Kendimi düşünüyorum.
Bedenimin tümünü, gözden geçiriyorum.
Uzuvlarımın konuş yerlerini, konuş şekillerini,
Enimin, boyumun ölçülerini ele alıyorum.
Acaba, daha nasıl bir büyüklük, nasıl bir hacimde olsalardı;
Çok daha iyi, çok daha güzel, çok daha yerinde;
Yapılmış ve yaratılmış olurlardı?
Organlarımın aldıkları yerleri, tenkide tâbi tutuyorum;
Konuşlanmalarında bir eksiklik, bir gedik arıyor;
Fakat bulamıyorum! Acaba diyorum:
Gözlerim, bedenin başka neresine konsaydı;
Daha iyi bir görüş sağlanırdı?
Fakat ne mümkün, başka bir yere koymak?
Düşünüyor, taşınıyor; bedende göze şimdikinden;
Daha iyi bir yer bulamıyorum!
Ayrı değişik yerlere kondurmayı;
Her uzuv ve organım için de düşünüp durdum,
Kafa patlatır oldum; fakat ne çare,
Her şeyi yerli yerinde bırakmaktan başka çıkış yolu,
Ne buldum, ne de gördüm.
Aslında, bu halleriyle, ne kadar güzel ve yerinde bir görünüş
Arzettiklerini, kesin şekilde anladım.
Bedenim, her şeyiyle mükemmel mi mükemmel!
Tenkide değer bir nokta bile yok!
Aksine, övülmeyecek bir nokta bile, söz konusu değil.
Üstelik, bedenin her uzvu, dünyadaki konumuyla,
Her varlıkla da, tam bir uyum içinde.
Hiçbir uzvum, canlı cansız varlıklarla ters düşecek,
Bir durum da arzetmiyor.
Tüm canlı cansız varlıklarla,
Uygun bir biçimde;
Birbirlerine ters düşmeyecek şekilde,
Tatlı bir elbirliği ile hayat ortamında,
Takıntısız bir yaşam biçimi sunarak;
Âlemlerden bir âlem olarak,
Mevcudat arasında;
Birbirlerine estek köstek olmadan,
Tam bir lezzet ve tad alarak;
Herkesle ve her şeyle uyum içinde;
Dünya misafirhanesini;
Hem faydalanacak, hem faydalı olacak biçimde,
Evrende, kardeşane bir bütünlük içinde,
Kâinat içindeki yolculuğunu;
Dünyadakilerle, el ele vererek,
Renkli ve hareketli ortamlarda yol alarak;
Ebed yolculuğunun dünya kısmını,
Tamamlamaya çalışıyor.
