Peygamberler; irşatları ve yol göstermeleriyle insanları Hakk’a davet etmişler, Tanrı’ya çağırmışlar. Halklar arasında güneş gibi aydınlatıcı insanların yetişmesine vesile olmuşlardır.

İşte Hz. Muhammed, böyle manevi Güneşler Güneşi hükmündedir. Aynı zamanda her Peygamber bir mânevî Güneş’tir. Hayatı anlatır. İnsana yol gösterir. İşte Hz. Muhammed, Hatemü’l-Enbiya / Nebilerin sonuncusu olması hasebiyle Güneşler Güneşi’dir.

Değil sadece dünyamızı, tüm kâinatı aydınlatan en parlak Güneş’tir. Hz. Muhammed Güneşler Güneşi’dir. Çünkü  “Levlâke”  sırrına mazhardır. Yâni  O’nun için “Sen olmasaydın, Sen olmasaydın kâinatı / evreni yaratmazdım.” demiştir Hz. Allah.

Zât-ı Ahmediyye yâni Hz. Muhammed  ” Tevhidin bir bürhan-ı nâtıkı” / “Konuşan delîli”dir. Çünkü  “Nübüvvet beşerde zarurîdir.” / yâni”İnsanların peygambere şiddetle ihtiyacı var.” Tıpkı gözün ışığa ihtiyacı / gereksinimi olduğu gibi.

Peygamber gönderilmesi; insanın olmazsa olmazıdır. Cehalet karanlığını ancak Peygamber ışığı dağıtır. Çünkü kitap varsa, hocası yâni öğreteni ve öğretmeni de olmalı. Kitap, öğretmenin varlığından; öğretmen kitabın varlığından haber verir.

Birbirini gerektirirler. Kitap varsa öğretmen; öğretmen varsa kitap da olacaktır. Olmalıdır da. Nitekim kâinat da büyük bir kitaptır. Öğrencisi insan, öğretmeni Fahr-i Kâinat Hz. Muhammed Mustafa Efendimiz’dir.

Kitabı okumak veya okutmak, kitap için değil; kitapda bahsedilen içindir. O’nu yâni söz konusu Zâtı bilmek, O’nu bulmak, O’nu sevmek, O’nun istediği gibi olmak maksadiyledir. Ki bu; kısaca  “Mârifetullah”  diye adlandırılan hedef, gaye ve maksattan;  yâni Allah bilgisi edinmekten başka bir şey değildir.

İşte bunun için yazılan bir kitap varsa, onu okuyacak biri de olmalı. Aynı zamanda onu okutacak birisi de lâzımdır ki, işte bu Nebiyy-i Zişan / şanlı bir Nebî olan Efendimiz Hz. Muhammed Mustafa’dır. Ve o kişi Tevhid’in bir Bürhan-ı Nâtıkı, yâni Allah’ı birlemenin O’nu bir bilmenin konuşan bir delili ve kanıtıdır.

Evet Güneşler Güneşi olan Hz. Muhammed; Rabbimizi bize târif eden / tanımlayan üç büyük küllî / kapsamlı târifçiden ikincisidir. Birincisi Kâinat Kitabı , üçüncüsü ise Kur’an-ı Kerim’dir. Üstelik Hz. Muhammed, şu Kitâb-ı Kebîr’in / Kâinat denilen Büyük Kitâb’ın / Evren’in Âyet-i Kübrâsı / En Büyük Âyeti yâni En Büyük Delîli’dir.

Çünkü yeryüzü bir mescit hükmündedir. Mekke mihrabı, Medîne minberidir. O  “Bürhan-ı Bâhir” / O “Açık Delil” olan Peygamberimiz, bütün mü’minlerin / inananların İmamı / Önderi’dir. Bütün insanlara hitabeden / seslenen Hatip ve Konuşmacıdır.

Tüm nebîlerin reisi / başıdır. Bütün evliyanın / velilerin seyyidi / efendisidir. Bütün nebî ve velîlerden oluşan bir zikir / Allah’ı anış halkasının; Hz. Muhammed ser-zâkiri / baş zikredicisidir.

Çünkü bütün enbiya ve nebîler; O’nun canlı kökleridir. Tüm evliya ve velîler; O’nun taze meyveleridir. Onlar bir ağaç gibidir. Ki, O’nun her bir dâvasını; mûcizelerine dayanan bütün nebîler, tasdîk edip / onaylayıp imza ediyorlar.

Ki, O’nun her bir dâvasını; kerametlerine itimat edip güvenen tüm evliyalar / velîler kabul edip / onaylıyorlar. Çünkü O  “Lâ ilâhe illallah” / “Allah’tan başka hiçbir ilâh yoktur.” diyor. Ve bunu dâvâ ediyor.

2472

Bütün mâzi / geçmiş zaman ve müstakbel / gelecek zaman taraflarında saf tutan o nurlu zâkirler / Allah’ı zikredici / anıcı kişiler, aynı kelimeyi tekrar ederek, icma / fikir birliği ile mânen diyorlar ki:

“Sadakte ve bi’l-Hakkı natakte.” / “Doğru dedin ve söylediğin haktır.”

X

Hz. Peygamber’i, (hâşâ) küçük düşürücü karikatürleri çizdirenler ve çizenler; nasıl bir güneşi karartmak istediklerini bilseler; bu densizliği / bu saygısızlığı yapar ve buna âlet olurlar mıydı acaba?

X

Güneş balçıkla sıvanmaz duymadın mı hiç?
Behey mânâ gözünden yoksun hiç oğlu hiç!

Herkese merhaba…
İzmit’te bugün 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı festivali başladı sevgili okur.
Çok mutluyum çok. İçimdeki çocukta çok mutlu çok.
Festival kapsamında birbirinden harika programlar hafta boyunca bizi bekliyor. Üstelik festival başlangıcı kiminle yapıldı biliyor musunuz?
Atatürk’e benzerliğiyle tanınan sinema sanatçısı Göksel Kaya ilimize gelerek kentimiz çocuklarını okullarımızda ziyaret etti.
Hal böyle olunca okul kapısında gözlerini açmaya çalışan öğrenciler, karşılarında Atatürk’ü görünce çılgına döndüler.
Kimi sıkıca sarıldı Atatürk’üne.
Kimi doyasıya öptü Atatürk’ünü.
Kimisi soluğu Atatürk’ünün kucağında aldı.
Kimisi şok geçirdi. Olduğu yerde öylece kalakaldı.
Bir başkası gözyaşlarına hakim olamadı Atatürk’ünü karşısında görünce, sicim gibi gözyaşları süzülüverdi yanaklarına.
Atatürk’ünü karşısını gören bir diğerinin heyecandan dizlerinin bağı çözüldü.
Şaşkınlıklarını gizleyemeyen kimi çocuklar gözlerini Atatürk’ten alamadılar.
İlk şoku atlatan çocuklar ise sohbet etmeye başladılar Atatürk’le. Bakın neler söylediler:
“Herkesin derdi AB’ye girmek Atatürk’üm. Halbuki AB’ye girmeye çalışmadan önce ülkemizin dertlerine derman bulmalıyız değil mi?
Kimi aç, kimi evsiz, kimi işsiz, kimi okulsuz insanlarımız var. Ben televizyonda yarı aç, yarı çıplak çocukları görünce çok üzülüyorum.
Sen de onları görünce üzülüyorsun biliyorum.
Önce onlar için birşeyler yapalım Atatürk’üm nolur.
Kapkaçlar, hırsızlıklar, cinayetler olmasın. İnsanlar öldürülmesin.
Yurtta sulh, cihanda sulh derdin ya Atatürk’üm, haydi buradan tüm dünyaya hep birlikte seslenelim.
Yeter artık beyinlerimizi ve kalbimizi kin, nefret ve kötülüklerle doldurmasınlar.
Savaşlar olmasın.
Dünyaya barış hakim olsun.
Biz barışla, sevgiyle büyümek istiyoruz.
Söyle de Atatürk’üm insanlara kendilerine gelsinler.
Neyi paylaşamıyorlar ki anlamıyorum.
Eğitim görmek bizim en temel haklarımızdan biri, elimizden almasınlar onu Atatürk’üm.
Çocuk yaşta evlendirilmesin kızkardeşlerimiz, arkadaşlarımız buna nasıl engel olacağız bize yardım et Atatürk’üm.
Senin matematiğin çok iyiymiş Atatürk’üm, bir de kitap okumayı çok severmişsin, öğretmenim söylemişti bir keresinde. Ben de senin gibi olacağım Atatürk’üm sana söz veriyorum
Keşke hiç ölmeseydin de bizi hep sevseydin Atatürk’üm.
Biliyor musun daha hiçkimse senin gibi sevemedi bizi biliyor musun?
Bir daha gitmeyeceksin değil mi Atatürk’üm gitmeyeceksin.
Şaka şaka zaten hiç gitmemiştin ki sen Atatürk’üm, ben ölene kadar da gitmeyeceksin.
Kalbim seninle çarpıyor daima Atatürk’üm.
Ben ölene kadar da seninle çarpacak kalbim Atatürk’üm.
Seni çok seviyorum.
Çok seviyorum.
İşte benim memleketimdeki Atatürk sevgisi böyle birşey.
Atatürk’ümün kalbimizdeki yeri hiçbir şeyle doldurulamaz.
Ne şanslı bir nesiliz ki bu sevgiyle büyüdük.
Büyümeye de devam edeceğiz sevgili okur.
Siz yazdıklarımı düşünedurun şimdi bana müsaade…
Yeniden görüşünceye kadar en çok beni özleyin.
En çok beni özleyin. En çok beni özleyin.
Hatta bir tek beni özleyin.

Türk Vatanının Avrupa Birliğine feda edilmesini, milletimizin bu topraklar üzerindeki milli hâkimiyetinin kaldırılmasını isteyen beynelmilelcilerin, maddeye taparak manevi değerlerden nasibini almamış ve vatanı karnının doyduğu yer kabul edenler “AVRUPA” isminde bir vatan kurulmasını istemektedirler.

“Vatan” demek tek bir milletin yurdu demektir. Bu ezeli ve ebedi hakikati anlamak için vatan mefhumunun ilmi tarifini yapmak gerekir.

Eğer vatan denilen şey bir kuru topraktan ibaret olsaydı birçok milletler için müşterek bir vatan tasavvur edilebilirdi. Fakat vatan sadece topraktan ibaret değildir. Toprak vatan mefhumunda ancak bir unsurdan ibarettir. Bir memleketin kuru bir coğrafi saha vaziyetinden milli bir vatan haline yükselmesinde güzellikle verimlilik gibi tabii veyahut ferdin bütün insanlık haklarını temin eden yer olmak gibi içtimai ve siyasi vasıfların bile hiçbir tesiri yoktur.

Tabiat güzelliği ve toprak zenginliği dünyanın her yerinde bulunabileceği gibi insani ve siyasi haklardan istifade imkanı da bir toprağın vatan sayılmasına sebep değildir. Çok defa insanlar en zalim idarelerle en ağır haksızlıklar altında bile vatan mefhumuna can vermekte tereddüt etmemişlerdir.

Toprağın vatanlaşması için mukaddesatla, maneviyatla, tarihle ve ataların kemikleriyle yoğrulmuş olması lazımdır. Vatan ataların kemikleri bulunan ve ruhlarına mesken olan topraktır.

Vatandaşın canı, namusu, dini, ataları ve her türlü hakları ancak bu sür’un içinde emin ve masun olduğu için vatan demek sade kuru bir toprak demek değildir. Ferdi toprağa bağlayan bağlardan meydana gelen bir unsurdur. Tabii bu vaziyetle vatan sevgisi netice itibariyle atalarını, dinini, namusunu ve insanlık haklarını tek bir mefhum içinde sevk etmekten başka bir şey değildir.

Vatanın sadece topraktan ibaret olmadığı toprak unsurunun yanında bayrak, Dede Efendinin bir bestesi, Baki’nin Kanuni Mersiyesi gibi Türk cihangirliğinin en yıkılmaz abidesi sayılabilecek bir manzume, Süleymaniye gibi bir kubbe, Fatih’in bütün azametiyle sığmış olduğu mütevazı bir türbe. Milli ruhu şekil ve renkle ifade eden bir çini Yesarinin bir levhası, bir çoban kavalı, davul, zurna, tulum, kemençe bile bir vatan parçasıdır.

Avrupa birliğine girsek vatan mefhumunun mukaddesatıyla maneviyatını yolup soyarak ve onu çırılçıplak bir toprak haline getiririz.

Avrupa Birliğine girersek vatan topraklaşır. Vatan topraklaşınca da millet vatansızlaşır. Türk vatanını Avrupa Birliğine peşkeş çekmek isteyenlerin maksadı işte budur. Bunu hiçbir zaman başaramayacaklardır. Çünkü bu topraklar bu din için toprağa düşmüş şehitlerimizin ruhu vatanımızın her yanını kuşatmıştır. 

Nevruz

Haftada bir yazdığınız zaman ve hele bazen bunu da geçirdiğiniz zaman ister istemez konular gecikiyor. O halde daha sık yaz diyenler oluyor, ama, o da kolay bir iş değil elbette.  Hep gıpta ederim, her gün gazete yazısı yazan, hele bir de GERÇEKTEN yazanlara.

Bu girişi şunun için yaptım: bu hafta birden fazla konuya girmek zorundayım.

Önce, geç kalan şu NEVRUZ meselesini konuşalım.  Devlet bugüne kadar Nevruz’u bilmiyormuş, bugün kasten sahip çıkmaya çalışıyormuş.

Hayır! Asla böyle bir şey yoktur.

Osmanlı Devletimiz 1826 yılına kadar Nevruz’u kutlamaktaydı. Yeniçeriliğin kaldırılışı ile birlikte bu kutlama yavaş yavaş ortadan kalktı.

1922 yılında Mustafa Kemal ATATÜRK, yeniden çadırda Nevruz’u kutlama başladı. Ancak o kutlamalar da kesintiye uğradı.

Ancak, Sovyetlerin dağılmasıyla birlikte ortaya çıkan TÜRK CUMHURİYETLERİNİN ilk yaptıkları işlerden biri Nevruz’u Millî bayram olarak kabul etmek olunca, devletimiz yeniden tarihini ve Türk Milletinin dününü hatırlamaya başladı.

Konunun çok özeti budur.

Şehitlik

Dinimizin ve milli değerlerimizin en önemli özelliklerinden biri ŞEHİTLİK mertebesidir. Bu mertebeyi sulandıran, karıştıran ve önüne gelen herkese uygulamayı düşünen bir kafadan nasıl bir milli ve manevi değerlere uymayı bekleyebiliriz?

Doğrusu ben çok şaşırıyorum.

Kaçakçıya, kutsal değerler uğruna ölmeyen gayrı müslüme ŞEHİTLİK mertebesi vermeyi düşünen kafalarla nasıl uyuşabiliriz?

Ortalama bir Müslüman Türk insanının bu soruları mutlaka sorması gerektir.

 4×3 Geldi

Bir süreden beri Millî eğitimde yapılan değişikliği konuşuyoruz.

Getirenler soruyor; çocuklarımız dinini öğrenecekler, kötü mü?

Ben de cevap veriyorum: Hayır hiç de kötü değil.

Ancak, ben başka bir soru soruyorum.

Kesintisiz 8 yıl yapanlar, yani 28 Şubatı yapanlar bugün nerede? Neden o kararları aldılar? Daha üzerinden 15 sene geçmeden bugün toplumun ve ülkenin geldiği noktayı neden hesaplamadılar? Yoksa, ülke ve toplum bugüne gelsin diye mi yaptılar? 28 Şubat acayipliğinden bugün kim yararlanmaktadır? Dünyayı ve dolayısıyla Türkiye’yi yönlendirmeye çalışan güçler böyle mi istemişti?

Bu soruların da cevabını vermek gerekiyor ve bu cevapları ararken rahmetli ERBAKAN’ın son zamanlarda söylediklerini de göz önüne almak gerektir.

Yoksa, bir danışıklı dövüşle karşı karşıya mıyız?

Şimdi gelelim 12 Eylülü yargılamaya:

12 Eylülü yargılayalım, yargılamasına da, 28 Şubatı – yukarıda sorduğum sorular ışığında – ve hatta 27 Nisan 2007 Muhtırasını yargılamayalım mı?

1982 Anayasa halkoylamasında yüzde 92,5 oy veren bizleri nereye koyalım?

12 Eylül, 28 Şubat, 27 Nisan günlerini yaşatanların gerisinde “bizim çocuklar” diyenlerin olduğunu biliyorsak, bunları nereye koyalım?

Fiiliyata geçmemiş darbeleri(!) yapanları sürüm sürüm süründürmeye gücümüz yeterken, yukarıda adı geçen tarihlerin faillerine bugüne kadar neden gücümüz yetmedi?

İşte çok önemli konular bunlar.

Yoksa bütün yapılanlar, TÜRKSÜZ bir ANAYASA yapabilmek ve insanımızın gözünü açmamak için zemin hazırlamak mı?

28 Şubat’ın kudretli komutanı E. Orgeneral Çevik Bir, çoğunluğunu Batı Çalışma Grubu faaliyetlerini yürüten subaylarla birlikte tutuklandı. 28 Şubat 1997’de yapılan ve 8 saat süren Milli Güvenlik Kurulu toplantısında alınan kararlar ile başlayan ve “postmodern darbe” olarak adlandırılan sürecin yargılanması başladı. Ancak gazete haberlerine göre, Ankara Özel Yetkili Cumhuriyet Savcıları tarafından yürütülen soruşturmada döneme adını veren 28 Şubat 1997 MGK kararları sorgulamanın dışında tutulacak.

MGK Kararlarının soruşturma kapsamından çıkarılması bir zaruretten kaynaklanmakta olsa gerek. Çünkü bu kararlarda o dönemin meşru hükümeti olan Refahyol Hükümetinin bütün üyelerinin imzası vardı. O zaman bakan olarak görev yapan Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün de imzası bulunuyordu.

İster korkudan, isterse Erbakan’ın “ihtilal yapılmasını önlemek için süreci zamana yayıp, kararları uygulamadan olayı soğutmak politikası” deyin somut olan gerçek, bu kararların altında hükümet üyelerinin imzasının olmasıdır.

MGK Kararları yargılama kapsamına alınırsa, postmodern darbenin mağduru olan hükümetin de yargılanması gerekecekti.

MGK Kararlarının kapsam dışında tutulması ise, bu kararların uygulanması için yürütülen “hukuka aykırı işlemleri” yani yaptıkları psikolojik harekâtla birlikte “mürteci avı”, “balans ayarı”, “fişlemeler”, ordudan ve medyadan bazı isimlerin atılması gibi operasyonları yürüten subayların,  “görevin gereklerine aykırı olarak faaliyet göstermekten” yargılanması ile sınırlı kalacak demektir. “Şüpheliler” şu savunmayı yapmakta: “Biz meşru ve Anayasal bir kurum olan MGK Kararlarının bize görev olarak yüklediği işleri yaptık. Komutanlarımızın verdiği emirleri yerine getirdik.”

28 ŞUBAT/ 12 EYLÜL: Bana göre, 28 Şubat postmodern darbesi, 12 Eylül darbesi ile kıyaslanamayacak kadar yüksek oranda kamuoyu vicdanında mahkûm edilmiştir.

12 Eylül 1980 şartları, Türkiye’nin her şeyden önce can güvenliğinin geldiği ve işlemeyen bir demokrasi sebebiyle meselelere çözüm üretilemediği şartlarda oldu. “Kenan Evren ve arkadaşlarının ihtilal şartlarının olgunlaşması için çatışan tarafları birbirine kırdırdığı” iddiası halen bir varsayımdır, belgelenmemiş bir iddiadır. Mahkemenin 12 Eylül yargılamasında açığa çıkarması gereken ilk husus bu iddianın doğruluğu olmalıdır.

28 Şubatta ise böyle bir ortam yoktu. Demokrasinin kendi içinde çözebileceği meseleleri toplumu zorla bir kalıba sokarak şekillendirmek suretiyle çözmek isteyenlerin; kendilerine dış tehditlere karşı koyması için emanet edilmiş bir gücü, emanet verene karşı kullanması söz konusudur. Ayrıca 28 Şubat’ta Ordu’da emir komuta zinciri ciddi darbe aldı.

TSK’nın dine ve dindarlara karşı olduğu gibi bir algıya sebep oldu. Failler toplumun bunlara vereceği tepkiyi de önceden tahmin edemediler. AKP, 28 Şubat’a tepkinin bir ürünüdür.

“Postmodern darbenin” faili komutanların yargılanmasında hukuki sıkıntı, 28 Şubat MGK Kararlarının yargılanamamasıdır. Ayrıca postmodern darbenin sivil uzantılarına gitmeye kalkışırsanız, o zaman güçlünün (darbecilerin) yanında olanların çoğunun, bugün de güçlünün yanında yani hükümet yandaşı olduğunu görürsünüz. Bu bakımdan soruşturmanın beklenildiği kadar genişletilmesi güç olacaktır.

BEKLENTİLER: Bazı yazarların beklentisi çok geniş ve kapsamlı bir operasyon olacağı yönünde. Mesela Fehmi Koru 28 Şubat’ın başlamasında ve başarıya ulaşmasında önemli rolü olan medya ayağından tutuklamalar beklediğini yazdı.

Taraf Gazetesinin yazarı Mehmet Baransu,  (Balyoz Davasının temelini oluşturan belgelerinin kendisine bavulla gönderildiği kişi) operasyonun dönemin MGK Genel Sekreterleri Tuncer ve İlhan Kılıç Paşalara, Dönemin Genelkurmay Başkanı İsmail Hakkı Karadayı’ya uzanacağını ve nihayet “dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in de yaptığı hukuksuz işlemlerin hesabını yargı önünde verebileceğini” yazdı.

AKP Genel Başkan Yardımcısı Hüseyin Çelik, Demirel için “Bu psikolojik harekâtın orkestra şefiydi. Demirel’in masum olmadığını düşünüyorum” dedi.

NEDEN 14 YIL SONRA? Refahyol Hükümetinin Başbakanı olan Necmettin Erbakan’ın sağ kolu Oğuzhan Asiltürk, “28 Şubat operasyonları size inandırıcı geliyor mu?” sorusuna şu cevabı veriyor: “Bunlar AKP ile ilgili değil. Bunları Türkiye’nin dışında planladılar. Bu askerlerin cezalandırılmaları da takdiri İlahi. Yaptıkları dolayısıyla başlarına geliyor ama bunları yapanların niyeti başka bir şey. Amerika İran’a saldırdığı zaman, tam Amerikancı bir ordu oluşturmak istiyor. Bunu yapamazlar ama niyetleri bu.

Oğuzhan Asiltürk’ün, operasyonu AKP ile (ve bağımsız Yargı ile) ilgili görmemesinin dayanağı şu olsa gerek: “Postmodern darbenin” üzerinden 14 sene geçmiş. Bu 14 sene içinde ceza kanunlarında esaslı bir değişiklik yapılmamış. Yapılan suç ise 29 Şubat 1997’de de suçtu. Ancak bugüne kadar savcılar soruşturma açmadı. Bugüne kadar hükümetlerin hiçbiri ve TBMM böyle bir soruşturma açılması için teşebbüste bulunmadı. AKP hükümetleri de bu konuda dokuz seneden beri harekete geçmedi. Sistem neden kanunları bugün hatırladı?

********

YABANCILARA TOPRAK SATIŞI: Yabancılara toprak satışında bir il veya ilçenin en fazla yüzde 10’u sınırı vardı. Hükümet bu sınırı ortadan kaldırmak istedi. TBMM Adalet Komisyonunda muhalefetin ciddi tepkisi üzerine yüzde 10’luk sınır kaldı ama kapsamı değişti. Dağ ve göller gibi coğrafi alanları da dâhil yüzölçümü üzerinden hesaplanacak. Yeni yüzde 10, eski yüzde 10’dan kat kat fazla. Çünkü mevcut uygulamada yabancıya satışta yüzde 10’luk sınır “ilçe merkezindeki alanın yüzde 10’u” şeklinde uygulanıyordu. Ayrıca yabancıların ülke genelinde alabileceği taşınmazların toplam yüzölçümü 2.5 hektardan 30 hektara çıkarıldı.

Böylece (hem de karşılıklılık şartı aranmaksızın) yabancıların alabileceği Türkiye toprağı miktarı arttırılmış oldu. Çevre ve Şehircilik Bakanı Erdoğan Bayraktar’ın verdiği bilgilere göre, zaten Türkiye’de 2002 yılına kadar yabancılara toprak satışı 11 milyon metrekare iken AKP iktidarıyla 2012’de 75 milyon 894 bin metrekareye ulaşmıştı. Bundan sonra yabancılara toprak satışında yeni rekorlar kırılacağı muhakkak.

Bu karar şirketlerin, madenlerin, liman işletmelerinin satılması, enerji ve telekomünikasyon alanının yabancılara terk edilmesinden de tehlikeli bir karar. Çünkü toprak, asla yerine başka bir şey ikame edemeyeceğimiz, bağımsızlığımızın en değerli varlığıdır.

Türkiye geçmişin meseleleri ile yüzleştirilirken, geleceğimiz ayaklarımızın altından bir halı gibi çekilmekte.

“Türkiyelilik” vurgusu yapanlar, belirgin bir varlık göstermeye başladılar. Bu ipe sarılmak isteyenler, seslerini gittikçe yükseltir oldular. Aslında yağmurdan kaçarken doluya tutuldular.

Türk Milleti’ni oluşturdukları, kendileri de bu milletin yapı taşlarını teşkil ettikleri halde – ne hikmetse –  Türk Milleti’nin mensubu olduklarından rahatsız oluyorlar.

Bu ismin çatısı altında olmaktan dolayı, kendilerini yersiz ve lüzumsuz, bir o kadar da bilinçsiz olarak bu milletten soyutluyor, dışlıyorlar. Kendilerini ayrı gayrıbir oluş içinde görüyor ve gösteriyorlar.

Hiç yoktan kendilerini büyük bir bağdan yoksun bırakıyor. Kendi kendilerini hariç tutuyorlar. Bu tavırlarıyla boşlukta kimsesiz yapa yalnız kalacaklarını hesaba katmıyorlar. Güvendikleri dağlara bir gün kar yağacağını hiç mi hiç düşünmüyorlar!

Huzur ve emniyet içinde sürdürdükleri varlıklarını, hiçlik okyanusunun öldürücü dalgalarına terkettiklerini  -nedense-  akıl edemiyorlar. Böylelikle mazlum ve masum, büyük kitlelerin başını ağrıtmaktan başka ellerine bir şey geçmeyeceğini hatırlarına bile getirmiyorlar.

Tabii, olan ve olacak olan büyük yığınlara oluyor. Onların yok yere üzülmelerine , tereddüt etmelerine ve şaşkınlık geçirmelerine yol açıyor.

X

Evet ne demiştik: “Türkiyelilik” bilincini yakalamaktan dem vuranlar yağmurdan kaçarken doluya tutulmuş oluyorlar. Çünkü bu  -kendilerine göre-  cankurtaran hükmünde olan “Türkiyelilik” simidine yapışanlar; telaffuz etmekten kaçındıkları, hicap ve utanç duydukları “Türk” kelimesinden kurtulduklarını sanıyorlar.

Peki “Türkiye” ne demek? “Türk’e ait / Türk’ün” , “Türklerin yaşadığı vatan”  ve  “Türklerin bulunduğu yer” demek değil mi?

Bu durumda Türkiye’de doğan, Türkiye’de bulunan ve Türkiye’de yaşayan herkes “Türk”ü, “Türk Milleti”ni oluşturmuş olmuyor mu? Elbette bu “Türk” şemsiyesi altında yer alan herkes doğuştan Türk demek değildir. Ama Türkleşmiş unsurlardır.

Menşe’ / asıl ve kökleri tabii ki başka başka olacak olan Türklerdir. Çünkü bu vatan, Türklerin önderliğinde, rehberliğinde vatan olmuş topraklardır. Nitekim demiyor muyuz?

“Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır.
Toprak, eğer uğrunda ölen varsa vatandır.”

Kısaca Türkiye, Türklerin kılıç hakkıdır.

X

Bu toprakları vatan kılanların akıncısı, öncüsü olarak hep Türkleri karşılarında gördükleri içindir ki,  Anadolu’ya bizzat Batılılar “Türkiye / Türk’e ait ülke” demişlerdir. Hem de asırlarca önce.

Tabii ki bu toprakların vatan oluşunda, Dar-ı İslam / İslâm Toprağı kılınışında; Türklerin saflarında yer alan, Türkten başka müslüman milletlerin de dahli / rolü vardır. Zaten onlar da Türk Milleti’nin aslî unsuru sayılmıştır, ki bu gerçek bugün de geçerlidir.

Nitekim Türk Milleti’ni teşkil eden / oluşturan bütün unsurlar birinci sınıf vatandaştır. Üstelik Türk Devletleri’nde, bir yerlere gelmek için kişide sadece liyakat aranır. Bu anlayış bugün Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin de tatbik edip uyguladığı bir usûl ve metoddur.

2462

Demek ki “Türkiye”, Türk’e ait yurt anlamındadır. “Türkiyelilik” dâvâsı gütmek ise, Türk’e mahsus ülke olan Türkiye’de yaşayan Türk Milleti’nin aslen / doğuştan veya oluştan ötürü Türk olan bir ferdiyim mânâsına gelir. Yoksa sanıldığı gibi  “Benne aslen / doğuştan, ne de dolayısiyle ‘Türk’ değilim!” demek değildir.

Aslında “Türkiyelilik”; Türk’ten kaçayım derken Türk’ün yanına düşmekten başka bir şey değildir. Türkiyelilik’ten Türk olmayış anlamını çıkararak, ayrılık gayrılık güdenlerin, böyle ters bir mânâ vererek bu kavrama yapışmak istemeleri; yersiz bir kelime zorlamasından başka bir şey değildir.

X

Bütün bunlara ne hacet? Bir ve bütünüz be dostlar!
Doğusundan Batısına, Kuzeyinden Güneyine bu millet; diliyle kaynaşmış, diniyle bütünleşmiş, aynı vatanda oluşuyla özdeşleşmiştir.

Görüldüğü üzere Milletin / Türk Milletinin bölünmez, parçalanmaz birer üyesiyiz be canlar!

Kimilerinin kendilerini bu milletten ayrı göstermek için sarıldıkları, tutundukları kelimeler bile, hattızâtında / aslında, başka değil ancak; bir ve bütün olduğumuzu kanıtlıyor.

X

Öyleyse ne menem şey, bu ülke halkı için demek mozayik!
Sakın  düşme ayrı  milletten; yürü, olsun başın dâima dik.

Kabadayılarda toplumun kaybolmuş figürlerindendir. Ancak kabadayıları ve külhanbeyleri birbirine karıştırmamak gerekmektedir. 

Bir önceki yazımda izah etmeye çalıştığım gibi, külhanbeyler  son zamanlarında, XIX. yy. sonlarında  olumsuz yönde değişime uğramışlardır. Özellikle İstanbul’un huzurunu bozan  zümreler, kopuk takımları haline gelmişlerdir. Serkeşlik, sarhoşluk, hırsızlık, dolandırıcılık, kadınlara sarkıntılık gibi türlü edepsizlikleri  sergileyen kişilerdir. 

Kabadayılar ise Osmanlı İmparatorluğu döneminin yaşamında fevkalâde seçkin bir yere sahip önemli kişilerdir. 

Kabadayılar, mahallenin cesur, gözüpek, babayiğit, merhametli, şefkâtli, mazlumun koruyucusu, mağdurun savunucusu, onurlu, özü sözü doğru, mert kişileridir. Bulundukları yörenin huzuru ve güveni için her türlü olumsuzluğa karşı koyan ve kendilerine özgü kuralları olan insanlardı. 

Kabadayılar ağırbaşlı, yardımsever, namuslu ve güvenilen efendi insanlardı. Mahallenin kadınlarını, kızlarını korur, delikanlılarının içki, kumar ve zararlı alışkanlık edinmemeleri için çaba gösterirlerdi. Semtin âciz, yoksul ve yetimlerinin koruyucusu ve yardımcısıydılar.  

Devletin yetkililerine karşı çok itaatkâr ve saygılı olurlardı. Mahallenin ileri gelenleri ve semtin karakol âmirleri , kabadayılara önem verirler ve sözlerine güven duyarlardı. Bu karizmatik kişiler iyi insanların dostu, kötülerin ise korktuğu adamlardı. Kabadayılar güçlü kuvvetli kişilerdi. Silâh kullanmayı zorunlu olmadıkça sevmezlerdi. İşlerini gerektiğinde meşhûr Osmanlı tokadı ve yumruklarıyla, bilek gücüyle hallederlerdi. 

Kabadayıların önemli bir özellikleri de, hiçbir zaman  en sert tartışmalarda ve kavgalarda bile, içinde ana, kadın, kız lafı geçen kötü söz söylememeleriydi. Küfür etmemeleriydi. Buna riayet etmeyenleri de, hiç affetmezler, sarfettikleri bu sözlerden dolayı pişman ve  perişân ederlerdi.  

Kabadayıların önemli bir görevleri de racon kesmek idi. Racon aslen İtalyancadan dilimize girmiştir. Kelimenin aslı, “ragione”dir. anlamı, akıl, mantık, hak, hukuk, aklı selim demektir. Herhangi bir konuda anlaşmazlığa düşenler, meselenin halli için müracaatlarını kabadayılara yaparlardı. 

Kabadayılardan oluşan heyet her iki tarafı da dinler ve kararını verirdi. Verilen karar kesin olurdu. Taraflar karara uyarlarsa konu kapanırdı.  

Racon için başvuran her iki tarafta karara itiraz ederse aralarında ölümüne dövüşürlerdi (çok nâdir). Kararı biri kabul eder diğeri kabul etmediği koşulda, hükmü kabul etmeyen, yanlızlığa itilir itibarını kaybederdi, itibarsızlaştırılırdı. 

Değişen dünya, yaşam koşullarını da değiştirmiştir. Artık zamanımızda ne kabadayılar ne de külhanbeyleri kalmıştır. Ama romanlarda, senaryolarda, mizâhi oyunlarda vs. yaşayacaklardır.

Nasrettin Hoca‘nın eşeği kaybolunca küplere binmiş. “Çabuk eşeğimi bulun yoksa ben yapacağımı bilirim” demiş. “Bulamadık, ne yapacaksın?” diye sormuşlar: “Yeni eşek alacağım” demiş.

Necmettin Hoca‘dan çok Hilmi Özkök Hoca‘dan etkilenen siyasal iktidarımız da ikidir Suriye‘ye gider yapıyor; “Şöyle yap, yoksa karışmam / Şunu yapma, yoksa gereğini yaparım.“

Neymiş o gerek: BM ya da NATO müdahalesiyle Suriye’yi ikinci bir eşek pardon Irak yapmak. Bu mu Stratejik Derinlik? 28 Şubat filminin gişe rekorları kırdığı 1998-2002 arasında Polis ve Harp Akademilerinde elin şeyiyle gerdeğe girmenin derslerini mi anlatıyordu acep Davutoğlu?

Başbakanımız Suriye‘ye, Cumhurbaşkanımız da İran‘a racon kesiyor. Hani “dost ve kardeş ülke” tabirlerimiz ne oldu; su mu aldı? Hani komşularla “sıfır sorun” politikamız; patladı mı?

Saddam‘ı günahım kadar sevmem ama Türkiye‘nin çıkarı Irak’ın toprak bütünlüğünü korumaktan geçiyorsa onu bile Emperyalizmin Şer Üçgeni‘ ne (ABD, İngiltere, İsrail) teslim etmem. Kaddafî kaçıktı – maçıktı da linç edilince Libya‘da sular duruldu mu yoksa pimaşlardan kan mı akıyor?

Esad kendi halkını vuruyormuşmuş; kim söylüyor?  Reuters, BBC, CNN, El-Cezire ve TRT. 2 sene sonra bu yalanlar ortaya çıktığında kim bu kurumların güvenilirliğini ve her akşam ülkemin bütün kanalizasyonlarını dolaşan laf ola – beri gelecilerin demokratlığını, İslâmcılığını sorgulayacak ki..

İngilizler Basra‘da, Amerikalılar Bağdat‘ta öldürmedik adam bırakmadı. Talabanî ve Barzani kuzeyde toplu kelle uçuruyor. İsrail bir Filistinlileri, bir Lübnanlıları dövüyor. ABD insanlı uçaklarla Afganistan‘ı, insansız uçaklarla Kuzey Pakistan‘ı bombalıyor. Hani Kasımpaşa diyalektiği? Hani pastırma baharı?

Ermenistan Karabağ‘ı boşaltmıyor 1 milyon Azerî Türkü sürgünde sürünmeye devam ediyor. Yunanistan Batı Trakya‘yı ablukaya almış, Ege Adalarında Müslüman bırakmamış; zaten Türk demek de yasak. Eskiden savaş sebebi idi; 6 mili 12 mile çıkardılar, müzik notası bile verilmedi. Kilise açıp Rum vakıf mallarını iade edeceğinize bi el atın da Atina’da bir cami açsınlar, forsunuzu görelim.

Çeçenistan sorunu çözüldü mü; işler Rusya‘ya teslim. Doğu Türkistan‘da dert – sıkıntı bitti mi; herşey Çin için, Çin‘e göre. Bosna‘da kaç hükümet var iç içe ve ne zaman patlar acaba saatli bomba? Gürcistan Kilisesi Türkiye’de fink atıyor, Şaakaşkili Acaristan‘ın Özerk yapısını bozuyor; alo Türkiye, duyuyor musun?

Emperyalizim kahve dövüyor, biz “hınk” diyoruz. Utanmıyor yelliyor, yelpazelendiriyoruz. Haniyse kale kapısını kırılırken koçbaşçılığını yapacağız. Millî (!) Eğitimden sonra bir de Millî (!) Dış Politika.. Hani Atatürk‘tü Batıcı olan, sizi gidi taklitçiler sizi!

Şair ne demiş: Anneme Hilary ille ‘çak’ yaptığımı, Barack’ın işaret parmağıyla beni çağırdığını söylemeyin; o beni hâlâ Dışişleri bakanı zannediyor.

“Meğerse tüm keramet / Ceketteymiş be Ahmet”