Bugünlerde Evliya Çelebi misali, dünya kazan ben kepçe olarak, Türkiye’yi ve Balkanları dolaşıyorum. Geçtiğimiz günlerde Gaziantep, Kahramanmaraş, Adana ve Ceyhan uğradığımız duraklar oldu. Muhtemelen siz bu satırları okurken, Allah nasip ederse Romanya’da ve Romanya Türkleri ile beraber olacağız.

Bu seyahatlerin en önemli amacı; bizlere unutturulmaya çalışılan “BALKAN BOZGUNU”nu 100.Yılında gündeme getirmek ve günümüzde yaşanılanlarla, geçmişte yaşananların benzerliğini ortaya koymak ve de savaş sonucunda çıkan ağır faturayı Türk Milletine anlatmaktır.

Ancak bu seyahatler vesilesi ile benim bir dev olarak nitelediğim Türk Milleti’nin uyku konusundaki ısrarını da hayret ve üzüntüyle müşahede ettiğimi söylemek istiyorum.

Buna mukabil olarak da haksızlık etmemek için sayıları az da olsa uyanık ve şuurlu Türk evladına rastladığımı belirtmek isterim.

Bir de gittiğim her yerin buram buram “Türk” koktuğunu biliniz. Zaten anlatmak istediğim de, budur…

Seyahatimizde ilk durağımız Gaziantep oldu. G.Antep, sanayileşme konusunda almış başını gidiyor. Sabahleyin meşhur “katmer”le kahvaltı yaptık ve Antep’in ünlü “Bakırcılar Çarşısı”nı gezerek, çarşıda bir kahve içtik. Dikkatimizi çeken şey, Gaziantep esnafının gösterdiği yakın ilgi ile bizlere yardımcı olmasıydı. Anladım ki; Gaziantep’in gelişmesinin altında yatan temel faktör, esnafın müşterisine karşı takındığı bu müspet tavırlar olmuş.

Yolumuz Antep’ten Kahramanmaraş’a doğru uzandı. Bizi orada Kahramanmaraşlılar ile Balkan Muhacirlerinin “Mesut Ağa” lakabını yakıştırdığı, ağabeyimiz Mesut Başkır ve kalabalık bir dost grubu karşıladı.

İki ayrı toplantıda, hem “Balkan Savaşları’nın 100 yılı ve Balkanlardaki Türk Soykırımı” üzerine hem de Türkiye Kamu Çalışanları Vakfı (TÜRKAV)’ın düzenlediği “Vefatının 15. Yılında Alparslan Türkeş’i Anma Gecesi”nde konuştuk. Bu toplantılarda şahsımıza gösterilen ilgiyi ömür boyu unutmam mümkün değil.

Bu toplantıların birinde de Arif Yücel üstadın Kuran-ı Kerim kıraatını dinledik. Arif Yücel, Allah’ın kelamını yine Allah’ın verdiği sesle öyle bir güzel okudu ki; ruhumuz o anda binlerce kez secde etti. Arif Yücel hocanın, aynı zamanda hattat olduğunu öğrenmek, bizim yolumuzu ibadete açılmış olan “SULTAN ABDÜLHAMİTHAN CAMİİ”ne yöneltti.

Bu cami benim gördüklerim içinde Cumhuriyet tarihi boyunca yapılmış en güzel camidir diye düşünüyorum. Hepinizin gidip görmesini salık veririm. Camideki işlemeler ve çiniler gerçekten görülmeye değer. Bu güzelliklerde, Arif Yücel hocanın hattatlığının da katkısı olduğunu öğrenmek ona karşı, tanımasakta muhabbetimizi ve saygımızı artırdı.

Kahramanmaraş denince biliyorsunuz akla hemen dondurma, pul biber ve işlemeli altın bilezikler gelir. Ben bunların yanına da bir de “Mahir Ağbinin Bağı”nı ekliyorum. Bu bağı gidip mutlaka görün. Bağın havası, suyu, meyvesi ve panoramik Kahramanmaraş manzarası gerçekten görülmeye değer. Mesut Başkır’ın bağı nerede diye sorarsanız, onu bağı da Kahramanmaraş tabiri ile “Mahir Ağbinin Bağı’nın hemen “gırağında” …

Yolumuz devamla Adana’ya ve oradan da Ceyhan’a ulaştı. Bizleri misafir eden Hatice ve Necati Sultan çiftini, oradaki Adanalı ve de muhacir kardeşlerimizle kucaklaşmayı unutmak olmaz. Hele Giritliler Derneği’ni kurmuş olan Yüksel Hançerli ile Girit’i ve Girit’teki acılar üzerine yaptığımız  konuşmayı ve de bunları sizlerle paylaşmazsam ecdada haksızlık olur.

Son durağımızda Türk Dünyası’na kucak açmış olan Ceyhan Belediye Başkanı Hüseyin Sözlü’nün memleketi Ceyhan oldu.

Herkesin kapı bucak saklandığı bu dönemde, Hüseyin Sözlü gerçekten yiğit bir adam. Milli Şehit Boğazlıyan Kaymakamı Kemal Bey’in heykelini Ceyhan’ın orta yerine dikmiş ve açılışını da yine bir abide adam, rahmetli Rauf Denktaş’a yaptırmış. Üstelik Milli Şehidimiz Kemal Bey’i de her yıl layıkıyla anıyor. Üstelik üst üste 3.kez seçilen Ceyhan’ın bu genç ve dinamik Başkanı, Türk Dünyası’nın her yerine yetişmeye çalışıyor. Çünkü bu güzel beldenin nüfusu, Türk Dünyası’nın her yerinden insanların bir araya toplanmasıyla oluşmuş durumda.

Adana’da “Mesut’un Yeri”nde ve Ceyhan’da yediğimiz Adana Kebaplarını, el yapması şalgam suyunu ve bu mevsimde Ceyhan’da olan marulu ve de Kahramanmaraş’ta yapılan Balkan yemeklerini anmadan geçersem, derdimi eksik anlatmış olurum.

Türk Milleti’nin değerli evlatları; biraz hareketlenip oturduğumuz yerden kalkıp, Türk topraklarını gezmeniz, ihmal ettiğimiz kardeşlerimizle kucaklaşmanız ve rahmetli Ebulfeyz Elçibey’in dediği gibi “Türk’ün Türkle tanış olması” ve de tabiri caizse bu manada iman tazelememiz gerekir diye düşünüyorum. Emin olun, toprağımız ve insanlarımızla her buluşmadan sonra, yeniden diriliyor ve menzile daha hızlı koşuyorum. İsterseniz siz de deneyip görün…

İstanbul’da bir kültür merkezi var. Adı; Dil ve Edebiyat Derneği.
Eyüp Feshane Caddesi üzerindeki merkez, eskimez mimarimiz estetiğinde restorasyonla yenilenmiş iki konak ve müştemilatından oluşuyor. Bir de kitapçısı var insanlara tebessüm eden yüzüyle. Bahçesi etkinlikler sonrasındaki kuru fasulye – pilav ikramı ve çay sohbeti için biçilmiş kaftan. Her kuşaktan insanlarımızın “merhaba” diyerek içeri girdiği bir mekan burası.

Kursları kadar “Cumartesi Sohbetleri” de dikkat çekici proğramlardan oluşuyor. Genel Başkan Ekrem Erdem’ın sohbeti duyurulduğunda alakanın fazla olacağını tahmin etmiştim. Ekrem Erdem(1948) Sivaslı bir edebiyat öğretmeni. Başbakanlık Arşivi Genel Müdürlüğü’nde arşivist olarak da hizmet vermiş bir aydınımız. Bir zamanlar ticaret ile de meşgul olmuş. İki dönem halkımızı parlamentoda temsil etmiş, halen de İstanbul Milletvekili olarak Türkiye büyük Millet Meclisi’nde. Üstelik iktidar partisinin de genel başkan yardımcısı. TBMM içinde dil konusunda en fazla duyarlılık gösteren bir devlet adamı Ekrem Erdem. Hele Türkçe’ye zıd ve inad o firma isimleriyle alakalı mücadelesi her türlü takdirin üstünde. Bu konudaki önerileri de hala hafızalarda.

Mütebessim Bir Kitapevi

Ekrem Erdem, Dil ve Edebiyat Derneği gibi bir sivil toplum kuruluşu için düşünülen 102 kurucuyu tek tek ziyaret ediyor, neden böyle bir ihtiyacın olduğunu anlatmaya çalışıyor. Kaynak aktarıyor, zamanını veriyor. Başarı da elde ediyor. Galiba bunun için böyle bir sohbetin daha fazla alaka göreceğini hissetmiştim. Çünkü dil, kültür ve medeniyet davamız maalesef ve matehessüf birkaç gönüllü aydınımızın sırtına yüklenmiş, fedakarlıkla gidiyor. Müşterileri de gönüllülerimiz, kahramanlarımız!.

Biraz erken gidince Dil ve Edebiyat Kitapçısına uğradım emekli hakim dostum Avukat Abdülkadir Özkesici ile birlikte. Şenol Tanju’yu Safahat ve edebiyat arşivi çalışmalarından dolayı bir kez daha kutladım. Sahaflardan hiç ayrılmayan, “yeni bir belge ve bilgi bulurum” diye gayret gösteren bir aydınımız Şenol Tanju. Rahmet-i rahmana kavuşmuş bazı üdebamızın belge ve mektuplarını dosyasına yerleştirmiş, yaşayan bazı edip, düşünür, akademisyen, yazar, gazeteci ve maruf insanlarımızın el yazılarıyla resimlerini muhtevi arşivini de bizzat gösterdi, gördüm. Zengin bir arşiv oluşturmuş.

Cumartesi Sohbetlerinin müdavimi Almanya doğumlu, İstanbul’da Edebiyat Fakültesi’nde eğitim gören ve Sahafat’ı hiç okumamış Akçay kızımızı içerde, Mehmet Akif Ersoy’un Safahat’ı ile tanıştırdım. Şenol Tanju da imzaladı. Bu çalışmada günümüz okurlarınca bilinmeyen kelimelerin anlamları yazılı sahife altlarında. Bunda da Şenol Tanju’nun göz nuru var.

Dil Nedir veya Ne Değildir?

Bu sırada bir haber geldi içeriye. “Ekrem Erdem Bey’i Başbakan çağırmış. Dolayısıyla gelemeyecekmiş.” Ama nasıl olur? Bendeniz az önce İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kültür Dairesi Başkanı aziz dostum Abdurrahman Şen ile telefon ile görüştüm, Mısırlı ünlü rejisör, Çağrı filminin yönetmeni rahmetli Mustafa Akkad için düzenlenen toplantıda beraberlermiş, sonra “sohbet için Eyüp’e gelecek” dedi.  Ancak öyle olmadı. Devlet hizmeti beklemez. Oraya gitti Ekrem Erdem Bey.

Toplantı yine gerçekleştirildi. Açılışı yine önemli bir kültür adamımız Dil ve Edebiyat Derneği Genel Başkan Yardımcısı Nevzat Bayhan yaptı. Muhterem Bayhan, aziz meslektaşım İstanbul’a Kültür AŞ Genel Müdürü iken proğram, yayın, etkinlik, medeni ve insani ilişkileriyle bu eskimez başkente damgasını vurmuştu. İsmail Gaspıralı Salonu ağzına kadar dolu. Yeni gelenler için oturma düzeni bozulsa da içeriye sandalye taşındı bir müddet. Önce bir film gösterimi icra edildi Dil ve Edebiyat’ı tanıtan, sonra Nevzat Bayhan esasa geçti;

-Popüler kültür maalesef daha fazla etkili günümüzde. Edebiyat dergiciliğimiz de yeterli mesafeyi alamadı. Dil bir sevdadır. Dili olmayanın dini ve milleti de olamaz. Dil duygu yüklüdür. Bu konuda bilirsiniz ne güzel kelam-ı kibarlarımız vardır. Mesela “tatlı dil yılanı deliğinden çıkarır. Acı dil ise düşmanlık yaratır.”

Erdemin Yansıması

Bize sorulsa ki “dünyayı yöneten temel güçler hangisidir” diye önce düşünür, sonra sıralarız bir bir. Çünkü bu konuda toplumumuzun yeterli tecrübesi ve birikimi mevcut ve yaşadığı olaylar yeter de artar bile. Birinci sırada “askeri güç” vardır. Sonra “ekonomik-iktisadi güç”. Ardından “siyasi” yani “politik güç” gelir. Bunu “diplomatik güç” takip eder ve “kültürel güç” bütün bu kuvvetleri toparlar. Toplumumuz en fazla bu batılı kültürel saldırıdan etkilenmiştir. Hatta kampa bile bölmüştü bir dönem. Kuzey blokun kültürel saldırılarıyla da bu takviye edilmişti! Bir medeniyet takipçisi ve uzmanı Nevzat Bayhan mevzuyu derinleştirdi;

-Kültür bedenin ruhudur. Yapmadığınız şeyi, başkasından isteyemezsiniz. Kelimeler ve dil, dünyalar arası bir köprüdür. İletişim de bununla sağlanıyor. Radyo ve televizyon dili diye hatırınıza gelebilir, bu iletişim değil iletimdir. Kültür için çok tarifler yapıldı. Esasında her şey kültürdür. Alt ve üst kültürler ise medeniyeti oluşturur ve medeniyet evrenseldir. Mesela “sadaka taşı ” bir medeniyettir. Bilmeyenler için belirteyim, caminin kuytu bir köşesindeki “sadaka taşı” için imkanı olanlar para atar, bunu kimse bilmez ve görmez, fakir-fukara da buradan ihtiyacı kadar alır. O’nu da kimse tanımaz ve farketmez.

Medeniyetin Dişleri ve İşleri

Bu bir Osmanlı Medeniyeti’ydi. Günümüzde böyle bir şey olsa “sadaka taşı”nı da söküp götürürler! Nevzat Bayhan İstanbul Taksim ismini de hatırlattı. Bir zamanlar İstanbul’un su deposuydu ve buradan kente su taksim ediliyordu. İsmi ise Taksim olarak buradan yansıyor. Harika değil mi?

Bazı yahudi asıllı Amerikalı bilim adamları (Prof. Dr. Harrington gibi) medeniyetleri çatıştırırlar. Hatta “Medeniyetlerin Çatışması ” diye seminerler düzenler, kitaplar yayınlarlar. Nevzat Bayhan buna da açıklama getirdi;

-Medeniyetler çatışmaz. İstanbul Saraçhane’deki Bozdoğan Kemeri Bizans dönemine aittir ve bir kültürü, medeniyeti yansıtır. Osmanlı Cihan Devleti Bozdoğan Kemeri’nin yıkmadı, tam tersine korudu. Türkiye Cumhuriyeti Devleti de öyle. Trafiği aksatmasına rağmen, bu korumayı sürdürüyor Büyük İskender ve Cengiz Han ise imparatorluklarıyla bir medeniyet kurmadı, getirmedi, işgallerle, yakıp yıkmalarla vurup geçti. Askeri gücünü gösterdi. Medeniyet kuramadı.

Anadolu biliyorsunuz çeşitli medeniyetlere analık yaptı. Batılılar (ki başta İngilizler, Amerikalılar ve Almanlar gelir) Anadolu’dan çaldıkları tarihi eserleri bugün ülkelerindeki müzelerinde sergiliyorlar. Ankara’nın iade talepleri bakalım ne kadar gerçekleşebilecek?! Bakın Nevzat Bayhan ne dedi bu konuda;

Kültür Eşittir Yaşadığımız Hayattır

-İstanbul’un en kara yılları. Sultanahmet  Meydanı’ndaki 6 tonluk anıtlar sökülüp batıya götürüldü. Bir kısım götürülen tarihi meteryaller som altındı. Bir de Osmanlı Medeniyeti’ne bakın. Toprakları üzererinde yaşayan her din ve mezhebe teşkilatlanma izni verildi. Bir zamanlar İspanya’nın önemli iki yerleşim birimi Granada ve Kurtuba’da müslüman Araplar bir medeniyet inşa etmişti. 700 bin müslüman yaşıyordu ve 400 camii vardı. 1492’de  İspanya Kralı Ferdinat ve karısı İzabel müslümanları kılıçtan geçirtti; tarihe, medeniyete ait ne varsa yerle bir etti. Aynı tarihlerde İstanbul Kuzgunçuk’ta cami, kilise ve sinağog yanyanaydı.

Geldi günümüze Nevzat Bayhan; anlattıkları ve dikkat çektikleri müthiş hususlardı. Çünkü kültür eşittir yaşadığımız hayattı . Kul hakkı ile evrensel insan hakları aynıydı. Cep telefonları, bilgisayarlar, residanslar, arabalar ile hayatımıza giren yeni teknolojiler, yeni kültürler getirdi dünyaya ve ülkemize. Ancak eğitimini görmeden aldık bütün bunları. Kültürel geçikme ile hayata geçirdik. Misalleri de her gün yaşadığımız örneklerdi Nevzat Bayhan’ın:

Sessiz Çığlıkla Haykırabilmek

-Halk otobüslerinde çoğu kimse cep telefonuyla yüksek sesle konuşuyor. Etrafın rahatsız olması umurunda bile değil. Yaşlılara, hamile kadınlara, gazilere, çocuklu bayanlara kimse yer vermiyor. Sürücüler arabasının radyosunu sonuna kadar açıyor, trafik kurallarına riayet etmiyor. Rezidanslarda ve apartmanlarda karşılıklı oturan komşular bile birbirini tanımıyor. Bunlar bize ait sorunlardır ve kültürel gecikmelerdir. Sorunun çözümü de eğitim ile giderilebilinir. Acaba kaç kişi yeni teknolojiyle gelen telefonun, arabanın, bilgisayarın ve toplu yaşamanın eğitimine gitti, öğretisini aldı?

Her halde hiç kimse. Ne gelirse kabul ediyor ve alışmaya çalışıyoruz maalesef.

Herkes her şeyi biliyor. Hatta en iyisini biliyor gibi fotoğraf veriyor! Ama hiç bilmiyor. Günümüzde artık sadece Nevzat Bayhan değil, Nevzat Bayhan’lar olmalı. Kültürel gecikmemiz hızla giderilmeli. Ekrem Erdem Beyefendi’nin proğramı ise sadece ertelendi. Bir Cumartesi yine birlikte olacağız. Bu vesileyle Nevzat Bayhan hayati öneme haiz hususları tek tek hatırlattı herkese. Çok da iyi oldu, istifade edildi. Nasıl edilmez ki, kültürel gecikmeler  her gün kaba etimize bir çimdik atıyor, çığlık atmamak için kendimizi zor tutuyoruz.

Yeni bir medeniyetin inşası için belki de Nevzat Bayhan gibi kültür bakanlarını bekliyoruz farkında olmadan, ancak fark ettirerek.

Türkiye’de Ankara gibi başkent olmaya can atan / özenen bir şehir var! Ankara’dan koparak, Ankara gibi davranmaya çalışıyor. Onunla âşık atıyor. İsmini bile değiştirmek istiyor. Başka bir ülke olmak cür’etinde bulunuyor. Ankara’dan bağlarını yavaş yavaş koparıyor. Başına buyruk olmanın adımlarını atıyor.

Türkçe’ye mahallî dili ortak etmek için çabalıyor. Yerli halkı başkalaştırmak istiyor. Öz kardeşleri Türklerden soğutmak ve aklınca ayırmak istiyor. Gelmiş geçmiş kimi iktidar sahiplerinin gâfilce söylediği sözlerden cesaret alıyor.

ABD ve AB’nin oyuncağı olarak, onların örtülü gayelerinin gerçekleşmesine kendi üzerinden çanak tutuyor. Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin bir ili olduğunu gösteren “Diyarbakır” ismini kullanmıyor. Kendisine “Amed” dedirtmek istiyor.

Resmî dil Türkçe’yi baypas ederek Kürtçe’yi onun yerine ikaame etmenin / yerleştirmenin her vesileyle yolunu arıyor ve bulmuyor da değil.

Devlete ve yasalara meydan okumanın her fırsatta somut örneklerini sunuyor. Devletin isteklerine ters düşen isteklerde bulunuyor. Nitekim bölücü yayın yapan Roj TV’nin kapatılmaması için  -Türkiye’nin başvurusuna rağmen-  Danimarka Hükûmeti’ne aksi yönde mektup göndermek küstahlığında bulunarak, alenen ve açıkça Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne kafa tutuyor.

Van ve Hakkari şehirlerini de yanına çekmeye çalışıyor. Oluşacak kukla devletin içinde yer alması gerekenleri karıştırmak istiyor. Onların da devlete kafa tutmaları için sinsice kışkırtıyor.

Kendisini kukla, sözde başkentliğe hazırlarken, Kuzey Irak’a göz kırpmaktan da geri kalmıyor. Onlarla bir ve beraber olmaya can attığını her fırsatta zımnen / dolayısiyle de olsa çıtlatıyor. Çevre şehirlerini bu hususta harekete geçirmek isterken hudut dışı ilişkileri de ihmal etmiyor.

Eyaleti çağrıştıran adımların resmen atılması ve atılmaya çalışılması, mahallî idareleri merkezden koparma gayretleri, Diyarbakır’a bu hususta adımlar atmak cesaretini veriyor.

Diyarbakır başta olmak üzere onun gibi düşünen kimi belediye başkanları, resmen devlete kafa tutar hâle gelmişler. Dış arenada devletin karşısında, dış devletlerin yanında ve safında alenen ve resmen yer almaya başlamışlardır.

Bütün bunlar niye olmasın? Çünkü ABD ve AB açıkça destek veriyor. Güya ABD baş müttefikimiz! NATO’da silah arkadaşımız! AB ise, aralarına katılmak uğrunda serden ve yârdan geçtiğimiz Birlik! Üstelik  AB’nin en yetkin üyesi olan Almanya; Birinci Dünya Harbi’nde kader birliği ettiğimiz, omuz omuza savaştığımız bir ülke. O bile Türkiye’yi AB’de görmek istemiyor. Dahası bölücü terörü  -maalesef-  el altından desteklemekten de geri kalmıyor.

Bu kadar kışkırtmalar varken; devlete karşı çıkışlar, karşı koymalar niye olmasın. Çünkü Batı üflüyor, bunlar oynuyor. Zaten vardı. Ama küllenmişti. Pusudaydı. ABD ve AB, külleri araladı. İsyan / başkaldırı ateşinin yeniden canlanmasını sağladı.

Nitekim, PKK; ABD ve AB’nin terörist örgütler listesinde. Böyleyken, bu örgütü terörist kabul etmeyen belediye başkanları var! Ve bunlardan biri olan ve bu hususta başı çeken kimse, Türkiye Cumhuriyeti hiçe sayılarak; Washington’a, Paris’e, Brüksel’e ve Stockholm’e davet edilebiliyor!

2467

Sanki:

Hadi bakalım görelim sizi

Hep arkanızdayız dizi dizi

Mahçup etmeyin sakın ha bizi

Göreceksiniz sanal denizi

Gibi sözlerle arkaları sıvazlanıyor.

Böyle gecenin hiç hayır olur mu seheri?

Ordu’nun kahrına uğrar bunların beheri.

BEDİÜZZAMAN ünvanı verildiğinde, henüz on dört yaşında idi.
Bediüzzaman Said Nursî, 1878 yılında Bitlis’in, Hizan kazasına bağlı, İsparit nâhiyesinin Nurs köyünde dünyaya geldi.
1886 yılında 8 yaşında iken, İsparit’e bağlı, Tağ köyünde Molla Muhammed Emin Efendi’nin medresesinde öğrenim hayatına başladı.
Kısa bir süre sonra, hocasının emriyle kendi köyü olan Nurs’a geri döndü.
Nurs’ta medrese olmadığından, haftada bir eve gelen ağabeyi Molla Abdullah Efendi’den ders aldı. Haftanın diğer günleri bu dersleri mütalaa etti.
1988 yılında Bahara doğru meşhur rüyasını gördü.
Rüyasında; bütün Peygamberleri Aleyhimüsselam ziyaret ettikten sonra, Sırat Köprüsü başında Peygamber Efendimizi (a.s.m) bekler.
Genç  Said’in ilim talebi üzerine Peygamber Aleyhissâlâtü Vesselâm; “Ümmetimden hiç kimseye sual sormamak şartı ile Kur’ân ilminin kendisine verileceğini” müjdeler.
Bu rüyayı  gördükten sonra ilim öğrenmek için kendisinde yeni bir şevk uyandı.
Babasından izin alarak Seyyidler ailesinin köyü olan Arvas köyüne gitti.
1890 yılının aralık ayında, Molla Muhammed isminde bir zatın refakatinde o zaman Erzurum’a, şimdi ise Ağrı ilimize bağlı olan, Doğubayazıt’a hareket etti.
Said Nursî’nin gerçek tahsilinin başlangıcı bu tarihtir.
1891 yılı başlarında 13 yaşında iken, Doğubayazıt’a gidip, gündüzleri, Beyazıt Medresesi Şeyhi Mehmed Celâlî Efendi’den ders aldı.
Doğubayazıt’ta geçirdiği 1891 kışının üç aylık döneminde, medrese eğitiminin temel kitaplarından olan yüz kadar kitabı, her kitaptan bir veya iki ders, en fazla on ders okumak suretiyle, Şeyh Mehmet Celâlî
Efendi’den icazet aldı.
Bağdat’ta bulunan Abdülkadir Geylânî Hazretlerinin merkadını ziyaret etmek planıyla hocasından izin istedi.
1892 yılında Siirt’e gitti. Burada Molla Fethullah Efendi tarafından yapılan imtihanın başarısı sonucunda, kendisine BEDİÜZZAMAN ünvanı verildiğinde, henüz on dört yaşında idi.
1893yılında Siirt’te âlimlerle münazara etti. Buradaki münazaraları âlimler arasında tanınmasına neden oldu. “Saidü’l-Meşhur” lâkabıyla anılmaya başlandı.
Bitlis’te Şeyh Muhammed Emin Efendi gibi, Abdülhamid’in şeyhülislâmlık teklif ettiği büyük âlimlere kendisini imtihan ettirerek rüştünü ispat etti.
1894 yılında Tillo’da dört-beş ay kaldı. Bir gece rüyasında, Abdülkadir Geylânî Hazretleri Said Nursî’yi, Miran Aşireti Reisi Mustafa Paşa’yı namaza davet etmesi ve emr-i bilmaruf yapması  için görevlendirmişti.
Bunun üzerine hemen yola koyuldu. Tillo’dan hareket edip aşiretin bulunduğu yaylaya ulaştı. Miran Aşireti Reisi Mustafa Paşa’yı zulümden menetti. Cizre âlimleriyle münazara yaptı.
Âlimlerin ve Mustafa Paşa’nın saygısını kazandı. 15 yaşını  idrak ettiği 1894 yılında, Cizre civarında bir seneye yakın kalıp, dersler verdi.
Mardin’de karşılaştığı Cemaleddin Efganî’nin talebesinden Efganî’nin mesleğini, Sinsiye Tarikati mensubundan da, bu tarikatin mahiyetini öğrendi.
Mardin’de, dünya siyaseti, Osmanlı idaresi ve hürriyet konularıyla ilgilenmeye başladı.
20 Ocak 1960’da Emirdağ’dan Isparta’ya döndü. Kısa bir süre Afyon ve Emirdağ’da kaldıktan sonra zatürreye yakalandı. 19 Mart günü sabah namazından sonra dostlarıyla vedalaşarak Isparta’ya döndü.
Bir ramazan ayıydı. Resmî makamlar onun il dışına çıkmasını yasaklamışlardı. Memleketinden çıkalı 34 yıl olmuştu. Ama daha çok Ispartalı, Barlalı, Emirdağlı, Eskişehirli ve Kastamonuluydu.
Hastalığı da giderek artıyordu. 20 Mart 1960 günü uyandıktan sonra ilk sözü, “Gideceğiz” oldu. Talebeleri yolculuğa  çıkmasını istemediler.
O günlerde, İnönü Menderes’e hücum etmişti. Hükümet bildirisi olarak, radyodan Said Nursî’nin Emirdağ ve Isparta’da oturması tavsiye edilmişti.
Emniyet güçleri Ankara veya İstanbul’a gider diye çok korkuyordu.
Evinin önünde, caddede iki polis bekliyordu.
Bediüzzaman, son derece kararlıydı. Sabah saat tam dokuzdu. Sadık talebelerinden Hüsnü Bayram, Bayram Yüksel ve Zübeyir Gündüzalp’in kolları arasında arabaya bindirildi. Araba hareket etmeden, ev sahibi Fitnat Hanım yanına geldi. Bediüzzaman vedalaşarak hasta olduğunu, kendisine dua etmesini istediğinde, Fitnat Hanım’ın gözleri yaşardı.
Ona, polisler geldiğinde bir süre oyalaması, kapıyı hemen açmaması söylendi.
Bediüzzaman gizlice kaçırılıyordu, istikamet Urfa’ydı.
Said Nursî’nin Isparta’dan ayrıldığı haberi kısa sürede polise ulaştı.
Yol üstündeki kasabalara, vilâyetlere telgraflar çekildi.
Hiçbir yerde vakit kaybetmeden yola devam eden araç, Konya-Adana yoluyla, ertesi sabah Urfa’ya ulaştı. Said Nursî, İpek Palas Oteli’nin 27 numaralı odasına çıkarılarak, yatırıldı.
Halk Bediüzzaman’ın Urfa’ya geldiğini duyunca, İpek Palas’a doğru akın etmeye başladı. Isparta’da olsun, Emirdağ’da olsun, hasta olduğu zaman kimseyi yanına almazdı.
Urfa’da ise hiç  kimseye itiraz etmedi.
Hem tahammül etti, hem de yatmadı. Bütün Urfalılar kendisini ziyaret ettiler.
İçişleri Bakanı Namık Gedik, derhal Isparta’ya geri gönderilmesi talimatı verdi.
Hastalığı ağırlaşan Said Nursî’nin, hareket etmeye gücü yoktu.
Talebelerinin, “Üstad çok hasta, yola dayanamaz” sözleri ise yetkililer tarafından, “Bakanlıktan emir var, derhal Urfa’dan çıkacaksınız, gerekirse ambulans veririz. Nasıl çıkıp geldiyse, aynı şekilde dönecek” şeklinde karşılandı.
Bu arada Urfalılar da İpek Oteli’nin önünde biriktiler ve Said Nursî’yi ziyaretlerini sürdürdüler. Polisin “geri dön” sözlerine Said Nursî, “Ben buraya dönmeye gelmedim. Burada kalacağım, belki burada
öleceğim” diyerek karşılık verdi.
Hükümet Tabibinin; “yolculuk edemeyecek kadar hasta” olduğuna dair raporu dahi yeterli olmadı.
Bu durumu protesto amacıyla Ankara’ya açılan telefonların, telgrafların haddi hesabı yoktu.
Gece sahura kalkılmıştı, Bediüzzaman, peynir-zeytinle sahur yapan talebelerini, uzandığı yerden şefkatle izliyordu.
Bir ara buz istedi. Buz olmadığını, eğer isterse çay yapabileceklerini söylediler.
O istemedi. Ramazanın 27. günü idi, yani Kadir Gecesi’ydi. Takvimler 23 Mart 1960’ı gösteriyordu.
Sabah namazı vakti girmişti. Günün o vaktinde onu hep uyanık görmeye alışık oldukları  Üstadları’nı Sabah namazı için kaldırmak isteyen talebeleri, Üstadlarından ses alamadılar. Said Nursî hakkın rahmetine kavuşmuştu.
Bediüzzaman’ın naaşı öğle namazından sonra İpek Palas’tan alındı, iki saatte ancak Halilürrahman dergâhına götürülebildi.
Müthiş bir kalabalık vardı. Urfalı’lar dükkânlarını  kapatmışlardı.
Cenazesini Molla Abdülhamit Efendi yıkadı. O gece, cenazesi camide kaldı. Civar illerden, kaza ve köylerden gelen çok kalabalık bir cemaatle sabaha kadar hatimler okundu, dualar edildi.
24 Mart 1960 Perşembe günü, ikindi namazını müteakiben, Vali ve Belediye Reisi de dahil olmak üzere, on binlerce insanın göğe yükselen tekbir sesleri arasında ve hafif hafif çişeleyen bir yağmur eşliğinde, Bediüzzaman Said Nursî’nin naşı, Halilürrahman Dergahı’nda toprağa verildi.
Bu sırada Emniyet gerekçesi ile askerî birlikler, Urfa’nın etrafını tanklarla çevirmişti.
Ne var ki vefat ettiği halde Said Nursî’nin Urfa’daki misafirliği topu topu 3 ay 18 gün sürdü.
12 Temmuz 1960’da naaşı kabrinden alınarak askeri bir uçakla bilinmeyen bir yere götürüldü.
Mekânı cennet
Derecesi âli olsun
Katkılarından dolayı İlhan ÖZEL Bey kardeşime ve yeni Asya prodüksiyona teşekkürler

Sevgi insanın en ince hassas vicdan hislerinin meydana getirdiği merhamet ve şefkat duygularının bir eseridir. Vicdan hükmü kalpteki iyi ve kötü bütün varlığı yakarak silip atmış ve orasını ayna gibi tertemiz bir hale getirmiş olduğundan, Cenab-ı Hak o kalbe tecelli tahtını kurmuştur. Böylece bütün benliği Hak sevgisi kaplamış ve o kimse artık, sevgiden ibaret olmuştur. Artık o her şeyi, her şeyde onu sever olmuştur.

Bu nedenle o kimse Cenab-ı Hakkın dostluk, intibak ve esenlik sıfatları ile sıfatlanıp seçkinler zümresine girmiştir. Artık o insanın her iki dünyada da yeri Cennet, makamı ise, sefa ve dostluktur.

İslamiyet sekiz esasa dayalıdır, bunlarda;

1-Merhamet ve şefkat 2–Doğruluk 3–Sadakat 4–Cömertlik 5-Sabretmek 6-Sır tutmak

7-Fakirliğini ve acizliğini bilmek 8-Allaha şükretmek

İşte bunlar olmadan, her iki dünyada huzur, mutluluk olmaz.

Bu güzel huylardan huylanan ve benliğine maleden bir insan gereği gibi bir Müslüman insan demektir. Çünkü bu güzel huy ve ahlak Peygamberimize ait güzel huy ve sıfatlardır.

Bunun içinde İslamiyet, camide cennet aramaktan ibaret değildir. Bunlardan biri eksik olursa insan gerçek Müslüman sayılmaz. Bunun içinde hayatın devamı huzur ve mutluluğu bu esaslara bağlıdır. İnsan hayatında daima iyiye, güzele ve doğruya dayalı olmalıdır. Ölümsüzlük ve ebedilik, bu gerçeklerle mümkündür.

İşte bu yüzdendir ki, yukarıda ki esaslar insanlığın ve Hak yolcularının elinde daima bir ışık ve bir meşale olmuştur. İnsan nasıl ki karanlıkta önünü göremez ve yol alamazsa, aynı şekilde, Yaratanına da varamaz.

İnsanlığa ve beşeri vicdanlara hayat kaynağı olan, neşe, huzur ve mutluluk bahşeden bu sekiz esastır.

Dünyada ne kadar güzel huy ve ahlak varsa hepsi bunların içindedir. Bunlara sahip olanlar Cennet hayatı sürerler.

İnsanlara cehennem kapılarını açan huylarda şunlardır.

1-Gurur  2-Hırs  3-Kıskançlık  4-Bölücülük  5-Dedikodu  6-Şehvet  7-Öfke

İşte dünyada ne kadar kötü huy ve ahlak varsa onlarda bunların içindedir. Onun için her kim iyiyi, güzeli ve gerçeği kabul etmezse kişiliği ne olursa olsun ve ne kadar suret-i Haktan görünürse görünsün, onun gönlünde bunlar yatıyor demektir. İsterse başı secdeden kalkmasın, hiçbir önemi yoktur.

Gerek insanlık ve gerekse İslamiyet gerçeklere dayanmakla olur. Keyfine göre hareket edip benliğe kapılarak, riya gösteriş ve desinler diye İslamiyet olmaz. O takdirde yedi kötü huyun gurur ve isyan kapılarını insan kendisine açmış olur.

”Habersiz gittiler veda etmeden,

Söylenecek sözde seda bitmeden”.

Oysa ölüm! Doğanın değişmeyen kanunudur! İnsanlar doğar, büyür ve ölürler.

Ancak bazı insanlar vardır ki, doğar, büyür ama gönüllerde asla ölmezler.

Çünkü onların sağlam, doğru fikirleri vardır. Güçleri buradan gelir.

Haklı davadan daha büyük güç olmadığı için, milyonların yüreğinde hep yaşarlar.

İşte ben böyle birinin cenazesine şahit oldum,

Karakışın ortasındaydık..

Oysa

Mevsimlerden bahardı… Nisanın 4’ü…

Ankara’yı saran puslu bir havada, yağan karın bile söndüremediği milyonların yanan yüreğini gördüm.

O yüreğin tek sloganı vardı…

…. Hakkını helal et bize…..

Bir insanın, ”Ne hakkı olabilirdi ki bu kadar insanda”

Eğer ocağında pişirdiğinde doğruluk ve samimiyet varsa,”Hak”da  vardır.

Ne makam vardı,ne mevkii kalabalıkta..

Su bulan suyla, bulamayan karla abdest alıyordu. Son görevini yerine getirmek için..

Ay yıldızlı bayrak altında toplanmıştı dünyanın her yerinden gelenler..

Yüreklerde sadece

Vatan ve Millet vardı…

”Vatan sevgisi imandandır” imanımızı tamamlayanı uğurluyorduk.

Evet….

Giden heybetli çınardan öğrenmiştik..

Vatan’a dair çok şeyi..

Sivil toplum kuruluşlarında milli olmayı..

Yerli olmayı…

Satılmamayı..

Adam olmayı…

Kendi milletini sevmeyenin, başka milletleri sevemeyeceğini söylerdi hep…

Türklüğü koca bir çınara benzetir,bu ülkede yaşayan herkese bir dal verirdi..

Ayırmazdı..

Bölmezdi..

Biz ne kadar Türk’sek, onlarda o kadar Türk’tür.. der..

Herkesi kucaklayan bir milliyetçilik anlayışıyla,etnik bölünmeye izin vermezdi..

Tüm oyunları bozardı..

Çünkü onun ocağının reisleri bile bazen Kürt’tü, bazen Çerkez ‘di…

Önemli olan bu ülkenin değeri olmaktı..

Önemli olan bu toprağın adamı olmaktı..

Dışardan satın alınan suni ayrımcılıktan uzak olmaktı.

O,

Haber bile vermeden gittiğinde,

Bir anda milyonların haberi olduğu bir kişilikti.

Atatürk’ün ülkesinde, Atatürk’ü seven

Cumhuriyetin bölünmez bütünlüğü için mücadele eden

bir liderdi.

Türk milletinin iyiliğini ve huzurunu isteyen ve ömürlerini bu uğurda mücadele ile geçiren

ebediyete intikal etmiş, tüm atalarımıza, liderlerimize Allahtan rahmet diyorum.

Mekânları Cennet olsun.

İnanılmaz ilginç olaylar yaşıyoruz.

Çarşıya çıkmak istemiyorum!

Adım başı el avuç açan insanları görmek istemiyorum.

“Sosyal Devlet nerede?” diyorum ama kim duyuyor ki?

Toplumda büyük bir suskunluk var.

Gençler, eğitim sistemine getirilen son değişiklikleri eleştiriyor, yürüyor, öteki insanlar sadece seyrediyor, hatta kimileri gençlere kızıyor!

Televizyonda Milli Eğitim Bakanı’nı izliyorum; “İlkokul çocuklarının Kur’an öğreneceklerini” söylüyor.

“Ne var bunda? Çocuklar dinini öğrenmesin mi?” diyeceksiniz!

Elbette öğrenmeli.

Ama bakan; “Arapça okumayı öğrenecekler” diyor!

Yani, “dinini öğretmek” değil amaç!

Arapça “EZBER” yaptırmak!

Okullarda uygulanan ezbere dayalı sistemin çocukları ne kadar mutsuz ve başarısız kıldığını görmüyor adam!

“Neden bilimde, teknolojide ileri ülkeler düzeyinde değiliz?” diye araştırmıyor!

Oysa eğitim, insanı hayata hazırlamak, “becerikli-meslek sahibi insan” yapmak içindir.

– Elektriğe yüzde 8.1 , doğalgaza yüzde 18.72 zam geldi.

– Sokak aydınlatmasının da bedelini artık vatandaş ödeyecek!

– Kamu borç stoku 290.5 milyar lira olmuş! Bütçenin yarısı borç faizlerine gidiyor!

– Ama hükümet, “SERMAYEYE TEŞVİK” olanakları sunuyor!? Ücretlere, maaşlara zam yok! Emekli, işçi, esnaf, memur, köylü sürünüyor!

– Sigara sektörü tamamen yabancıların eline geçti, sigara fiyatları ve vergileri çok yüksek! Piyasadaki sigaraların yüzde 24’ü kaçak sigara imiş! Tıpkı, REJİ dönemini yaşıyoruz!

– KENT KONSEYLERİ iktidarın oyuncağı oldu!

Ya piknik düzenliyor, ya da tansiyon-şeker ölçüyorlar! Belediyelerin yaptıkları icraatları izleyen, eleştiren, proje sunan yok!..

Söylenip yazılacak daha çok şey var ama okuyanın da uzun yazıya tahammülü yok!

Hem kaç kişi okuyacak ki?

Okusa da ne tepki koyacaklar ki?

Bindiğimiz alamet ne zaman kıyamete varacak bilemiyorum!

Siz biliyor musunuz?