 Eylül 1995.)

 (Nitekim) CHP kurultayında konuşan Sayın Karayalçın: “Çok yanlış işler yaptık!” demiştir.-a.g. makale-

261

Medya ve sol derneklerin  ‘gerilla’  kavramına romantizm katarak gençlerin kendilerini  ‘Che Guavera’  gibi görmelerini sağlayarak, PKK’ya Batı’dan katılmalarda büyük rol oynamaları! (Ürperten  İtiraflar, Röportaj: Arslan Tekin, Türkiye 16 Eylül 1996.)

-Bu hissiyatla dağa çıkanların, dağda otel arar(!) hale gelmeleri…(a. g. röportaj)

Sık sık   “Demokratik çözüm ve barışçı çözüm gibi safsataların” (Altemur Kılıç, Türkiye, 21 Eylül 1996) ileri sürülmesi!

PKK halk desteğini yitirmişken, devlet yetkililerinin sorumsuz hareketleri, örgütle anlaşma zemini aramaları, bazı basın – yayın organlarının PKK’nın çıkarına hizmet eden yayınları. Aşiret reislerini ve halkı dinlemek gerekirken PKK’nın muhatap alınması! Ki bunun halkın karşı çıkarak iç savaş çıkmasına sebebiyet vereceği muhtemelken, PKK ile masaya oturmak gibi şeyler konuşulması, onları cesaretlendirerek, yeniden saldırıya geçmelerine imkan tanımakta  ve maalesef onlara güven vermekte (ve bu da tabiatiyle) halkın moralini bozmaktadır. (Ürperten İtiraflar, Röportaj: Arslan Tekin, Türkiye, 15 – 16 Eylül 1996)

Velhasıl, bu tarz sözler sarfetmek, pişmiş aşa su dökmekten farksız olup, insan onlara karşı, ister istemez  “Gölge etmeyin başka ihsan istemez!”  demekten kendini alamıyor.

Halbuki mes’elenin hakikatini  ve Doğu Sorunu’nun gerçek yüzünü eski Sanayi ve Ticaret Bakanı Yalım Erez, Van’ın Bostaniçi beldesinde göçmen vatandaşlar için tespit edilen 258 adet konutun temel atma töreninde yaptığı konuşmada şöyle dile getirir:

(Evet) “Güneydoğu’da bir sorun vardır. Ama bu sorun, bir Kürt sorunu, PKK sorunu değildir. Bu bölgede görülen sorunlar, Karadeniz’de, Orta Anadolu’da, Ege’de ve Akdeniz’de de vardır. Bu bölgenin ihtiyacı Kürtçe televizyon ya da eğitim değildir. Bu bölgenin en önemli ihtiyacı aş, iş ve tapudur.” (İkinisan, 24 Eylül 1996)

Güngörmüş, arif halkımızdan birinin terörü teşhisi ise harikulade: “Erzurum’a doğru yol alıyoruz…Başında beyaz poşusu, nur yüzlü bir dedeyi köyüne kadar götürüyoruz. Sohbet yöreden, terörden ve PKK’dan açılıyor. Kürt vatandaşımız, PKK terörü için şu ifadeyi kullanıyor: ‘Ermeniler intikam alıyor! Bu topraklarda yaşıyorlardı. Yine bu topraklarda gözleri var!’ İrkiliyoruz.” (İdris Gürsoy, Zaman, 27 Kasım 1996)

“Vehham (çok vehimli) olmamalıyız. Korkmakla (vatan) rüşvet verilmez.” (Bediüzzaman Said Nursi, Sünuhat – Tuluat – İşarat, Gaye Matbaası, Ankara – 1976 s.35)

“Bilirsiniz ki, ebedi düşmanlarınız ve hasımlarınız (Vatanın birliğini) tahrip ediyorlar. Öyle ise, zaruri vazifeniz (birlik ve dirliği) ihya ve muhafaza etmektir. Yoksa, şuursuz olarak şuurlu düşmana yardımdır. (Bunda gevşeklik ve çekingenlik) zaaf-ı milliyeti gösterir. Zaaf ise, düşmanı tevkif etmez (durdurmaz), teşci’ eder (cesaretlendirir).” (Bediüzzaman Said Nursi, Mesnevi-i Nuriye, Envar Neşriyat, İstanbul – 1994 s.102)

“Canavar bir hayvana karşı kendini zaif göstermek, onu hücuma teşci’ ettiği gibi, canavar vicdanı taşıyanlara karşı dahi dalkavukluk etmekle zaaf göstermek, onları tecavüze sevkeder. Öyle ise dostlar müteyakkız (uyanık) davranmalı, ta dostların lakaytlıklarından ve gafletlerinden, (bölücülük) taraftarları istifade etmesinler.” (Bediüzzaman Said Nursi, Mektubat, Envar Neşriyat, İstanbul – 1993, s. 361)

Hasıl-ı kelam: “Aç canavara karşı tahabbüb (muhabbet) merhametini değil, iştihasını açar. Hem de diş ve tırnağının kirasını da ister.” (Bediüzzaman Said Nursi, Hutbe-i Şamiye, Sinan Matbaası İstanbul-1960, s. 106)

Öyleyse: “Havf (korkman) ve za’fın beyhude, hem senin aleyhinde, te’sirat-ı harici teşci’ eder, celbeder.

“Ey vesveseli vehham! Muhakkak bir maslahat (zaruret) mazarrat-ı mevhume (vehmi bir zarar) için feda edilmez. Sana lazım hareket, netice Allah’ındır.” (Bediüzzaman Said Nursi, Sözler, Envar Neşriyat, İstanbul-1996, s. 718)  

262-264

GERÇEK BİR BİLİM ADAMI: Kürsüde konferans veren hoca Prof. Dr. Mehmet Kaplan‘dı. 1975 civarıydı, Kubbealtı Cemiyeti‘nin her hafta düzenlediği konferanslardan biriydi. Milliyetçi ve muhafazakâr görüşe sahip öğrencilerin sıkça gittiği bu konferanslar çok önemli bilim, sanat ve siyaset adamlarını dinlediğimiz, ciltlerce kitaptan edinemeyeceğimiz kadar bilgiyi edindiğimiz faaliyetlerden idi.

Türk edebiyatı ve fikir hayatı için çok önemli hizmetleri geçmiş büyük hoca Prof. Dr. Mehmet Kaplan (1915-1986), konuşması esnasında Ziya Gökalp’i bir hususta tenkit eden sözler söylemişti. Konuşmanın sonunda milliyetçi gençlerden biri, “Siz nasıl Ziya Gökalp’i eleştirirsiniz, O’nun yazdıklarını hangi hakla ve hangi cüretle tenkit edebiliyorsunuz, haddinizi aşmayın” tarzı ağır sözlerle itham ettikten sonra Hoca’nın, Ziya Gökalp’in eleştirdiği sözlerine başka bir açıdan yaklaşarak, aslında Hoca’nın Ziya Gökalp’in bu sözlerini yanlış değerlendirdiğini savunan açıklamalar yaptı.

Rahmetli Prof. Dr. Kaplan‘ın, bu sert çıkışa karşılık, oldukça sakin bir ses tonuyla söyledikleri benim hayat boyunca unutamayacağım bir ders niteliğinde idi.

“Evladım, öncelikle bilmeni isterim ki Ziya Gökalp benim için Türk fikir hayatına çok ciddi katkıları olmuş, Cumhuriyeti kuranların fikri altyapısına tesirli olmuş çok önemli ve saygıdeğer bir ilim adamıdır. Ancak ben de bir ilim adamıyım. Ayrıca Ziya Gökalp öldüğünde benim şu andaki yaşımdan daha gençti. Bir ilim adamı olarak benim Ziya Gökalp’in her söylediğini kabul etme mecburiyetim olamayacağı gibi, O’na olan bütün saygıma rağmen tenkit etme hakkım vardır.”

“İlim adamları her konuda yüzde yüz doğruyu bulamayabilir. Hepimiz çalışmalarımızın ışığında, elimizdeki verilere dayanarak bazı sonuçlara ulaşırız. Bu sonuçların bazen başka araştırmalarla yanlış olduğu çıkartılabilir. Zaten bilim de böyle gelişir. Bilim dogmalara ve kalıplaşmış ideolojilere karşıdır.”

“Mesela Ziya Gökalp elindeki imkânlarla ve o günün ulaşılabildiği kaynaklara dayanarak Türk Müziği’nin kökeninin Bizans’a dayandığını söylemişti. Ancak daha sonraki araştırmalar ve erişilen kaynaklar Türk Müziğinin kökeninin Orta Asya’da yaşayan atalarımıza dayandığını gösterdi. Ziya Gökalp’in bir konudaki kanaatinin yanlış çıkması O’nun büyük bir bilim adamı olduğu gerçeğini gölgelemez.”

Rahmetli Prof. Dr. Mehmet Kaplan, aklımda kaldığı kadarıyla mealen naklettiğim bu sözlerinden sonra konuyu şu şekilde bağlamıştı: (Kendisini tenkit eden gence dönerek) “Ben bahsettiğiniz konuda sizin baktığınız açıdan hiç düşünmemiştim. Bu konuyu birkaç gün düşüneceğim. Sizi önümüzdeki hafta fakültedeki odama bekliyorum. Konuyu birlikte müzakere edelim.”

TÜRK MİLLİYETÇİLERİ İÇİNDE BİAT KÜLTÜRÜ GELİŞMEDİ: Türk milliyetçiliği fikriyatını savunan birçok hocadan benzeri sözler duyarak, okuyarak yetişen milliyetçi kesimde bu yüzden bir biat kültürü gelişmedi. Bu kesim herkese ve her olaya eleştirel bir tarzda bakmayı bir davranış şekli olarak benimsedi. Hatta en çok da kendi içinden çıkan, aynı fikriyatı benimsemiş insanların detaydaki farklılıklarına karşı eleştirilerden hiç sakınmadı.

Türk Milliyetçiliği fikriyatını benimseyenlerin yoğunlaştığı siyasi partide de partililer, lider dâhil yöneticilerine ve seçimle işbaşına getirdikleri il başkanı, belediye başkanı, milletvekili gibi kişilere de en ağır eleştirileri yapmaktan geri kalmadılar. Bunlardan bir kısmı o partinin kemikleşmiş oyunu teşkil etse de, bir kısmı yüzergezer oy kitlesi oldular.

BİAT KÜLTÜRÜ İKTİDAR YAPAR, DEMOKRAT YAPMAZ: Oysaki biat kültüründen gelen kesim, kendilerini temsil eden partiyi iktidara taşıyan bir birliktelik içinde kalmış olup, liderlerine ve daha alt kademede seçtiklerine, hatta kendilerine yakın bürokratlara karşı bir eleştirel duruş sergilememekte devam ediyor.

Biat kültürü birlik içinde davranma sonucunu getirdiği için siyaseten avantajlar yaşatmakta. Fakat “hikmeti hükümetten sual olmaz” mantığı içinde olmak ve hiçbir konuda kendilerinden saydıklarını eleştiremez oluş, bazı konularda doğru politikaların bulunmasında bir engel oluşturmaktadır.

“Mademki bizdendir, bir bildikleri vardır” veya “kol kırılır yen içinde kalır” anlayışı, bazen de “belirli menfaatleri riske atmama endişesi” içinde eleştiri yapamıyorlar ve gittikçe kavileşen bir biat anlayışı içindeler.

Bu durum geniş tabanın, tepeden küçük bir grup tarafından (temel değerlerine aykırı hususlarda bile) istenildiği gibi yönlendirilmesini sağlıyor. Bu kesim temel değerlerine aykırı olmasına rağmen, zinanın suç olmaktan çıkarılmasına da, Annan Planı’na da, Ermeni ve Kürt Açılımlarına da karşı çıkamadı.

İlginç olan şu ki bu partideki hem milliyetçi kesimden gelen ve hem de birbirlerini kıyasıya eleştirmeleri ile tanınan sol, sosyalist ve liberal ekolden gelenlerin hepsinin aynı biat kültürü içinde eritilmiş olmasıdır.

KOCAELİ AYDINLAR OCAĞI’NDA BİR BİLİM ADAMI: Bu düşünceleri aklıma düşüren olay, geçen hafta Kocaeli Aydınlar Ocağı olarak gerçekleştirdiğimiz konferansta yaşadığımız bir fikri tartışma oldu. Rusya ve Türk Dünyası uzmanı olan Yard. Doç. Dr. Ali Asker sunduğu “Rusya Dış Politikasındaki Son Gelişmeler ve Türk Dünyasına Muhtemel Etkileri” konulu konferans sonrası bir arkadaşımız Hoca’ya şöyle bir soru sordu: “Siz 21. Yüzyıl Enstitüsü‘nün Bilim Danışmanısınız. Bu düşünce kuruluşunun başında bulunan Prof. Dr. Ümit Özdağ‘ın ve bu kuruluşun yayımladığı dergide yer alan bilim adamlarının görüşlerinden farklı görüşler savundunuz. Sizi farklı görüş savunmaya iten faktör ABD kaynakları olabilir mi?”

Yard. Doç. Dr. Ali Asker’ in cevabı Türk Milliyetçisi fikir adamlarının, Prof. Kaplan’dan bu yana izlediğim tavrının benzeri idi: “Benim 21. Yüzyıl Enstitüsünde bilim danışmanı olmam ve Prof. Dr. Ümit Özdağ’a olan saygı ve sevgim, bağımsız düşünmeme ve kendi görüşlerimi ifadeye engel olmaz. Ben kurumsal bir yapının görüşlerini tekrarlayan bir kişi değil, bağımsız düşünen bir bilim adamıyım. Farklı düşündüğümüz konular olduğunu Prof. Dr. Ümit Özdağ da biliyor. Bana ‘bu görüşlerini bir toparla arkadaşlarla birlikte tartışalım’ dedi. Ben ABD hayranı olmadığım gibi, dilini bildiğim, yakından tanıdığım Rusya’nın da peşinen ne düşmanı ne de dostuyum. Beni alakalandıran esas husus Türk Milleti’nin menfaatidir.”

Ben “biat kültürü” yerine bilimin objektif kriterlerine göre bağımsız ve eleştirel düşünen, ülke ve dünya meselelerini “Türk Milleti’nin değerlerinin korunması ve yüceltilmesi” idealiyle değerlendiren insanlarımızın varlığını bu milletin istikbalinin ve demokrasimizin teminatı olarak görüyorum.

Bir yıl öncesine kadar, bütün yaşamım İzmit’te geçti.

Son bir yıldır Büyükderbent’te yaşıyorum.

İzmit’in gürültüsünden, trafik kaosundan kaçtım!

Ne var ki, B.Derbent’te de trafik ve gürültü sorunu hızla büyüyor.

Derbent’in cadde ve sokaklarında TIR araçları eksik olmuyor!

Nusretiye, Balaban, Suadiye, Arslanbey ve Rahmiye’de de öyle.

Çünkü, birinci sınıf tarım alanlarına “sanayi hançerini” saplamışlar!

Bu çevrede meyve bahçeleri var.

Ama; meyve ağaçlarının kuruduğundan yakınıyor insanlar!

Yakın çevreye giren sanayi kuruluşları doğayı katlediyor.

Doğayı ve insan sağlığını korumakla ödevli yöneticiler duymuyor, görmüyorlar!

Yerel gazetelere bakıyorum, hemen her gün şaşılası olaylar yaşıyoruz.

İşte son iki olay;

–  “Karamürsel’de taş yüklü kamyon felaket saçtı, bir ölü bir yaralı” ( 18.1.2012)

–  “TIR sıkıştı, yol kapandı” ( 27.1.2012)

Yollarda denetim yok.

–   Hafriyat kamyonları yollarda tehlike saçıyor.

–   TIR araçları mahalle aralarına kadar giriyor, yan yollarda fink atıyorlar!

–  Geceleri bir farı yanmayan araçlar özgürce yol alıyor!

Bahçecik’te vatandaş gece yarısından sonra salınan sınai atıkları yüzünden meyve bahçelerinin yok olduğunu söylüyor.

En bereketli topraklara sahip Uzunbey ve Bayraktar’da, yakın çevredeki sanayi kuruluşları yüzünden, topraktan ekmeğini kazanan insanların ekmeğiyle oynuyorlar!

Dünden bugüne bu kenti yönetenlerin günahını masum insanlar çekiyor!

Akla gelen her yerde sanayi tesisi kuruluşuna onay veren zihniyet, doğayı da insanı da tüketiyor!

Giderek bilinçlenen insanlar tepki gösteriyorlar; “Yeter artık” diyorlar.

Sanayi Odası yöneticileri ve aklı başında sanayiciler bile; “Kocaeli sanayiye doydu” diyor, halk istemiyor ama en kirletici ve ağır sanayi tesisleri “halka ve akla rağmen” kuruyor!

Gerekçe hep aynı; “Şu kadar insana istihdam yaratılacak!”

Kocaeli’de çarpık sanayileşmenin ve bunun sonucu ortaya çıkan hızlı göç ve nüfus artışının getirdiği çarpık kentleşme sürüyor…

Güya, Büyükşehir Belediyesi deniz dolgusuna izin vermiyor! Ama, kimi özel limanlar hızla büyüyor, deniz dolgusu insafsızca sürüyor!

Benim çocukluğumda faytonların dolaştığı ana caddelerde en küçük değişiklik yok ama şimdi büyük otobüsler seyrediyor!

Aynı caddelerde yıllarca “akılsızca” araç parkına izin verenler nihayet insafa geldiler de şimdi park yasağı uyguluyorlar!

“Parkometreler sorunu çözecek” diyorlardı! ( 15 Haziran 2005 yerel gazeteler.)

Mühendisler ve meslek odaları uyardılar; ” Bu kadar dik yol yapılamaz” dediler ama inatla “Gazanfer Bilge Bulvarı’nı” yaptılar, kaza üstüne kazalar yaşandı!

Battı çıktılarda her yağmur sonrası araçlar sel suları altında kaldı!

Kaldırımlar çökmeye başladı! ( 13.10.2011)

Ezcümle; plansız, vahşi kentleşmenin bedelini bize ödetiyorlar!

Kanser vakaları hızla artıyor, hastaneler ana baba günü ve hemen hiçbir yaşam alanında huzur yok.

Bize hizmet etmek için yanıp tutuştuklarını söyleyenler, bu kentin insanlarına “örtülü işkence” yapıyorlar!

Üstelik, bir de maaş alıyorlar!

Adalet mi bu?

Osmanlı İmparatorluğu’nun on ikinci padişahı ve İslâm âleminin yetmiş yedinci halifesi Sultan III. Murat Han, 4 Temmuz 1546 yılında Manisa’da dünyaya geldi. Babası Sultan II. Selim Han, annesi Nurbanu Hanım Sultan’dır.

Sultan III. Murat Han, şehzadelik döneminde dedesi Sultan Süleyman Han (Kanunî Sultan Süleyman) ve babası Sultan II. Selim Han’ın dikkatli ve ihtimamlı nezâretlerinde çok güçlü bir eğitim görmüştür.

Müzik, hat, resim, şiir ve edebiyat konularında seçkin bir yere ve şöhrete sahipti. Şehzadeliğinden itibaren Arapça ve Farsça dillerinde de ileri noktalarda bilgi sahibiydi. Ayrıca çok iyi bir silahşor, savaş stratejisti ve başarılı bir komutan olarak yetişmişti.

Hocaları devrin alimleri olan Sâdettin Efendi ve İbrahim Efendilerdi.

Sultan III. Murat Han’ın dinî konularda tesiri altında kaldığı imamı ise Molla Abdülkerim Efendiydi. Bu zat çok bağnaz, celâlli ve sert mizaçlıydı.

III. Murat padişah olunca Abdülkerim Efendi’nin de gücü  ve nüfusu arttı. Rumeli Kazaskerliği’ne kadar yükseldi.

XVI. yy.’ın en güçlü donanması, Akdeniz’i iç deniz haline getirmiş olan Osmanlı Donanmasıydı. Kalyonlarda  gözcü direklerinde, eğitilmiş maymunlar kullanılırdı.

Bu hayvanlar, görme yeteneklerinin çok güçlü olması  nedeniyle, eğitilerek böyle değerlendiriliyorlardı. Maymunlar, çok uzak mesafelerden kalyonları fark ederler ve belli ses ve hareketlerle aşağıdakilere haber verirlerdi.

Eğitilmiş maymunlar Azapkapı çarşısında satışa sunulurlardı. Maymun dükkânları bugünkü Unkapanı Köprüsü’nün Şişhane tarafının, Haliç kıyısında bulunan Sokullu Mehmet Paşa Camii kenarındaydı.

Abdülkerim Efendi, bir gün maymunlar sapık ilişkilere alet edilir düşüncesiyle, peşine taktığı yüzlerce kişiyle bu pazarı basmış, dükkânları harâp etmiş ve bütün maymunları yakalatıp, toplatıp civardaki ağaçlara astırarak idâm ettirmiştir.

Bu olay sonrasında Abdülkerim Efendinin lâkabı “maymunkeş” olarak kalmıştır.

Halk tarafından hiç sevilmeyen bu fevkalâde asabî, merhâmetsiz ve sert adamın ölümü, İstanbul’da şenliklere vesile olmuştur.

Yüce Yaratanın ilk emri nedir?
Bilgi edin…
Bilgilen…
Bilim al…
Bilgili ol…
Bunun için de verilen ilk emir “İKRA”= “OKU” ise Yaratanın ilk emrini yerine getiriyor muyuz, sorusu gündeme gelir…
Okuyanlar Kur’an’ı ne kadar anlayarak okuyor? İşte işin püf noktası burada…
Anlaşılmadan okunana Kur’an… Çünkü Türkçe mealle okunmuyor, okutulmuyor…

Neden okutulmuyor? “Araplaşmak”…

İncili her Alman Almanca, her Amerikalı da İngilizce okuyup anladığı için dindardırlar ve dinlerini yürekten ve bilerek uyguluyor ve savunuyorlar; yada tersini hakkıyla yapıyorlar…

Peki, Türkiye’de neden Kur’an Türkçe mealle öğretilmiyor ya da okunmuyor?
Din adamı görevini üstlenenleri kast etmiyorum, normal vatandaşlardan bahis ediyorum… Bu sorunun cevabını herkes kendi hesabına verebilir…
**
İlk inen kutsal ayettir “OKU” emri…
Emrin devamında “Yaradan Rabbinin adıyla oku” ifadesi vardır…
Kutsal kitabımızın ilk ayeti, yani Allahın ilk emri…
Resule verilen ilk emir, dolayısıyla tüm insanlığa da verilen emirdir…
Aynı zamanda Resule gelen ilk vahiy…
Neden ilk emir “oku” ile başladı dersiniz?
Çünkü Yaratan önce bilgiyle işe başlanmasını istiyor…
Bilgisiz ve bilimsiz insanların oluşturduğu toplum her zaman bataklıkta çırpınan olur…
Nitekim Âdemi “ilk insan” olarak yarattığı zaman da ona meleklerin secde etmelerini istemesindeki gerekçe, Âdem’in bilgiyle yüklü ya da yüklendirilmiş olmasındandır.
Bu ince noktayı iyi anlamak ve fark etmek gerekiyor…
Diğer bir husus ise; insanın algılama merkezi olarak beyin gücünün kullanımı ve bilginin algılanmasını sağlamak…
Ve en önemli mesajı Yaratanın; insanları aklını kullanma uyarısını vermek istemesidir. Çünkü bilgiyi algılayan beyindir, o bilgiyi kullanan akıldır, saklayıp gerektiğinde hatırlayan ve hatırlatan zihindir, pratiğe uygulamayı sağlayan zekâdır…
Tüm bunlar iç içe olan ve birinin diğerinden ayrılamadığı, ayırt edilemediği, belli anatomik ve fizyolojik sınırları tam anlamıyla çizilemeyen değerler bütünüdür.
Yaradan onun için bu algılamaya hitap edecek bir kaynağı gösteriyor, okumak ve anlamak…
**
Okumak yetmez, anlamak ve kıyaslamak gerek…
Sentez gerek, analiz gerek…
Papağan gibi ezberletilerek okunan her metin sadece beyni uyuşturur…
Bilgi değil, çünkü bilmek önce anlamak sonra da kavramak demek, kavranmadığına göre, anlaşılmadığına göre kavranması beklenemez…
Oku-oku döner aynı şeyi oku yani “okuma hamallığı” yapmış olur…
Okuyan beyin, gören gözdür…
Göz beynin uzantısıdır…
Gözlerin aklin devamı olduğunu söyleyen varsayımları kabul etmem…
Göz her şeyi görür, fakat ona anlam veren, anlamlandıran beyindir…
Evrene yönelik pek çok bilgi şifresini içinde barındıran ve Kutsal kitapta insanlara okumaları için Resul aracılığıyla yollayan Yaratan insanın gözle okumasını, beyniyle anlayıp değerlendirmesini, gönlüyle tasdik etmesini ister…
Böyle hassas beyin ve kalbe sahip olan, aklını kullanan kulun görevi önem kazanıyor…
Birey olarak bu görevi, yani ‘Yaratanın verdiği ilk emri ne kadar yerine getiriyoruz’ sorusuna çok olumlu cevapların verilecek olduğunu sanmıyorum…
Birey olarak herkes bu soruyu önce kendisine sormalıdır…
Ne zaman ki bu sorunun yanıtını olumlu yanıtlarsak; o zaman Kur’an’ın yazdığını da yüreğimizde hisseder, beynimizde değerlendirir, beyazlara dökülmüş harflerin dansıyla yüreklere ses veren cümleler halinde ürüne dönüştürürüz; yetmez bu bilgiyle beynimizde insanlık için nasıl yararlı işler yapacağımızı düşünmüş oluruz…
**
“OKU” emri Yaratanın Resulüne verdiği ilk emir olduğuna göre; bizler fert olarak bu ilk emre, dolayısıyla Allahın emrine ve Resulün sünnetine ne kadar uyuyoruz?
Birazcık öz eleştiri yapalım; bakınız etrafınıza kaç kişi ne kadar ve neyi okuyor?
Allahın verdiği ilk emir unutuluyor, uyulmuyor ona, ama kişilerin sakalının şekline, sarığının rengine, cüppenin tipine bakılarak kişinin Müslümanlık derecesi tayin ediliyor. İslam bu şekilcilikle temsil ediliyor…
Okumayan beyin, hurafeye inanacağı için de zihnini, aklını, dimağını sınırlıyor.
Beyin gücü ya dedikodu ya renkli medya ya da sınırlı gazete sayfalarla kısıtlanıyor, okumayan beyin dimağına ihanet ediyor demektir!
Okuyan beyin bir merkez görevini üstlenir, vücudun tüm organlarını bu esasa göre yönlendirir… Dolayısıyla bedenin tüm organları, okuyucu olur beyinle birlikte!

Bu, müthiş bir varsayımdır…
**
Beden bir bütündür; ayrı görevler yüklenmiş farklı elemanlardan oluşmuş olsa da her bir parça bir bütünün öğeleridir… Her organ kendi başına bir bütünün temsilcisi olarak algılama yapar, diğer bir ifade ile tek organ bütün beden için, bütün beden tek organ içindir.
Tüm organlar bir anlamda kendi başına sadece kendi bütünlüğünü oluşturur.
Nasıl ki el ya da kol eksik kullanıldığı zaman gelişmiyorsa, beyin de bilgi için yükleme yapmazsa körelir zaman içinde…
Yetersiz olan beyin, aslında yeterince kullanıma açık olmadığı için yetersizdir, bu devam ederse zamanla körelir! Yüklendiği görev dolayısıyla ürettiği enerji ve onu üretmek için ihtiyacı olan gıdayla beslenmesi beyni farklı kılar…

O nedenle beyin, en hızlı körelen organdır, sonuçta kullanılmayan beyin düşünmeyen beyindir, düşünmeyen beyin ise ölü demektir!  (DEVAMI VAR)

Neşe Düzel’in Türkiye’nin en yetkin siyaset bilimcilerinden ve anayasa hukukçularından olan, Bilkent Üniversitesi Öğretim Üyesi Prof. Dr. Ergün Özbudun’la yaptığı konuşmadan bazı alıntılar:

– KCK operasyonları hakkında ne düşünüyorsunuz?

– Operasyonların yapılması esas itibariyle doğru. Eğer KCK illegal bir örgüt ise ve şiddeti tahrik ve organize ediyorsa, bu operasyonlar yapılmalı. Nitekim operasyonları eleştirenler de dahil, hemen herkes KCK’nın legal bir örgüt olmadığını kabul  ediyor. Gerçekten bazı eylemler var ki, bunları ancak PKK’nın şehir örgütü düzenleyebilir. Mesela esnafın kepenk kapatmaya zorlanması, kapatmayanların tehdit edilmesi, bölgede kendileri gibi düşünmeyenleri ikna kamplarına alıp, orada bunların  “ikna edilmeye”  çalışılması, mahkemelerin kurulması, infazların yapılması, bölgede esnaf ve tüccardan haraç alınması… Bunlar legal faaliyetler değil ve bunları Merih’ten gelen insanlar yapmıyor. KCK’yı masum siyasi faaliyette bulunan bir örgüt olarak telakki etmek mümkün değil.

(Neşe Düzel, Taraf, 21 Kasım 2011)

X

“KCK, PKK’nın Kandil’de Mayıs 2007’de yapılan, Türkiye, Irak, İran ve Suriye’den 213 PKK’lının katıldığı 5. Kongresinde kurulmuş, Birleşik Kürdistan Devleti’nin altyapı örgütüdür… KCK aynı zamanda A. Öcalan’ın Türkiye ile yapılacak müzakereler sonrasında Türkiye’nin Güneydoğu Anadolu bölgesinde kurulmasını planladığı, PKK tarafından denetlenen özerk adı verilmiş bölgedeki devletsel yapının bürokratik teşkilatıdır…

“Oslo Müzakerelerinde PKK, KCK’nın örgütsel yapısının yaşama geçmesini sağlayacak şekilde Türkiye’den taleplerde bulunmuştur. Ancak KCK, bunun ötesinde uzun vadede Suriye, Irak ve İran’daki Kürtleri kapsayacak pankürdist bir devlet projesinin temelini oluşturmaktadır. KCK çatısı altında örgütlenen Kürdistan Barolar Birliği, Kürdistan Doktorlar Birliği gibi yapılar bu pankürdist hedefin sonuçlarıdır…

“KCK, PKK’nın devletidir demek en doğru tanımlamadır…

“Güneydoğu Anadolu’da kentlerde başlayacak…bir ayaklanma sonrasında KCK – PKK, Türkiye’nin Güneydoğu Anadolu’da Cenevre Sözleşmesi’ni çiğnediğini, sivil halka karşı TSK’nın ve Emniyet güçlerinin aşırı şiddet kullandığı iddiasını Birleşmiş Milletler, Avrupa Birliği ve AB üyesi ülkelerin gündemine getirerek, Türkiye’ye yönelik müdahale talebini savunacaktır. Bu konuda KCK ile Belçika arasında bazı görüşmelerin yapıldığı tespit edilmiştir.” (Ümit Özdağ, Yeniçağ, 18 Ocak 2012)

Hayali ve ispatlanamayan sözde Ermeni soykırımı iddiaları yine başımızı ağrıtıyor.  Ermeni militanları, 2015 yılında 100. yıl dolayısıyla saldırılarını arttıracaklardır.  Herhangi bir mahkemeden çıkmış kanıtlayıcı bir karar olmamasına rağmen, Fransa Senatosundan böyle bir kararın çıkmış olması, her şeyden evvel hukuk dışıdır.  Konu Fransa Senatosunun işi de değildir.  Bu karar insan haklarını düşünce ve fikir hürriyetini katletmiştir.  Hayali sözde soykırımı inkar edersen hapis ve para cezası var.

Ancak Fransa’ yı ve konuyu tamamen çirkin bir iç politika ve seçim malzemesi yapan Sarkozy’ i de suçlamak ne ölçüde doğrudur? Türkiye, bilhassa son on senedir uyguladığı daha doğrusu bize uygulatılan Ermeni politikası ve Ermenistan ile mutlaka ilişki kurulması dayatmaları yanlışlarla doludur.  Bugüne kadar çözüm diye ele alınan açılımlar, fiyasko ile neticelenmiştir. Ermeni açılımı diğer açılımlar gibi gereksiz tavizlerle ve kendi kendini inkârla doludur.  Ermeni açılımından rahatsız olmayanlar, Sarkozy’ nin açılımından niye rahatsız oluyorlar?  Bu yolu biz açtık ve onlara fırsat verdik.  Bir AKP İstanbul milletvekilinin iddiaları kabul edici ve özür dileyici beyanına ne demeli? Yerli Sarkozy’ler o kadar fazla ki…

* * *

Siyasi tarihimizde aşırı uçlar olarak düşünülebilecek güç mücadeleleri, sosyal yapımız üzerinde devamlı etkili olmuştur.  Aşırı uçlar deyince bunu sadece sağ-sol kutuplaşması olarak düşünemeyiz.  Siyasi tarihimizde asker-sivil mücadelesi, tayin edilmişlerle seçilmişler arasındaki sürtüşmeler, laik-antilaik ikililiği, 1960’lı yılların gerici-ilerici ayırımı son dönemde yapay etnik ayrıştırmalar ve tuzaklar, ülkemizdeki ikilemlerin ana örnekleridir.  Bu kısır güç çatışmaları, ülkeye çok pahalıya mal olmuştur. 

Ülkemizde iki güç kaynağı arasındaki tarihi iktidar mücadeleleri hep dikkat çekmiştir.  Bu mücadelelerde iki taraf vardır:

• 1- Aşırı laikçi, pozitivist, Batıcı yabancılaşmanın mimarı, seçkinci ve teslimiyetçi, halktan uzak olumsuzluklarına rağmen; milli devlet, milli kimlik ve Cumhuriyet konularında doğruları olanlar ve olumlu tavır alanlar. Cumhuriyetin akılsız dostları…
• 2- Halkın değerleri ile bütünleşmiş veya öyle görünmeyi siyaseten doğru bulan, halkla muhafazakârlık yarışına giren, yerine göre liberalliğe özenen; milli devlet, milli kimlik, milliyetçilik ve Cumhuriyet konularında yeterli hassasiyetleri oluşmamış, Batıya temelde karşı ama küreselleşmeye açık olanlar. İç politika mücadelelerinde dış desteği tehlikeli bir şekilde kullananlar.

Bilhassa yaşadığımız dönem aşırı uçlardan ikincisinin siyaset sahnesinde at oynattığı bir dönemdir.  Hukuk devletinin parti devletine dönüştürüldüğü, milli bayramlarla anlaşılmaz bir şekilde oynandığı, garip gerekçelerle karşı çıkıldığı bir talihsiz dönem yaşanmaktadır.  Bu yanlışlarla geleceği kurtarmak ve bir yere varmaya çalışmak mümkün değildir.  Siyasetçilerin başlarını kaldırarak bu gerçeği görmeleri ve dünden rövanş alma mücadelelerinden uzak durmalarını beklemek hakkımızdır.  Milli Mücadele ile Anadolu’dan kovduğumuz istilacı güçleri mutlu ve ümitli kılmak devlet adamlığı ile bağdaşmaz.

Türkiye nüfusunun çok önemli miktarını gençler oluşturuyor. Siyasi partiler ve siyaset yapmayı düşünenler bu nedenle projektörlerini gençlere çevirmek zorundalar.

Çocuklarımız dünyaya gözlerini açtıktan sonra hangi ortamda yetişiyor, kişilikleri nasıl şekilleniyor ve gelecekten beklentileri neler… Bütün bunları ve burada zikredilmeyenleri, siyasetçilerimiz; eğer başarılı olmak istiyorlarsa iyi bilmelidir. Artık siyasetçilerin, kendilerini gençlerin yerine koyarak empati yapmaları bir ihtiyaç haline gelmiştir.

Gençlerimizi anlamayan, onlara hitap etmeyen ve gençlerin gelecekteki beklentilerini karşılayacağına dair ümit vermeyen, siyasetçilerin ve siyasi partilerin başarılı olması mümkün değildir.

Türkiye ve dünya artık eskisi gibi değildir. Gelişen bilişim ve iletişim teknolojisi dünyayı ufaltırken insanın düşünce yapısına da değişik etkiler yapmıştır. Bu nedenle dünyayı ve Türkiye’yi eskisinden çok daha iyi bir şekilde mercek altına alarak tanımaya çalışmalı ve gençleri iyi anlamalıyız. Bunu yapamayan siyasi partilerin ve siyasetçilerin başarılı olması bir rüyadan ibarettir.

Gençleri; eskimiş fikirlerle, edebi sözlerle ve sloganlarla kolayca kazanmanın yolları artık tükenmiştir. Bu yolla ve duyguların sömürülmesi ile elde edilecek gençler, hiçbir zaman siyasi partilere iktidar olmak için yeterli olmayacaktır.

İçine interneti de alan yazılı ve görsel medya, toplum üzerindeki psikolojik oyunları icra eden çok önemli bir araç haline gelmiştir. Gençler nüfusumuzun medya ile ilgilenen en önemli kesimini oluşturmaktadır. En azından internet iletişimi gençler arasında azımsanmayacak ölçüde çok yaygındır. Artık gençlerin eli her türlü bilgiye kolayca ulaşabilmektedir. Onları yönlendirmek, aldatmak ve fikir empoze etmek eskisinden çok daha zorlaşmıştır. Ancak eğitimsiz, işsiz, güçsüz ve siyaset üzerinden geçinmek isteyenleri kolayca elde edebilirsiniz.

Yönetim azınlığın çoğunluğu idare etmesi şeklinde belirir ama günümüzde bu azınlık sayısal olarak artmaktadır. Bu sebeple gençlerle, eskisinden çok daha güçlü bir şekilde el ele tutuşmak ve buna anaokullarına giden çocukların siyasetçi, babası, amcası, dayısı, dedesi gibi idolü olmaya kadar indirmeyi başarmak zorundasınız. Gençleri çocuk yaştan itibaren yönetici azınlığa dahil etmediğiniz sürece artık başarı mümkün olmayacaktır.

Günümüzdeki iktidar, ülke genelinde yerel yönetimlerdeki başarısını 18. yıla taşımıştır. AKP zihniyetince İstanbul ve Ankara Büyükşehir Belediyelerinin kazanıldığı yıl doğan çocuklar, bugün seçmen olma yaşına erişmişlerdir. O günden bu yana, bu çocuklar siyasette iktidar olarak hep R.T.Erdoğan, A.Gül, B.Arınç, C.Çiçek gibi figürleri görmüşlerdir. Bu siyasetçiler, onların bugüne kadar geçen ömürleri süresince önlerinde bulunan etkili siyasetçilerdir. İktidar okullara ve üniversitelere hakim olmuş, ders kitaplarına girmiş, devlet bütçesini ve iktidar imkanlarını gerektiğinde oportünist kararlarla kullanmış ve ne kadar kendisine yandaş olunursa o kadar imkana kavuşabileceği imajını gençlere vermiştir.

Böyle uzun süreli ve güçlü bir halk desteğine sahip iktidara karşı başarılı olunmak isteniliyorsa, mutlaka gençleri anlamalı, onlara dönük politikalar oluşturulmalı ve gençlerle birlikte siyaset yapılmalıdır. Böyle bir siyaset anlayışı; ülkemizin, milletimizin ve devletimizin geleceği açısından da büyük önem taşımaktadır. Çünkü aktif siyasete kazandırılacak veya desteği alınacak gençler yarınlarda ülkemizin siyasi kadrolarını veya seçmenlerin çoğunluğunu oluşturacaktır.

Kabul edelim ki; bir insan için yaşamsal sorunların çözümü ve daha iyi bir hayat beklentisi öncelik taşır. Çoğunluktan idealizm beklemek, insanın ve hayatın gerçeklerine ters düşer. Onun için gençlerin aş, iş, okul, konut, sosyal yaşamla ilgili taleplerini karşılamak gerekir. Bu hususlardaki karamsarlık ve ümitsizlik onları siyaseten başka mecralara sürükleyebilir. Günümüzde yaşananlar bunun en iyi örneğidir.

Siyasi partilerimiz ve siyasetçilerimiz ortalama vatandaşın ve yarının ortalama vatandaşlarının tercihi olma mücadelesini vermelidir. Eğer siyasette başarı ve siyaset sahnesinde uzun süre etkili aktör olunmak isteniyorsa gençlerle olan bağ kuvvetlendirilmelidir. Günümüz iktidarı bunu yapabilmek için her yöntemi kullanmaktadır. Bunu yapmaz ya da yapamazsanız kendi çöplüğünde öten horoz olmaktan öteye gidemezsiniz.

Siyasetçiler gençleri kazanmak için onlara karşı samimi olmak zorundadır. Çünkü gençler artık doğru ile yanlışı kolayca anlayabilecek düzeydedir. Eğer kendilerini kullanmak için yaklaştığınızı ve doğrulara yönlendirmediğinizi hissederlerse, sizden hemen uzaklaşmaktadırlar. Birde gençlerle paylaşmak gerekir. Daima onları kullanmak veya onlara kullanıldıkları duygusunu vermek, gençlerle siyasetçiler arasındaki bağı koparmaktadır. Bu nedenle siyasetçiler ve siyasi partiler gençleri asla bir hamal gibi görmemelidir.

Uzun lafın kısası, ülkemizdeki genç nüfusu anlamayan ve onlara hitap etmeyen ve de onların desteğini kazanmayan siyaset anlayışları başarısız olacaktır. Gençleri siyasete; siyasetçi veya seçmen olarak doğru bir şekilde adapte etmeyen siyasi partiler ve siyasetçiler ülkemizin, milletimizin ve devletimizin geleceğini tehlikeye atıyor demektir. Siyaseti dizayn edenler benim bunları niçin yazdığımı çok iyi biliyor. Birde halkım bilse, zincirleri nasıl kıracağımızı işte o zaman herkes görecek.