Bulunduğumuz coğrafya geçmişten günümüze çok çeşitli meselelere sahne olmuştur.

Ve olmaktadır, olacaktır.

Bu nedenle bu coğrafyada varlığımızın devam edebilmesi için, bu meselelere yönelik hükümetler üstü politikalarımız da mevcuttu.

Yani hangi hükümet gelirse gelsin bazı meselelerle ilgili devlet politikası değişmezdi.

Ancak son on iki yılda bu meselelere karşı farklı bir “üslup” oluştuğunu görüyoruz.

“İçeride ve dışarıda sıfır sorun” sloganı ile ülkemizin geçmişten günümüze devam eden meselelerini bir anda tek taraflı olarak çözüme ulaştırma çabalarının son zamanlarda “meyvelerini (!)” vermeye başladığını da görüyoruz.

Mesela:

Sözde Ermeni soykırımı meselesi bu sene 100. yılı münasebetiyle en hassas dönemine girdi. Türk tarafının ise, meselenin başlangıcından bu yana savunduğu tezle ilgili, son on iki yıl içerisinde “sıfır sorun” sloganı uyarınca tavır değiştirdiği görülmektedir.

Sorunun kendisinden kaynaklandığından şüphe ettiği izlenimini uyandıran Türk tarafının değişik söylemleri neticesinde gelinen noktaya bakıldığında bugüne kadar bu konuda herhangi bir olumsuz tavır sergilemeyen Papa bile “soykırım” ifadesini kullanmıştır.

Komşularımızla ilişkilerimize gelelim:

Söz konusu ilişkilerimizde hâkim olan “bahar havası” Büyük Orta Doğu Projesinin uygulanmaya başlanması ile “kışa” dönmüştür.

Zira bu projenin baş destekçisinin dönemin hükümet yetkilileri olması ilişkileri de bozmuştur.

Buna bağlı olarak, Ortadoğu politikaları kurulurken tarihten gelen misyonu sebebiyle oyun kurucu olan Türkiye bu rolden düşerek yalnızlaşmış, oyun kurucu görevini İran ve Mısır’a devretmek durumunda kalmıştır.

Kendimize dönelim:

Genel olarak 40 yıllık terör sorunu denilse de aslında 19. yüzyılın başından itibaren başlayan ve “Doğu sorunu” olarak adlandırdığımız mesele ise son on iki yılda iki yüz senede ulaşamadığı seviyeye ulaşmıştır.

Bu aşamaya gelinmesinde ordunun, tabir-i caizse, geçmişte yeniçeri ocağının lağvedilmesini andıran bir şekilde dağıtılmasının rolü büyüktür.

Son olarak Ağrı’da yaşanan olaylarda bu durumu en açık şekilde görmekteyiz.

Öyle ki, yaralı askerlere yöre halkının yardım etmesinin adeta “düşman askerine insani yardım yapılmış olması” gibi yansıtılması, aynı topraklarda bin yılı aşkın bir süredir birlikte yaşayan iki halkın ayrışmasının “sağlandığını” da göstermektedir.

Bizim gördüğümüz “sıfır sorun” tabağındaki “meyve” tablosu içeride ve dışarıda bu şekildedir.

Peki, ne yapmak gerekir?

Değerli okuyucular, yazımın başında bahsettiğim gibi bu topraklarda meseleler tükenmez. Mühim olan meselelerinin çözümü için geçmişten beri süre gelen devlet geleneğinin yok sayılmamasıdır.

Çünkü bu geleneğin altında bu meselelere dair ciddi tecrübeler yatmaktadır.

Bu tecrübeleri görmeden ve anlamadan, tecrübelere dayanan politikaları “sıfır sorun” sloganı ile bertaraf ederek meseleleri çözme gayreti neticede ülkemizin itibarını ne hale getirmiştir, bir düşünelim.

Dolayısıyla bin yılı aşan ancak özellikle son iki yüz yıllık hadiselerin damgasını vurduğu devlet geleneğinin devam etmesi mi etmemesi mi daha sağlıklıdır?

Geldiğimiz noktayı da düşünerek karar verelim…

Zira bu karar seçim sonrası geleceğimizi de ciddi biçimde etkileyecek…

Cenab-ı Allah’ın başta devletimiz olmak üzere kimseyi itibardan düşürmemesini temenni eder saygılar sunarım.

Kendi bir veteriner hekim olduğu halde Türk ve İslam Dünyası’nın kronik sorunlarıyla ilgilendi bir ömür. Bu uğurda sosyal, siyasal ve örgütsel; üzerine ne düştüyse bihakkın yapmaya çalıştı. ‘Çanakkale Şehitlerine‘ destan yazmak için çöllerde,  Kurtuluş‘umuzun Savaşı‘na destek için kürsü kürsü gönüllerde oldu.

“Allah bu millete bir daha İstiklâl Marşı yazdırmasın!” diyerek Millî Marşımızı yazdı. Fakat Safha-lar halinde yazdıkları da yaşadıklarının bir özetiydi. Ve bizim de şu an yaşadıklarımızın. Aşağıdaki mısralar belki inanmayacaksınız ama günümüzden tam 102 yıl önce yazıldı:

Gökten inmez bir de hiçbir şey. Bütün yerden taşar;

Kendi ahlâkıyla bir millet ölür yahut yaşar.

Müslümanlık temiz hâlden ibaretken yazık;

Öyle bir saplandık ki pisliğe hâlâ çıkmadık.

Zulme tapmak, hakkı tepmek, hukuka aldırmamak;

Kendi rahat ise dünya batsa başkaldırmamak.

Tören kepazelikleri; eğilmeler, yatmalar,

Şaklabanlıklar, riyalar, sürekli aldatmalar..

Enseden aslan kesilmek, cepheden yaltak kedi;

Müslümanlık bizden önce böyle zillet görmedi.

Biz neyiz, seyreyle artık; bir de düşün, neymişiz?

Din aynı kürk gibi olmuş; ters çevirmiş giymişiz.

Yıktı bin melun kalem namusu, bizler uymadık;

‘Susmak evlâdır’ deyip sustuk: Sanırsın duymadık.

Yüzbinlerce can gider, milyonla iman eksilir;

Kimseler görmez! Gören sersem de Allah’tan bilir.

Sonra şayet şahsının incinse hatta bir tüyü,

Yer yıkılmış zanneder seyreden gümbürtüyü.

Bir utanmak hissi ver gizli hazineden bize,

Göster Allah’ım bu millet kurtulur, bir mucize.

Sade bir sözdür fakat hikmetlerin en güzeli;

Kurtuluş imkânı var: Ahlâkımız yükselmeli!

Bir de şiirin içinde geçen “Nehy-i maruf – emr-i münkerdir gezen meydanda, bak!” cümlesi var, ‘iyiliği yasaklama‘ – ‘kötülüğü yayma‘ anlamında; yani olması gerekenin tam tersi.

Düzeltme yoluna girmek için ilkin normalleşmek lazım; onun için de ilk adres; 7 Haziran!

Bazı mesleklerin, toplum nazarında gerçek değeri bilinmemektedir. Öğretmenlik bunlardan biridir. Ne yazık ki bu mesleğin ve temsilcisi olan öğretmenlerin hak ettikleri saygınlık ve itibar, olması gereken yerde ve düzeyde değildir.

Eğitim adına bazı çevreler, ya da siyasiler önemli ve belirli günlerde, günü kurtarmak adına, edebi ve sanatsal nutuklarla kaybedilmiş bu değeri, mesleğe yüklemeye çalışırlar.Toplumda karşılığı olmayan bu yapay iltifatlar inandırıcılıktan uzaktır.

Saygınlık ve itibar sözde değil icraatta, uygulamalarda, yaşanılan hayatın içinde kendini göstermelidir.

Fakat bir eğitimci olarak gördüğüm ve yaşadığım olaylar hep öğretmenin küçük görüldüğünü, kale alınmadığını, itilip kakıldığını vurgulamaktadır:

-Yıl 1973, incinen ayağımın filminin çekilmesini muayene eden doktordan rica ettiğimde, “devletin israf edecek zamanı ve parası yoktur” diyerek kapıyı göstermiştir. Oysa bir insanın, bir öğretmenin sağlığı göz ardı edilmiştir.

-Yıl 1974, Balıkesir’de öğretmen olan abimin köyüne gideceğiz. Kendisi köyün tek öğretmeni, İlçede buluştuk. Köye gidecek sadece bir kamyon var. Buna üzüldümse de “neyse şoför mahalline bineriz” diye düşündüm. Ne gezer, kimsenin öğretmeni taktığı yok. Fakat “orman memuru” dedin mi şapka çıkartılıyor.Biz o gün iki öğretmen, sebze çuvallarının üzerinde, düşmemek için halatlardan tutunarak köye gittik.

-Yıl 1975, kurban bayramında komşu köydeki öğretmen arkadaşımın yanına gitmiştim. Bizim köy muhtarı beni çağırtmış, gittiğimde kendisinden habersiz köyden ayrıldığım için “buranın horozu benim” diye hesap sormaya kalkışmıştır.

-Yıl 1977, zaruri bir nedenden ötürü memleketime gitmek için İlçe Kaymakamından izin istemiştim.“Dilekçeni bana bırak, izinden döndüğünde imzalayacağım, eğer rapor alırsan dilekçeni yırtar izinsiz gitti diye seni müstafi duruma düşürürüm” diyerek,”rapor almayacağım”beyanıma inanmamıştı. Bir öğretmene güvenmediği için izin almaktan vaz geçmiştim.

-Yıl 1979, köy minibüsüne fazla yolcu binmiş diye, Karakol Komutanı şoförü sorumlu tutacağına, yolcu sıfatıyla minibüste bulunan bana çıkışarak; “Öğretmen olarak fazla yolcu alınmasını önlemeliydin, aldığın maaş helal değil” diye şahsımı rencide etmiştir.

-Yıl 1987, öğretmenler gününde tören başlamak üzere iken ilçe karakolundan okula telefon açılarak şahsımın acele karakola gelmesi istenmiştir.

“Bu gün öğretmenler günü, hem de mutat vasıta yok, acele değilse yarın sabah geleyim” dediğimde, “bir saate kadar gelmezseniz kelepçeyle alır geliriz” diye gözdağı verilmiştir. Özel taksi tutarak ilçe karakoluna gittiğimde, 3 gün sonra mahkememin olduğunu, tanıklık etmem için ilgili günde adliyede bulunmam gerektiği söylenmiştir. Günüm, param ve gururum heba edilmiştir.

-Yıl 1988, sağırlar okulunda bir öğrencim zehirlenmişti, kucağımda hastaneye götürdüm. Yolda üzerime de kustu. Umurumda değil kurtulması için çırpınmaktayım. Uyuyan doktoru kaldırdığım için yapmadığı hakaret kalmadı. Ben ağlamaklı “çocuk ölüyor” dediğimde; “ölsün, bana mı sordunuz yedirip içirirken” diye şahsımı aşağılamıştır.

Örneklerin çokluğunu görenler beni sakar, iş bilmez, iletişim kurmaktan aciz beceriksiz sanabilirler.

Yaşadığım olumsuzluklar karşısında, her zaman meslek onurumu ve kişiliğimi korumasını bildim. Bunları bana yaşatanları söylemlerimle, tavır ve davranışlarımla,bulunduğum görevlerin mahiyeti ile utandırdım. Fakat yaşanılan üzüntüler kalplerde tortu bırakıyor maalesef.

Ben öğretmenlerin karşılaştıkları sıkıntıların belki de az bir kısmını yaşamışımdır. “Acaba doğru mu” gibi düşünülmesin diye duyduklarımdan değil, yaşadıklarımdan örnekler verdim.

Eğer öğretmenlerin hayat hikâyeleri anlatılacak olsa, daha vahim ve yürek sızlatan olaylara tanık olursunuz.

Ve yıl 2015, basından okuduğumuza göre; Yalova Valisi Sayın Selim Cebiroğlu’nun öğrencilerin önünde azarlayıp dışarı çıkmasını istediği ileri sürülen matematik öğretmeni 42 yaşındaki Halil Serkan Öz, sendikalar tarafından kendisine destek için düzenlenen ‘Öğretmene Saygı Mitingi’nde rahatsızlanıp ani kalp krizi sonucu yaşamını yitirmiştir.

Kendisine rahmetler, ailesine, eğitim camiasına başsağlığı diliyorum.

Sayın Vali, basının olayları saptırdığını ve kendisinin yanlış anlaşıldığını söylese de, merhum öğretmenin derslikte, öğrencilerinin önünde rencide edildiği, küçük düşürüldüğü ortadadır.

Derslikler öğretmenin özelidir. Hiç kimse izinsiz öğretmenin dersine giremez, girmemelidir. Kaldı ki yanlışı da olsa, öğretmene derste müdahale edilemez, dersten çıkartılamaz. Kusuru varsa soruşturma başlatırsınız. Ya da Sayın Vali yetkisini kullanarak ilgilinin savunmasını alıp, resen disiplin cezası verebilirdi.

Gerekçeler ne olursa olsun, yasalar hiçbir amire bir başkasına bağırma, azarlama, kovma yetkisi vermemektedir.Kaldı ki insanlık onurunu korumak hataları görmekten daha da elzemdir.

Öğretmenin amiri çok, koruyup kollayanı yoktur. Yıllardır itilip kakılarak ezilmiştir. En ücra köylerde yapayalnız bırakılmıştır. O, yılmadan, devletine küsmeden, köylerde,mezralarda Şanlı Bayrağımızı dalgalandırmıştır. Öğretmiş, aydınlatmış, bu vatanın çocuklarını bağrına basmıştır. Kentlerde de geçim sıkıntısına aldırmadan okuldan okula görevine koşmuştur.

Fakat hak ettiği ilgi ve iltifatı, saygınlığı, motivasyonu asla görememiştir. Köyde muhtar amirlik taslamış, siyasiler rahatsız etmiş, kimi zaman amirleri tarafından rencide edilmiş, veliler ve öğrenciler tarafından saldırıya uğramıştır.

Burada M. Kemal Atatürk’le ilgili iki alıntıyı paylaşmak istiyorum:

Atatürk bir köy okulunu ziyaretinde,ders vermekte olan genç bir öğretmenin sınıfına girer. Öğretmenin, yerini kendisine bırakmak istemesi üzerine :

“Hayır, yerinize oturunuz ve dersinize devam ediniz! Eğer izin verirseniz, biz de sizden istifade etmek isteriz. Sınıfa girdiği zaman Cumhurbaşkanı bile, öğretmenden sonra gelir.”(Atatürk’ten B.H., s. 40)

Öğretmenlerle yaptığı bir toplantı sırasında söyledikleri: “Bu dakika karşınızda duyduğum en samimî hissi, izninizle söyleyeyim: isterdim ki çocuk olayım ve sizin bilgi saçan öğretim alanınızda bulunayım, sizden feyiz alayım, siz beni yetiştiresiniz! O zaman milletim için, daha yararlı olurdum; fakat maalesef, yerine getirilmesi imkânsız bir arzu karşısında bulunuyoruz. Bu arzunun yerine başka bir istekte bulunacağım: Bugünün evlâtlarını yetiştiriniz! Onları memlekete, millete yararlı uzuvlar yapınız! Bunu sizden istiyorum ve rica ediyorum.”1922 {Atatürk’ün S.D.H, s. 42)

Özet olarak diyorum ki, öğretmene ve öğretmenlik mesleğine hak ettiği itibarı ve saygıyı artık iade edelim. Sadece önemli günlerde süslü laflar etmek yerine, toplumdaki saygın yerini kazanması hususunda ne yapılması gerekiyorsa ivedilikle yerine getirelim.

Gardırop devrimciliğinden artık vaz geçelim.Modernlikve çağdaşlık, ipekli ve marka kisvelerin gelip geçici albenilerinde saklı değil.

Zihinlerde ve yüreklerdeki; pozitifbilim, sevgi, hoş görü saygı çalışkanlık, adalet vb. gibi hasletlerde bulunmaktadır.

VeMevlana’nın;“Ne elbiseler gördüm içinde insan yok, nice insanlar gördüm üzerinde elbise yok…” veciz sözünü hatırlatarak yazımı noktalıyorum.

Sevgiyle kalın.

Cumhuriyetimizin 100. Yılına hızlı bir hazırlık yapılıyor. Bu mutluluğu bakalım kim yapacak, kimler yaşayacak? Yıldız Teknik Üniversitesi’nin ev sahipliğinde üçüncüsü gerçekleşen Genç Türkiye Zirvesi “Girişimci Genç Güçlü Türkiye” programı bu atılımın işaret fişeği oldu. Çünkü amaç büyük ve boyutu evrenselliğe uzanan bir etkinlik, bir eylem.

Davetiye programında önemli, duyarlı ve gerekli temalara vurgu yapılmış. Buna göre; çağımızda insan kaynaklarının niteliği, küresel rekabetinde de odak noktası. Türkiye genç ve dinamik nüfusunu, kalkınmada itici bir güce dönüştürerek, önündeki “zihinsel eşik”  insan kaynağının niteliğini artırıp, böyle bir misyonu başlatacak.

Girişimcilik ekosistemi kurduğunda da misyonunu başararak; Türkiye teknoloji, refah ve medeniyet üreten bir ülke olarak ortaya çıkacaktır. Bunun için de ideali belli bir vizyon oluşturulması, bu hedeflere oluşacak stratejiler belirlenmesi ve politikalar uygulanması gerekmektedir. Bu rüya ise Türkiye’nin uluslararası alanda daha çok etkin, saygın bir aktör ve bölgesinde lider ülke olması girişimcilik mirasına sahip çıkan gençlerle gerçekleşecektir.Bunun yapılması elzemdir. Had safhada gereklidir.

İnsani Kalkınma Seviyesi

Gittikçe istikrarlaşan bölgemizde demokratik, hukuk devletini öne çıkarmış, insan haklarına saygılı, refah standardı yüksek, teknoloji üreten, dinamik ve eğitim seviyesi ilerde genç nüfusa sahip küresel bir aktör olarak Türkiye dünya ve bölge sorunlarının çözümünde uzlaştırıcı önemli güç olacak, bir sonraki nesillere önemli bir miraslar bırakacaktır.

Zaruret ise ekonomik büyüme düzeyi ile paralel giden bir insani kalkınma seviyesine ulaşmaktır. Yani insana yatırım yapmaktır, insan endeksli politikalar da üretmektir. Süper bir tespit. Bunun için Türkiye’deki genç nüfusun da toplumsal, ekonomik ve politik konulara müdahil olması, ciddi biçimde katkıda bulunmasının önü açılmalıdır.

Yıldız Teknik Üniversitesi de ülke sorunlarına bilimsel açıdan yaklaşmanın ve çözüm üretmeye çalışmanın kalkınmamıza katkıda bulunacağına inanarak Girişimcilik Politikaları ve Yeni Türkiye, 21. Yüzyıl Eğitim Stratejileri ve Üreten Türkiye, Yenilenebilir Enerji Kaynakları ve Yeşil Türkiye, Girişimcilik ve İnovasyon, Kadın Girişimci ve Mutlu Türkiye, Uluslararası Girişimcilik ve Büyük  Türkiye gibi başlıklarla çok sayıda konusunda uzmanı iki gün İstanbul Lütfi Kırdar Kongre Merkezi’nde konuk etti. Türkiye’nin genç nüfusunu İstanbul’da ağzına kadar dolu modern salonda ağırladı.

Ali Kuşçu Kimin Aklına Geldi?

Salon çok güzel toplantının amacı doğrultusunda dizayn edilmişti. Hele salonun dikkat çeken her tarafında  Türk dünyasının arif ve bilgin kişilerin deyişleriyle süslenmesi her türlü takdirin üstündeydi. Bundan sadece gençler değil, herkes istifade etti. İşte bu hatırlatmalardan bazıları:

“Engellerin Seni Durdurmasına İzin Verme-M.Kemal Atatürk. Fark Yaratmayı Arzula- Prof. Dr. Mehmet Öz. Tutkunu Kaybetme-Vecihi Hürkuş/Türk pilot ve mühendisi. Zorluklara Karşı Dik Dur-Tiyatro Sanatçısı Afife Jale. Tutkuyla Sevdiğin işi Yap-Müzik ve İşadamı Ahmet Ertegün. Kalıcı Çözümler Üret-Mimar Sinan. İmkansızı Hayal Et-Ali Kuşçu. Stratejik Düşün-Barbaros Hayrettin Paşa. Kendine İnan-Hazerfan Ahmet Çelebi. Pes Etme-Sabiha Gökçen.”

Etkinliğin sponsorları da çok güçlü. Siyasi İradenin de arka çıktığı etkinlik her şeyi ile mükemmel gidiyor.

En sonra Genç Türkiye Ödülleri verilecek.11 kategoride olan ödül oylamalarıyla ilgili olarak web sitesi üzerinden 17.823 kişi tarafından oylamalar gerçekleşti ve kazananlar belli oldu. Sahiplerine iletildi. Sınıflamada kadın girişimci, bilim, kültür, sanat, teknoloji, basın, spor, girişimci şirket ve kamu diplomasisi ödülleri biçiminde ayrılmıştı. Ödül töreninin zirve kapanış töreninde Başbakan Yardımcısı Prof. Dr. Numan Kurtulmuş da hazır bulunacak ve  Bilim Ödülü Kategorisinin 17. 823 oyla birinci olan Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş’a bilim ödülünü verecekti.İnfoloji-Proje uzmanı Esra Çuhadar davet yazısında bunları hatırlatmayı da ihmal etmiyordu.

Türk’ü Ansiklopedilerden Çıkarmak!

Ödül töreni için Lütfi Kırdar Kongre Merkezi’ne girdiğimizde İstanbul’un unutulmaz belediye başkanı Lütfi Kırdar’ı minnetle andık. Tören Başladı. TRT Okul’un programcısı sunuyordu ödülleri. Salona “Türk Bayrağı nerede?” diye sordu. Yoktu. Biraz sonra beyaz perdeye yansıyan bir Türk Bayrağı gelince herkes alkışladı. Sunucu da sevindi. Gençlere iki örnek verdi önce. Birincisi Cizre’de plastiklerin çevrede erimesini sağlayan kimyasal madde buluşuyla öğrenci Miryem Bayram’ı, sonra da kırık bacağıyla İspanya’da koşarak birinci gelen kız atletimiz Yeliz’i. Herkes içten alkışladı. Bu örneklerin çoğalmasını diledi.

Sonra sunucu ödül alanları sahneye çağırdı teker teker. Notlar alıyorum yazılı bir belge verilmediği için. Big Chefs-Gamze Hatice Cizreli, Bursa’da bir Osmanlı köyü restorasyonu ile Şemsettin Hacıoğlu da Kültürel Zenginlikleri yaşatma ödülü aldı. Enerji verimliliği ödülünü Erzurum’dan iki kişi aldı. Bu çalışmaya Kuzeydoğu Anadolu Bölgesi Kalkınma Ajansı vi Erzurum Atatürk Üniversitesi katkı vermiş. Yenilikçi Teknolji’de gençler Vestel’i seçmişlerdi. Girişimci Şirket ise B Fit oldu. Girişimciyi Destekleme Kurumu olarak KOSGEB ipi göğüsledi. TRT Okul’daki 12 genç insan da ödüllerden nasiplendi yaptıkları programlarıyla. Burada sunucu da lokomotif olarak başı çekiyor.Genç Türkiye Özel Ödülü Aktif Yaşam Derneği’ne verildi.Yatırım Platformu Ödülü Arya Kadın Yatırım Platformu’nun oldu. Özgür Sanatçı Ödülü Hülya Koçyiğit’e geldi. Sanatçı siyah ceket ve pantolonuyla çok şıktı. Gençlere ve kendini genç bulanlara hitap etti. Bir Özel Ödül de Gagoz’a verildi. 56 yaşındaki blucinli delikanlı “Hülya Hanımın dediği gibi kendimi genç buluyorum.”dedi ve devam etti ödülünü alırken ” 12 yıldan beri hiç bir ödülü kabul etmedim. Bu defa ayrıcalıklı oldu. Bunu kabul ettim. Teşekkür ederim. Yazar Çetin Altan’ın bir tespiti var. Der ki; “Ansiklopedilerden Türk ve İslam kelimesini çıkarın ansiklopediler hiç bir şey kaybetmez. Gençler sizler öyle olmayın, bir şeyler icat edin. Bir buluş gerçekleştirin!”  Son tespitine eyvallah. Ancak Türk ve İslam Dünyası isimlerini ansiklopedilerden çıkarınca matematikte Pi sayısı unutulur, İbni Sina’nın yıllarca Tıp Fakültelerinde okutulan eseri inkar edilir, Sinan’ın projeleri görmezden gelinmez mi? Bu öneri bir nevi kör ve topal ilim ve ansiklopedisi olmaz mı? Çetin Altan bir başka yazısında fakru zaruret içinde kalan perişan vaziyetteki Mehmet Akif Ersoy’un oğlu Emin Bey’e cüzdanını uzattığını da yazıyor, Türkiye’nin kalkınmasının köylerimize piyona girince gerçekleşeceğini de! Vay çoğu kişinin köse, bu 56’lık gencin simsiyah sakalı.

Sustukça Sıra Sana Gelecek

Ev sahibi Yıldız Üniversitesi Rektörü Sayın Prof. Dr. İsmail Yüksel o sırada en önde Hülya Koçyiğit ve Beşiktaş Belediye Başkanı Murat Haznedar ile birlikte töreni izliyordu. Hiç ama hiç gıkı çıkmadı. Üzüldüm. Allahtan programın sunucusu buna cevap verdi “Salondaki afişlerdeki deyişler, yazılar bu iddianın tersini söylüyor. İşte Ali Kuşcu, İşte Mimar Sinan!” diyerek gerilimi geçiştirdi.

Bilim Ödülü verilmedi. Merak ettim. Sordum, soruşturdum. Meğer Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş’a İnfoloji Etkinlik Yöneticisi Doğan Can Ergün imzasıyla gönderilen yazıda “Zirve Yürütme Kurulu’nun almış olduğu karar doğrultusunda ülkemiz gündeminde yaşanan olumsuz ve kınanması gereken olaylardan ötürü gerek Şehit Savcımız Mehmet Selim Kiraz’ın vefatı olsun, gerek Türk Gençlik ve Spor Camiasına yapılmış alçakça saldırılar olsun Zirve’mizin duruşunu ortaya koymak adına az önce Genç Türkiye Ödül Programını İPTAL ETME KARARI aldık.”

Ben oradayım, yanımda başta Avukat Zeki Hacıibrahimoğlu gibi arkadaşlarım var. Salonda dolu üstelik. Herkes ödülünü aldı. Yaşadığımıza mı, gördüklerimize mi, yazıya veyahut davete mi inanalım? Siz olsaydınız hangisine inanırdınız?!. Üniversite veya organizasyonu üslenen şirket yalan söyler mi? Eski Yargıtay Başkanı ve halen Bilkent Üniversitesi öğretim üyesi Prof. Dr. Sami Selçuk ile geçenlerde Bahçeşehir Üniversitesi’nde sohbet ettik.Yalan konusunda bir örnek verdi:

-Thomas batının ünlü fikir adamlarından biridir. Bu hiperaktif genç Papaz okulunda eğitim görürken herkes kendisiyle alay eder. Çünkü çok çalışır, analiz eder, yorumlar yapar. Ancak arkadaşları gibi Rahip de Thomas ile alay edenlerin başında gelir. Bir gün sınıfta “dışarda eşek havada uçuyor” der Rahip efendi. Bütün sınıf güler, kahkaha atar. Rahip de öyle. Ancak Thomas dışarı çıkar ve bir müddet sonra içeri girer. Rahip niçin dışarıya çıktığı sorar. Genç Thomas cevap verir: “Gökyüzünde uçan eşeği görmek için dışarı çıktım Sayın Peder. Çünkü rahipler yalan söylemez.” Diyerek yerine oturur!.

Yalçıntaş’ı Yeniden Parlatmayın Emri mi?! Temennisi mi?!

Bu defada böyle bir olay yaşadım ben. Bir arkadaşım Yıldız Üniversitesi Rektör Danışmanı  Muhammet Atila Sevim’i aradı. “Ödül töreni hani iptal edilecekti? ” diye sordu. Cevabı ilginç “Yapıldı da 20-30 kadar kişi vardı. Hepsi bu!” İyi ki  ben ve arkadaşlarım oradaydık. Ne olduğunu gördük. İyi mi?!  Zirve Öncüsü olan Yıldız Teknik Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. İsmail Yüksek , Doğan Can Ergün imzasıyla bir ileti gönderiyor ” Zirve sonrasında Hocamız, Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş hocamızı makamında ziyaret ederek ödülünü takdim etmeyi planlamaktadır.” 82 yaşındaki Hocaların Hocası Nevzat Yalçıntaş’ın  bir makamı yok bu gün için. O hala Türk Dünyası ve insanı için Kazan’a, Akmescit’e, Bakü’ye, Almatı’ya, Astana’ya, Aşgabat’a, Düşanbe’ye, Taşkent’e, Bişkek ve Lefkoşe’ye koşturup duruyor. Nerede bir Türk var, Prof. Dr. Yalçıntaş orada. Hollanda, Rusya ve Pakistan’dan uluslararası ödül almış bir aksakal akademisyen Yalçıntaş. Bilim Ödülü’nü Genç Türkiye Zirvesi’nde 17.823 kişi Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş’a vermekle bir hakkı teslim etmişler, ödül törenini iptal ettirdiklerini iddiasını(!) açıklayanlar ise öyle değil. Thomas’ın hatırlattığı gibi “Rahipler hiç yalan söyler mi?”demenin tam vakti galiba. Üniversite ve etkinlik yöneticileri peki yalan söyler mi?

Eskiden iktidar milletvekili aday adayları arasında listelere hiç giremeyenler ile seçilebilecek sıralara gelemeyenler de pek fazla kırgınlık olmazdı. Çünkü milletvekili seçilemeyeceklere iktidar olmanın nimetlerinden bir şeyler paylaşma vaadi veya ümidi olurdu.

Bu defa 13 senedir iktidar olan AKP ile muhalefet partileri CHP ve MHP arasında bu bakımdan bir fark kalmadı gibi.

Çünkü bu defa bütün partilerin iktidar olma ümidi var.

Sıralamada umduğunu bulamayanlar, partileri iktidar olduğunda, çok sayıda kurumda değerlendirilebilir.

Yüzde 5 Oy Herşeyi Değiştirir

Anketlerde AKP’den MHP’ye kaymış gözüken yüzde 5 oy sabit kalırsa, MHP yüzde 18-20 civarında oy alabilecek gibi. Esasen AKP’den MHP’ye kayan oylar eski ülkücü oylar.

“Çözüm süreci” sebebiyle PKK kanadının şımartılmasına tepki olarak, “mecburi adres” olan MHP’ye ülkücülerin geri dönüşü olarak değerlendirilmekte. Bunun haricinde hala AKP’de kalmaya devam eden “eski ülkücü” oranının yüzde 8-9 olduğu tahmin ediliyor.

MHP Grup Başkanvekili Prof. Dr. Yusuf Halaçoğlu‘na göre, “Yüzde 23.5 MHP’ye oy verecek kesimle yüzde 18 de ‘MHP’ye oy verebilirim’ diyen bir kesim var.”

CHP bu defa iktidar olmayı gerçekten daha çok istediği izlenimi veriyor. Aday seçimlerinde 51 ilde üyelerin oy verdiği önseçim yöntemini kullanması takdir topladı. Ön seçime ilaveten kontenjanlarda ve merkez yoklaması yapılan yerlerde hiziplere göre değil, çoğunluğun itiraz etmeyeceği isimlere yer vermeye çalışması iç çatışma ve kırgınlıkları asgariye indirdi.

CHP ve MHP’nin oy toplamının yüzde 46-50 arası olma ihtimali büyük.

HDP ise barajı aşmasa dahi, yüzde 10 civarında oy alabileceği öngörüldüğüne göre, AKP oylarının en fazla yüzde 40-42 arasında kalacağı ve bu oy oranı ile tek başına iktidar olma sınırı olan 276 milletvekilinin altında bir sayıda kalabileceği hesaplanıyor. (Zaten son yerel seçimlerde il genel meclisi oylarında yüzde 43 oy almıştı. Oyunun artması için bir sebep söylenemez.)

AKP’ye oy veren muhafazakâr Kürtlerden bir kısmının HDP’ye kaymakta olduğunu gösteren anketler doğru çıkarsa ve HDP yüzde 10-14 arasında bir oy alarak barajı geçerse AKP oyları yüzde 40’ın altına (hatta yüzde 35’e) kadar da düşebileceği söylenebilir.

Özetle, CHP yüzde 26, MHP yüzde 18 altına düşmezse ve HDP barajı aşarsa tek başına AKP iktidarının sona erme ihtimali çok yüksek.

Bu rakamları bulunduğunuz konuma göre fazla iyimser veya kötümser bulabilirsiniz.

Bu görüşü destekleyen çok önemli başka parametrelerden bahsedeceğim.

*****

Kemal Derviş, Durmuş Yılmaz, Ekmeleddin İhsanoğlu…

İlk olarak muhalefet partilerinden aday adayı olan bürokrat sayısının bu kadar çok olması tesadüf değil.

İkincisi, iki muhalefet partisi son senelerde ilk defa iktidar olma sorumluluğunu üstlenmek için bu kadar kuvvetli kadrolar kurmaya çalışıyor.

CHP iktidar olursa ekonomi yönetiminin başına Kemal Derviş‘i getireceğini açıkladı.

MHP ise gelmiş geçmiş en başarılı Merkez Başkanlarından olan Durmuş Yılmaz‘ı, Ortadoğu ve İslam ülkelerini en iyi bilenlerden biri olan Cumhurbaşkanlığı’nın çatı adayı Ekmeleddin İhsanoğlu‘nu ve eski Genel Başkan adayı Prof. Dr. Ümit Özdağ‘ı aday gösterdi.

Her iki partinin iktidara hazırlanmaya çalıştığının göstergesi tabii sadece bu isimler değil. İsimlerini kamuoyunun az bildiği önemli teknik kadrolar da aday yapıldı.

Çünkü önümüzdeki dönem için hem ekonomi alarm veriyor ve hem de Irak ve Suriye sınırımız ateş çemberi. PKK meselesinde ise müzakerelerle Türk milletinin kabul edebileceği bir çözüme kavuşmasının imkânsız olduğu açıkça ortaya çıktı.

Hem ekonomi, hem dış politika ve hem de iç güvenlik konusunda güçlü kadrolar oluşturma gayreti CHP ve MHP’nin iktidar kokusunu aldığının en somut işareti.

*****

Koalisyon Ciddi bir Seçenek

Bundan önceki seçimlerde “AKP’siz hükümet” veya koalisyon ihtimallerinin basında tartışıldığına hiç şahit olmuş muydunuz? Şimdi bakın nasıl tartışılıyor:

“Cumhurbaşkanı ve Başbakan uçaklarının müdavimi” bir gazeteci Akif Beki, “Bence artık AK Parti’siz seçeneği açık açık konuşmanın vaktidir” diyen bir yazı yazdı.

Aynı cenahtan tecrübeli gazeteci Fehmi Koru, “Ülkemizde iktidardan düşen partileri çok zor günler bekler… O yüzden ağzından yel alsın Akif Beki…” diyerek uyarmak ihtiyacında hissetti.

Güneri Civaoğlu, Ertuğrul Özkök gibi yazarlar ise AKP-CHP koalisyonuna zihinleri hazırlamaya başladı.

***

Koalisyon İhtimalleri

Koalisyon ihtimalini “öcü” gibi gösteren AKP propagandalarını pek ciddiye almayın. Dünyanın birçok gelişmiş ülkesinde koalisyonlar var ve son derece dengeli ve hızlı kalkınma örnekleri veriyorlar. Önemli olan nasıl ve kimlerle koalisyon olacağı.

Türkiye’de hangi koalisyon seçenekleri söz konusu olabilir?

• AKP-HDP koalisyonu. Matematik olarak bu ihtimal olsa da, böyle bir koalisyon AKP’yi mum gibi eriteceği için ben ihtimal dışı olarak görüyorum. İçinde HDP’nin olacağı başka bir seçeneğin de olabileceğini sanmıyorum.
• AKP-CHP veya AKP-MHP birlikteliği yani AKP’nin kuracağı koalisyonlar.
• CHP- MHP koalisyonu. AKP’nin iktidardan uzaklaştırıldığı tek seçenek. İki partinin milletvekili sayısının 276’yı geçmesine bağlı.

Güneri Civaoğlu ve Ertuğrul Özkök AKP- CHP koalisyonu olmasının çok iyi olacağı görüşünde. Özkök’e göre, CHP-AKP koalisyonu “Kutuplaşmayı azaltır.. Tek adam tehlikesini kaldırır.. Cumhurbaşkanlığı anayasal çerçeveye oturur.. Ekonomik krizle mücadele mümkün olur..”

Özkök’ün bir başka önemli iddiası daha var: “Çözüm sürecini tabana yayar, Kürt sorununu AKP/HDP projesi olmaktan çıkarır.”

Ümit Zileli “bu medya kurtlarının bugünkü görevinin AKP-CHP koalisyonuyla Kürdistan’ın kurulması, AKP’nin kurtarılması” olduğunu yazdı.

Gerçekten AKP-CHP koalisyonunda, CHP içinden de destek sağlanarak, “çözüm sürecinin” çok az bir rötuşla devam edeceğini öngörebiliriz.

Ancak içinde MHP’nin olduğu bir hükümetin “PKK ile müzakere” sürecini devam ettirmeyeceğini söyleyebiliriz.

AKP yandaşı Akif Beki, içinde AKP olan bir koalisyon ihtimali olmaz kanaatinde. “AK Parti’siz kurulur bu koalisyon. Muhalefette kalıp, baskın bir seçimle daha güçlü gelmek isteyeceği için” diye gerekçelendiriyor.

Ben AKP’nin böyle bir tavır içinde olacağını sanmıyorum. Çünkü iktidardan düştüğü anda yaptıkları “hukuka aykırı işlemlerin” hesabını verecekleri bir süreç işleyeceğini bilirler. “Yolsuzluk, rüşvet, hırsızlık dosyaları” mahkemeden, bakanlar Yüce Divan’dan kaçırılamaz. Ve bütün bu süreçlerde AKP’nin içten çözülebileceğini, kamuoyunda çok yıpranacağını hesap edeceklerdir.

Görünen o ki çok da fazla seçenek yok.

Geride kaldı sadece CHP-MHP veya AKP-MHP seçenekleri.

MHP’nin ölçüsü ise belli.

MHP “PKK ile müzakerenin” devam edeceği, ülkeyi federasyona götürecek, PKK’yı devlete ortak edecek bir koalisyona evet demez.

“Haksızlıklar karşısında susan dilsiz şeytandır.”

“Çok laf, yalansız olmaz.”

Milli şairimiz Mehmet Akif Ersoy diyor ki;

“İhtiyar amcanı dinler misin oğlum Zeki, ne çok söyle, ne çok konuş, yiğit işte gerek, lafı bol, karnı geniş soyları taklit etme, özü sağlam, sözü sağlam adam ol ırkına çek.”

Bulunduğun toplumda, haksızlıklar hissedilir şekilde artarsa, bu haksızlıklar karşısında cesaret edip doğruları söyleyemiyorsan dilsiz şeytansın. Bu şartlar altında neticesi ne olursa olsun susmayacak ve konuşacaksın, doğruları millete anlatacaksın.

Hiçbir konuda bilgisi olmadığı halde konuşmak için konuşuyorsan ve milletin sana inanacağını sanıyorsan sen iflah olmaz bir yalancısın.

“Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.” Mum sönünce de karanlıkta kalırsın ve adam olursun.

Mehmet Akif:

“Ne çok söyle ne çok konuş” derken boş konuşanları kastetmekte ve gençliği uyarmaktadır. “Lafı bol karnı geniş soyları taklit etme, özü sağlam, sözü sağlam adam ol ırkına çek”.

Derken de çok laf yalansız olmaz gerçeğini vurgulamaktadır. Türk milletinin özü sağlam, sözü sağlam adam olduğunu ikaz ederek onun gibi olması gerektiğini belirtmektedir.

Genel seçimler yaklaşırken böyle bir yazı yazma gereğini duydum. Bu seçimlerin kazasız belasız gerçekleşmesini Yüce Allah’tan niyaz ederim.,

Kendisini tanıdığımda İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademesi öğrencisiydi. 1967 yılı ilkbaharıydı. İlk bıraktığı intiba da “doğrucu davut” oldu. Rahmetli Salih Doğan Pala ile arkadaşlığı ise güven vericiydi benim için. “Söyle dostunu, söyleyim kim olduğunu” kelam-ı kibarı gereğince daha ilk günden aramızda bir hukuk oluşmuştu. Aynı akademide okuyan kitap dostu, sonra yayıncı ve sonra SERDA’nın kurucusu Bursalı Salih Doğan Pala “Kur’an’da Sağ Sol Meselesi” adlı bir çalışmanın da sahibiydi. İmzalayıp bana vermişti. Ben ise Babıali’de Sabah’da profesyonel gazeteciliğe henüz başlamış, 48. Dönem kısa adı MTTB olan Milli Türk Talebe Birliği’nde Basın Yayın Müdürlüğü yapıyor ve Milli Gençlik Dergisi’ni yayınlıyordum. Burhanettin Kayhan ise MTTB Genel Muhasibiydi. Yardımcısı da hemşehrim Mustafa Mutlu idi.

27 Mayıs Darbesiyle MTTB jandarma süngüsüne, hukuksuluğa, tehdide, tacize, can ve mal güvenliğinin yeterli olmadığı bir dönem yaşıyordu. Çanakkale Zaferi kutlamaları için tahsis edilen Kadeş Gemisi’ne kolilerle içki yükleyen, kadın iç çamaşırlarını Türk Bayrağını indirerek göndere çeken bir dönem içinde, Yaşar Özdemir, Faruk Narin ve Yüksel Çengel yönetiminden MTTB seçimle alınarak Fetih, Kıbrıs ve Keşmir mitingi, Çanakkale Zaferi kutlamaları ile damga vuran, ilk defa Rüstem Paşa Medresesi’ni Talebe Yurdu olarak hizmete sokan Rasim Cinisli ile yeni bir dönem başlatılmıştı. Nöbeti devralan İsmail Kahraman dönemi ise aynı hizmetleri sürdürmüş Türkiye genelinde bölücü tehdit komünizmi telin eylemleri başlatarak Anadolu, Bayrağa Saygı,  Şahlanış Mitinglerini hayata geçirmiştir.

Durdurun Dünyayı İnecek Var

Sözkonusu yıllar gençlik hareketlerinin hız kazandığı, anarşide işaret fişeğinin atıldığı, uçların keskinleştiği, üniversite yönetiminin ve hükümetin bunlara sadece seyirci kaldığı yıllardı. Yeni dönemin MTTB Genel Başkanı bu defa İİTİA öğrencisi Samsun Kavaklı Çerkez Beyi Burhanettin Kayhan oldu. Bazıları şöhreti, imkanı, ünvanı sevmiş olsalar gerek ki söz vermelerine ve istişare kararlarına rağmen ikili oynamayı tercih ettiklerinden seçim Kayseri’de tamamlanamadı, İstanbul’a taşındı. Buna rağmen Burhanettin Kayhan ipi göğüsledi. Siyonist yönemin  müslümanlarca kutsal bir mabet olan Mescid-i Aksa’yı yahudilere işgal ettirmesi üzerine MTTB Mescid-i Aksa Haftası ilan etti. Bunun intikamı MTTB bombalanarak alındı ve Mustafa Bilgi şehit edildi. MTTB Gençleri “Bir ölüp, bin dirileceğiz” diyerek yürüdü. Beşiktaş’taki IşıkMühendislik’te Mehmet Cantekin öldürülünce, Semih Topçu adındaki MTTB’li öğrenci tutuklanarak 11 ay cezaevinde kaldı, sonra aklandı. Batılı güçler, SSCB ve derin devlet oyun içinde oyun sergiliyordu.

Yıldız Teknik Üniversitesi’nde Türkiye Komünizmle Mücadele Derneği üyesi komünist-anarşit militanlar tarafından Mehmet Büyüksevinç şehit edildi, katliam arkadaşlarının üzerine yıkılmak istendi. Ancak muvaffak olunamadı. Bu defa  Battal Mehetoğlu öldürüldü.

Tekel olan TRT ve medya olayı İkinci Kubilay olarak değerlendirdi. Türkiye Öğretmenler Sendikası TÖS greve gitti. 69 Deniz Subayı bildiri yayınladı. Esas amacını unutarak bölücülüğe, anarşiye, kaosa çanak tutan FKF, Dev-Genç, TMGT ve terör örğütü PKK’ya esas teşkil edecek Deverimci Doğu Kültür Ocakları gibi kuruluşlar eylemlerini artırdı. Hükümet sıkışınca, İçileri Bakanı Haldun Menteşe “Bana Katil Bulun” diye açıklama yaptı. Bunun üzerine 11 MTTB’li genç Salih Doğan Pala, Tuncer Arabul, Gündoğan Üçer, Arif Önemli, Hurşit Korkmaz, Süleyman Özerol, Hoca Akıncı tutuklandı.Bir sene kadar cezaevinde kaldıktan sonra berat ettiler. Burhanettin Kayhan bu şartlarda gençliğe hizmet etti.  Öğrencilere burs, kredi, barınacak yer buldu, hatta evini açtı. Cezaevlerindeki arkadaşlarını hergün ziyarete gitti.

Burhanettin Kayhan Yıldız Teknik Üniversitesi öğrencilerinin kurduğu Halk Mahkemelerinde vücudunda sigara söndürülen öğrenci Tahir Gören olayı ile ilgilendi. Elektriği, telefonu, suyu kesilen, kalorifer yakıtı biten, personel maaşları ödenmeyen MTTB için kapı kapı dolaştı, bunların telafisi için gönüllüler buldu. Öğrenci dernekleri seçimindeki hile ve sandık oyunlarına son verdi. İşbirlikçieri deşifre etti. Dilerim MTTB Tarihi yazıldığında bunlar daha teferruatlı anlatılır. Tuzaklara düşmeyen, fikri müdaceleyi önde tutan, gençliği çatışmalara götürmeyen, sokaklara dökmeyen Burhanettin Kayhan görev süresi olan iki yıl dolunca nöbeti aynı akademiden MTTB Genel Muhasibi Ömer Öztürk’e devrederek iş aramaya başladı.

Bir Sivilin Çileleri

Prof. Dr. Kemal Bıyıkoğlu’nun rektör olduğu dönemde Atatürk Üniversitesi’ne öğretim görevlisi olarak girdi. 3 sene çalıştı. Dönem arkadaşı Sacit Adalı(Prof. Dr.) ile aynı odayı paylaştı.  Askerlik dönüşü inancından dolayı üniversiteye alınmadı. Prof. Dr. Sacit Adalı’ya göre inancından değil, çok iyi bir teşkilatçı, toplayıcı, geniş muhitli bir müteşebbis olduğundan üniversiteye geri dönemedi. Adalı’yı aynı günlerde Erzurum 9. Kolordu Komutanı Korgeneral Musa Öğün çağırıyor. Daha içeri girer girmez de “kovarım seni, kapı dışarı ederim, sürerim” biçiminde tehditler savuruyor. Odasına dönünce Burhanettin Kayhan ile istişare ediyorlar. Belli ki bu tehdit ispiyonlar sonucu esasında Burhanettin Kayhan’a. Demek derin devlet raporları öyle gidiyor.

Burhanettin Kayhan Başbakanlık Müşaviri olarak atanıyor. İşte bu günlerde birlikte Sırdaş Yayınevi’ni kurduk. Dört ortaktık. SSCB yanlıları o yıllarda gerilla günlüğü gibi kapağında kurşun delikleri olan kitaplar yayınlıyorlardı. Burhanettin Kayhan’a  yazılarını da içine alan bir çalışma yaparak kitap yazmasını istedim. İnsan endeksli kitap iman ve ahlak ile örtüştürülmüş, gençlik eylemleri eklenmişti. “İslam Gençliğinin Stratejisi” adıyla yayınlandı. Hemen iki baskı yaptı, 10 bin okuyucuya ulaştı. Yeni baskısı aranıyor. Mevcudu yok. Bir müddet sonra hükümet değişince İstanbul’a geri döndü. Yayınevimiz zirvede iken dağıldı. Burhanettin Kayhan’a devredildi ve Kayıhan Yayınevi olarak hayatını devam ettirdi. İlim üretemeyen üniversitelerin reddettiği çalışmalar, sonra tefsir, hadis, akaid ve tarihi eserler neşretti. Bugün Adem Kuşkulu yönetimindeki yayınevi 350 eserle insanlığa olan hizmetini sürdürüyor.

Ölüm Öldürülmüyor Kabir Kapısı Kapanmıyor

Buhranettin Kayhan geç evlendi, Ahlat Mezar Taşları akademik çalışmasıyla bilinen Nermin Hanım ile hayatını birleştirdi. Mehmet Emin ve Ali Kerem adını verdiği iki çocuğu oldu. İdealizme sahip iki evladını ve ailesini çok sevdi. Yeğeninin çöken bir duvar altında kalarak hayatını kaybetmesi O’nu etkiledi. Bir kalp krizi sonucu da 60 yaşında İstanbul Florya’daki evinde vefat etti. Nurlar içinde yatsın, peygamberimize komşu olsun. Cenaze merasimine yurtdışı ve içinden çok sayıda dostları ve sevenleri geldi. Bütün bunları ESKADER Akademi’nin Timaş Cafe’deki toplantısında Prof.Dr. Nevzat Yalçıntaş, eski Anayasa Mahkemesi Üyesi, hala Turgut Özal Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Sacit Adalı, Erzurum eski milletvekili ve MTTB Başkanı Rasim Cinisli’yle birlikte konuştuk. Vefat ettiği 2002 yılında da değerli yazar arkadaşımız Ali Nar’ın İstanbul Fatih’teki İslami Edebiyat Dergisi lokalinde bir anma, bir vefa toplantısı yapılmış, bendeniz de Ankara’dan özellikle giderek iştirak etmiştim.

Burhanettin Kayhan hayatı boyunca hiç para kazanmadı, kazanamadı. Şikayet de etmedi. Mescid-i Aksa için ön safta yürüdü. İnsanımızı ve ülkemizi bölecek senaryoları gördü ve bu tuzaklara düşmedi. Hükümeti uyardı. İnsan endeksli çalışmalar yaptı, iman ve ahlak’ı hep öne çıkardı. Fırsatçılığa karşı çıktı.Dosdoğru idi. Hep dik durdu. Bundan dolayı eleştirildi ama hiç yamuklaşmadı, yumuşamadı. Türkiye’nin ve toplumun bugünkü çıtasının çok üstünde olması gerektiğine inanıyordu. Mevcut eğitimin insanımızı hantallaştırdığını, kolaycı yaptığını anlattı. İki yüzlülüğe, riyaya hiç tahammül edemedi. Dostlarının hata ve eksiklerini yüzüne söyledi. O zaman ve ölene kadar da “yalnız adam” kaldı. Toplayıcı, derleyici bir özelliği vardı. Yayın hayatını siyasete ve üniversiteye tercih etti. Göze girmek için fırsat kollamadı. Hep kendisi oldu, olduğu gibi göründü.

Payına düşen her vazifeyi yaptı. Olayları ve yayınları dikkatle izlerdi. Alicenaptı, mükrim bir insandı. Profesyonellikten çok uzaktı. Güven vericiydi. Hakk dostu ve has bir dosttu. Az da olsa gerçek dostlarıyla iletişimini hep sürdürdü. Beyefendiydi. Hep cemaatle ibadeti tercih etti, bu bakımdan hergün Sultanahmet Camii’ne gitti, inananlarla birlikte olmayı yeğ tuttu. İnsan-ı kamil örneği biriydi. Öğreten ve paylaşan bir aydındı. Güreşirdi, iyi yüzerdi ve doğa yürüyüşleri yapardı. Kendisiyle İstanbul, Erzurum ve Hasankale’deki birlikteliğimizde bunları yaşadım.

Eskimez dostlarını Fatih Çarşamba’daki mütevazi bekar evinde konuk eder, otele bırakmazdı. Kendi sorunlarını değil, dostlarının meseleleri onu daha fazla ilgilendirirdi. Örneği günümüzde az bulunan medeni inanç sahibi bir entelektüeldi. Türkiye’nin muhtarı gibi ülkenin dört bir yanındaki arkadaşlarını bilir ve temasını hiç eksik etmezdi. Haluk biriydi. Sorumlu ve idealistti. İslam coğrafyasındaki müslümanların dertlerini de kendine dert edinmişti. Vefat ettiğinde Fatih Camii’ndeki cenaze törenine islam coğrafyası ve batıdan da onca dostu gelmişti.

60 Yaşın Şerefi ve Bereketi

Bir defasında Ankara’ya geldiğinde Kocatepe Camii’nde ayakkabısını bulamadı. Hiç kızmadı, zaten hiç öfkelenmezdi. “Demek ihtiyacı olan biri almış” diyerek aşağı kattaki Beğendik’e takunyalarla inerek yeni bir ayakkabı aldı. Arabası çalındı. Yıllar sonra Akdeniz’de bir samanlıkta bulundu. Necip Fazıl Kısakürek borç istemişti. Dostlarından buldu ve verdi. Biray sonra Üstad borcunu ödemek üzere MTTB Binasına geldi. Burhanettin Kayhan “Üstad ben size böyle bir borç verdiğimi hatırlamıyorum” deyince Necip Fazıl “Sevgilim çok lütufkarsınız. Teşekkür ederim.” demişti kendisine has üslubuyla. En iyi teşkilatcılığının örneklerinden birini de Erzurum’da sergiledi. Necip Fazıl Kısakürek’i Erzurum’da konuk etti, proğramlar yaptı. Üstadı çok severdi, O’nun “Zaman bendedir ve mekan bana  emanettir şuurunda bir gençlik” olarak başlattığı Gençliğe Hitabesini hayata geçirmeye çalıştı, “yepyeni bir gençlik çalışması” onun için hep birinci sırada ayrıcalıklı oldu. Artık sahaflarda bile bulunmayan İslam Gençliğinin Strateji isimli çalışmasının galiba yeni bir baskısının, yeni bir vitrinlesunulmasının zamanı gelip geçiyor.

Eksikliği Duyulan Bir Dost Bir Aydın

Prof. Dr. Süleyman Yalçın Çanakkale’de kendi köyü yakınlarında arkadaşlarıyla birlikte olmak için Saroz Körfezi’ne Burhanettin Kayhan’ı da  davet etmişti. Emekliliğinde kullanılmak üzere bir yazlık yaptırmıştı. Hemen yanında da Prof. Dr. Nevzat Yalçıntaş ve İşadamı Sabri Özpala’nın yazlığı vardı. Türk mimarisi ve süsleme sanatlarıyla yapılı olan bütün bu tapulu yazlıklar 2005 yılında hükümetin aldığı bir kararla “milli park”  yapılması iddiasıyla parası ödenmedin yıktırıldı. Hala da öyle milli park falan değil!. Hiç kimse de kamuya dava falan açmadı.

Eksikliğini bütün dostlarının hissettiği Burhanettin Kayhan(1942-2002) bir önceki Cumhurbaşkanı Sayın Abdullah Gül’e de genel başkanlık yapmıştı. Döneminin bütün arkadaşları bugün siyasi iradenin hep ileri gelenleri. Bu noktaya gelmede sözkonusu MTTB çalışmalarının önemli katkıları vardır. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan da MTTB Orta Öğretim Komitesi’ndeydi. Rahmetli Burhanettin Kayhan’ın mekanı cennet olsun, nurlar içinde yatsın, kitap çalışması da yenilenerek, anılarla, resimlerle, katkılarla kitapçı vitrinlerinde ve kütüphane raflarında yerini alsın temenni edirim.