“Günümüz Türkiye’sinde sesini duyurmak zor. Medya, ya yabancıların ya da gazetecilikten başka kırk tane iş yapan büyük sermayenin eline geçmiş. Bunlar ulusal yayın yapan medya araçlarına sahip oldukları gibi yerel medya araçlarını da ele geçirmek veya sindirmek için büyük çaba içinde. Çünkü zihinleri kontrol, en ucuz savaş kazanma yöntemi…

Doğrudan yabancıların kontrolüne girmişolan medya, zaten hedefini tahakkuk ettirmek için planlı yayınlar yapıyor. Yerli sermayenin kontrolünde olan medya ise dıştan ve iktidardan gelen baskılar nedeni ile Türkiye’de meydana gelen olayları gizliyor ya da çarpıtıyor.

Böyle bir düzende halk dahada mahsunlaşıyor. Mazlumların ve mağdurların sayısı artıyor. Davulda tokmakta ellerinde olduğu için istedikleri gibi çalıp, istedikleri gibi söylüyorlar.

Bunun için vicdanlarını ve ruhlarını satmamış adamlar, her fırsat bulduklarında doğruları Türk Milleti ile paylaşmak ve kendi bakış açılarını ona aktarmak zorundadır.

Türk Milleti ile bahsettiğim şekilde paylaşılması gereken konulardan biri olduğuna inandığım ve kurulduğu tarihten bu yana milliyetsever, vatanperver ve bayrak sevdalısı insanlarımızın gönül vererek  yaşattığı bir siyasi kurum olan Milliyetçi Hareket Partisi’ne yönelik saldırılardır.

Bir dostumun tarifine gore Türkiye’de “gariplerin ve yiğitlerin” partisi olarak adlandırabilecek olan MHP, haksızca yerden yere vurulmakta ve politikaları kasden ve yanlış bir şekilde halka anlatılmaktadır.

İzah ettiğim şekilde, ne idüğü belli olan medya ve siyaset odakları, MHP’yi halkın gözünde etkisizleştirmek ve hiçleştirmek için yoğun bir propaganda faaliyeti yürütmektedir.

Siz de görüyorsunuz, Başbakan Erdoğan ve iktidar partisi; ihtiyacı olduğu zaman, yoğun bir şekilde MHP’yi, CHP’nin yanında olmakta suçlamaktadır. Suçlamak diyorum, çünkü İslamcı siyaset için CHP’li olmak ve CHP ile birlikte davranmak neredeyse bir suç işlemek kadar tehlikelidir. Böyle bir propaganda ile MHP, CHP’nin yanına itilerek içi boşaltılmaya çalışılır. Bir bakarsınız CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu, muhalefet ve ulusalcılar  MHP’yi izlediği politika sebebi ile AKP destekçisi olarak eleştirmeye başlar. Peki hangisi doğrudur?

Halbuki MHP’nin politikası ne AKP’nin ne CHP’nin ne de herhangi bir odağın peşine takılmaktır. MHP’nin çizgisi defaatle Genel Başkanı Devlet Bahçeli tarafından; önce milletim ve ülkem sonra partim ve ben diyerek tarif edilmiştir. Ama bu bir türlü anlatılmaz ve anlatılmak istenmez. Çünkü bu kirli siyasetin kabul edemeyeceği bir politik anlayıştır.

MHP’nin, AKP veya CHP’nin peşine takılmakla itham edildiği konuların, ne derece yanlış olduğu, partinin siyaset belgelerinde yazılıdır. MHP’yi siyaset dışı bırakmaya çalışanlarda bunu bilir ama her türlü kara propagandaya açık Türk Milletinin gözünden, MHP’yi düşürmek içinde her yolu denemekten kendilerini alıkoymazlar.

Tarih içinde yaşanan olaylar mutlaka sorgulanır. Ancak varılan genel kanaat “öyle olması gerektiği için öyle olduğu” yönündedir. Bu sebeple devlet yönetmemiş, insan doyurmamış, can pahasına güvenliği sağlamamış, ısınmak için dün kömür bugün doğal gaz bulmamış, milletin ve devletin birliği için sıkıntıdan damar çatlatmamış adamların, ne demek istediğimi anlayamayacakları muhakkaktır.

MHP, bu sebeple ne AKP’nin ne CHP’nin destekçisidir. Ne Amerikancı, ne Avrupa Birlikçi nede Nato’cudur. MHP, sadece ve sadece Türk Milleti’nin ve Türk Devleti’nin yanında ve onların bekasını sağlamayı amaç edinen, milli düşünen ve öyle yaşayan insanların partisidir. Onun için bir karara millet lehine olumlu etki çabası, birilerinin peşine takılmak olarak algılanamaz.

Bunun için MHP, üzerine düşeni büyük bir sorumluluk anlayışı ile yerine getirmektedir.

AKP ve CHP’de siyaset yapanlar ile küresel güçler ve onların arkalarındaki devletler iyi bilirlerki; Türk Milleti, “milliyetçilik” olarak adlandırdığımız anlayışla, soyuna sopuna bakmaksızın milletinin her mensubunu canı gibi sever. Bu sebeple, bahsettiğimiz sevginin siyasal temsilcisi MHP ile milletimizin hayat boyunca yolu mutlaka kesişmiştir ya da kesişecektir. İşte bu; işbirliğinde olan iç ve dış güçler için tarihsel nitelik taşıyan bir tehlikedir ve MHP her fırsatta bertaraf edilmek sureti ile bu tehlike önlenmelidir.

MHP’nin mutlaka yanlışları ve hataları vardır. Ancak dediğim gibi bunlar, dönemin koşulları içinde değerlendirilmelidir. Elbette alınan kararların eksileri ve artıları, getirileri ve götürüleri bulunur. Teraziye konulduğunda; artılar ve getiriler ağır basıyorsa, en doğru kararlar alınmış ve uygulanmış demektir. MHP’nin izlediği politikaların, millet ve devlet menfaati göz edilerek yapıldığından zerrece şüphe duyulamaz. Herşey söylenebilir ama samimiyet ve iyiniyet asla sorgulanamaz. Yoksa MHP’nin varlığının bir anlamı yok demektir…

MHP’yi başta ABD olmak üzere dünyanın bir çok devleti ve gücü etkilemek, yönlendirmek ve kontrol altına almak isteyebilir. Buda siyasetin doğasında vardır. Önemli olan MHP’nin bu güçlerin etkisine, yönlendirmesine ve kontrolüne girip girmediğidir. Bunu hepiniz çıplak gözle, olaylara yüzeysel bakıp, görebilirsiniz. Bunun için siyaset allamesi olmaya hiç gerek yoktur.

Eğer MHP, bu gün varlığını güçlü bir şekilde sürdürmese ki; bu güç milletvekili sayısı ve aldığı oyla orantılı olmayan büyük bir güçtür, memleketimiz ağır saldırıları demokratik düzenin işleyişi ile beraber nasıl önlerdi, bunu hep birlikte düşünmemiz gerekir…

MHP’nin lideri Devlet Bahçeli, bir konuşmasında Osmanlı -Türk Devleti’nin yıkıldığı dönemde MHP benzeri bir siyasi kurumu olsaydı, devletin yıkılmayacağını belirtmişti. Bu çok doğru ve yerinde bir tespittir. MHP’nin konumu ve uğradığı saldırıları, bunlar ve Türkiye açısından mutlaka iyi değerlendirmemiz gerekir.

Onun için her bir vatandaşımızın, MHP ile niçin bu kadar uğraşıldığını ve bu MHP’den ne istendiğini, sağlıklı ve objektif bir şekilde sorgulaması elzemdir. Belki o zaman MHP’den ve Bahçeli’den ne istendiğini daha iyi anlayabiliriz.”

Bu yazıyı üç yıl önce yazmışım.Şimdi yıl 2015… Genel seçimler yapılmış, Akp tek başına iktidar olma hakkını kaybetmiş ve ülke ya koalisyonla yönetilecek yada yeniden bir seçime gidilecek hale gelmiştir. MHP ise tarihi duruşunu taviz vermeden sürdürüyor. Bunu yapmakta haksızmı? İşte bu sorunun cevabına göre; MHP üzerinde estirilen fırtınayı anlayabiliriz! MHP demek Türk Milleti demektir. MHP’yi düşürmek Türk Milletini düşürmektir.Onun için MHP denilince dikkat kesilip iyi düşünmeliyiz.

Ülkemizde uzun süredir duymaya alıştığımız bir kelime normalleşme. Normalleşiyoruz, öyle dedi ülkeyi yöneten irade. Bu zamana kadar anormal miydik ki sizinle başladık normalleşmeye diye sormadan edemiyor insan.

Bahsedilen bu normalleşme bir garip ama. Maharet, normal şartlarda milletin kabul etmeyeceği, edemeyeceği şeyleri iyi bir şeymiş gibi gösterip ‘normal olan bu’ havası ile milleti tepkisiz hale getirmektir. Mesela hırsızlık yüz kızartıcı bir suç olmasına rağmen, dinen günah olmasına rağmen, ‘çalıyor ama çalışıyor da’ diyen bir millete nasıl dönüştük. Bu bir normalleşme mi?

Sohbetlerde, vaazlarda, hutbelerde, İslam da fakirliğin hoş görüldüğü üzerine vurgu yapıla yapıla anlatılırken, diyanetin başındakilerin, ülkeyi yönetenlerin bu lüks düşkünlüğü neyin nesidir?

İsraf haramken bu harcamalar, ‘çerez parası’ diye hafife alınıp bunları meşrulaştıracak söylemler üretilip milletin gözüne sokularak yapılan bu kadar şeye susan, tepki göstermeyen bir millet meydana getirmek de normalleşmeye dâhil mi?

Rızkın Allah’tan değil iktidardan geldiğine inanan, muhalefet yaparsa şayet aç kalma ihtimalinin olduğunu sanan bir fert, bir cemiyet nasıl çıktı ortaya? Eskiden şöyleydi eskiden böyleydi deyip şimdiye bakıp ‘İslam ülkeye hâkim oldu’, ‘hamdolsun’ diyen insanların itikatlarının bozulmaya başlamış insanlar haline gelmesi ve bunu normal sanması da normalleşmeye dahil mi?

Bazıları tarafından siyasi bir enstrüman haline getirilip, ihtiyaç halinde ele alınan, inanan samimi insanlar için ise bir dava halini almış olan ‘başörtüsü’ meselesinin çözüldüğü ile övünen siyasi iktidar ‘tesettür’ün geldiği noktayı da normal sayıyor mu? Tesettürlü sosyete, İslami burjuva kavramlarını nerelerine sığdırıyorlar?

Aşırı Müslüman olmalarından ötürü her şeyin İslami bir şeklinin de olması düşüncesinden olsa gerek, İslami moda, İslami tatil, İslami televizyon, İslami müzik hatta İslami pop gibi saçmalıklar acaba normalleşme seyrinde kaçıncı kilometredeler!

İbadethanelerin içlerine siyasetin sokulması, hutbelerden siyasi mesajlar verilmesi, dinin çıkarlara uygun kullanılması da normalleşmeye dahil mi?

Din ile yaşadığını sanıp, hak, hukuk, adalet, ölçü ne varsa kendi çıkarı uğruna yok saymaktan geri durmayan insanlar nereden geldi? Yoksa bizimkiler mi değişti? Faiz haramdır diyen dinin inananlarının seçtiği insanlar, kredi için  ‘Helal-i Hoş’ olsun ‘Allah bereketini artırsın’ demesi ve bunu meydanda dinleyenlerin ‘hadi canım sende’ demeyişi de normalleşmeye dâhil mi?

‘Vatan sevgisi imandandır’ buyrulan bir dinde vatanını sevenlerin, vatanı için hassasiyet gösterenlerin, ‘güzel şeyler olacak’ ile başlayan o melun sürece ‘hiç iyi şeyler olmayacak’ , ‘yanlış yapıyorsunuz’ ,bu işin sonunda vatana hayırlı bir şey göremiyoruz diyenlere ‘kandan beslenenler’ denmesi hatta seçimlerde ‘karşı taraf’tan olan herkesin ‘şer ittifak’ diye kodlanması da normalleşme mi? Dahası şimdi o insanlarla koalisyon kurma girişimlerinde ‘şer koalisyon’ mu yoksa ‘şeker koalisyon’ mu denecek? Normal olan hangisi diye merak ediyoruz.

Yani demem o ki bir normalleştik pir normalleştik. Daha da devam ederse ellerimizi açıp ‘Allah’ım bizi eskiye döndür’ diye dua etme seansları başlayacak gibi. Bu ülkenin bir de bu ‘normal’ hallerinde aslını, özünü unutmayan ‘anormal’ evlatları var. Onlara selam olsun.

9. Cumhurbaşkanı merhum Süleyman Demirel’in, yetiştiği aile ortamını anlattığı, şu cümleleri beni çok etkiledi:

“Biz mesut bir Anadolu ailesi idik. Hayatı ciddiye almış, hayat mücadelesini hiçbir zaman şikâyet konusu yapmamış, gerçekçi, çalışmayı şiar edinmiş, lüksü, israfı, şatafat ve tantanayı değil, kendi işinde gücünde olmayı, tevazuyu, iyi kalpliliği, yardımseverliği hiç elden bırakmamış, kimsenin malında mülkünde gözü olmamış, hakka hukuka riayetkâr, toplumdan rahatsız olmamış, toplumu rahatsız etmemiş bir aile idik.”

Beni çok etkiledi, çünkü ben de böyle bir aile ortamında yetiştim. Sadece ben değil çevremde gördüğüm ailelerin de çoğu böyleydi.

Hele “toplumdan rahatsız olmamış, toplumu rahatsız etmemiş“ olmak esasen “iyi Müslüman nasıl olmalıdır” sorusuna verilebilecek en özet cevaplardan biri gibi geldi bana.

Bu cümle bana halk irfanının yoğurduğu bir başka tarifi hatırlattı. Bu tarifi Manisa’da yapılan Aydınlar Ocakları 41. Şurasında İzmir Dokuz Eylül Üniversitesi İlahiyat Fakültesi öğretim üyesi Prof. Dr. Mustafa Yıldırım‘dan dinledim.

İzmirli Sakız Hoca “nasıl iyi Müslüman olurum” diye tavsiye isteyen bir vatandaşa şu sözü söylemiş: “Kıl beşini, helalinden ye aşını, karıştırma elalemin işini.“

Prof. Dr. Mustafa Yıldırım Kur’an-ı Kerim‘de ve Hazreti Peygamberin Sünneti ile gösterilen İslam’ın özünün Orhun anıtlarında yazılan, Yunus Emre‘nin şiirleri ile nesilden nesile aktarılan kültürümüzün ürünü olan bu cümleden ibaret olduğunu ifade etti.

İstikrarlı olarak farz ibadetlerini yapan, kendisinin ve çocuklarının midesine haram lokma girmemesine özen gösteren ve başkalarının özel hayatını merak etmeyen, karıştırmayan, hakka ve hukuka riayetkâr insanlar elbette “toplumdan rahatsız olmaz ve toplumu rahatsız etmez.” Yokluk içinde bile mutlu olmayı becerirler.

İslam’ın özü aynı olmakla beraber Anadolu’da, İran’da, Suudi Arabistan’da veya bir Avrupa ülkesinde anlaşılması, yorumlanması ve yaşanması arasında farklılıklar olmakta. Din ile toplumun milli kültürü arasında bir etkileşimin sonucudur bu.

Bizim milli irfanımızın temel kaynaklarından biri, Hanefi mezhebinden olanların itikat (inanç) imamı Matüridî’dir. Bu görüşte olanlar “İslam’ın evrenselliğine zarar vermeyecek biçimde, itici olmaktan çok kucaklayıcı bir yaklaşımla dini anlatır. Bu sebeple dinin özünü ilgilendirmeyen görüş farklılıklarını hoş görür, onların sahiplerini dinden çıkmış saymaz. Kendisiyle aynı görüşte olmayanları zorlamaz. ‘Akıl’ ile ‘nakli’ dengeli bir şekilde kullanır.”

İşte bu anlayış yüzyıllardır sözel bir kültürle aktarılarak bazen Süleyman Demirel’in, bazen İzmirli Sakız Hoca‘nın dilinden harika ifadelerle dile getirilir.

“İlim başka, irfan başka. Âlim başka arif başka” diye bir atasözümüz var.

Mübarek Ramazan ayında TV ekranlarındaki sohbetleri veya kitap ve makaleleri ile dinimizi anlatmaya çalışan birçok ilim erbabının öğretmekte neden pek başarılı olamadığını düşünmemiz lazım.

Galiba âlim dediğimiz kimselerin bir kısmı, halkımızın yüzyıllardan beri aktardığı irfan mirasından yeterince pay almamış.

*****

HAYRETTİN KARAMAN HOCA BİZİ ÜZÜYOR

Prof. Dr. Hayrettin Karaman Hoca bugünün yaşanan meseleleri karşısında İslami hükümlerin nasıl uygulanacağına dair toplumumuzun sorularına cevap verebilecek az sayıdaki fıkıh âlimlerinden biri kabul edilirdi.

Ancak Hoca, Ak Parti iktidarı döneminde kendisini bu parti ile o kadar özdeşleştirdi ki kendisine güvenenlerin oranı son derece azaldı.

Çünkü siyaset ve güç hırsıyla “dinin ahlaki ve manevi içeriğini boşaltan” muktedirleri rahatlatan fetvalar vermişti.

Devletten ihale alanların, gönülsüz bile olsalar hayır kurumlarına -zoraki- bağış yapmalarına cevaz vermiş; bu fetvanın “yolsuzluğa ve rüşvete kılıf arayanların önüne geniş bir meşruiyet alanı açtığı” iddia edilmişti.

Siyasetçilerin ve kamu görevlilerinin vakıf ve dernekler üzerinden rüşvet alma mekanizmasının tartışıldığı bir ortamda bu fetva çok olumsuz algılara yol açmıştı.

Bu da yetmemiş Reza Zerrab‘ın rüşvet verdiği bakanlar ve 17/25 Aralık yolsuzluk ve rüşvet soruşturmaları sırasında “yolsuzluk başka, hırsızlık başkadır. Yolsuzluk yapana hırsız denmez” diye köşe yazısı yazmıştı.

7 Haziran seçim sonuçları Karaman Hoca’nın ayarını iyice bozdu. “Birkaç ırgat bir araya geldi, Ak Parti iktidarını yıktı” diye yazıverdi.

Son günlerde de İslam’daki Halifelik müessesesini bir nevi Başkanlık olarak tanımlayarak “İslami Demokrasi” dediği bir rejimi savunuyor.

Anlattıkları nedense Tayyip Erdoğan ve AKP’nin “Türk tipi Başkanlık” sistemine benziyor.

Ülkeyi Devlet Başkanının yönetmesini isteyen Hayrettin Karaman, buna tarihte halife denildiğini, Başkanın diktatör olamayacağını savunuyor. Karaman’a göre, “Başkan, Kur’an ve sünnete uymak zorundadır. Bu vasfını kaybedip zulme ve günaha saparsa onu seçen ümmet temsilcileri onu görevden alacaktır. Tek başına yönetmeyecektir, ‘danışma meclisi‘ne danışarak, ‘istişare’ yaparak yönetecektir.”

Prof. Dr. Hayrettin Karaman‘ın idealindeki İslami Başkanlık yönetiminde (tıpkı Recep Tayyip Erdoğan’ın istediği Başkanlık sistemi gibi) Devlet Başkanı yasama, yürütme ve yargı erklerini elinde toplayacaktır. Başkan üst düzey yönetici ve danışmanlarını seçecek, yani İstişare veya danışma kurulu Başkanın seçtiği adamlardan oluşacaktır.

Yani bu sistemde demokrasilerin olmazsa olmaz şartı “kuvvetler ayrılığı” yoktur. Kuvvetler arasında “denge ve denetim sisteminden” de bahsedilmemektedir. Böyle bir Devlet Başkanı’nın diktatörleşmesinin önünde hiçbir engel bulunmamaktadır.

Profesör unvanlı bu “fıkıh âlimi” AKP’nin bütün yanlışlarına fıkhi kılıflar uyduracağı yerde, yanlışlarını düzelten bir bilge kişi olarak kalabilseydi bu ülkeye de İslam’a da büyük hizmet edebilirdi.

Prof. Dr. Hayrettin Karaman mevcut tavrıyla bu hizmeti yapmaktan mahrum olduğu gibi hocalara, âlimlere olan toplumsal itimadın sarsılmasına sebep olan vahim bir yanlışın içinde.

Oysaki kendisi İslam tarihindeki Müslümanların yaşadığı olumsuzlukların sebebini ne güzel izah ediyor:

“Bazı âlimler ümmetin, hakkın, adaletin âlimleri olacak yerde devletlerin, grupların âlimleri oldular ve fetvalarını da bu kötü aidiyete dayalı olarak verdiler.“

Allah milletimize “ilmiyle amel eden âlimler” nasip etsin.

Türk Milleti, tarih sahnesine çıktığı günden zamanımıza kadar beş bin yıllık süre geçmesine rağmen tarihinde hiçbir kara leke yoktur. Bazı art niyetli kişiler, ya cahilliklerinden olacak, ya da kasıtlı olarak tarihimizdeki bazı olayları ve kişileri örnek göstererek karalama kampanyası açarlar. Şu bilinmelidir ki bu gün için size saçma, abes gelen şeyler, o günlerde belki de hayati önem taşıyordu.

Bu yazımda örnekleriyle sunacağım dört ayrı olay, ancak Türk Milletinin özelliklerine, karakter yapısına münhasır olup; başka milletlere nasip olmayan hasletlerdir.

a)      Komşuya Buğday Vermeyelim de Açlıktan Ölsün mü?

Sovyetler Birliğinden bağımsızlığını yeni kazanmış bir Azerbaycan. Düzenli ordusu ve silâhı yok, iç karışıklıklar ve devlet kadrolarının tam teşekkül etmediği bir anda, Sovyetlerinde yardımıyla Ermenistan, Şubat 1992 yılında Dağlık Karabağ’da Hocalı katliamını gerçekleştirir. Azerbaycan devletinin başında o gün için büyük bir oy çoğunluğuyla seçilmiş ayaz Muttalibov, Halk cephesi tarafından suçlu bulunur ve Rusya’ya kaçmak zorunda kalır.

Onun yerine 2. Olarak Ebulfez Elçibey seçilir. Bu arada Rusya, Ermenistan’a buğday yardımını kesmiştir. Ermenistan zor durumda. El altından Türkiye’den buğday talebinde bulunurlar. Türkiye, konuyu Elçibey’e iletir.

Elçibey:-“İnsanların açlığı söz konusuysa bizim için mesele değil” der.

19 02 1993 tarihinde Kanada’dan ithal edilen 400.000. ton buğday Ermenistan’a gönderilir. Hükümet’in başında rahmeti rahmana yeni kavuşan Süleyman Demirel vardır. Gerek muhalefet, gerekse basından çok eleştiri alır.

Demirel kendisini bu yönde eleştirenlere tarihe geçen bir sözle cevap verir:

-“Komşuya buğday vermeyelim de açlıktan ölsün mü?

b) Bosnalı Kadın:

Sırpların Bosna’da soykırım yaptığı yıllar. Türk Birliğinin Komutanının yemek dağıtımı esnasında Bosnalı bir kadın dikkatini çeker. Her gün yemek almaya tek kişi gelmesine rağmen iki kişilik yemek aldığını görünce Komutan sorar:

-“Tek kişisin neden iki kişilik yemek alıyorsun“?

Hanım cevap verir:

-“Yanımda bir tane de Sırp bayan var birisini de ona alıyorum” der.

Komutan:

-“Onlar her gün sizi öldürürken nasıl oluyor da bir Sırp’a yemek alıyorsun“?

Bayan biraz kızgın cevap verir:

-“Sen nasıl Müslümansın sana sığınan birini aç bırakmak olur’mu“!

c )   Çanakkale Savaşı:

Çanakkale de kıran kırana savaş olurken, Türk mevzilerinin önünde yaralı bir İngiliz askeri can çekişmektedir. İngiliz topçu birliğinin bombardımanından Türk askeri, mevziden başını kaldıramazken, yaralı İngiliz askerini bir fırsatını bulur, kucaklayıp mevziinin içine alır ve yaralarını tedavi ederler.

d) Mamak Askeri Ceza Evi Erdal Eren:

12 Eylül askeri darbesinden sonra, Mamak Askeri Ceza evinde milliyetçi ve sol görüşlü tutuklular, aynı koğuşlara konurlar. Sol görüşlü Erdal Eren, asker öldürme suçundan tutuklandığından askerler her sabah onu koğuştan çıkarıp işkence yapmaya götürürler. İşkence esnasında Erdal’ın çığlıkları dayanılır gibi değildir. Yan koğuşta gene Erdal adında başka bir tutuklu vardır. Ama o, ülkücü görüşe mensuptur. Her gün tekrarlanan işkence sonucu Erdal Erenin çığlıklarına dayanamaz. Erdal Eren’e seslenir:

-“Yarın seni çağırdıklarında sen çıkmayacaksın, senin yerine ben çıkacağım” der ve ertesi günü sol görüşlü Erdal Erenin yerine ülkücü Erdal işkence görür.

Beğenirsiniz veya beğenmezsiniz Türk, işte budur.

1876 ile 1909 yılları arasında padişahlık koltuğunda oturan 2.Abdülhamit döneminde Türk Milletinin ve Türk devletinin karşı karşıya olduğu sorunların bazılarına bakarsak şunları görürüz;

Makedonya meselesi,Girit meselesi,Batı Rumeli meselesi,Arnavutluk meselesi,Bosna Hersek meselesi,Sancak Yeni Pazar’ın meselesi,Ermenistan meselesi,Yemen meselesi,Trablusgarp (Libya) meselesi,Irak ve Basra Körfezi’nde İngiliz nüfusunun yükselişi ve buna bağlı meseleler,Kerbela ve Necef’te Şi’alık meselesi,Sencar’da Yezidiler meselesi,Dersim meselesi,Siyonizm ve Yahudilerin Filistin’e doluşması meselesi,Suriye’de Fransız nüfusu meselesi,Ege’deki adalar meselesi gibi! Bu listeyi uzatmak ve detaylandırmak mümkün.

Ancak bir şey dikkatinizi çektimi bilmem, sanki aynı sorunlar bu gün yine önümüzde durup bizi meşgul ediyor. Bu bir kader mi?Ama kesin olan şu ki; Türk Milleti bunları görememekte ve siyasi tercihlerini, bu sorunları önceliğine koyarak yapamamaktadır.

Bu meselelerin çoğunluğu Türk Milletinin toprak ve can kaybı ile sonuçlanmış ve şimdilik milletçe farkında olmadığımız için rafa kaldırılmıştır. Şimdilik diyorum, çünkü bizim gibi tarihin tozlu sayfalarını karıştırıp duranlar bazı şeylerin unutulmasına engel oluyor ve belki kaybettiklerimiz yeniden milli meseleler haline gelir diye ümitleniyoruz!

Gördüğümüz gibi Makedonya,Girit,Batı Rumeli,Bosna Sancak,Arnavutluk,Yemen,Libya,Irak,Filistin,Suriye ve Ege’deki Türk Adaları kaybedilmiştir. Bu kaybediliş o topraklarda yaşayan yerel halklara karşı olsa gam yemeyeceğim. Bu topraklar, dün emperyalist bugünde küreselci dediğimiz devletlere karşı kaybedilmiş ve o tarihten bu yana bu bölgelerde yaşayan insanlara huzur ve refah bir daha nasip olmamıştır.

Ancak Türk Milletine ve devletine ait olan bu topraklarda, günümüzde yaşananların daha da ağırlaşarak yaşanacağı günlerin geleceği,kuşkusuz kaçınılmaz bir gerçek olarak önümüzde durmaktadır.

Allah bize akıl fikir vermiş ama 100 yılı aşmış sorunların varlığında bir türlü yüzmeyi öğrenememiş insanlar olarak bu sorunların içinde tekrar tekrar boğulup duruyoruz.

2015’te Ege’deki adalarımıza el koyuyorlar,Suriye ve Irak kan gölü, “Büyük İsrail”i kurmak için can hıraş çalışıyorlar, Ermeni meselesi sürüyor, Dersim hala kaşınıyor, İran Şi’a yayılmacılığını devam ettiriyor, Libya’ya BOP’la yeniden el koydular,ABD başta olmak üzere İngiltere, İsrail ve AB ara hedef olarak Kürdistan diye bir devlet kurmaya çabalıyor ve Makedonya’dan müslümanlar temizlenmek isteniyor.

Burada sizlere bir hatırlatma yapmak isterim. Yüz yıl önce Makedonya’nın kaybı ile devletin toprak bütünlüğünü bulduğuna inanan ve bu yüzden felaketi bir nimet olarak sunanların vede bundan mutluluk duyanların varlığı,günümüzdede ülkemizin doğu ve güneydoğusu açısından aramızda aynen varlığını sürdürmektedir. Bu ne yaman bir çelişki ve tarihi yanılgıdır,anlamadım bir türlü!

Suriye’de meydana gelen olaylar, Türkiye sınırında ABD ve müttefikleri eli ile Pyd-Pkk’ya ait özerk bir bölge yaratılması, ülkemize Suriyeli mülteci akınları bana bunları düşündürttü. Size ne düşündürtüyor bilemem. Belki de hiç bir şey. Öyle ya siz siyasi tercihinizi bunların farkında olmadan yaptınız ve sorumluluğu üzerinizden attınız. Gerisi artık siyasetçilere kalmış öylemi? Ya da Makedonya örneğinde olduğu gibi verelim topraklarımız gitsin. Böylece sıkıntıdan kurtuluruz. Yok arkadaş toprak vererek öyle kolay kurtulamazsın.Bak yüzyılı geçmiş ama gerçekler peşini bırakmadan arkandan seni kovalıyor. Bir gün bu gerçeklerle yüzleşeceksin, hem de o gün çok yakın!

Evden çıkarken gazete haberlerinde turizm operatörleri Çin’in işgali altındaki Doğu Türkistan’a çok ucuz turlar düzenlediğini okudum! Haber internette en fazla tıklanan bir gelişmeymiş. Benim hiç postaneye uğradığım, mektup falan attığım yok ama geçen bir gittim özellikle “Vefatının 50. Ölüm Yıl Dönümünde Mehmet Emin Buğra” pulu aldım! Ne sevindim sormayın?!

Zaten evden çıkarken yaprağını kopardığım günlük takvimden aklımda kalmıştı “Bugün Vefat Eden Ünlüler”in ilk sırasında “Bağımsız Doğu Türkistan Devleti’nin ilk Cumhurbaşkanı Mehmet Emin Buğra bugün Ankara’da vefat etti-1965” böyle bir tarihi not!

Hemen biraz ilerde AVM’deki büyük kitapçıya uğradım torunun tatil kitapları için. Aklıma geldi sonra “Mehmet Emin Buğra’nın şiir veya diğer çalışmalarından herhangi bir kitap var mıdır?” demeye kalmadan İngilizce olarak  “Hangi Dilde istersiniz?” diye sordu tezgahtar bayan. Beni herhalde yabancı zannetti. Hiç bozmadım. “Fransızca ve Almanca” deyiverdim. Baskılarının tükendiğini belirtti!. Fakat Rusça ve Çince  arzu edersem verebileceğini belirtti tebessüm ederek. Ben de hem Türkiye Türkçesi, hem de Arapçasını istedim. Çünkü en fazla konuşulan bütün dünya dillerine meğer tercüme edilmiş Mehmet Emin Buğra’nın eserleri! Sevindim. Tezgahtar  bir de “Merhum Mehmet Emin Buğra’nın Türkiye’de yayınladığı  Doğu Türkistan Dergisi ve  Türkistan’ın Sesi Dergilerinin tıpkı basımını isterseniz size takdim edebilirim!” deyince sevincim artarak devam etti. “Olur” dedim. Onları da aldım. Bir de “Mehmet Emin Buğra Albümü ” yayınlanmış, itibar baskılı büyük boy bir kitap olmuş. Bunlara bir tane de Uygur Türkçesi Opera eseri ekledim  hepsi kocaman bir paket oldu. İnşallah taşıyabilirim.

SİZ HİÇ OPERAYA GİTTİNİZ Mİ?

Akşam TRT Avaz’da zaten Mehmet Emin Buğra’nın hayatını ve mücadelesini anlatan bir film izleyeceğim!. Bir özel kanal da hayatı çile, ıstırap, parasızlık, açlık ve imkansızlık içinde geçen istiklal mücadelesi veren bu kahramanın 14 bölüm olarak dramasını çekmiş, ilki bu akşam oynatılacak! Allahtan yayın saatleri farklı da ikisin birden izleyeceğim.

Doğu Türkistan Anıtı’nın tam önüne gelmiştim ki bu sırada karım telefon etti. “Sakın Cumartesi akşamı kimseye söz verme, Devlet Tiyatrosu’ndan bilet aldım. Kime? diye sakın sorma sürpriz olacak.”  Sonra “Çocuklar ve torun da gelecek” diye de ekledi. Hiç benden kaçar mı? Hemen sordum “Kutluk Turkan Opereti’ne mi?” Şaşırdı. “Nereden bildiğimi sordu. Anlattım. “Ancak torun sıkılmasın 7 perde 17 sahneden , daha öyle yaşı büyük falan değil” diyecektim, söyleyeceklerimi aklımda bıraktırdı bana hazır cevap veren karım “Gençlere Uygur Devletinin nasıl ortaya çıktığını en güzel bu eser anlatıyor. Biz aktaramıyoruz hiç olmazsa çağdaş sanatlardan ve sahneden öğrensinler mağdur ve mazlum Türk milletinin mücadelesini! Ankara ve Kültür Bakanlığımız da sağ olsun böylesi etkinliklere masraftan kaçınmıyor! Muhteşem bir operet olmuş.” deyince sustum.  Biz yaşlılar kitap okuyabiliyoruz ama gençlerimizin işi gücü var, onlar bizim gibi değil. Hiç olmazsa bir operetten aklında kalanlarla yarına taşınabilirler. “Tamam hanım, müsaidim, programı senin istediğin gibi yaparız, çıkışta da size bir cağ kebabı yatık döner yedireyim, üzerine de bir kadayıf dolması.” Bizim hanım Sivastopol Türküsü söylemeye başladı telefonda ve keyifle ayrıldı böyle bir etkinliğe. Telefonu kapattı. Zaten konuşmamız da tamamlanmıştı.

Rüya Gibi Hülya Gibi Bir Şeydi!

Siz bütün bunların doğru olduğunu mu sandınız yoksa? Sakın öyle düşünmeyin çok gücenirim. Bizim fezada falan mı yaşadığımızı sanıyorsunuz?. Biz Türkiye’de yaşıyoruz. Bütün İslam coğrafyası, Türk Dünyası ve bütün dünya kamuoyunun gözleri üzerimizde olan bir Türkiye’de. Bunları yapacak irade toplumda var, yönetimlerde yok maalesef. Ancak isteyince yapıyorlar. Başkent Ankara’da Çayyolu’ndaki Devlet Tiyatrosu’nda Yunanistan iç savaşını(1943-1949) anlatan “Rembetiko” adlı bir oyun izlemiştim. Çok da eski değil 10 yıl önce (2005). Çok kalabalık bir sanatçı topluluğu vardı. Kostümler söz konusu yıla aitti. Işık ve müzik muhteşemdi. Herkes ayakta alkışladı. Programı izleyen herkese “Rembetiko” müziği CD’si de hediye ettiler. Rembetiko batıda delikanlı, devrimci, başı boş gezen kimse anlamında kullanılıyor. Yunan toplumu kent hayatını benimsemeye başladığı Atina, Pire ve Siroz’da bu müzik tutuldu önce. Uyuşturucu ve yeraltı dünyasının teması var sözlerinde Rembetiko’nun. 500 bin Yunanlı Birinci ve İkinci Dünya Savaşı sonrası Amerika’ya göç edince müziklerini de birlikte götürüp, moda yaptılar. Hokiki lobi böyle bir şey zaten. Bizimkiler bir asır sonra da olsa bu modayı Ankara’ya taşıdılar. Mehmet Emin Buğra’nın opereti siyasi iradenin ve kültür yetkilileriyle, diğer kimselerin aklına gelmez . Çünkü daha sahnelerimizde Türk insanının “İstiklal Savaşı” bile sahnelenmedi. Yunanistan iç savaşını anlatan “Rembetiko”  ciddi bir kaynak ve kadro ile yer aldı.

Fikir Hayatında Yarım Asır Öncesi

Kilis Orta mektep talebesiydim (1955) Sınıf arkadaşım İsmail İlmi Kıdeyş’ın şair babası Hafız Kamil Kıdeyş bize abone olduğu Sebilürreşat dergisini okutturur, kendisi de dinlerdi.  Doğu Türkistan’ın ismini ilk defa burada duydum ve okudum. Salih Özcan’ın Hilal Dergisi ve Mahir İz Bey’in (sonra Mehmet Şevket Eygi) Yeni İstiklal Dergisi’ne abone olmuştum. Zaman zaman Doğu Türkistan sorunu yazılırdı, röportajlar verilirdi. Yerini de haritadan bakıp öğrenmiştim. Günlük siyasi gazete Yeni İstanbul’da da bu konuda haberlere rastlamak mümkündü. Sait Bilgiç Beyin çıkardığı Milli Yol da öyleydi. Gençliğimiz demek, kitapsız ve rehbersiz olmuyordu ki yeni bilgilerle besleniyorduk. MTTB’de görevim sırasında Doğu Türkistan ile alakalı çok sayıda kitap ve dergi gönderilirdi, hem okur hem de üniversite gençliğine dağıtırdı bu talebe teşkilatımız. Doğu Türkistan artık avucumdaki çizgiler gibi netti hafızamda. Doğu Türkistan’ın lideri İsa Yusuf Alptekin’i sık sık görüyordum Cağaloğlu’nda, ama Mehmet Emin Buğra’yı bir kere. Başında Uygur takkesi vardı. Kitaplardaki Uygur resminin tarifine uyuyordu. Mezar taşı diye bilinen bir de bıyığı vardı. Hatırımda kalanlar sadece bunlardı.

Ne zaman aziz dostum Uygur Türkü Hamit Göktürk telefon etti “Doğu Türkistan Vakfı olarak Mehmet Emin Buğra’yı 50. Ölüm Yıldönümünde İstanbul’da Anıyoruz. Sizi de aramızda görmek istiyoruz” dedi, koşarak gittim Fındıkzade’deki Anka Oteli’ne. Karşısında da Sezai Karakoç Üstadın Diriliş Gazete ve Yayınevi bulunuyor. Genç soydaşlarımız karşıladı. Yuvarlak masa toplantısı şeklinden bir program düşünülmüş. Bütün salon al ve gök bayraklarımızla donatılmıştı. Çok sayıda davetli var protokolde. Açılışı Hafız Enver Osman Kuran-ı Kerim okuyarak yaptı. Hepsinin konuşması mümkün değil. Ardından da bir mini panel; Prof. Dr. Abdülkadir Donuk hocamızın yönettiği, Gümüşhane Üniversitesi’nden Yrd. Doç. Dr. Nurahmet Kurban ve Rahmetli Buğra’nın akrabası  Araştırmacı Muhammet Ali Alioğlu katıldığı bir etkinlik. Konuşmalarda bilmediklerimi öğrendim, bildiklerimi iyice yerleştirdim. Bakın neler konuşuldu panelde?.

Bir Ömre Bunlar Sığarmı ki?

Mehmet Emin Buğra(1901-1965). Siyasetçi, alim, şuurlu bir eylem adamı, yazar, tarihçi, mücahit, başkomutan, Uygur Türklerinin öncüsü, Yaş Kaşgar Komitesi ve Milli İnkılap Partisi kurucusu, Doğu Türkistan’ın ilk Cumhurbaşkanı. Ömrü endişe, yoksulluk ve imkansızlık içinde geçen bir inanmış adam. Sivil toplum ile bağını hiç bir zaman eksiltmiyor, artırarak götürüyor.

Türkiye Cumhuriyeti kurulurken Buğra eğitimini tamamlıyor(1922-1930). Bölge dillerini öğreniyor. Hem de kaç tane? Daha sonra bunu iltica ettiği veya göçtüğü ülkelerde faydasını görüyor. Hemen Çin işgaline karşı direniş başlatıyor. Kardeşi Nur Muhammet Şehit düşüyor öteki mücahitlerle birlikte. Zaten 12 çocuklu aileden üçü sağ kalabilmişti. Bilimi öne çıkaran bir İslam alimi, yenilikçi bir müellif, değişim ve dönüşümün farkında  bir politikacı oluveriyor daha gençken. Eleştiriler de ta o zaman başlıyor kendisine. Doğu Türkistan’ın işgalden kurtulması için para ve kaynak bulmaya çalışıyor. Silah temin ediyor soydaşlarına. Nihayetinde Doğu Türkistan İslam Cumhuriyeti’ni kurarak ilk cumhurreisi oluyor. İpek kağıda para bastırarak ülkesi adına tescil ettiriyor. Bu paranın örnekleri İstanbul’da bazı arkadaşlarımızın arşivinde bulunuyor. İlk işi anayasa yapmak oluyor. Erkin adında bir gazete ve İstiklal isminde de bir mecmua yayınlıyor davasını anlatan.  Eğitimi yeniden düzenleyerek halkını öne çıkartıyor.. Çin zulmü ve katliamı devam edince Hindistan’a hicret (1934) ediyor.

Mücadelesini kaldığı yerden sürdürüyor. Afganistan ve Keşmir’de bağımsızlık savaşının programını yaparak hayata geçiriyor. Bu faaliyetlerden bölgeyi işgal etmiş olan İngilizler rahatsız oluyor ve Peşaver’de 6 ay tutuklu kalıyor. Serbest bırakılınca Afganistan’a sığınıyor ve Kabil’de Türk Büyükelçisi hikayeci Memduh Şevket Esendal ile tanışıyor. Uygur gençlerinin eğitimi ve askerlik tecrübesi için Türkiye’ye gitmesini sağlıyor. Ayrıca 1850 Uygur Ailesinin Anavatan Türkiye’ye muhacir olarak gelmelerine ön ayak oluyor. Barınma, geçinme ve ikametlerini hallediyor. Bunların tümü Çin mezaliminden kaçmıştır. Bu gençlerin içinde daha sonra general olacak Rıza Bekin Paşa da vardır. Kabil’de bir başka yeni tanıdığı mücahit ise İsa Yusuf Alptekin’dir. Ortak eylem planlıyorlar. Dikkat çekmesin diye adını  Abdullah Yarkenti olarak değiştiriyor. Bütün emeli Doğu Türkistan’ı hür ve müstakil bir devlet yapmak. Batı Türkistan özgürlüğünü elde etti ama Doğu Türkistan halkı hala işkence görüyor.

Dünya Mağdurlarının Sığınağı türkiye

Çin’e döndüğünde “Doğu Türkistan Türk’tür” diyor Çinlilere rağmen Şincan’a. Zaten doğrusu da bu. Yurtta Cemiyetini kuruyor Dr. Mesut Sabri Baykazi, İsa Yusuf Alptekin ve Kadir Efendi gibi mücahit arkadaşlarıyla. Doğu Türkistan’da zulüm çekilmez bir hal alınca mücadelesini Türkiye’den hatırlatmak üzere İstanbul’a geliyor(1951). MTTB gençliği kendisini büyük bir tezahüratla karşılıyorlar. Burada Türkistan Dergisi’ni yayınlıyor. Boş bir dakikası bile yok. Siyasetin Ankara’dan yönetildiğini görünce Başkent’e taşınıyor(1954). Başbakan Adnan Menderes, TBMM Başkanı Refik Koraltan ve Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu ile dostluk kuruyor. 27 Mayıs Askeri Darbesi sonrasında Devlet Başkanı Cemal Gürsel’ın  yaveri tarafından kendisine götürülen “senatörlük” teklifini lisanı münasiple reddediyor.  Aylık bir dergi olarak Türkistan’ın Sesi’ni yayın hayatına sokuyor. Türkistan’ın Dünü Bugünü adlı çalışması  neşredilerek kitap haline geliyor. Vatan Kaygısı adlı şiir kitabı da raflarda yerini alıyor.  Uygur Devletinin ortaya çıkışını anlatan 7 perde, 17 sahneden oluşan Kutluk Turkan Opereti’ni yazıyor.  Çin yönetimi ve medyası ise Mehmet Emin Buğra’ya “ayrılıkçı” demekten bir türlü vazgeçmiyor, bu yakıştırmayı hala sürdürüyor.

Hicaz’a gidiyor. Doğu Türkistan Kurultayı’nı topluyor Suudi Arabistan’da. İslam Konferansı Teşkilatı’nda gözlemci statüsü kazanıyor. Milliyetçi Çin diye bilinen ülke ile temas kuruyor, Doğu Türkistan’ın özgürlük mücadelesine katkı istiyor, verilmeyince ilişkisini kesiyor. Oysa Çinli aydınlar bir hususu itiraf ediyorlar. O da şöyle “Biz ata binmeyi, giyinmeyi, yemek yapmayı ve yemeyi Türklerden öğrendik. Bizler sıkışınca, siyasi kavgalara düşünce Türklerden yardım istemişizdir.” Bu söz konusu vesikalarda Türkistanlı liderler de Çinliler için “Onlar bize Allah’ın emaneti” diyerek hukuklarını koruyorlar.

Hayatını Davasına Vermek

“Benim Davam yerel siyasetin üstündedir.” diyen Mehmet Emin Buğra nereden bakılırsa bakılsın eserleriyle hala 35 milyon Uygur Türkü’nün mücadelesini veriyor. Vefat ettiğinde 64 yaşında idi. Mezar taşında Türkistanlılar adına Prof. Dr. Tahir Çağatay’ın yazdırdıkları şöyle: “Aziz Dostum Emin Buğra. Bugün ay yıldızlı bayrakla kucaklaştın. Tabutunu ay yıldızlı gök bayrağın süslüyor. Yurdunun semalarına,  dağlarına varıncaya kadar Türkistan Kurtuluş Savaşımız durmayacaktır.  Mefkure arkadaşların, hayatını uğruna  vakfettiğin bu ulu davayı gerçekleştirmek için bütün gayret ve samimiyetle çalışacaklardır. Bundan emin ol ve rahat uyu.”

Kızı Fatma Hanımın eşi yeğeni Yunus Buğra önemli katkı verip ve kolaylık sağlayarak “Mehmet Emin Buğra Eserleri Seçmeler” adıyla yayınlattı. Hazırlığını ise Abdülcelil Turan yapmış, Siyer Yayınları neşretmiş. Kitabın başında az da olsa bir albüm eklenivermiş. İyi de olmuş. O gece bütün konuklara dağıtıldı bu eser. Okuyana ne mutlu. Hem de dumanı üzerindeydi ve o günün tarihi vardı baskısında:14 Haziran 2015. Dilerim bütün eserleri dünya dillerine tercüme edilir, opereti sahnelenir, Anadolu Ateşi gibi Doğu Türkistan Ateşi olarak bütün dünyada gösterime girer, Türkistan anıtları yaptırılır, Doğu Türkistan Diasporası ve gelişmeler dünya medyasında yer alır, bölgeye gidip gelmeler artar, Mehmet Emin Buğra’nın belgeseli ve dramaları yapılır.

Uygurlar bütün işkencelere rağmen gösterilerinden Çin bayrağını yakmıyor, hakaretlerde bulunmuyor, “doğruya doğru eğriye eğri” diyorlar. Pekin de Doğu Türkistan’da sadece insan haklarına saygı gösterse, demokratik ve hukuki haklarının kullanmasına müsaade etse, asimile politikasından vazgeçse, din ve vicdan hürriyeti verse bile şimdilik yeter. Çünkü böyle gelmiş, böyle gitmeyecek.