1. 1999 Milletvekili seçimleri sonuçları belli olur olmaz “Millet DYP ve RP’ne muhalefet görevi verdi” diyerek o iki partinin “Sen Başbakan ol” teklifini elinin tersiyle iten ve Rahşan Ecevit’in ağır hakaretlerine rağmen DSP ve ANAP’la koalisyon kuran hangi siyasi?
2. 2002’de “3 Kasım’da erken seçim” diyerek seçime 1,5 yıl kala erken seçimle, -partisi barajın altında kalması pahasına- AKP’yi iktidara taşıyan hangi siyasi?
3. 2007’de pazarlıkla Vecdi Gönül veya Murat Başeskioğlu Cumhurbaşkanı seçilebilecek iken birden ortaya atılarak Abdullah Gül’ü Cumhurbaşkanlığına taşıyan hangi siyasi?
4. 13 yıllık iktidarı sırasında çıkarmakta zorlandığı yasalarda son anda AKP’nin imdadına koşan hangi siyasi?
5. 7 Haziran öncesi seçim meydanlarında AKP’yi ve Erdoğan’ı “Çözüm süreci-Yolsuzluklar-Kaçaksaray ve Anayasaya aykırı davranışlar” üzerinden yerden yere vuran hangi siyasi?
6. 7 Haziran seçim gecesi acelesi varmış gibi “Millet bize ana muhalefet görevi verdi, hükümeti AKP-CHP-HDP kursun” diyerek AKP’siz koalisyon hesaplarını tamamen gündemden düşürerek ilk hayat öpücüğünü sunan hangi siyasi?
7. “Çözüm süreci” adı altında orduyu kışlaya, polisi karakola çekerek Güneydoğu illerini PKK’nın şehir yapılanmasına terkeden, İmralı ve Kandille devleti muhatap haline getiren ve ülkeyi bölünme noktasına getiren AKP ve Recep Tayyip Erdoğan’ı, halk cezalandırdı ve % 49,5’tan %41’e indirdi, 258 milletvekili ile iktidardan uzaklaştırdı. Halk da 13 yılın baskısından biraz kurtularak rahat bir nefes aldı. 7 Hazirandan bu yana bu şoku atlatamayan AKP ve Recep Tayyip Erdoğan’ı bu kâbustan kurtararak hayal bile etmediği Meclis Başkanlığını altın tepside sunan hangi siyasi?
8. “Hükümeti CHP-MHP kursun, HDP dışarıdan desteklesin, Başbakan da sen ol ” diyen KIlıçdaroğlu’na “Sen kim oluyorsun bana siyasi rüşvet sunuyorsun” diye sert bir şekilde hakaret eden, “HDP desteklerse Baykal’a oy vermem” diyen ve sonra üç yıldır HDP’yle yol arkadaşlığı yapan, Türkiye’yi içte bölünmenin dışta Suriye ile savaşın eşiğine getiren AKP’nin önünü açan hangi siyasi?

Bütün Bu Fiillerin Faili MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’dir.

Sayın Bahçeli, kimseyle doğru dürüst diyalog kurmuyorsun, kapını herkese kapalı tutuyorsun. Ondan sonra hiç kimse ile diyalog kurmadan, anlaşmadan, Meclis Başkanlığı seçiminin 3. turunda,-o da Meclis Grubunda-  “CHP, Cumhurbaşkanlığı seçiminde Çatı Adayımız olan Ekmeleddin İhsanoğlu’nu desteklesin” diyorsun. Hâlbuki o seçimde sen bile CHP kadar İhsanoğlu’nu desteklemedin. Sonra şu anda Çatı Aday mı kaldı? Onu baştan düşünüp daha Baykal’ın adaylığı açıklanmadan bunun altyapısını kuracaktın.

Sonra toplumda karşılığı olan parıltılı isimlerin partide olmasından gurur duyacağın halde onlardan rahatsız olup üzerlerini çiziyorsun. Mesela Engin Alan’ı hapishanede desteklemedin, bu seçimde de üzerini çizdin. Meral Akşener’e yandaş medyanın son çirkin kaset kumpasında da tam sahip çıkmadın. Sinan Ogan’ı ve Özcan Yeniçeri’yi son seçimde çizdin, listelere koymadın. Hâlbuki medyada partiyi en iyi temsil eden yüzlerdi.

Partisini açılmayan kapıların maymuncuğu haline getirmeye hiçbir Genel Başkanın
hakkı olmasa gerek. Millet AKP’yi iktidardan indirmenin ilk mutlu sonucunu Meclis Başkanlığı seçiminde alacaktı. Millete bunun sevincini bile çok gördün.

Biz bu kıyakların sebebini en yakınlarımıza bile anlatamıyoruz. O 61’i henüz ilk defa seçilen MHP Milletvekilleri seçim bölgelerine döndüklerinde bu tutumunuzu halka nasıl izah edecekler. Belki körü körüne size biat edenler bu davranışlarınızda bir keramet görebilirler, ama tabandaki samimi onbinlerce MHP’li de bu davranışlarınızın sebebini bir türlü bulamıyor. Kendimizi ikna edemediğimiz konuda diğer insanları ikna etmemiz hiç mümkün değil. Yazık oluyor bu Partiye, bu davaya ve çilekeş ülkücülere. Artık Yeter...

Eleştirilere Cevabımdır.

Davaya faydası olur düşüncesiyle yanlış gördüğüm davranışlarında lideri eleştirdiğimde rahatsız olan ve beni tanımayan bazı MHP’li arkadaşların saygı boyutlarını aşan eleştirilerini kısaca cevaplandırmak ihtiyacını duydum. En çok üzüldüğüm, gençlik yıllarından beri beni tanıyan bazı arkadaşlarımın da yazdıklarımı acımasızca eleştirmeleridir.

1965 yılında Yozgat Lisesini bitirdikten sonra İstanbul’da gazeteciliğe başladım ve rahmetli Türkeş’le tanışarak Ülkücü Hareketin saflarına nefer olarak katıldım. Bu davanın 50 yıllık neferiyim. O tarihten beri de Türk milliyetçiliği üzerine yazıyorum konuşuyorum. 1967, 1969 kongrelerinde İstanbul delegesiydim. O zamanlar Bahçeli yoktu. Dokuz Işık Yayınlarını kurdum. Dokuz Işık’ın genişletilmiş versiyonlarının ilk baskılarını ben yazdım. 30 yaşına girince de Başbuğun emriyle memleketim Denizli’den milletvekili adayı oldum. 12 Eylülden sonra birçok arkadaşımız başka partilere savruldu, milletvekili, bakan oldu. Biz ilk günkü noktamızdan ayrılmadık, hiç pişman da olmadık. Ayrıca 44 yıllık eğitim yöneticisi olarak işimde kesinlikle tarafsız davrandım. Her görüşten dostlarım oldu, MHP’li olduğumu öğrendiklerinde de sadece MHP’ye saygı duydular ve sempati ile baktılar. Mesai saatleri dışında davamla ilgili çalışmalar yürüttüm.

Kusura bakmayın, ben toplumda en az yüzde 25-30 potansiyeli olan bir siyasi hareketi yanlış politikalarla hala yüzde 16’larda bırakanlara kızıyorum, kızacağım. İstanbul’da MHP’nin HDP’den daha az olarak 4. Parti olmasından utanıyorum ve bu hareketi bu noktada tutanlara kızıyorum, kızacağım.Sonra Türk seçmeninin partilere bakışı da değişti. Bu arada MHP’nin seçmen profili de değişti. Dün CHP’ye oy veren veya sol görüşlü olan bir kişi rahatlıkla bir sonraki seçimde MHP’ye o verebiliyorlar. Ailelerde bireyler farklı partilere oy veriyor. 2007 ve 2011 seçimlerinde MHP’yi barajın altında bırakmak isteyen Erdoğan’a karşı MHP’de Mecliste olsun, meydan boş kalmasın diyerek MHP’ye oy veren çok CHP’li aile var. Son seçimde PKK’ya kızdığı halde AKP’yi iktidardan düşürmek için bir milyonun üzerinde solcu, liberal ve CHP’li Türk HDP’ye oy verdi. Artık 70’li, 80’li yıllardaki gibi seçmen katı değil, partiler arası oy akışkanlıkları arttı.

Arkadaşların Meclis Başkanlığı seçimi ile ilgili eleştirilerime yaptıkları savunmalara saygı duyuyorum. Toplumun 13 yıllık iktidara büyük öfkesi var. Onun önünü açanlara da öfkeleniyorlar. Önemli olan olayın toplumda oluşturduğu algıdır. Seçmen tercihlerini bu algı belirler. Bir defa Bahçeli’nin -acelesi varmış gibi- 7 Haziran gecesi yaptığı konuşma siyasi hataydı. Dost acı söyler. İstenseydi, Ekmeleddin İhsanoğlu diyalogla başkan seçtirilebilirdi. Bizim demek istediğimiz bu. Sonra bu partinin Kürt vatandaşlarımızın oyuna hiç mi ihtiyacı yok? Hem bölünmeyelim deyip, hem de Kürtlerin büyük çoğunluğunun olayların etkisiyle oy verdiği siyasi hareketi yok farzetmek, reel politikaya zıddır. Ayrıca AKP’yi HDP ile koalisyona yönlendirmek de büyük hatadır. O zaman bölünmeyi nasıl önleyeceksin? MHP’nin tek başına iktidar olmak için bütün Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarının oylarına ihtiyacı vardır. Oy almak için de cephe almak değil, yanına gidip onlara kendimizi anlatmak gerekir. Dündar Taşer büyüğümüzün dediği gibi “iyi komutan, kendinden olmayan kuvvetleri kendi gayesi için kullanabilen komutandır”.

Son sözüm; ben eleştirirken” Lideri-Partiyi-Davayı” birbirine karıştırmıyorum, siz de karıştırmayın. Aslolan davadır.

7 Haziran genel seçimlerinin ardından 1 Temmuz itibariyle TBM Meclisinin başkanı da seçilmiş oluyor. Türk Milleti için hayırlara vesile olur inşallah.

Seçimlerden sonra ortaya çıkan sonuç malûm olduğu üzere hiçbir partiyi tek başına iktidar yapmamıştır. Lakin 80 Milletvekili olmasına rağmen herkesin gözü MHP ye çevrilmiş, Sayın Devlet Bahçeli’nin her sözünden bir mana çıkarılmış, yerli yersiz eleştiri yağmuruna tutulmuştur. Hâlbuki Sayın Bahçeli’nin tavrı açık ve gayet netti. “PKK nın uzantısı olan HDP nin olduğu hiçbir yerde MHP bulunmaz“. Beğenirsiniz veya beğenmezsiniz her siyasi partinin bir siyasi duruşu, ilkesi vardır MHP nin tavrı da bu. Böyle bilinmesine rağmen Meclis başkanlığı seçimlerinden sonra da gene oklar MHP ye dolayısıyla lider Bahçeliye çevrildi.

Başka seçeneklerinde var olduğu bilinmesine rağmen, herkes tek bir noktaya odaklanmış gibi; Neden MHP CHP yi, dolayısıyla Deniz Baykal’ı desteklemedi diyerek, MHP yi AKP nin koltuk değneği olmakla suçluyor?

a)      Sayın Bahçelinin tavrı, seçim sonuçları açıklandıktan sonra gayet net bilinmesine rağmen neden CHP kaybedeceğini bile bile son dakikaya kadar Baykal üzerinde ısrar etti?

b)      Porno-Kaset iddialarıyla apar topar parti liderliğinden indirilen Baykal, neden partisi tarafından TBM Meclis başkanlığına lâyık görülüp aday gösteriliyor anlamak mümkün değil.

c)       Devlet Bahçeli, kaset olaylarına karışan kendi partisinin milletvekillerinin siyasi hayatını bitirmişken, neden aynı olaya düçâr olmuş Baykal’ı desteklesin bunun mantıkla izah edilir bir yanı varmı?

d)      Sayın Bahçeli, hiç gereği yokken Erdoğan’ın çağrısıyla kendi partisinden bile habersiz görüşen Baykal’a çağrıda bulunuyor, “Erdoğan’la aranızda geçen 116 günü ve seçimden sonra ne konuştuğunuzu millete açıklayın” demesine rağmen hiçbir ses geldi mi?

e)      Sayın Baykal 4 turda da kendi partisinin oylarını dahi tam olarak alamazken başka partiden oy bekleyip vermeyince de onu AKP destekçisi olarak suçlamak nasıl izah edilir anlaşılır şey değil.

f)       Ekmeleddin İhsanoğlu, Cumhur Başkanlığı seçiminde çatı aday olmasına rağmen, Sayın Deniz Baykal’ında MHP nin tavrından dolayı kazanamayacağı belli iken pekâlâ 3 turda çekilir, CHP ve HDP ile anlaşarak Sayın İhsanoğlu desteklenebilirdi, mademki %60 muhalefet bloğunun kazanması isteniyorsa. Yoksa Cumhurbaşkanlığına lâyık görülen Meclis Başkanlığı’na yakıştırılamadı’mı?

Siyaset akıl ve matematik oyunu olduğuna göre bütün bunlar gözden geçirilip, olumlu neticeler alınabilirdi. Tabii ki bütün insanların hata yaptığı gibi Sayın Devlet Bahçelinin de hataları olmuştur ama her zaman dediği gibi o da partisini ve ülke çıkarını düşünmek zorunda.

Yarın bir erken seçim kararında Tayyip Erdoğan ve Davutoğu meydanlara çıkıp bağırmayacaklar mı?

“Ey MHP ye oy veren kardeşlerim MHP ye oy verdiniz oda gitti HDP ile birliği yaptı”

Önce, Doğu Türkistan’ın kısa bir tarihçesini verelim;

12 Kasım 1933 tarihinde ilan edilen Doğu Türkistan İslâm Cumhuriyeti, 6 Şubat, 1934 yılında MaChnagying‘in ordusu Doğu Türkistan İslâm Cumhuriyeti ordusunu imha etmiş ve yeni kurulan Cumhuriyeti yıkmıştır.

12 Kasım, 1944 yılında tekrar oluşan Doğu Türkistan Cumhuriyeti beş yıl sonra 20 Ekim, 1949 yılında tekrar yıkılmış ve Aralık1949‘da Çin Halk Kurtuluş Ordusu bölgeye girerek konuşlandırılmış ve Doğu Türkistan, Çin Halk Cumhuriyeti‘ne bağlanmıştır. Doğu Türkistan halkı da o zamandan beri Çin işgaline karşı direnmektedir.

1953 yılında Türkiye 900’den fazla Doğu Türkistanlı ilticacıyı Kaşmir ve Pakistan‘dan kabul etmiştir.

Çin devleti aldığı karar çerçevesinde Doğu Türkistan bölgesinde başörtüsü takan,burka giyen kadınların ve uzun sakallı olan erkeklerin toplu taşınmadan yararlanmasını yasaklamıştır. Karara göre kıyafetinde hilal ve yıldız sembolü olan herkes bu yasak kapsamında toplu taşımadan yararlanamayacaktır.

İşte bu Doğu Türkistan, yani, Büyük Türkistan’ın doğu kısmı 1949 yılından beri Çin işgali ve zulmü altında inlemektedir.

Nüfusu çok büyük oranlarda azaltılmış, soykırıma tabi tutulmuştur. Hem de, öyle az bir nüfus değil, iddialar 35 milyon kadar Uygur Türkü’nün katledildiği yönündedir. Bu iddiaları o tarihteki ve bugünkü nüfusla karşılaştırdığımızda, doğruluğuna inanılacak iddialar olarak görmek gerektir.

Çin, acımasız, zalim, kan dökücü, kan emici ve tarihten gelen kinci anlayışını her fırsatta Türkler üzerinde uygulamaktan çekinmemekte ve geri durmamaktadır.

İki video seyrettim ve bir insanın dayanamayacağı bu görüntülerde, Çinli çocukların bile, nasıl bir kin, nefret dolu ve insanlıktan çıkmış olduklarını dehşetle gördüm.

Bir insan, hem de o yaşlardaki bir insan ve kendi yaşındaki, hatta çocuk yaştaki bir insana, herhangi bir canlıya bu zulmü, işkenceyi, katilliği, hayvanlığı yapması mümkün değildir.

İnanın, o görüntüleri gördükten sonra, insanlığımdan utandım. Allah’ım dedim; bunlar da, ben de mi insanım ve bu çocuklarla, aynı dünyada yaşıyor ve aynı havayı mı soluyorum?

Böyle bir vahşeti, yırtıcı hayvanların yapabileceğinden bile şüpheliyim.

Bu zulüm, bu işkence, bu insanlık dışı katliamlar mutlaka durmalıdır.

Bu zulüm, bu işkence, bu insanlık dışı katliamlara dünya mutlaka, ama mutlaka duyarsız kalmamalı ve derhal ne gerekiyorsa yapılmalıdır.

Oradaki insanların Türk ve Müslüman olmaları, yeryüzündeki hiçbir insan için ilgisizlik nedeni olmamalıdır.

Hele, ülkemizde, Uygur Türkü’ne yapılan bu zulüm, işkence, soykırım, katliam; tartışma, birbirine çalım atma konusu asla olmamalıdır.

Uygur Eli Türklerinin yaşadıkları, başka yaşanan zulümlerle kıyaslanmamalı ve mutlaka Çin zulmü herkesin nefretini ve tepkisi çekerek, ortak bir görüntü sergilemeliyiz.

Diğer taraftan, Türk Dünyası diye bugüne kadar diretmemizin en önemli nedenlerinden biri budur. Yani, koskoca bir Türk Dünyası’nın ortak bir bildiri ve tepkisi ile karşılaşacak bir ülkenin, herhangi bir Türk’e bu zulümleri yapması mümkün müdür?.

Türk Dünyası birlikteliği, sadece ideolojik bakış açısı ile değerlendirilecek bir konu değildir.

Türk Dünyası birlikteliği, sadece Türkler için değil, Müslümanlar için ve hatta insanlık için gerekli bir birlikteliktir.

Doğu Türkistan Trüklerinin yaşadıklarını, ülkemiz içinde basit, sıradan ideolojik farklılıklara kurban etmemeli ve bu farklılıklar nedeniyle görmezden gelmemeliyiz. Bu konuda tam bir birlik ve beraberlik içerisinde olduğumuzu açık bir şekilde göstermeliyiz. Yapılacak her türlü tepki ve etkinlikleri desteklemeliyiz.

Çünkü, bu insanlar, her şeyden önce bir insan.

Kahrolsun Çin zulmü!

Dürüstlük ne güzel bir özelliktir. Eğitim kurumları ve aileler, insanı insan yapan değerleri yeterince bireylere verememektedirsanırım.

Hepimiz ahde vefayı, sözünde durmayı, fedakârlığı, gönül yapmayı, cömertliği, gözü tok olmayı vb. özler olduk doğrusu.

O yüzden böylesi özellikleri gösteren insanları gördüğümüzde hayrete düşmekteyiz.

Nerede, kumaşı istenenden fazla ölçen manifaturacılar, fazla tartan bakkallar, mahalleye taze ekmek dağıtan fırıncılar, sebil diye çeşme başlarına sepetlerle mis gibi dutları sıralayan güler yüzlü dedeler, teyzeler. Soluklanan yorgun yolculara buz gibi kekik kokan ayran ikram eden Fadime bacılar.

Geçen gün semt pazarında dolaşırken bamyanın tazeliği ve ucuzluğu dikkatimi çekti. “Bir kilo verir misiniz?” dedim satıcıya, sonra da etiketinde gördüğüm beş lirayı uzattım. Satıcı, “beş lira daha vereceksiniz kilosu 10 TL.” dedi.

Bunun üzerine etikete bir daha dikkatlice baktığımda, “yarım kilosu” ifadesinin küçücük harflerle, 5TL nin de daha büyükçe yazıldığını gördüm. Durumu anlamıştım. Bu bir satıcı kurnazlığıydı. Fakat hiç de dürüstçe bir davranış gelmedi bana. Üzülerek bamyayı iade ettim.

Belli ki semt pazarları da vefayı, dürüstlüğü, güveni çoktan kaybetmiş. Müşteri memnuniyetinin hiçe sayıldığı, hünerli parmaklarla çürük malların nasıl müşteriye yutturulacağının uğraşı içindeki karakterler, dürüst vicdanları pazarlardan çoktan kovmuş.

Eski yıllara gitti düşüncelerim. İkinci kez birşeyler satın almak isteyen müşteriye; “ikincisini komşu dükkândan al, daha siftah yapmadı” diyen kanaatkârsatıcılara ne oldu?

“Lokantaların kapısına yemek fiyatlarının listesi asılacakmış” diye bir haber dinledim TV lerde. Keşke, yasalar zorlamadan vicdanlarımıza yazabilseydik bu listeleri.

Neden birbirimizi aldatmaya bu kadar hevesliyiz bilemiyorum. Yorulmadan, hak etmeden kolaydan kazanma fikri, aklımızın yerini almış adeta. Kazanma hırsı bu kadar mı insanlığımızın önüne geçti?

Bir grup eğitimci Bursa’ya Şura toplantısına gidiyorduk. Gemlik’ten sonra yol kenarındaki dinlenme tesislerinden birine uğramıştık. Ücretsiz olan VC lere turistler girince ücret istedi görevli. “Bizden neden para almadın?” diye sordum. “Bunlar turist, siz bizdensiniz” diye cevap aldım. Çok üzülmüştüm. İnsan ilişkileri size bize göre olamaz ki.

Geçenlerde cep telefonuma bir mesaj geldi:“25 TL bonosunuz var.  12 Haziran’a kadar kullanmadığınız takdirde geri alınacaktır” diye. Paradan çok bankanın dürüstlüğüne sevindim.

Aklıma banka ve sigorta şirketlerinin sayfalar dolusu 5 puntoluk sözleşme ve poliçe şartnameleri geldi ister istemez.

Hiçbirimizin okumaya zamanımızın ve imkânımızın olmadığı, uzun uzadıya hukuksal terimlerle donatılmış bu sözleşmelerin satır aralarına,müşteri aleyhine ustalıkla yerleştirilmiş tuzak cümleleri hepimiz biliriz.

Çay ya da kahvemizi yudumlarken her sayfası nazikçe imzalattırılan bu sözleşmeler, “hukuksal sorunlar çıktığında”, hepimizi mağdur ederek hayal kırıklıklarına uğratmışlardır.

Şeffaf uygulamaların ve dürüst insanların oluşturduğu ideal toplumu nasıl oluşturacağız? Elbette ki eğitimle yine.

Fakat görünen o ki, anne abalar, eğitimciler ve diğer eğitim paydaşları  “eğitimin Amaçları”nı gerçekleştirmede bir hayli kusurluyuz.

Toplumu çürüten dejenere bireylerin çoğalmaması için, şarkılarda geçen “ben nerde yanlış yaptım” söylemini ilgililer tekrar gözden geçirmelidir sanırım.

Hataları anlayarak telafi etme çabaları,  hataları sürdürmekten elbette daha iyidir.

Sevgiyle kalın…

Hayır, vakıflarından birindeki çalışanlar şehrin en başarılı ve en çok kazanan tüccarından henüz herhangi bir bağış almamış olduklarını fark ederler. Bağış toplayan amca, tüccarı bağışta bulunması için ikna etmeye çalışır:
– Araştırmalarımıza göre yıllık geliriniz en az 1 milyon $. Ancak bugüne kadar hiç bir hayır işine, bir kuruş bile bağışta bulunmamışsınız. O paranın bir kısmını bir şekilde topluma iade etmek istemez miydiniz?
Tüccar açmış ağzını, yummuş gözünü:
– O bahsettiğiniz araştırmalarınız; annemin uzun bir hastalıktan sonra ölmek üzere olduğunu ve hastane masraflarının onun yıllık gelirinin kaç kat üstünde olduğunu da gösterdi mi? Sonra, kardeşimin malul bir gazi, kör ve tekerlekli iskemleye mahkûm olduğunu? Ya da kız kardeşimin kocasının bir trafik kazasında öldüğünü ve onu dört çocuğuyla beş parasız sokakta kaldığını biliyor muydunuz? Bana ne yardımından bahsediyorsunuz?
Görevli elbette utanmış, sıkılmış, adeta yerin dibine geçmiş.
Sadece:
– Hayır, hiç bir bilgim yoktu, özür dilerim… Diye mırıldanabilmiş.
Tüccar, onun sözünü keserek devam etmiş:
– Pekâlâ, ben onlara dahi bir kuruş para vermezken, size niye vereyim ki?

* * *

Birkaç aydır farkındaysanız yumurta ve tavuk eti fiyatları almış başını gidiyordu. 30’lu bir paket yumurta 15 – 16 TL’ye kadar çıktı. Havalar da henüz aşırı sıcak olmadığı için buna bir anlam veremediydik. İşi uyanık tüccarın “Ramazan kazığı” olarak düşünüyorduk.

Hatırlayanlar bilir, eskiden Ramazan ayında fiyatlar ucuzlardı. Esnaf kâr oranlarını biraz aşağı çeker, böylece de dar gelirli vatandaşlar en azından mübarek ayda rahat bir nefes alırdı. Ama kapitalist anlayış o kadar ruhumuza kadar girdi ki, artık üç aylardan itibaren yükseliş trendine giren gıda fiyatları, Ramazan ayı ile birlikte zirveye oturuyor.

Aynı şey giyim sektörü için de geçerli. Bayrama birkaç gün kala bakıyorsunuz, fiyatlar ikiye katlanmış. Bunu sadece arz – talep dengesi ile açıklamak ise imkânsız. İş vicdanlarda bitiyor…

Neden mi, alın size cevabı. Bugünkü gazetelerden bir haber:

Kanatlı sektöründe “Irak” sevinci

Irak Kürt Bölgesel Yönetimi’nin ‘kuş gribi vakaları’ nedeniyle mayıs ayında durdurduğu Türkiye’den tavuk ithalatına yeniden başlayacağı yönündeki açıklama, kanatlı sektöründe sevinçle karşılandı.
İki ay süren yasak nedeniyle yumurta ihracatında 80 milyon dolarlık kayıp yaşanırken, aylık 19 bin ton olan tavuk eti ihracatı tamamen durmuştu.

Beyaz Et Sanayicileri ve Damızlıkçıları Birliği Derneği (BESD-BİR) Başkanı Sait Koca, AA muhabirine yaptığı açıklamada, daha önce kuş gribi nedeniyle durdurulan Türkiye’den tavuk eti ithalatının bugün itibarıyla tekrar başlayacağını bildirdi.

Irak’ta ilgili makamların gerekli incelemeleri tamamladığını ve ithalatın yeniden başlayacağını ifade eden Koca, “Yaklaşık 2 aydır Irak‘ı ikna etmek için çaba gösteriyorduk. Bu işten onlar da muzdarip oluyordu. Dışa bağımlılar. İthalat yapamadıkları için onlar da sıkıntı çekiyordu” dedi.

Irak’a Nisan ayında 19 bin ton tavuk eti ihraç edildiğini belirterek, şunları söyledi: “Mayıs ayında Irak’a ihracat rakamı 5 bin tona düşmüş. Haziran ayında Irak’a sıfır ihracat yapmışız. Bu kararın ardından tekrar 20 bin tona ulaşacağız. Toplamda geçen yılki ihracatımız 430 bin ton. Bunu bu yıl 500 bin tona çıkarma hedefimiz var ama biraz aşağı çekebiliriz. Bu Irak’ta yaşanan 2 aylık boşluktan ötürü. Tekrar aynı rakama ulaşırsak mutlu olacağız”

Yumurtada 80 milyon dolarlık kayıp

Yumurta Üreticileri Merkez Birliği (YUM-BİR) Başkanı HASAN Konya ise Irak’ın ithalatı tekrar başlatma kararının tüm kanatlı sektörü için çok önemli olduğunu ifade etti. Irak’a Mayıs ayından bu yana çok küçük miktarda yumurta gönderdiklerini belirten Konya, “Sektörümüz her ay 250 tır yumurtayı Irak’a gönderirken geride kalan 2 ayda haftada 80 tır gönderebildik. Bu iki ayda yaklaşık 80 milyon dolarlık bir kayıp söz konusu” diye konuştu.

Hasan Konya, sektörün hedefinin 500 milyon dolar ihracat olduğunu, Irak’ta ortaya çıkan açığı diğer pazarlarda kapatmak için çalıştıklarını, ihracatın tam manasıyla başlamasıyla fiyatlarda biraz hareketlilik yaşanabileceğini ancak bu hareketliliğin geçici olacağını sözlerine ekledi.

Milliyet – 01.07.2015

* * *

Irak’taki peşmerge yönetimi, Türkiye’de kuş gribi salgını var iddiasıyla Türkiye’den yumurta alımını durdurmuş. İki ayda 500 tır yerine sadece 80 tır Irak’ a yumurta göndermişiz. 420 tır dolusu yumurta elde kalmış değil mi?

Üstelik son iki ayda yumurta fiyatları Türkiye’de neredeyse ikiye katlanmışken.

Haydi, şimdi bunu arz – talep dengesiyle izah edin bakalım.

Eğer ekonomi kuralına uygun olarak işlese, bırakın sosyal adaleti filan, kapitalist mantık bile yumurtayı ucuzlatıp eldeki ürünü zarardan kurtarmaya çalışırken, ya da yeni pazarlar ararken bizim vicdan yoksunu toptancılarımız ne yapıyor?

İhracattan uğradığı zararı fiyatları düşürüp sürümden kazanmak yerine, maliyeti kendi vatandaşımıza yükleyip, fiyatları artırıyor.

Kaybettiği 80 milyon doları kendi vatandaşının boğazından çıkartıyor.

Yazıklar olsun…

Bunu bu yıl patateste de gördük, geçen yıl pirinçte gördük. Evvelki yıl et fiyatlarında yaşadık. Bunun adı resmen karaborsacılıktır. Ve suçtur.

Ete, patatese ve pirince, Hükümetimiz ve Tarım Bakanlığımız müdahale edince karaborsadan vazgeçmek zorunda kalan malum zihniyet, bu kez de Ramazan’ı da fırsat bilip yumurtadan saldırmış.

Bu kadar mı gözünüzü para bürüdü?

Ünlü diyetisyen Canan Karatay‘dan edindiğimiz bilgilere göre Tokat‘a bağlı Zile İlçesi’nin Belkaya Beldesinde Kaymakamlıkça Ramazan Ayı münasebetiyle “1.Mutluluk Veren Bira Açma Yarışması” tertiplenmiş ve bilhassa oruca niyetli Müslüman Türkmenlerin katılması istenmiş.

Doğan Haber Ajansı‘na göre Ramazan öncesinde İçişleri Bakanlığı tarafından İç ve Doğu Anadolu Bölgemizdeki tüm illerin lokanta, restoran, market, bakkal ve benzeri yerlerde içki türleri ile sigara satışı zorunluluğu getirilmiş.

Turkuvaz Radyo, 22 Haziran’da Bursa‘nın Tahtaköprü Nahiyesi’nde Ramazan operasyonları çerçevesinde güvenlik güçlerinin polise karşı koyma suçunu bahane ederek tam 18 Müslüman Manav’ı yargısız infaz yaparak katlettiğini duyurdu.

Adana‘nın Çukurova Bölgesi’nde incelemeler yapan gazeteci Ali Kırca ise ezanın, Kur’an okumanın, cemaatle namaz kılmanın Valilikçe yasaklandığını ve cami yapımına izin verilmediğini tespit etmiş. Artan dinî baskılar üzerine bölgede 300 civarında köyün boşaldığını ve 100 bin civarında Müslüman Yörük’ün komşu Suriye‘ye sığındığını da bildirmiş.

Tuhafınıza mı gitti? İnanamadınız mı?

Ramazan şokuna mı girdiniz; hurma yeyin, geçer.

Oysa bu olanlar gerçek. Sadece aktaran isimler de yanılmış ve yer adlarını yanlış telaffuz etmiş olabilirim.

Seyit Tümtürk diyeceğime Canan Karatay demişim; özür. Tokat Zile değil Hotan İli Niye İlçesi Ruksiya Beldesi diye düzelteyim. Olay ayniyle vaki.

Doğan değil Uygur Haber Ajansı. Doğu Anadolu değil Doğu Türkistan.. Gerisi tastamam doğru!

Radyonun adı Hür Asya. Olaylar Bursa’nın değil Kaşgar’ın Tahtaköprük Bölgesi‘nde geçiyor. Ölü sayısı 28 de olabilir.

Kaymakamlıklarımızı, Valiliklerimizi ve Bakanlıklarımızı töhmet altında bırakmayalım; onları Çin Hükümeti‘ne bağlı olanlarla yer değiştirelim. Polis de olduğu gibi Çin Polisi olsun.

Adana Çukurova’yı Arakan Rohingya ile değiştirirseniz hiçbir sorun kalmaz. Oradaki Müslümanların başına gelenler hariç. Gazeteci de Ali Kırca değil Aslan Balcı olacak. Myanmar Hükümeti‘nin göz yummasıyla bahse konu rakamlarda boşalan köylerden komşu Bengladeş‘e sığınanlar siz bu yazıyı okurken de artacak ve artmakta.

Ahhh, nerde o eski Ramazanlar?! Temaşa, Direklerarası, sahur gezmeleri, şıralar-şerbetler…

Aman Kadir Gecesi için kısa mesaj hazırlamayı unutmayın. Bayram mesajınız da şöyle alengirli, özel bir mesaj olsun emi.

Yada facebook ve twitter‘de paylaşımlarda bulunarak iftara kadar vakit kazanabilirsiniz. İftar için ailece bir yere çıkmayı ihmal etmeyin. Sahur daha da ayrı.

Gazze, Mursî, Esad, Umre, Zemzem, Hurma, Tayyip, Yasin-Tebâreke.

Çeyrek asır önce bir Patagonya’nın Sesi Radyosu ve Vatandaş Rıza karakteri vardı. Turistler ona sorardı: “Sen, Müsliman?” El-cevap: “Zaman zaman“

Türkiye’nin içinde bulunduğu duruma ilişkin, insanlarımızın düşüncesi bakımından, bir takım tahliller yapmanın gerekli olduğuna inanıyorum.

Bizim insanımızın ruh hali nedir? Ne düşünür? Hangi olaylar karşısında ne hisseder? Bunların oluşumunda neler etkili olur? Toplumda ruhsal ve düşünsel değişim pozitif midir? gibi soruların cevaplarını arıyorum.

Örneğin, Türkiye’de bir olay oluyor. Bir ferdin ve ferdlerin bütünü olan toplumun, buna karşı reflekslerinin nedenlerini bulmaya çalışıyorum.

Kanaatimce Türk toplumu, hızla bölünmeye, parçalanmaya, dağılmaya ve nihayetinde asimile olmaya gidiyor.

Türkiye elbette yerinde kalacaktır. İnsanlarında bir yere gideceğide yok. Ama böyle giderse ileride ne Türkiye’den ne de Türkiye’de Türk Milletinden bahsedilecektir.

Malumunuz, Türkiye’nin nüfusunun büyük bir bölümü göçlerle oluşmuştur. Kafkaslar, Balkanlar, Ortadoğu, Kırım, Doğu Türkistan, Azerbaycan ve Girit, Rodos, Kıbrıs, Midilli gibi adalar bu göçlerin ana merkezleridir…

Bu merkezlerden Türkiye’ye gelişin ana nedeni, vatan kaybı, gelenlerin Türk olması yada kendilerini Türk kültür ve geleneklerine bağlı hissetmeleridir.

Bu göçler, Cumhuriyet tarihi boyunca sürmüş ve günümüzde de olanca hızı ile sürmektedir.

Bunun aksine Türkiye’den de özellikle 2.Dünya Savaşı’nın yarattığı nüfus zaafiyeti sebebi ile Avrupa ve Almanya’ya işçi göçleri olmuştur.

Günümüzde değişik rakamlarla ifade edilmesine rağmen ortalama 5 milyon Türk Avrupa’da yaşamakta ve “Avrupa Türkleri” olarak adlandırılmaktadır.

Almanya iş sebebi ile göç eden Türkleri; gurbetçi manasına yada misafir işçi, göçmen işçi, yabancı işçi manasına gelen “gastarbeiter” sözcüğü ile tanımlamaktadır.

Çünkü bunlara kalıcı olmayan, geçici veya misafir işçi gözü ile bakılmaktadır. Bu işçi göçü Avrupa ekonomisinin, Türk ekonomisinden daha güçlü ve iyi imkanlar sunması nedeni ile yapılmıştır.

Türkiye’ye yapılan göçlere de bu açıdan bakılırsa, Türk ekonomisinin Türkiye’ye gelenlerin ülkelerinden daha güçlü bir ekonomiye sahip olduğunu görürsünüz.

Günümüzde Türkiye ve Türk Milleti ağır yaşamsal sorunlar yaşarken ve her şey Türkler için kötüye giderken; kendisi Türk olan ve Türklüğe bağlı olduğunu söyleyerek göçle ülkeye gelen bu insanların bazıları, Türkiye’nin sorunlarına ve Türk milletine neden sahip çıkmazlar diye düşünüyorum?

Sorumun cevabını ise “çünkü kendilerini gastarbeiter hissediyorlar ve ondan böyle yapıyorlar”izahında buluyorum.

Türkler, Avrupa’ya çalışmak ve zengin olmak için gitmişlerdi; sakın bunlarda Türkiye’ye aynı amaçla gelmiş olmasınlar?

Türkiye, kendi ülkesine gelen ve kendisine Türk’üm diyenin soyuna sopuna bakmaksızın herkesi kabul etti. Aş verdi, iş verdi! Ekmeğini ve toprağını bölüştü! Nedir öyleyse Türklüğün sıkıntıları karşısındaki bu sessizlik?

Ne yazık ki; Türkiye’ye kendisine Türk’üm deyip ama “gastarbeiter” niyetli o kadar çok adam gelmiştir ki; bunların çoğunluğunun şimdi “Türkiye Halkları”nın korosuna çoktan dahil olduğunu görüyoruz. Yedikleri ekmeğe, içtikleri suya, soludukları havaya; sesiz kalmakla bile ihanet içindedirler. Belki çok sıkışınca, geldikleri ülkelere geri dönmenin hayali ve hesabını yapıyorlar. Öyle ya! Bu ülkeden alacaklarını aldılar, kazanacaklarını kazandılar. Gastarbeiter olmak, böyle bir şey olsa gerek…

Türk Milletinin, temel sorunlarından biri de budur. Ancak bunun bilinmediği de zannedilmesin. Sap dönecek, keser dönecek ve hesapta dönecektir.

“Söylesene Müslüman sesin hiç duyulmuyor, Yoksa ölen Türk diye ümmet’mi sayılmıyor“.

Perşembenin gelişi, çarşambadan belliydi. Bunun müjdesini(!) veren ABD dışişleri bakanı Condoleezza Rise, 7 Ağustos 2003 tarihinde BOB Projesi için: “Ortadoğu da Türkiye dâhil 22 ülkenin sınırları değişecek” demesine rağmen, İçimizden birileri, meydanlarda gerine gerine:

-“Biiiz Ortadoğunuuun Eşbaşkanıyız“. Nutukları atıyordu.

Tıpkı ipek böceği misali kendi kozasının içerisine kendisini mahkûm eden böcek!

12 yılda ortadoğuda gelinen nokta malûm, tehlike kendi sınırlarımıza kadar dayandı. Kuzey Irak’ta Barzani Kürt devletini kurdu. PYD, Suriye-Türkiye sınırının 700 Km lik bölümünü kontrol altında tutuyor. (Bu sınır toplam 910 Km.) ABD, Avrupa IŞİD terör örgütü bahane edilerek Kürt teröristlere, PYD ve PKK ya resmen silah yardımı yapıyor. Bu silahların bir kısmı IŞİD teröristlerinin eline geçiyor. Güya Suriye de Esed le şavaşıyormuş gibi yapıp Arap ve Türkmenleri yerlerinden, yurtlarından temizleyerek PYD ye teslim ediyor.

Rice, 2003 te ne dediyse 12 yıl geçmesine rağmen aynı plan işliyor. Libya, Mısır, Irak tamam; sıra Türkiye ye geldi. Geldi demek hafif kalır kendi elimizle getirdik. Kuzey Suriye de de bir Kürt devleti kurulmak üzere. Her şey bittikten sonra Suriye ye müdahale için orduya çifter çifter yazılı emirler veriyorlar, bu saatten sonra ne işe yarayacak bilemiyorum. Düşünün bir kere, Barzani Kuzey Irakta kendi okullarını açtı kendi dilinde eğitim yaptırıyor. PYD yarın aynı yolu takip edecek. Siz Türkiye Kürtlerini ve PKK yı aynı konuda durdurabilecek misiniz, zaten sudan bahanelerle terör estiriyorlar?

İşsizlik oranı %14 lere dayanmışken bu yetmiyormuş gibi, Türkiye’nin güneydoğusunun demokrafik yapısını değiştirecek miktarda (iki milyonun üzerinde Suriyeli göçmen) besliyoruz. Gelenlerin büyük çoğunluğu Kürt ve Arap kökenli. IŞİD, ÖSO, YPG ve ESED teröründen kaçan Kerkük, Telâfer, Musul, Suriye Bayır-Bucak Türkmenleri ise, sınır kapılarından geri çevrilerek terör örgütlerinin insafına terk ediliyorlar.

Dört parmak Rabia işareti yaparak, Mısırlı, Filistinli Rabialara ağıtlar yaktıkta, Doğu Türkistanlı bir tek Rabia anaya sığınma hakkı vermedik.

Ramazan münasebetiyle Doğu Türkistan da oruç tutan Müslüman Uygurlar’a Çin zulmü ibadet yasakları getirirken, zaten her koşulda kuvvetli şüpheli uygulaması yapan zalim, katil ve vahşi Çin asker ve polis’i, her gün Uygurları oruç tutuyor bahanesiyle katlediyorlar. Ramazandan bu yana katledilenlerin sayısı 28’in üzerine çıktı. Birleşmiş Milletlerden, hür dünyadan bir tek fok balığının, Karatte karette kaplumbağasının öldürülmesine gösterilen tepki; ne yazık ki günahları sırf ibadet için oruç tutmak olan 28 Müslüman uygur’un şehit edilmelerine gösterilmiyor.

Türkiye ise bu konuda her zaman, her yerde olduğu gibi mevzubahis Türk olunca kör, sağır ve dilsiz kaldı. Kafaları estikçe meydanlara çıkıp, Filistin, Mısır ve Suriye için “Ey Amerika, Ey Avrupa diye bağırıyorlar da, Doğu Türkistan da Uygur Türklerine yapılan Çin zulmünü dile getirmekten fersah fersah kaçıyorlar.