Bayramları seviyoruz ama kendimize uydurduktan sonra. Kelimeleri ezberliyoruz ama onları asıl mânialarından kopardıktan sonra.

Kurban Arapça ‘kurb‘dan geliyor; kökeni ‘karabet‘ = yakınlık. Akraba da yakınlar, yakınındakiler demek. Cuma’ları okunan Nahl 90’daki “Ve îtâi zî’l-kurbâ” emrini hısımlar yerine yakındakiler diye anlarsan mahalleli önceliğe girer.

Osmanlı geleneğinde Ramazan Bayramı’na Îd-i Fıtr yani Fitre / Fıtra Bayramı ve Kurban Bayramı’na da Îd-i Adhâ yani Kurbanlar Bayramı denirdi. Dolayısıyla Kurban yerine Dahiye yada Udhiye, Kurban Kesmek yerine de Tadhiye kullanılırdı.

Kuran’da kurbanla ilgili olduğu kabul edilen ayetlerde ise Kurban yâda Ada geçmez:

• Kevser 2 – “Fesallî liRabbike ve’nhar / O halde Rabb’in için destekleş ve diren!”
• Hac 28 – “Li yeşhedû menâfia lehüm ve yezkürû’smellâhi fî eyyâmin ma’lûmâtin alâ

mâ rezekahüm min behîmeti’l-en’âmi fekülû minhâ ve at’ımû’l-bâise’l-fakîr / Şahit olsunlar kendileri için faydalara ve Allah’ın adını ansınlar belirli günlerde, onların rızıklandığı dört ayaklı hayvan türü şeylerde. O halde yiyin ondan ve muhtaca – yoksula verin.”

• Hac 32 – “Zâlike ve men yuazzım şeâire’llâhi feinnehâ min takvâ’l-kulûb / Böyledir ve kim

Allah’ın kurallarını yüceltirse muhakkak o kalplerin sorumluluğundadır.”

• Hac 33 – “Leküm fîhâ menâfiu’ ilâ ecelin müsemmen sümme mahılluhâ ilâ’l-Beyti’l-Atîk /

Size orda faydalar; belirlenmiş ölüme dek, sonra onun yeri Kadim Mekân’a kadar.”

• Hac 34 – “Ve likülli ümmetin cealnâ menseken liyezkürû’smellâhi alâ mâ razakahüm min

behîmeti’l-en’âmi feilâhuküm ilâhun vâhıdün felehû eslimû ve beşşiri’l-muhbitîn / Ve ümmetin tümüne eylem belirledik; Allah’ın adını ansınlar, onların rızıklandığı dört ayaklı hayvan türü şeylerde. Gayri sizin ilahınız tek bir ilah; o halde O’na teslimleşin. Ve alçak gönüllüleri müjdele!”

• Hac 36 – “Ve’l-budne cealnâhâ leküm min şeâiri’llâhi leküm fîhâ hayrun, fezkürû’smellâhi

aleyhâ savâffe feizâ vecebet cunûbuhâ fekülû minhâ ve at’ımû’l-kania’ ve’lmu’terra kezâlike sahharnâhâleküm lealleküm teşkürûn / Büyükbaş hayvanlar size Allah’ın prensiplerinden kılındı; sizin için onda hayır var. Allah’ın adını anın, saf hâli üzere. Gayri yanları üzere düştüğünde artık ondan yiyin ve kanaatkâra da, dilenene de verin. Böylece onu size âmâde kıldık; umulur ki şükredersiniz.”

• Hac 37 – “Len yenâle’llâhe luhûmühâ velâ dimâuhâ velâkin yenâlühü’t-takvâ minküm

kezâlike sahharahâleküm litukebbirû’llâhe alâ mâ hedâküm ve beşşiri’l-muhsinîn / Asla Allah’a ulaşmaz, onların etleri ve kanları, fakat sizin sorumluluk bilinciniz ulaşır. Böylece onu size âmâde kıldı; sizi aydınlatması üzere Allah’ı büyükleyesiniz. Ve ihsanseverleri müjdele!”

• Bakara 196 – “Ve etimmû’l-hacce ve’l-umrete lillâhi fein uhsırtüm femâ’steysera mine’l-hedyi

velâ tahliku’ ruûseküm hattâ yeblüga’l-hedyu mahillehü femen kâne minküm marîdan ev bihî ezen min re’sihî fefidyetün min sıyâmin ev sadakatin ev nüsukin feizâ emintüm femen temettea bi’l-umreti ilâ’l-hacci femâ’steysere mine’l-hedyi femen lem yecid fesıyâmu selâseti eyyâmin fî’l-hacci ve seb’atin izâ reca’tüm tilke aşeretün kâmiletün zâlike limen lem yekün ehlühü hâdırı’l-mescidi’l-harâmi ve’t-tekullâhe ve’lemû ennellâhe şedîdü’l-ikab / Ve hac ile umreyi Allah için tamamlayın. Eğer mahsursanız o vakit kolayınıza gelen bir hediyelik; ve başlarınızı kazımayın hediye bedeli yerine ulaşıncaya kadar. Gayrı biriniz hasta yada başında bir eziyet bulunduğunda oruçtan fidye vakti veya sadakadan veya âdetten. Güvende olduğunuzda gayrı umreden hacca dek yararlanırsınız, hediyenin kolayınıza geleninden; kim bulamazsa artık oruç, üç günü hacda ve yedi gün döndüğünüzde; iş tamam on gün. İşte bu ailesi olmayan, Mescid-i Haram’da hazır ve Allah’tan sakınanlara. Ve bilin ki Allah’ın cezalandırması şiddetlidir.”

Türk Milleti‘nin kurbana bu kadar önem vermesinin altında demek ki başka şeyler var.

İnsan hayatı bir tiyatro. Dünya, bu tiyatronun sahnesi, hepimiz bu oyunun kahramanları. Kimimiz baş aktör, kimimiz figüran. Sahnedeki rolümüzü, biraz emeğimiz, biraz yeteneğimiz, biraz bizim dışımızdaki imkânlar belirliyor.

Herkes, bu oyundaki yerini sorgulayabilir: Ben neyim, ne yapıyorum, rolümü ne kadar icra edebiliyorum?  Üst üste koyduğumuz başarı basamaklarını oyunun sonunda “sıfır”la mı çarpmalıyız, “bir”le mi? Bu, bizim, hayata hangi inançla sarıldığımızla ilgili.

Hayat sahnesindeki rolümüzün bazen efendisi olurken bazen kölesi olabiliyoruz. Kölesi olunan role, nedense, şöhret deniyor. Şöhret, mağdurenin, tecavüzcüsüne âşık olması gibi bir şey. Bu nasıl bir haz ki sonu, işkence ve nefret oluyor? Şöhret ve sevgi, aynı bahçenin iki gülü olmaya tahammül edemiyor, birbirine düşman iki sevgili.

Fiziki yapımız, yeteneklerimiz, maddi kazançlarımız, makamımız, üstün zekâmız, sıra dışı birtakım özelliklerimiz bizi şöhret sahibi yapabilir. Şöhret, bizi bulunduğumuz zaman ve mekândan birkaç basamak daha ileriye taşıyacaktır. Bu ayrıcalıklı farklılık, olgunlaşmamış, eğitilmemiş ruhlara ayrı bir haz verecektir. Hak edilmiş veya edilmemiş iltifatlar, etrafımızda pervane olan hizmetkârlar, yapılan ikramlar, sunulan hediyeler, tabii ki dalkavuk tipler; bu hazzın dopingi olacaktır. Dopingle gelen davranış değişikliğiyle artık biz, biz değilizdir. Biz, farklıyız; çevremizdeki insanlar farklı, geçmiş ve gelecek yorumlarımız farklı olacaktır. Yola çıktıklarımızı terk etmiş, yolda bulduklarımızla ve yeni kimliğimizle yolculuğumuza devam ediyoruzdur. “Ey yolcu, bu yolculuk nereye?” diyecek bir Molla Kasım çıkana kadar…

Adına şöhret denen, özlediğimiz esaret dünyasında nefsimizin, riyakârlıkların kölesi olduğumuzun farkına biraz geç varırız veya varmak istemeyiz. Geçici de olsa, saltanat, güzel şeydir. İnsana yasak meyve bile yedirir, haramı helal kılar, ölümü unutturur. Bağımlılık yapan öyle bir nikotindir ki o, varlığı da yokluğu da ölümden beterdir.

Bu bağımlılığa yakalanmış nice insan görürüz çevremizde. Şöhret budalası denir, pek çoğuna. İçtiği şöhret şarabının tesiriyle serserice hareket ederler. Yaptıkları her iş doğru, söyledikleri her söz ayettir adeta. Olmasını istemedikleri tek şey, saltanatlarının bir gün son bulmasıdır. Bu son, ifade etmeseler de, onları bir kurt gibi kemirir her gün.

Sürekli arayanlar, aramaz, telefonlar çalmaz olacaktır. Çevremizde pervane gibi dönen hizmetkârlar, makam şoförleri, lezzetli yemek yapan aşçılar, kendilerine dost gözüyle bakıp değer verdiğimiz, yolda bulduğumuz o kişiler yoktur artık. Kimileri semtimize uğramayacak, kimileri bizi gördüğünde sırtını çevirecektir. Bizim için onlar, birer nankördür, tefessüh etmiş insan numuneleridir. Dünya dönüyor, değişen bir şey yok; ama biz başa dönmüşüzdür. Kabullenmesek de bunun adı, unutulmuşluk sendromudur.

Sendrom, içinde sürekli kaygı, endişe barındıran bir hastalıktır. Dünyayı ve dünyacı değerleri önemseyen her insanın mutlaka yakalanacağı bir hastalık. Şöhrete giden yolda kaygısını, şöhret bitiminde kendisini yaşadığımız bir hastalıktır. Bu hastalığın tedavisini yapacak hekim, uzakta değil, biziz.

Yeteneklerimizi keşfedip zirveye taşıdık, gece gündüz çalışarak icat, buluş yaptık, ticari faaliyetlere girip çok para kazandık, herkesin gözünde akıllı ve başarılı olduk. Peki niçin? Bu soruya verilecek yanlış cevap sendroma düşürecek, doğru cevap sendromdan kurtaracaktır. Mezar taşımıza yazılacak birkaç cümle, tarihe kayıt düşecek birkaç sayfalık yazı amaçsa sendromdan kurtulmamız mümkün değildir. Bütün kazanımları üst üste koyup toplayarak elde ettiğimiz birikim, ölüm gelince sıfırla çarpılacak ve sonuç sıfır olacaktır. “İnsanların en hayırlısı, insanlara en faydalı olandır.”,  “Yaratılmışı severiz, Yaratan’dan ötürü” ve “Varlığımız da yaşamamız da ölümümüz de O’nun içindir.” inancıyla hayatını kuranlar, bütün birikimlerini “bir”le çarpacaklar, topladıkları sermaye ile sendroma yakalanmadan tiyatroyu bitirecekler, dünya sahnesinden ineceklerdir.

Sahneye çıkacakların kendilerine doğru yol haritası çizmeleri, sahnedekilerin kendilerini sorgulamaları, sahneden inenlerin de bağışlatmaları için zaman tükenmiş değil.

“Cumhuriyet tarihimizin en ağır ekonomik krizi” olması muhtemel bir ekonomik türbülans içine girdik. Bu ağır krizin oluşmasında elbette dış tesirler de var ama asıl olan içeride bizim yaptıklarımız.

Borç aldığımız elâlemin parasını har vurup harman savurmak, üretim yerine tüketim harcamalarına yönelmek, hukuk devleti olmaktan uzaklaşmak ve vatandaşlarımız arasında ayrışma ve kutuplaştırma yaratmak. Bunlar bizim içeride yaptıklarımız.

***

Abdülaziz zamanında iki kere sadrazamlık, 10 yıl kadar da dışişleri bakanlığı yapan Keçecizade Fuad Paşa hazırcevaplığıyla meşhurdur.

Kendisine, Sultan Abdülaziz’in 1867’deki Avrupa seyahati esnasında soruyorlar “en güçlü devlet hangisidir?” diye.

Fuad Paşa, “şüphesiz ki Devlet-i Aliye-i Osmaniye’dir. Çünkü yıllardır siz dışarıdan, biz içeriden yıkmaya çalışıyoruz ama bir türlü yıkılmıyor” şeklinde cevap verir.

***

Sonunda Osmanlı Devletini yıkmayı başardık(!).

Dilerim Türkiye Cumhuriyeti için aynı şey olmasın. Ekonomik kriz konusundaki kötümser tahminler tutmasın. Olabilecek en az zararla bu badireyi atlatalım.

Bunun için yaptığımız hatalardan ders çıkarmak, “aynı gemide olduğumuzu” sadece kriz dönemlerinde külfet yüklerken değil, her zaman (nimet dağıtırken de) hatırlamak gerekir.

Ayrıca elimizdeki imkân ve kabiliyetleri verimli bir şekilde kullanmamız gerekiyor.

Yeter ki ortak aklı işletebilecek bir toplumsal mutabakatı sağlayabilelim. Lüzumsuz iç çekişmelerle enerjimizi boşa harcamayıp, iktidarı ve muhalefeti ile birlikte bu belayı atlatmak için gerekli tedbirleri alacak basireti gösterebilelim.

**************************************

Geçmiş ve Mevcut Kudretimizi Bilmek

Fransız imparatoru III. Napolyon, bir gün opera salonuna girerken, Osmanlı sefiri (elçisi) Keçecizâde Fuad Paşa‘nın ayağa kalkmadığını görür.

Bunun üzerine protokol nâzırı olan memura der ki: “Gidip sorun bakalım. Yoksa kendisini Kanunî’nin elçisi mi zannediyor?”

Bu suale Keçecizâde’nin cevabı şu şekilde olur:

“Hâşâ! Eğer ben Kanunî’nin sefiri olsa idim, sizin kralınız, benim olduğum yere, benden izin almadan girebilir miydi?“

Hem geçmişteki kudretimizin farkında olan ve hem de mevcut gücümüzü bilerek (komplekse kapılmadan ama gücümüzü abartmadan), bu gücü azami ölçüde değerlendirebilen devlet adamlarına ihtiyaç duyuyoruz.

*************************************

Hem Cahil Hem Müslüman

Fuad Paşa’nın babası Keçecizade İzzet Molla‘nın dili oğlundan da sivriymiş…

Rumlardan Hançerli Bey, Hıristiyan olduğu halde Osmanlıcayı iyi bilir, özellikle hadisler hakkında derin bilgisi varmış.

Bir gün cahil bir Müslüman, İzzet Molla’ya Hançerli Bey için şöyle demiş: 
“Madem İslamiyet’i bu kadar biliyor, niye Müslüman olmuyor?”

İzzet Molla adama şöyle bir bakmış:

“Sen bu kadar cehaletinle niye Hıristiyan olmuyorsun?”

***

Bugün cehaletinin ve cahil cesaretlerinin büyüklüğüne şaştığımız Müslümanların sayısı ve cüretleri o kadar çok ki.

Bunlara hak ettikleri cevapları verebilecek Keçecizade İzzet Molla gibi aydın devlet adamlarını adeta mumla arıyoruz.

Sözde “kanaat önderi” olan cahil din adamlarına karşı devletimizin mevcut yöneticilerinin tavırları çok farklı. Haddini bildirmek bir yana, bu tür adamları saraylarda ağırlıyor veya ayağına kadar gidip karşılarında diz çöküyorlar.

***********************************

Ekonomik Kriz Dönemi İçin Tavsiyeler

Vatandaş olarak bizlerin gidişatı değiştirme imkânımız yok. O halde, bari “gelen afetten en az zararla nasıl çıkarız?” hesabını yapalım.

İlhan Kesici’nin önceki krizlerden birinde yaptığı tavsiyesi şimdi daha da geçerli: “Çare ayağını yorganına göre değil, yorganının yarısına göre uzatmakta.”

Aşağıda uzmanlardan edindiğim bilgileri paylaşıyorum. Böylece okuyucularıma belki biraz faydam olur.

Borçlanmadan kaçının. Kredi kartı borçlanmalarınızı azaltın, var olan borçları kapatmaya çalışın.

Döviz geliri olmayanlar, kesinlikle dövizle borçlanmayın. Ticari işlemlerinizi TL ile yapın.

Konut fiyatlarının daha da düşmesi bekleniyor. Konut alımı için daha uygun şartların oluşmasını bekleyin.

Mümkünse nakitte kalın. Döviz ve faiz kazandıracak görünüyor. Tüketici özellikle nakit parası ile çok cazip fiyatlarla mal alma imkânına kavuşacak. Fiyatların aşırı düşmesini engelleyecek tek faktör döviz fiyatlarındaki artış olacak.

Devletin fiyatlarını belirlediği ve genel ve yerel bütçelerin en önemli gelirlerini oluşturan (ÖTV, KDV, ÖİV gibi gelir kaynakları olan) elektrik, doğalgaz, telefon (iletişim) ve su fiyatlarında artışlar devam edecek. Sigara ve içkiye zamlar yapılacak. Devletin dolaylı vergiye ihtiyacı artacağı için vergide adaletsizlik artacak.

Enflasyonda bir artış olması beklenmekte. Maaşlardaki artışlar kesinlikte enflasyonun altında kalacak.

Tasarrufları olan vatandaşlarımızın risk ve kâr dengesini optimize edebilmek için tasarruflarını bölerek farklı yatırım araçlarına yatırması uygun olur. Borsa sade vatandaş için oldukça risklidir. Profesyonel yardım almaları gerekir.

İşverenlerin işçi çıkarmayı en son düşünmesi gerekir. Bir işletmenin en önemli sermayesi onun entelektüel birikimidir (yetişmiş insan gücüdür). Kriz ne kadar derin ve ne kadar şiddetli olursa olsun, belli süre sonra yeni dengeler oluşacaktır. Kriz sürecinde ve kriz sonrasında mevcut entelektüel sermayenizi koruyamazsanız yeni dengeler oluşurken zayıf bir bünyeniz olacaktır. İllaki bazı çalışanların çıkarılması gerekiyorsa, ilerde ikame edilecek personelin, yerini kısa zamanda doldurabileceği, en vasıfsız çalışanlardan başlamak uygun olacaktır.

İşsizliğin genel olarak artacağı ve birçok kişi için maaşların reel olarak düşeceği tahmin ediliyor.

Döviz bazlı kira sözleşmeleri TL’ye döndürülmeli. Kiralardaki artışın enflasyonun gerisinde kalacağı hatta birçok konut ve işyeri için kira artışının gerçekleşmediği bir dönem olacağı beklenmekte.

Durum iç açıcı değil, ancak karamsarlığa kapılıp kriz sonrasında hazırlanmamak birçok fırsatın kaçmasına yol açabilir. Özellikle bir işyeri olanlar ve tasarrufu bulunanların bu dönemi kriz sonrası için ciddi bir fırsata dönüştürmesi mümkün olabilir.

***

Mübarek Kurban Bayramınızı tebrik ediyor ve Bayram sevinci ile dolu günler diliyorum.

Çünkü mana

Maddenin cennete bakan yönü

Manasızlık ise

Maddenin cehennemlik yüzü

İşte bu yüzden mana,

Bil ki ey çana!

Cennetin tuzu biberi

Bütün bunların aslı için

Sen!

Kur’an’dan al haberi

“Çünkü ebed için

Yaratılmış insan

Onun hakikî lezzetleri(ni

sayacak olsan)

Ancak mârifetullah

(Allah bilgisi, sonra)

Muhabbetullah

(Allah sevgisi)

(Arkasından gelir akla)

İlim (ve irfan) gibi

Umur-u ebediye

(Denen ebedî işler)”

Görüyorsunuz ya

Ey sevgili yârenler

Cennetin cenneti

Manadan ibaret

Bunun için var edildin

Dikkat et

X

Velhasıl

Cancağızım

Cennetin cenneti

Cennetin

Var oluş hikmeti

Trenin rayda gitmesi, bir nizama tâbi olmasıdır. Böylece tehlikesizce sefer yapıp durur. Şayet tren hürriyet ve serbestliğini nizamda yâni rayda bilmez de, bunu esaret zannederse, serserilik ve başıbozukluk olan raydan çıkmağı da hürriyet sanıp raydan çıkarsa ne olur?

İnsan da Yaratıcının koyduğu nizamı, esaret sanır, nizamdan çıkmayı da hürriyet diye algılarsa ne olur? Raydan çıkan trenin durumuna düşmez mi? Nasıl ki trenin hürriyeti raylar arasında kalmaktan ibaret ve aksi felaketse insanın hürriyeti de yaratanın koyduğu ahlâk çerçevesi içinde kalmaktır. Aksi takdirde kendisini helâk etmiş, tehlikeye atmış olmaz mı?

İnsanlar da kendilerine çerçeve çizmek istediler. İnsanlığa refah ve huzur getirmeye kalkıştılar. Onlar da güya beşerî Ahlâk Sistemleri oluşturdular! Bu uğurda Komünizm, Sosyalizm, Kapitalizm, Nazizm, Faşizm vb. gibi bir sürü sonu -izm’le biten sistemler ortaya koydular. Ama hepsi az veya çok insanlığı kana boğdular. İfrat ve tefrite düştüler! Aşırı geri kaldılar, aşırı ileri gittiler! Dünyayı kan gölüne çevirdiler. Güya insanlığa iyilik sanarak çok büyük kötülük yaptılar. İnsanlara kan kusturdular, inim inim inlettiler!

Bir bakıma doğru, bir bakıma yanlış teoriler ürettiler. Körlerin fili tarif edişleri nisbetinde doğruluk derecesi çok az, yanlışları ise pek çok olan hipotezlerle çıktılar insanların karşısına. Ama sonuç koskocaman bir hiç oldu!

Oysa o -izm’lerdeki çok az olan güzel taraflar, İslâm’da zaten vardı. Üstelik o -izm’lerde yer alan büyük yanlışlar İslâm’da hiç yoktu. İslâm öyle bir çerçeve çiziyordu ki insana: “Efrâdını câmi, ağyârını mâni.” Yani “Bütün faydaları içeren, fakat tüm zararları dışlayan” üstelik iki cihan saadetini sağlayan muhteşem bir çerçeve.

Üstelik, İslâm’ın çizdiği çerçeve, bütün -izm’lerin kötü ve yanlış taraflarına yer vermiyor. Fakat varsa tüm güzel taraflarını barındırıyor. Şüphesiz ancak yapanın bilmeye, bilenin konuşmaya hakkı vardır. Nitekim Allah bilmiş. Kur’aniyle bildirmiş. Peygamberiyle seslenmiştir bizlere. Öyleyse O’nu dinlemeli, O’na kulak vermeliyiz.

İşte ecdadı izamımız, Nebiyyi Müçtebaya kulak verdikleri, O’nu can kulağıyla dinledikleri için, her iki dünyanın saadetine erişmişler, Allah’a kul oldukları nisbette dünyanın efendisi olmanın ince sırrına ermişlerdir. Nitekim bu eriş sırrının onlara nasıl muhteşem bir tablo çizdirdiğini somut misallerle göreceğiz. Örneklemeye geçmeden önce insanın mahiyeti üzerinde ahlâkın gerekliliğini daha iyi anlamak için biraz duralım.

İnsanlar ve mâdenler arasında benzerlikler vardır. İnsanlar, mâdenler gibidir. Madenler yeryüzünün çeşitli yerlerinde bulunur. Özellikle dağlar maden depolama görevini de üstlenmişlerdir. Medenî yaşayışımızı sağlayan her çeşit âlet ve edevat genellikle madenlerden yapılır. Her madenin kendine has özellikleri vardır. Bu özellikler insanın farklı ihtiyaçlarını karşılamakta işe yarar.

Madenler olmasaydı hâlimiz nice olurdu? Mesela demir olmasaydı veya petrol bulunmasaydı, insanlık -bugüne göre- kimbilir nasıl farklı bir durumda olurdu.

Madenler insanlık hizmetinde, insan tarafından şekilden şekle sokuluyor. Bin bir ihtiyacımıza cevap verecek durumlara getiriliyor. Fakat bütün bu çeşitli durumlarda maden keyfiyetini koruyor, asliyetini muhafaza ediyor. Benliğini devam ettiriyor.

Mesela altını ele alalım: Altın küpe, altın yüzük, altın tabak, altın para vb. gibi bin bir surete sokuluyor. Fakat hangi şekil ve hizmet içinde bulunursa bulunsun “altın” oluş vasfını hiç bir zaman kaybetmiyor.

Demek ki altının huyu sayılan niteliği değişmiyor. Sadece bu niteliğe değişik mecralar, akış yönleri veriliyor. Altının değişmez olan fıtratına yani kabiliyet ve istidadına yeni görünüşler, yeni bulunuşlar sağlanıyor. Hizmet alanı genişletiliyor. Fakat altının altın oluş keyfiyeti bozulmuyor. İstese de bozamıyor insan.

Bu açıdan suyu da inceleyelim: Suyun en büyük vasfı akıcı olmasıdır. Suyun akıcılık vasfı sudan alınamaz. Bu mümkün değil. Su başıboş kalırsa, en ufak bir meyil bulduğu takdirde hemen akar. Su ne kadar çok, meyil ne kadar fazla ise o.

SÖZ 1: Dostların affına sığınarak son günlerin iki haberini hatırlayarak başlayalım isterseniz

– Konya’da bir cemaatin il sorumlusu genç müritleriyle eşcinsel ilişkiye girmiş. Sorumlu vatandaşın (deyyusun) müritleri ikna dayanağı “şeriatta haram olan tarikatta helâldir ” sözü. 
Hele müritlerin sözlerine bakın 
“Manevi gücünden etkilenmişler “Vay sizin ….
– Gelelim ikinci habere 
Çin’de bir rahip beyin kontrolü yöntemiyle etkilediği bazı Rahibeleri kendisiyle ilişkiye zorlamış 
SÖZ 2: Söylemeğe gerek yok aslında
Konya’daki olayın tarafları Müslüman Çin’deki olayın tarafları Budist 
Ama iki olayda da ortak nokta “Din veya tarikat-cemaat anlayışından kaynaklanan bastakine mutlak teslimiyet ve itirazsız itaat”
SÖZ 3: Şu sözleri bir düşünüp değerlendirin isterseniz 
“Benim sancağım Muhammed’in sancağından büyüktür “Benim şanım yücedir “
“Benim evim Beytuĺlah’tir. Benim evimi tavaf edin” Musa’nın asası benden medet umdu”
“Bütün eşyada, kadın vücudunun her yerinde Allah’ın zahir isminin nasıl tecelli ettiğini gördüm Hayretler içinde kaldım”
” Şeyhin müride emri haram bile olsa müridin onu yerine getirmesi farzı ayndır (mutlak farzdır)”
“Mürid için Şeyhin şeklini görüntüsünü hayal etmek Hakkın zikrinden daha faziletlidir “
“Bu kitap bana vahyedildi “
“Gavslar Seyyidler her müride bir vekâletname verecek Mürid mahşer günü o vekâletnameyi gösterdiği zaman Melekler ona buyur geç diyecekler “
“Gavslar her gün ortalama 75 kere, en az 25 kere Peygamber ile görüşür “
“Fena fiş Şeyh (Şeyhin varlığında yok olmak) olmadan Fena fi’llah (Allahlın varlığında yok olma) mertebesine ulaşılmaz “
Vs vs vs.
Azıcık Akaid (Islâm inanç öğretisinin temel esasları) bilgisi olanlara soruyorum Bana bunların bir açıklamasını yaparlarsa yıllarını İlahiyat eğitimine, öğrenimine ve okuma araştırmaya veren birisi olarak cidden memnun ve mutlu olurum 
SÖZ 4:Dinlere hele Islama yapılan en büyük düşmanlık aslında din kılıfı ile yapılan bu tür söylem ve eylemlerdir. 
Bunlara tavır almak ve insanları bunlara karşı uyandırmak konusunda birinci görevli olan Diyanet işleri başkanlığı ile İlahiyat Fakülteleri ne acıdır ki bu konuda görevlerini yaptıklarını söyleyemezler.
İnsanları bu konularda uyandırmazsanız bu tür sapkınlıkları daha çok seyredersiniz 
VE SON SÖZ: Ne mutlu “bize Allah yeter ” diyenlere “yalnız Allah’a kulluk edip yalnız Allah’tan yardım isteyenlere” Ne mutlu aklı ve bilimi kendisine rehber edinenlere Ve ne mutlu beynini üç kuruşluk adamlara teslim etmeyenlere