Teröre Karşı Bazı Teklifler

30

05 Temmuz 2009 tarihinde Türk’e uygulanan soykırımlardan biri daha gerçekleştirilmişti. Çok acı, düşündürücü ve ders verici bu olayda yüzlerce Uygur Türkü Urumçi ve civarında Dünyanın gözü önünde katledilmişti. Olaylar, Çinli işçilerin Uygur Türklerine tacizde bulunmasıyla patlak vermiş, bu çirkin davranışları protesto etmek için toplanan kardeşlerimiz bomba ve silahlarla susturulmaya çalışılmıştı. En önemli insan hakkı olan yaşama hakkı ellerinden alınmıştı.

Küreselleşme sürecinde Çin ile iktisadi ilişkilerini geliştiren Batı Dünyası bu dehşet veren olaylar karşısında her zamanki gibi sessiz kalmıştı. Kendi vatandaşlarını Çinli olsun, Türk olsun öldürmekle ün salan Çin, hemen hemen her 10-15 senede bir fırsat kollayarak Uygur Türklerinin üzerine saldırmaktadır. Bu alçakça saldırıları ve insan hakları ayıplarını protesto etmek herkesin insanlık görevidir. Maalesef ilgi alanları sadece Filistin ile sınırlı olanların bu ve benzeri konularda gerekli hassasiyeti göstermeyecekleri açıktır. Şehitlerimizi rahmet ve saygıyla anıyoruz.

Son yıllarda düğmeye basar gibi bölücü ırkçı terör olayları arttı. Artış sebepleri değişik yönlere çekilerek saptırılmamalıdır. Olayların artışında siyasi irade eksikliği, yanlış tespitler ve teröre dış destek ortaya çıkmıştır. Demokratik açılım, terörü cesaretlendirmiş, tahrik etmiş, ayrıkçılığa prim kazandırmıştır. Dağılmanın reçetesi olan ve demokratik denen açılım, ülkeyi ufalamakla meşguldür. Terörle demokratikleşme arasında bağlantı kurarak “demokratikleşmeyi önlemek için terör azdırılıyor” lafları safsatadır. Tam tersine; demokratikleşme, terörün silahlı veya silahsız yollardan gerçekleştirmek istediklerine zemin hazırlıyor ve hizmet ediyor. Aslında hedef aynı olduğuna göre, bu hedefe varmanın ister silahlı, ister silahsız şekilleri ne fark eder ki?

  • Terörle mücadelede hedef Irak’ın Kuzeyi olmalıdır. Türkiye tersini yapmamalı, Bölgeyi karşılıksız kalkındırma gafletinden ve PKK’yı terör örgütü kabul etmeyen Barzani’yi desteklemekten vazgeçmelidir.
  • Bölücü ırkçı terörün demokrasi talebi yoktur. Daha fazla demokrasiyle teröre yaklaşmak, onunla mücadele yerine, müzakereyi ve tavizi gündeme getirir.
  • Ayrılıkçılığı tahrik eden ve cesaretlendiren açılım macerasıyla ülkenin geleceği karartılmamalıdır. Farklılıklar abartılmamalı, kutsallaştırılmamalı ve insanlarımız birbirine soğutulmamalı, ötekileştirilmemelidir. Yabancıların taşeronu olunmamalıdır.
  • Terörle Mücadele Yasası güvenlik güçlerinin çalışmalarını kısıtlayan ve teröre alan açan durumdan kurtarılmalıdır.
  • Terörle mücadele edenlerle mücadele ederek askere itibar kaybettirmenin yanlışı fark edilmeli, Devlet kurumları arasındaki rekabetten vazgeçilmelidir. Sadece karakol savunmayla terör bitirilmez.
  • Bölücü ırkçı teröre karşı özel harekatçılar öne çıkarılmalıdır.
  • Devletin bir kuruluşu olan TRT, ülkeye yöneltilen psikolojik harekâta karşı yerini alabilmelidir. TRT, devletiyle başkaları adına kavgalı bir malum sözde aydın sivil çetenin borazanı olmaktan kurtarılmalıdır.
  • Anayasanın temel giriş maddeleriyle ters düşen uygulamalardan iktidar vazgeçmelidir.
  • Halkı teröristten ayırmanın yolu, terör örgütünün istekleri doğrultusunda bazıları için imtiyazlar sağlama ve pozitif ayrımcılık değildir.
  • Erbil’deki konsolosluk Kerkük’e kaydırılmalıdır.
  • Barzani’nin Türkiye’deki şirketleri ve örgüte imkan sağlayan mafya örgütlenmeleri hedef alınmalıdır.
  • Sınırda jandarmayı dışlayacak uygulamalardan kaçınılmalıdır.
  • Türkiye’yi terörle mücadelede oyalayıcı müttefik oyunlarına gelinmemelidir.
  • Devleti ve istihbarat kaynaklarını deşifre edici, pazara çıkarıcı, kozmik odaları açıcı demokratikleşme oyunlarına gelinmemelidir.
  • Demokrasimiz ve terörle mücadelemiz, hedef şaşırtan işbirlikçi, Milli Mücadeleyi, Milli Devleti ve Cumhuriyeti içine sindiremeyenlerin vesayetinden kurtarılmalıdır.
  • Şehit yakınları ve ailelerine saygı gösterilmeli, yanlış uygulamalardan vazgeçilmelidir.

 

 

 

Önceki İçerikEvlad-I Perişan
Sonraki İçerikUzlaşı Kültürü
Avatar photo
1944 İstanbul doğumludur. Orta Öğrenimini Maarif Kolejinde, yüksek öğrenimini İktisadî ve İdari Bilimler Yüksek Okul'unda tamamlamıştır. 1967'de İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'ne asistan olarak girmiştir. Ord. Prof. Dr. Z.F. Fındıkoğlu'na asistanlık yapmıştır. 1972'de "Bölgelerarası Dengesizlik" teziyle doktor, 1977'de "Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri" teziyle doçent, 1988'de de profesör olmuştur. 1976 Haziranında yurt dışına araştırma ve inceleme için giden Erkal 6 ay Londra ve Oxford'ta inceleme ve araştırmalar yapmış, Doçentlik hazırlıklarını ikmal etmiştir. 1977 yılında hazırladığı "Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri" isimli Eğitim Sosyolojisi ve Eğitim Ekonomisi ağırlıklı tezle Doçent olmuştur. 1988'de Paris'de, 1989'da Yugoslavya Bled'de yapılan milletlerarası UNESCO toplantılarında ülkemizi birer tebliğle temsil etmiştir. 1992 Yılında Hollanda'da yapılan Avrupa Konseyi'nin "Avrupa'da Etnik ve Cemaat İlişkileri" konulu toplantısına tebliğle katılmıştır. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi dışında dönem dönem Harp Akademilerinde, Gazi Üniversitesi'nde, Karadeniz Teknik (İktisadi ve İdari Bilimler Yüksek Okulu) ve Marmara Üniversitelerinde de derslere girmiştir ve konferansçı olarak bulunmuştur. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi İktisat Bölümü ve İktisat Sosyolojisi Anabilim Dalı Başkanı, Metodoloji ve Sosyoloji Araştırmaları Merkezi Müdürü, İstanbul Üniversitesi Senato Üyesi, Aydınlar Ocağı Genel Başkanı ve İstanbul Türk Ocağı üyesi olan Prof. Dr. Erkal'ın yayımlanmış ve bir çok baskı yapmış 15 kitabı ve 700 civarında makalesi vardır. Halen Yeniçağ Gazetesi'nde Pazar günleri makaleleri yayımlanmaktadır. Prof. Dr. Erkal evli ve üç çocukludur. Dikkat Çeken Bazı Kitapları : Sosyoloji (Toplumbilimi) (İlaveli 14. Baskı), İst. 2009 Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri, İst. 1978 Bölgelerarası Dengesizlik ve Doğu Kalkınması,(2. Baskı), İst. 1978 Sosyal Meselelerimiz ve Sosyal Değişme, Ankara 1984 Bölge Açısından Az Gelişmişlik, İst. 1990 Etnik Tuzak, (5. Baskı), İst. 1997 Sosyolojik Açıdan Spor, (3. Baskı), İst. 1998 İktisadi Kalkınmanın Kültür Temelleri, (5. Baskı), İst. 2000 Türk Kültüründe Hoşgörü, İst. 2000 Merkez Binanın Penceresinden, İst. 2003 Küreselleşme, Etniklik, Çokkültürlülük, İst. 2005 Türkiye'de Yolsuzluğun Sosyo-Ekonomik Nedenleri, Etkileri ve Çözüm Önerileri (Ortak Eser), İst. 2001 Ansiklopedik Sosyoloji Sözlüğü (Ortak Eser), İst. 1997 Economy and Society, An Introduction, İst. 1997 Yol Ayrımındaki Ülke, İst. 2007 Yükseköğretim Kurumlarının Bölgelerarası Gelişme Farklılıkları Açısından Önemi ve İşlevleri, İTO, İst. 1998 (Ortak Araştırma)