Ey mavi halının üzerinde yükselen
İki ince, karanlık halat!
Sen, ağaçların arasından süzülen
O solgun ay ışığı,
Ve sen, siyah ceketinin içinde
Beyaz bir yelken gibi parlayan kadın.
Sallanmak!
Yerçekimine meydan okuyan
O küçük, ahşap gemide,
Şehrin gürültüsünü
Yeşil bir okyanusta bırakmak.
Geri, ileri.
Geri, ileri.
Rüzgârın saçlarını okşayışı,
Çocukluğun o unutulmuş,
Tozlu ama altın rengi odasına
Sessizce geri dönmek gibi.
İki halat,
Gökyüzüne uzanan iki kol.
Sen orada,
Yerle gök arasında asılı kalmış,
Ne tam yerde,
Ne de bulutlarda.
Sadece bir an için
Zamanı durduran o kadın.
Bırak aksın gece,
Bırak yansın uzaktaki ışıklar.
Sen sallan!
Çünkü hayat,
Bir salıncakta bulur en saf halini:
Biraz korku, biraz özgürlük
Ve rüzgârla gelen o tatlı sarhoşluk.
