Eskiden, yaygın bir slogan vardı;

–         Ödediğiniz vergiler, size yol-su-elektrik olarak yansıyacaktır!

Bu slogan belki 1980’e kadar geçerliydi!

Bu ülkenin yakasına ucuz ciklet gibi yapışan İMF’nin talebiyle, 24 Ocak 1980’de; “Ekonomik İstikrar Önlemleri Paketi” yayınlandı.

Demirel Başbakan, bu kararların “teknisyeni” olmakla övünen Turgut Özal ise Başbakanlık Müsteşarıydı!

Ama bu kararları, “Demokratik bir Türkiye” ortamında uygulamak mümkün değildi!

CHP, TİP ve DİSK vardı!

Meslek Odaları ve Demokratik Kitle Örgütleri hayli bilinçli ve güçlüydü.

Daha sonra bir General’in dile getirdiği gibi; “Askeri darbe koşullarının olgunlaşması” beklendi! Bu hizmeti, “faili meçhul cinayetlerle” sağladılar!

12 Eylül 1980 Askeri Darbesi yapıldı ve Bülent Ulusu’nun kurduğu hükümete “Ekonomiden sorumlu Başbakan Yardımcısı” olarak Turgut Özal getirildi!

Önce Anayasa, sonra da adım adım yasalarda değişiklikler yapıldı. 1983’de yapılan seçimlerde ise Turgut Özal’ın kurduğu ANAP tek başına iktidara geldi!

Sonra, Türkiye’yi bugünlere getirecek ekonomik-siyasal ve toplumsal süreç başladı!

“Liberal bir ekonomik düzene” geçtik!

Köylümüzü, küçük esnafımızı, Küçük ve Orta Ölçekli Ulusal Sanayicimizi tüketecek, yabancı sermayenin özgürce yerleşeceği bir düzendi bu!

Bu düzenin en büyük hedefi, “ÖZELLEŞTİRMELER” oldu!

Aslında, Özelleştirme” de değil, “YAĞMALAMA ve TALAN” başladı!

Cumhuriyet’i kuranların yoktan var ettiği SEKA, SÜMERBANK, ETİBANK başta olmak üzere “Kamu Üretim Tesisleri” yani KİT’ler yerli ve yabancılara peşkeş çekildi.

Sonraki hükümetler de bu süreci yürüttüler.

Ama en büyük “Özelleştirme Talanı” bugünkü hükümet tarafından yapıldı!

Eski Maliye Bakanı Unakıtan; “Satıyoruz, satıyoruz bitmiyor. Ne komünist ülkeymişiz!” dedi!

Kapitalizmin doğup geliştiği ülkelerde bile “İletişim ve enerji” sektörleri özelleştirme dışında bırakılırken, TELEKOM’u birkaç yıllık cirosu karşılığı yabancıya sattılar.

TEKEL’i parçalayıp içki ve sigara fabrikalarını yabancı tekellere ikram ettiler!

Elektrik Dağıtımını bölgelere ayırarak özel şirketlere paylaştırdılar!

Doğalgaz da İzmit’te olduğu gibi yabancı şirketlerin eline geçti.

Bugün, bir “İnsan hakkı” olan suyu bile parayla içiyor ve kullanıyoruz!

Emekliye yüzde 2.5 zam yaparken, her biri kocaman birer kazık haline getirilen Elektrik, su, doğalgaz ve telefon faturalarından yakınıyoruz!

Elektrik şirketleri altyapıya önem vermiyorlar; yurdun pek çok yerinde bu yüzden sık sık ve uzun süreli elektrik kesintileri oluyor, trafolar patlıyor. Elektrikli ve elektronik cihazlarımız da patlıyor!

Bir de faturaları patlatıyorlar!

Halk olarak açıkça kazıklanıyoruz ve halkın hakkını korumakla ödevli Hükümet, bu tecavüze seyirci kalıyor!

Çünkü, hükümet de açıklarını kapatmak için içki, sigara ve akaryakıta yüksek vergi kazıklarıyla bizi soyuyor!

Üstelik, sokaklarımız, otoyollarımız, okullarımız karanlıklar içinde!

Siyasi iktidar, halkı da özelleştirdi!

Zincirsiz “fatura-vergi köleleri” olduk!

Farkında mısınız?

Böyle diyor Burhan Kuzu:

“Aklımı peynir ekmekle mi yedim, kimisi kankam, kimisi damadım, “oğlan bizim kız bizim” bunlara uyup ta (Muhalefeti kastediyor) niye Yüce Divana göndereyim”.

Bunu söyleyen hem Profesör hem de Anayasa hukukçusu. Dört eski bakanın mecliste yüce divana gönderilmesinden sonra bir Televizyon programında söylediği sözler.

Şimdi gelin başka bir Hukukçuyu tanıyalım: Lozan göörüşmelerine katılmış, Kapitilasyonların kaldırılmasında büyük katkıları olan gerçek Hukuk Adamı Prf. Tahir Taner. 1960 İhtilâlinden sonra “İhtilâl Mahkemesi” kurulmasını isteyen Profesörlerin imza belgelerini elinin tesiyle iterek, – “Ben Tarihin Hükmünden Korkarım” diyebilmiştir. Tarih bu iki hukukçuya da hak ettikleri hükmü verecektir elbet.

Burhan Kuzu’nun sözlerinin içinde bakanların suçsuzluğu ile ilgili savunduğu tek kelime yok. Zaten eski Başbakan da aynı şeyleri söylemiyor muydu, o da yapılan suçlamalarının hiç birisine temas etmeyip, sadece “Paralel Yapı tarafından” dinlendiklerinden şikâyet ediyordu.

Siz gelinde böyle bir hükümete yüreğiniz el veriyorsa güvenin (yüzde elli güvenenleri olsada). Üstelik bunların, önümüzdeki seçimlerden sonra hem anayasayı değiştirme plânları var,(mecliste yeterli çoğunluğu sağlarlarsa) hem başkanlık sistemine geçiş ve hem de çözüm süreci gibi çok kritik bir konuda iddiaları.

Cumhurbaşkanının sürekli olarak vurguladığı Başkanlık Sistemi; ne Amerika Birleşik devletlerinde olduğu gibi, nede Avrupa da devletlerinde uygulanan sistem değil, Türk Tipi Başkanlık Sisteminden dem vuruyor.

Yargı, yürütme ve yasama. Kuvvetler ayrılığının bir ayağını topal bırakmak istiyor. İstiyor ki; yargı devreden çıksın, (ayak bağı oluyor, işlemleri yavaşlatıyor). Peki, yargı olmadan başkanı kim denetleyecek? Meclis. Meclisin oluşumunu kim belirleyecek; Başkan. Oh ne güzel bir oluşum.

Yani Anayasa Mahkemesine, Yargıtay, Danıştay ve İdari mahkemelere hiç gerek yok, nasıl olsa ayak bağı oluyorlar. ( oğlan bizim kız bizim, başkan meclis üyelerini oluştursun, başkanın oluşturduğu meclis, başkanı denetlesin)

Hâlbuki ABD de yüksek mahkeme üyelerinden Felix Furter: “Yüksek Mahkeme Anayasadır” der. Yine aynı konuda ünlü yargıçlardan Charles Huges: “Yüksek Mahkeme nasıl anlarsa Ana Yasa odur” der.

Başka bir devletten devşireceğimiz sistemin yargıcı: “Yüksek Mahkeme Anayasadır” derken, oysa siz bu sistemin kolunu, bacağını budayıp, kuşa çevireceksiniz ve adına “Türk Tipi Başkanlık Sistemi” diyeceksiniz öylemi?

Bu sistemin adı olsa, olsa, hırsızlar, yolsuzlar ve hukuksuzlar sistemi olur. Ergenekon gibi Türklüğün göğsünü kabartan bir destanı yozlaştırmak için nasıl “Ergenekon Terör örgütü” diye saçma bir suç örgütü oluşturulduysa; “Türk Tipi Başkanlık Sistemi” diye bir sistemde aynı saçmalığın daniskası olur.

İki dudağınız arasında bir meclis oluşturacaksınız önseçim yok, temayül yoklaması yok, istediğinizi asacak, istediğinizi keseceksiniz ve bunun adına da demokrasi diyeceksiniz öylemi, hadi canım sende!

Siz oturduğunuz yerde hukukçu konuşurken onun konuşmasına müdahale ederek, hatibi azarlıyorsunuz ama sistemini alacağınız devletlerde başkan konuşurken, vekiller ve senatörler ayağa kalkar, konuşmasını alkışlarlar ama Yargıçlar ayağa kalkmaz, hatta alkış dahi yapmazlar. İşte onlar ve bizim aramızdaki demokrasi ve hukuk farkı. Anlayana tabi

Başkanı olduğum Kocaeli Aydınlar Ocağı‘nın davetiyle İzmit’te konuşan, Milli Savunma Bakanlığı E. Genel Sekreteri E. Kurmay Albay Ümit Yalım dehşet verici bilgiler verdi.

2004 yılında yani AKP iktidarının ikinci yılında, Ege Denizi’nde Türkiye Cumhuriyeti’ne ait 16 ada ve 1 kayalık Yunanistan tarafından işgal edilmiş. Türkiye tarafından herhangi bir tepki görmediği için beş sene sonra da bu adaları ilhak eden Yunanistan resmen kendi sınırları içine katmış.

E. Kurmay Albay Ümit Yalım bu adalar hakkında şu bilgileri veriyor: Adaların en küçüğü İstanbul’daki Büyükada veya Antalya’nın karşısında bulunan Meis Adası’nın büyüklüğü kadardır. Bir kısmı da Büyükada ve Meis Adası’nın 3-5 misli büyüklüktedir. (Mesela Eşek Adası.) Ancak, adalara salt olarak büyüklük açısından bakmak yanlış bir bakış açısıdır. Çünkü deniz ve hava hukukuna göre adaların etrafında 6 millik karasuları ile hava sahası vardır. Ayrıca karasularına ilave olarak bitişik bölge, kıta sahanlığı ve münhasır ekonomik bölge de vardır. Örneğin, hali hazırda Yunanistan’ın egemenliğinde gözüken Taşoz Adası’nın hemen yakınında petrol ve doğalgaz çıkarılmaktadır. Bu adalara etrafındaki doğal kaynaklar gözüyle de bakmak gerekir.

Yunanistan bu adalarımıza vatandaşlarını yerleştirmiş, askeri birlikler ve ağır silahlar konuşlandırmış. Sadece Türkiye’yi hedef alan bu askeri gücün yarattığı riskin büyüklüğünü anlamak için askeri uzman olmaya ihtiyaç yok.

Yunanistan bu adalarımızın karasularına ve hava sahasına Türk gemi ve uçaklarını sokmaz olmuş, bu adalarımıza Türk vatandaşları pasaport kontrolü ile girebilir hale gelmiş.

“Bu adalar uluslararası hukuka göre de Türk vatanıdır. İzmir, Aydın ve Muğla illerimize bağlıdır.”

Bu adalarımız verildiği için AKP iktidarı döneminde Ege Denizi artık bir Yunan gölü haline gelmiş.

Görünen o ki AKP iktidarı bilerek 16 adamızı Yunanistan’a vermiş.

Ama ne karşılığında, onu bilemiyoruz.

*****

Aldığımız Fiyata Değil Bedavaya Verdik

Sultan Abdülaziz’in 1867‘deki Paris seyahatinde yaşanan bir anekdot beni çok heyecanlandırır.

III. Napolyon, Hariciye Nazırı (Dışişleri Bakanı) Keçecizade Fuat Paşa ile sohbet ederken, Girit meselesine bir çare bulmak için paşaya, Girit’in Yunanistan’a satılmasını teklif eder ve adaya karşılık ne kadar para isteyebileceğini sorar! Paşa, şu zarif cevabı verir:

– “Aldığımız fiyata veririz, haşmetmeap!”

Yani “kan dökülerek alınan vatan toprakları ancak kanla verilir.”

Peki, Egedeki bu adalar için, şehit kanlarını karşılayacak ne verilmiş olabilir?

Ümit Yalım bilinen sebep olarak, İktidarın vatan topraklarını “Avrupa Birliği’nden müzakere tarihi almak için” verdiğini söyledi.

Böyle bir sebep için vatan topraklarının bir başka devlete verilmesine benim aklım ve vicdanım isyan ediyor.

Sebep ne olursa olsun, savaşmadan vatan topraklarının verilmesi “vatana ihanet suçu” oluşturacak inanılmaz bir olay.

*****

Pkk/Hdp’nin İstekleri de Veriliyor mu?

PKK ve yandaşlarının öncelikli taleplerinin Türkiye’den koparılacak parçada özerk bir Kürdistan kurmak olduğu malum. Daha sonrasında ise Irak, Suriye ve İran’daki parçalarla birlikte bağımsız bir Büyük Kürdistan kurmaya çalıştıkları bir sır değil.

Özerklik talebinin aşamaları esasen TBMM’de kapalı oturumda görüşülmüş.

CHP Sakarya Milletvekili Engin Özkoç, 26 Ekim 2011’de “terör” konulu kapalı oturumda dönemin BDP Grup Başkanvekilinin çözüm süreci ile ilgili taleplerini 6 madde halinde açıkladı.

Özkoç’un, “Ben bunların 10 yıl içinde açıklanmasının suç olduğunu biliyorum ve kendi isteğimle açıklıyorum” diyerek açıkladığı BDP’nin (bugünkü HDP’nin) talepleri şunlar:

– Türkiye’nin 25 eyalete bölünmesi.

– Öcalan’ın serbest bırakılması

– Özerklik şartlarının gündeme getirilmesi

– Eyalet başkanlarının TBMM’ye getirilmesi

– Özerklik hakkının saklı olması

– Her eyaletin kendi özerk güvenlik güçlerinin olması

Yine hatırlıyoruz ki Yeni Anayasa yapılması için Meclis’te grubu bulunan partilerin temsilcilerinden oluşan bir komisyon kurulmuştu.

Bu komisyonda görüşülen Anayasa maddelerinin, önce İmralı’daki teröristbaşı Öcalan ile Kandil’deki çete reislerinin görüşüne ve onayına sunulduğu yazıldı. Buna müzakereyi yürüten taraflardan bir itiraz gelmedi. Esasen müzakere de aynı yöntemle devam ediyor. Kısacası, PKK terör örgütü devletimizin yönetimine fiilen ortak edilmiş durumda.

***

Yeni Anayasa Her Şeyin Anahtarı

Yeni Anayasa konusu o zaman sonuçlandırılamadı. Ancak Tayyip Erdoğan’ın Başkanlık Sistemi talebi ile birlikte yeniden tartıştırılmaya başlandı.

Bir taşla iki kuş vurulmak isteniyor.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’a başkanlık yolu açılırken, PKK kanadının özerklik talebi eyalet sistemiyle karşılanacak, Öcalan’ın eyalet başkanı olarak Meclis’e gelmesinin yolu da açılacak.

“Her eyaletin kendi özerk güvenlik güçlerinin olması” talebi zaten fiili olarak gerçekleşmekte. Bugünden PKK bölgede alan hâkimiyetini sağlamış, militanları fiili güvenlik güçleri olarak yürüyüşler, denetimler ve infazlar yapmakta. Kamu düzeni ve güvenliğinden resmen sorumlu olan güvenlik güçlerimiz ise kışla ve karakollara çekilmiş, dışarı çık(a)maz olmuşlar.

“Bütün bu PKK/HDP taleplerinin olması için Öcalan’ın hapisten çıkması gerekir, bu olmaz çünkü Türk Milleti isyan eder” diye düşünenler olabilir.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın (Başbakan iken) buna toplumu hazırlamak için Kasım 2013 de “devlete karşı işlenen suçlar için af çıkarılabilir” dediğini hatırlatalım.

Eeee, Apo’yu da içine alan böyle bir af çıkarınca, toplumun yarısı hep yaptığı gibi, “O yapıyorsa bunda bir hikmet vardır” diye düşünmeyecek mi?

*****

Devleti Yönetenler Vatan Topraklarını Bilerek Verir mi?

Elimizde son 11 sene içinde Ege’de 16 adanın Yunanistan’a verilmesi gibi somut bir örnek var.

Sebebini bilmesek bile Güneydoğu’nun PKK’ya verilmesi için de bir mutabakat sağlanmış gibi.

E. Kurmay Albay Ümit Yalım, vatan topraklarını veren devlet yetkililerinin, Öcalan’ın yargılandığı vatana ihanet suçundan yargılanabileceğini, bunu bilen sorumluların yargıdan kurtulmak için, Öcalan’ı içine alan bir af kanunu çıkarmaya kendilerini mecbur hissettiğini anlattı. Yani O’na göre, bir kader birliği söz konusu.

Bütün bu anlatılanlar benim kabul etmekte zorlandığım dehşet verici bilgiler.

Ama Ege’ye bakıyorum adalar gitmiş.

Doğu ve Güneydoğu’ya bakıyorum bölge fiili olarak bölünmekte.

Topluma bakıyorum ortadan bölünmüş.

Böyle bir ortamda başımızda Başkan olmuş, Cumhurbaşkanı olmuş, Başbakan olmuş ne fark eder?

Yeter ki, vatanın bölünmez bütünlüğü ile milletin birliğine ve dirliğine iman etmiş olsunlar.

2014 yılı iktisadi açıdan, birçok ülkede olduğu gibi ülkemizde de zorluklar ve problemlerle geçmiş bir yıldır. Temel ekonomik problemler ağırlıklarını devam ettirmiştir.

Dönem başında % 5 olarak hedeflenen ve planlanan ekonomik büyüme birden fazla aşağıya doğru revize edilmesine rağmen yine de hedefler tutturulamamıştır. Son olarak % 3,3 büyüme hedefi kabul edilmesine rağmen bu hedefin de gerçekleşme ihtimali düşük düzeyde bulunmaktadır. Nitekim 2014 yılının ilk 9 aylık büyümesi % 2,8 olmuştur. Birinci çeyrekte % 4,8 büyüyen ekonomi, 2. Çeyrekte % 2,2 ve 3. Çeyrekte % 1,7 büyümüştür. 3. Çeyrekte tarım kesimi % 4,9 küçülmüştür. Sanayi kesiminde ve özellikle imalat sanayisinde büyüme çok düşük düzeyde kalmıştır. Nitekim bu hükümetin iş başına geldiği 2002 yıldan itibaren Sanayinin Milli Gelir içindeki payı devamlı azalma göstermiş ve % 26’lardan % 16 dolayına düşmüştür. Henüz 4. Çeyrek büyüme gerçekleşmeleri açıklanmadığına rağmen bu çeyrekte de büyüme oranının düşmeye devan edeceğine dair göstergeler mevcuttur. 3. Çeyrekte büyümeye katkısı 2,5 olan ihracatın etkisi, ihracat yaptığımız bir kısım ülkelerde gelişen ekonomik olaylar dolayısıyla azalması beklenmektedir. İhracatımızın % 45’ini yaptığımız AB ülkeleri Avro ‘nün hızlı bir şekilde değer kaybetmesi, fiyatların negatif yönde değişme göstermesi ile üretimin düşme temayülüne girmesi, ihracatımızın azalmasına yol açacaktır. Petrol Fiyatlarının düşmesi ile Rusya, Irak ve diğer petrol üreten ülkelerdeki gelir kaybı bu ülkelerin ithalatlarının düşmesinde etkin olması beklenmektedir. Bütün bu gelişmeler dış talebin büyümeye olan etkisini azaltacaktır. Özel kesim tüketim harcamalarında ve talebinde artış olacağını beklemek için gösterge bulunmamaktadır. Bu gelişmelere bağlı olarak 2014’ün 4. Çeyreğindeki büyüme, 3.çeyrekte gerçekleşen % 1,7 oranının altında kalmasına etki edeceğinin beklenmesine yol açmaktadır. Bizim bu husustaki beklentimiz 4. Çeyrekteki büyümenin % 1,5 dolayında olmasıdır. % 3,3 olarak hedeflenmiş olan yılsonu büyüme rakamı henüz ortaya çıkmamıştır. Ancak bu hedefin gerçekleşmeyeceğine dair karineler bulunmaktadır.  2014 ekonomik büyümesinin, % 3,3 hedefinin altında, % 2,5 civarında gerçekleşeceği tahmin edilmektedir. Büyüme mal ve hizmet üretimine dayalı olmalı sanal büyüme olmamalıdır. Kentsel dönüşüm uygulamalarında olduğu gibi, bir binayı yıkıp yerine yeni bir bina yaparak reel büyümenin gerçekleşmeyeceği bilinmelidir.

2014 yılında Enflasyon oranları da hedeften büyük miktarlarda sapma göstermiştir. Yılbaşında Tüketici Fiyat Endeksindeki (TÜFE)artış% 5 olarak hedeflenmiş iken, yıl içinde önce % 6,7 daha sonra da % 7,5olarak revize edilmiştir. Aralık ayı itibariyle 12 aylık TÜFE % 8,80 olarak gerçekleşmiştir. Üretici Fiyat Endeksi (ÜFE) ise % 10,10 olmuştur. Hedeflerden bu kadar büyük sapmalar uygulanan iktisat politikalarının etkinliğini azaltmaktadır. Hem TÜFE ve hem de yerli ÜFE toplumu ve üreticileri rahatsız etmekte, rekabet gücünü azaltmaktadır. Enflasyon ayni zamanda TL’nin değer kaybetmesine yol açmakta ve TL’nin yabancı paralar karşısındaki değeri geniş bir bant içinde fazla oynak hale gelmektedir.

Bu dönemde Kamu kesiminin borçları hızlı bir şekilde artış göstermiştir. Ekonominin sadece dış borçları 2002 yılında 129,6 milyar dolar iken, 2014’te 402 milyar dolara çıkmıştır. Bu dönemde özel kesimin borçları da hızlı bir şekilde artmıştır. Nitekim 2014 yılındaki dış borçların 278,2 milyar doları özel sektöre, 123,7 milyar doları da devlete aittir. Devletin iç ve dış borçlarının toplamı 611,9 milyar TL olup bunun 414,4 milyar TL iç borç ve 197,3 milyar TL ise dış borçtur. Hem iç borçlar ve hem dış borçlarda artış devam etmektedir. Devletin borç yükünün oldukça yüksek değerlere ulaşması yatırımlar ve büyüme açılarından yeni sorunlar ortaya çıkarmaktadır. Devletin iç piyasadan ve yüksek sayılabilecek faiz oranları ile borçlanması sanayicinin yeni yatırımlar yapmasına menfi yönde etkisi bulunmaktadır. Nitekim 2013’te devlet ortalama %7,6 ile borçlanırken. 2014 ‘te ortalama % 10,8 ile borçlanmıştır. Devletin yüksek borçlanmasına etki eden faktörlerin başında cari açık ve enflasyon gelmektedir. Son olarak Merkez Bankası politika faizini % 7,75’e düşürmesine rağmen mevduat ve borç verme faizleri bu orandan daha yüksektir.

Uygulanan faizler yüksek gibi görünmekle birlikte genel olarak reel faiz çoğu zaman negatif olmaktadır. Diğer bir deyimle enflasyon artışı mevduat faiz oranlarından daha yüksek gerçekleşmektedir. Bu durum tasarruf oranlarını düşürmekte, bu ise yatırımların azalmasına ve büyümenin düşük kalmasına yol açmaktadır. Ayni zamanda yabancı ve sıcak paraya talebi arttırmaktadır. Yabancı ülkelerde faiz oranları çok düşük olduğu için yabancı fonların girişi artıyor. Dövize olan talebin artması ayni zamanda TL değerinin yabancı para karşısındaki değerini düşürmektedir.

Finansal piyasalarda devletin talebi arttığı oranda özel kesimin talebinin karşılanması o oranda azalmakta ve borçlanma maliyetleri artmaktadır. Nitekim bankalar öncelikle devleti, sonrada tüketiciyi finanse etmeyi tercih etmektedir. Sanayiciyi ve diğer iş âlemini finanse etmekte bankaların çekimser davranmakta oldukları gözlenmektedir. Bankaların tüketicilere kredi kartı dağıtmakta ne kadar istekli oldukları yapılan reklamlardan da anlaşılmaktadır. Tüketiciye gösterilen teveccühün temel nedeni ise bunlara uygulanan faizin diğerlerine göre daha yüksek olmasıdır.

Türk ekonomisinde 4 önemli açık bulunmaktadır. Bunlar; cari açık, dış ticaret açığı, döviz pozisyonu açığı ve bütçe açığıdır. Cari açık ekonominin birçok açılardan dengesini bozmakta, yabancı para karşısında ekonominin kırılganlığını arttırmaktadır. Nitekim Türkiye, ekonomideki kırılgan durum açısından dünyadaki en çok kırılgan 5 ülke arasında bulunmaktadır. Bu ülkeler; Brezilya, Hindistan, Endonezya, Güney Afrika ve Türkiye’dir. Bunların arasında da Türkiye cari açık, dış yatırım ve sıcak paraya duyarlılık açılarından kırılganlıkta en başta yer almaktadır. 2002’den itibaren 2013 yılına kadar cari açık devamlı bir artış göstermiştir ve 2013 yılsonunda 65 milyar dolara ulaşmıştır. 1923-2002 arasında toplam cari açık 42 milyar dolar iken 2002-2013 arasındaki toplam cari açık 408 milyar dolar olmuştur. 2014 yılında cari açık yaklaşık 47 milyar dolardır. 2014 yılındaki bu azalmada, ekonomik büyümenin düşmesi dolayısıyla ithalatın nispi olarak azalması, ihracatın artmasının etkisi bulunmaktadır.

Ayni şekilde Türkiye’nin ticaret açığı da bu hükümet döneminde hızlı bir artış seyri göstermiştir. Bunun temel nedeni içeride yapılan üretimin ve ihracatın büyük oranda ithal girdilere dayanmasıdır. Bu dönemde özellikle aramalı ithal girdi oranı önemli ölçülerde artış göstermiş, adeta montaj sanayi dönemine dönülmüştür. Bu durum dâhilde yapılan üretimin Katma Değer yaratma gücünü de azaltmaktadır. Nitekim yaptığımız ihracatın içinde ithal girdi oranı % 70’lerin üstüne çıkmıştır. Oysaki normal bir ekonomi için yerli girdi oranı % 70, ithal girdi oranı %30 olması beklenir. Türkiye’nin büyümesinde ithalatın etkinliği yüksektir. Büyüme daha çok ithalata bağlı hale gelmiştir. İthalatın çok yüksek olması cari açık ile büyüme arasında ilişkiyi kuvvetlendiriyor. Ekonomi büyüyorsa cari açık da büyümektedir.

Döviz pozisyonu açığı bütün finans sektörünün, özellikle de özel sektörün dış borç ödemelerinde sorun yaratmaktadır. Hükümetin popülist yaklaşımları ile bu açık muhtemelen daha yükseklere çıkacaktır. Bir yıl içinde, dışarıya ödenmesi gereken döviz miktarı 210-220 milyar dolar civarındadır. Bu ödemelerin yapılabilmesi için devletin ve özel sektörün döviz borçlanmaları artmak zorundadır.

Devletin bütçe açığı ise kronikleşmiş bir hal almıştır. Bütçe 2013 te18,4 Milyar TL açık verirken. 2014 bütçesi 22,7 Milyar TL açıkla kapatılmıştır. 2015 bütçesi de açık ile bağlanmıştır.

Türkiye’deki işsizlik rakamları aylar ve yıllar itibariyle, son yıllarda devamlı artış göstermektedir. Nitekim Türkiye İstatistik Kurumunun (TÜİK) Eylül ayı itibariyle son yaptığı hesaplamalara göre, gerçekleşen 10,5 oranındaki işsizlik, Ekim 2010’dan bu yana görülen en yüksek işsizlik oranıdır. 2014 yılında da işsizlik azalmamış, aksine artarak Eylülde 3 milyon 64 bin kişi ve % 10,5′ e çıkmıştır. Ayrıca iş bulama ümidine kaybetmiş olanlar (593 bin ve % 2,1), iş aramayıp çalışmaya hazır olanlar (2 485 bin ve % 8,9) ve diğerlerini (1892 bin ve % 6,8) de hesaba kattığımızda gerçek işsizlik oranı. % 28.3 olmaktadır.  Özellikle gençlerdeki işsizlik oranı çok daha yüksek değerlere ulaşmaktadır. TÜİK’ e göre % 10,5 olan işsizlik 15-24 yaş grubundaki gençlerde % 19,1 olarak görülmektedir. Çalışmaya hazır olanları da göz önüne alırsa bu oran % 35’lere çıkmaktadır. Uluslararası Çalışma Örgütü (İLO) içinde genç issizler açısından Türkiye birinci sırada bulunmaktadır. İLO kapsamında bu oran % 18’dir. Üstelik Türkiye gençleri 15-24 yaş grubu olarak alırken İLO 15-29 yaş olarak almaktadır. Bu işsizlik rakamları İşgücüne Katılma Oranının (İKO) % 51,1 olmasına göre ortaya hesaplanmaktadır, oysa gelişmiş ülkelere baktığımız zaman İKO % 60’ların üstünde bulunmaktadır.

İşsizlik ve yoksulluk en önemli sorunları başında gelmektedir. Açlık ve yoksulluk sınırı içinde yaşayan yaklaşık 18- 20 milyon kişi, yoksulluğundan ve muhtaçlığından ötürü devletten, sosyal yardım kurumları ve vakıflardan yardım almaktadır. Yapılan araştırmalar Türkiye’de her 4 seçmenden birisinin devletten yardım aldığını göstermektedir.

Gelir dağılımındaki adaletsizlik giderek büyümektedir. TÜİK’ 2013 yılı ile ilgili yaptığı hane halkı gelir dağılımı sonuçlarına göre nüfusun en düşük gelir elde eden % 20 sinin Milli Gelirden aldığı pay  % 6,1 iken, en yüksek gelir elde eden nüfusun % 20 sinin payı % 46,6 olmuştur. Diğer bir deyimle en düşük gelir elde eden % 20 nüfusun geliri ile en yüksek gelir elde eden % 20 nüfusun payı arasında 7,6 kat fark bulunmaktadır. Nüfusun % 10’luk bölümleri itibariyle baktığımızda en düşük gelir ile en yüksek gelir arasındaki fark yaklaşık 12 kata çıkmaktadır. İsviçre bankası olan Credit Suisse’in yayınladığı Küresel Zenginlik Raporu’na göre, Türkiye’de 2000 yılında en üst düzeyde gelir elde eden nüfusun % 10’nun toplam gelirden aldığı pay % 66,7 iken, bu oran 2007’de % 70,2’ye, 2014 yılında ise % 77,7’ye ulaşmıştır.

Bu gelişmeler bir yandan ekonomideki tasarruf oranını düşürürken diğer yandan da büyük kesimlerin refah düzeyini azaltmakta, yoksulluk ve açlık sınırı içinde yaşayan ailelerin miktarını arttırmaktadır. Vatandaşların çok büyük bir kısmı borç içinde yaşamaktadır. Vatandaşların kredi ve kredi kartı borçlarının toplamı 350 milyar TL’yi geçmiştir. Son 12 yılda vatandaşın borcu yaklaşık 55 kat artarak 6,3 milyar TL’den 350 milyar TL’ye çıkmıştır. Sadece son 5 yılda 130 milyar TL’den bu rakama ulaşmıştır.

Yoksulluk dolayısıyla borçlarını ödeyemeyenlerin sayısında patlama olmuştur. Bireysel kredi ve bireysel kredi kartı borçlarını ödeyemeyip yasal takipte bulunanların sayısı 3 milyonu geçmiştir. Türkiye Bankalar Birliği’nin rakamlarına göre sadece 2014 yılının 10 ayında bireysel kredi dolayısıyla yasal takibe uğrayanların sayısı 714 bin, bireysel kredi kartı dolayısıyla yasal takibe uğrayanların sayısı ise 1,1 milyon kişi olmuştur. Söz konusu 10 ayda bireysel kredi borcundan dolayı yasal takibe girip hala yasal takibi devam eden kişi sayısı 1,8 milyon, bireysel kredi kartı borcundan dolayı yasal takibi devam eden kişi sayısı ise 1,9 milyondur. Yasal takibi devam eden ödenmeyen borç miktarı yaklaşık 20 milyar TL düzeyindedir.

Ege Denizinde 150’den fazla ada var.Ancak bu adaların çoğunun boş  ve insansız olduğunu biliyoruz. Bize ait olan  adalara ise  Lozan dan beri  insan yerleşimi yapılmamıştır.  Şimdi ise    son yıllarda   bu adalara sahip çıkılmıyor. Sahip çıkılmadığı gibi bu adalar Yunanistan’a peşkeş çekilmiş  sayılıyor. Yani Ege Denizinde sadece Gökçe Ada ve Bozca Ada yok, genelde sadece bunların olduğu sanılır fakat orada çok fazla ada bulunmaktadır. Ege Adaları bu iktidar döneminde savaşılmadan kaybedildi. Bizim adalarımızı işgal eden Yunanistan başbakanı, bizim başbakanımız ve cumhurbaşkanımız tarafından atlı birliklerle karşılandı. İşgal edilmiş topraklarımıza pasaportla girer olduk. Güney Doğuda  pkk ile mücadele ederken pkk hakkında yazıp çizerken meğerse  batıyı  çoktan kaybetmişiz.Artık batıda tek devlet kalmadı, ülkemiz bölünmüş ve topraklarımız işgal edilmiş durumdadır.

Ege bölgesinde yer alan İzmir, Aydın ve Muğla belediye başkanları, başkanlık yetkilerini Yunanistan belediye başkanları ile bölüşmektedirler. Yani  bu il  belediyelerinde eş başkanlar Yunanlı. Bu duruma kimse kalkıp bir şey demiyor. Bu belediyelerdeki bu uygulama için Kemal Kılıçdaroğlu’nun bu konuda söyleyecek bir sözü yok,çünkü  kendi belediyeleri… Onun olmadığı gibi başka partilerin ve iktidarın da bir şey dediği yok. Milli Savunma Bakanlığı, Ege Adalarını Yunanistan’ın ilhak ettiğini inkâr ediyor. Hem de şaşkın bir şekilde bunu yapıyor. Artık Savunma Bakanlığının Millisi kalmamıştır. Bu düpedüz bu millete ihanettir. Son yıllarda  ülkenin yönetiminde   olan herkes bu hususta sorumludurlar  .  Devlet Bahçeli ve MHP  bu mevzuyu hakkını vererek kamuoyuna taşırsa  inanınız,AKPyi  büyük oy kaybına uğrattırır.Biz yazalım da gerisi  onlara kalmış…

Lozan anlaşmasında vermediğimiz, savaşla kazandığımız adalar  son 4-5 yıllık  dönemde savaşılmadan verilmiştir. Yalan Söyleyen Tarih Utansın  kitabının  yazarına duyurulur.Yunan Deniz Kuvvetleri ve Hava Kuvvetleri sınır ihlali yaptığı zaman hiçbir engellemeye takılmıyor ancak Türk Deniz ve Hava Kuvvetleri ufak bir sınır ihlali yaptığında hemen engellemeye maruz kalıyor. Aydın ili sınırları içerisinde Eşek Adası’nda Yunan SAT komandoları konuşlandırılmış ve füzelerin ve uçaksavarların namlusu İzmir’e çevrilmiş durumda. Yunanistan bir yıl içinde 1047 uçağımızı engellemiş olduğunu biliyor musunuz?

On bir yıllık dönemde, Ege’de bize ait olan adaları Yunanlılar işgal etti Bakınız ileri ki günlerde hükümetin sakladığı bu durum patlak verecektir ! Bunlar Tansu Çillerin tırnağı bile olamadılar. İzleyin görün…

Yunan Başbakanı ÇİPRAS. Sol el havada pozlar verirken ,solcularımızın dikkatine sunarız ki ,sağ el Soros’un cebinde. Soros hakkında bilgi edinirseniz ,ne demek istediğimizi daha iyi anlarsınız.Soros hakkında bilgi edinirseniz sevinmeye değmez olduğunu anlayacaksınız . Bir eski Sosyalist tüfek arkadaşım, telefonda öyle diyor: ”Arkadaş yazıldığı gibi uygulanan bir Sosyalist sistem göremeden öleceğim, diyor.Yunanistan’a sevindim bir Kominist başbakan oldu diye,o da fos çıktı. Meğerse onu da oraya SOROS seçtirmiş, adam Sorosun uşağı imiş. Şimdi bizim  solcular  bir tantana ile şamata yaparlar, Sosyalizmin önü açıldı diye … Ama maalesef hüsran.Yunan sosyalistlerinin asıl özelliği Yunan milliyetçisi olmalarıdır.Bunu da unutmamak lazım.” diyor bu arkadaş…Diğer herkes de bu bilinçte olsa ülkemiz açısından çok daha iyi olurdu diye düşünüyorum…

Zannederiz ki giden adalarımıza eklemeler olacaktır. Dışarıda korkak, içeride yandaş bir politika ile Tansu Çiller’in beş dakikada hallettiği Kardak adası ve diğer adalar ve en önemlisi Eşek Adası şu an Yunan bayraklı ve askeri ile donanımlı.Türkiye’de gün be gün Kilise açanlar,vergilerimizi kilise açmak için harcayanlar acaba Girit’te,Yunanistan’ın her yerinde Gazino yapılan ,kapatılan  camileri görmüyorlar mı?

Saygılarımla…

Onlar, dünyanın en ağır işini yapıyorlar.

Pis kokular içinde, evsel atıklarımızı temizliyorlar.

Ama aldıkları ücretle “İnsanca bir yaşam” sürdüremiyorlar.

Çünkü onlar zincirsiz birer köle!

Bir patronları var; asıl malı o götürüyor!

Onların sırtından para kazanıyor!

Onlar, açlık sınırı altındaki ücretleri ile geçim derdindeler.

“Öğle yemeği, ulaşım parası” istediler, alamadılar.

Üstelik, patrona ters düştü mü, işten de atılarak açlığa mahkum ediliyorlar!

İzmit Belediye Başkanı Dr.Nevzat Doğan, söz vermiş onlara;

“Maaşınız 1500 TL olacak” demiş!

Sözünü tutmamış Başkan!

Dört emekçi de işinden olmuş.

30 Ocak 2015 tarihli yerel gazetelerde; “Temizlik İşçisi Ayağa Kalktı” haberini okuyunca, bu satırları yazmaya başladım.

Öfkeliyim!

İnsan olarak utanıyorum.

Tam öğle saati, eşim “haydi sofraya gel” diyor, gidemiyorum!

Çünkü yaşadığım kentte “KÖLE DÜZENİ” kurulmuş!

“Taşeron İşçiliği” 12Eylül Faşizmi’nin bu ülkenin emekçilerine attığı bir kazık.

Tıpkı “yüzde 10 barajı” gibi.

“ADALET” ten söz eden AKP iktidarı, emekçilerin haklarını yok sayıyor. Köle Düzenini sürdürüyor.

Her insanın “ÇALIŞMA HAKKI” var.

Anayasa Md.49: “Çalışma, herkesin hakkı ve ödevidir. Devlet, çalışanların hayat seviyesini yükseltmek, çalışma hayatını geliştirmek, çalışanları ve işsizleri korumak, çalışma barışını sağlamak için gerekli tedbirleri alır.”

Çalışanların, sosyal güvenlik içinde çalışmak ve SENDİKALI OLMAK hakları var!

Ama fiilen bu hakkı kullanamıyor çalışanlar.

Sendikalı olanı kapı önüne koyuyor patron, açlıkla terbiye ediyor, bunu önlemesi gereken siyasi iktidar seyrediyor!

LASTİK İŞ Sendikasını alkışlıyorum. Üç lastik fabrikasındaki “taşeron işçilerini” önce kadrolu yaptı, şimdi de ücretlerine yüzde 50 zam aldı.

Birlik olmanın, sendikalı olmanın sonucudur bu.

Ülkemizde en büyük sorun İŞSİZLİK.

En büyük nedeni de, “ÜRETİM EKONOMİSİ” nin güdük kalması.

AKP iktidarı, kentler ve çevresindeki alanlardan kolay yoldan RANT SAĞLAMA ve “Sürekli Borçlanma” ya dayanan bir ekonomi politika tercih etti.

Dış borçlar sürekli artıyor, vatandaş ne bilsin?

Bu ülkede “Sosyal yardım Sistemine bağlı 23 milyon insan var.” Her yıl bu sayı daha da artıyor!

Bu insanların yıllık maliyeti 19.5 milyar lira.

Elbette, “Sosyal Devlet” olarak muhtaç insanlara bakacağız.

Ama doğru olan, “her insanın çalışarak, alın teri ve onuruyla yaşaması” değil mi?

Bir siyasi iktidar, her yıl daha çok muhtaç insana yardım yapmakla övünemez!

Sen, muhtaç sayısını azaltıp, ekonomi geliştirerek, işsizliği önleyebiliyor musun?

Önemli olan bu.

Ama ülkenin bir bölümünde “Kaçak elektrik kullanımını” önleyemeyen ve bunun bedelini namuslu vatandaşına ödeten bir siyasal iktidar KİMDEN YANADIR?

Çalışanlarını “KÖLE DÜZENİNE” mahkûm eden, “kula kulluk düzenine çanak tutan bir iktidar” doğru yolda mıdır?