Nedense her Eylül ayı geldiğinde Kıbrıs konusu yeniden gündeme gelir, önem kazanır. Bu yılda böyle olacağı şimdiden belli oldu.

Hem KKTC Cumhurbaşkanı Sn. Akıncının, hem de Rum kesimi lideri Bay Anastasiadisin açıklamalarına bakıldığında; BM Genel sekreterinin konunun çözümüne yönelik yeni bir süreç başlatacağı, çünkü tarafların Eylül ayı sonlarında Kıbrıs sorunu bağlamında Newyork’ta olacağı haberi ada basınında yer aldı.

50 yıldan bu yana çözüm bekleyen bu konunun sonu ne olur, nasıl son bulur? Şimdiden bir şey söylemek zor!

Ancak konunun bilinen tek yanı neredeyse yarım asırdan beridir Kıbrıs konusunun her Eylül ayında önem kazanması, yeniden gündeme gelmesidir…

Bu durum sanki ada politikacıları için değişmez bir görev tarihi haline gelmiştir!

Her Eylülde görüşmeler, dönemin BM Genel sekreterinin huzurunda başlar, sonra da onun temsilcisinin katılımıyla belli aralıklarla adada devam eder.

Çözüm adına yapılan görüşmelerde yıllardan beri hep aynı şeyler konuşulur! Türk tarafı aman müzakere sürecini biz bozmayalım diyerek hep itidalli hareket eder. Ama Rum tarafının talepleri hep aynıdır, değişmez:

Adadan Türk askeri gitsin, Türkiye’nin garantörlüğü bitsin. Adanın yasal hükümeti zaten var, Kıbrıs Türk tarafı çözüm istiyorsa eğer; ”Birleşik Kıbrıs’ın” bir parçası olur, azınlık hakkına evet der!

Rumların bu taleplerine ”evet” denmediği sürece her Eylül ayı geldiğinde Kıbrıs konusu bir kez daha gündeme gelecektir!

Ama bu süreç böyle daha ne kadar devam edecektir? Türkiye’nin, KKTC’nin yöneticilerinin Rumların böylesine haksız taleplerine daha ne kadar sabredecekleri bilinmez! Çünkü siyasetin dili farklı, adada halklarının yaşamı farklıdır.

Ancak adada göz ardı edilmemesi gereken bir gerçek vardır:

O da adanın kuzeyinde yaşayan, her geçen gün büyüyüp gelişen KKTC’dir. Bu Eylülde değil ama bu Kasım ayında 35’nci kuruluş yıl dönümünü kutlayacaktır.

Hiçbir çözüm modeli 44 yıl önce adada yaşanan gerçeği değiştirmeyecek, değiştiremeyecektir. Çünkü Kıbrıs Türk Halkı, anavatanı Türkiye’nin desteği ile adanın kuzeyinde özgürce yaşam hakkını, egemenliğini canı, kanı pahasına elde etmiş, asırlardan beridir vatan bellediği topraklarda ama bu defa 1983 yılında kurmuş olduğu kendi devletinde, KKTC’de yaşamaktadır.

Neredeyse yarım asırdan beri yaşayan bu gerçek, büyük bir ihtimalle bu Eylül ayında bir kez daha görüşme masasına gelecektir.

Rumlar bu gerçeği yok etmek adına ellerinde mevcut siyasi ve ekonomik tüm güçlerini kullanacak ama sonuçta görüşme masasındaki gerçek yaşamaya, gelişmeye, büyümeye devam edecektir.

Çünkü bu gerçek; gücünü uluslararası hukuki haklılığımızdan, tarihe iz bırakan zaferlerle dolu geçmişimizden almaktadır.

Ama daha da önemli bir gerçek vardır, nedir bilir misiniz?

Atalarımızdan emanet Kıbrıs adasında şehitlerimizin, gazilerimizin kanı ve canı pahasına gönderlere çekmiş oldukları Ay Yıldızlı Al Bayraklarımızın bir daha oradan inmeyeceği, indirilemeyeceğidir. (Önce Vatan Gazetesi)

(Yoğun istek üzerine.)

Ben bir Müslümcü‘yüm. Ve Müslümcülük isyankârlıktır. Devrana, dertlere, sevgilere, ezilmişliğe, belirsizliğe, dünyalık hırslara ve yaşamaya, hayata isyan. İsyan bir problemin çığlık olup haykırılmış halidir. Kaportacı çıraklarının, overlokçu kızların, kahvelerde iş sırası bekleyenlerin ve hayattan artık hiçbir şey beklemeyenlerin, ölümle kol kola gidenlerin müziğidir.

Sessiz büyüyen bir devrimdi Müslümcülük. Ve bunun en az farkında olan kişisiydi Müslüm Gürses. ‘Arı balı yapar fakat izah edemez‘ misali ne yorum gücünün ne de müziğinin kitleler üzerindeki sağaltıcı gücünün farkındaydı o. Her topluluk – bilhassa ezilmişler – ritmini arar yükselmek için. Bazen ritim de yaşanan hayat gibi ağır ve sislidir.

Müslüm Gürses müziğinin mistik bir yanı vardır. Seans nöbetleri vaziyetinde dinlenir. Her terapi sonrasında güçsüzlüğün anormal gücü ruhlara nüfuz eder. Müslümcülük tarikatı derken mecaz yapılmıyor desek yeri var. Dini teşekküller içindeki Müslüm yasağı da belki bundandır. Mefhum-u muhalifinden ötürü. Dahası bu mistik / müzikal yapının ve sosyal dokunun dini ritüelleri vardır. Cehri zikircilere benzetebileceğimiz ‘Jilet Çekme‘ töreni dıştan bakıldığında kanlı, acı verici bir sahnedir. Oysa temel manada bir cezbe, bir kendinden geçiş ve dünyadan sıyrılış halidir.

Jilet atarak kendine acı çektirebilmek aslında tersinden bir meydan okumadır. Feleğin sillesi hikâye, benim kendime verdiğim zarardan daha büyük bir zarar veremezsiniz. Sen de kim oluyorsun? Kendi vücudumda tasarruf hakkına sahibim. Tam bağımsızım. Dahası düşmanın her türlü meşakkatine karşı ve açıktan gıda – güvenlik – gelecek endişesi yaşayan bir insan için psikopatlık veya psikopat adaylığı bir korunma şemsiyesidir. Hatta Milletvekili dokunulmazlığıdır. Müslümcünün toplum dışılık noktasından toplumsal kabule sokulduğu yerdir.

70‘li yılların ideolojik, 80‘li yılların hayat kavgalarını hissederek en çok yaşayan ve sömürülen kesim bu müzikle var oldu ve varlığını hissettirdi. İsyanın, eylemin, sloganın yasaklandığı; şarkının, türkünün, yumruğun yönünün bile sembolleştiği bir hengâmede hesapları bozdu; sıra dışı ve hesap dışı bir yönelim adresi oldu. Ve sonra geldi çattı değişim. 90‘lı yılların Serbest Piyasa Ekonomisi ve 2000‘li yılların Küreselleşme teraneleri tüm toplumla beraber Müslüm Gürses’i ve bir kısım Müslümcüleri de değiştirdi. Yokluğa, sevdasızlığa, çileye, kedere, dert çekmeye ve ezilmeye şerbetli olanlar tüküre geldikleri dünyalık metalar için can atar bir noktaya gelmiş / getirilmiş göründüler.

Önce Pop Müzikle buluşturuldu Müslüm. Nilüfer‘le, Sezen Aksu‘yla, Bob Dylan ‘la.. Böylece modalaştırılıp tüketime açıldı. Ardından Rumelihisarı‘nda veya sosyete mekânlarında boy göstertilerek ehlileştirildi, legalleştirildi. King Kong’un Afrika’dan New York’a getirilip bir büyük kafeste sergiye çıkarılması durumudur olan biten. Ardı sıra televizyon programlarıyla Müslüm Gürses’in aslında içi boş ve asılsız yani zararsız olduğunun halka arzı gerçekleşti. Böylelikle Müslüm Baba da toplumsallaştı. Zira toplumun da içi boştu. Sıradan ve sürüden olmak toplumun temel karakteristiği idi.

Hususen Müslüm Gürses’i evcilleştiren de sonradan evlendiği Muhterem Nur‘dur. Afrika’daki dev gorili bulan ve sonra ona âşık olan gazeteci veya araştırmacının Beyaz Batılı Madam‘ı pozisyonundadır Muhterem Hanım. Ve Türk klasiklerindendir. Su akarken küpünü dolduracaksın meselinden.. Kadınların çoğu muhafazakârdır. Hem biriktirmeyi hem de kâr muhafızlığını severler. Erkekler onlara nazaran devrimci sayılır. Amma velâkin onların da bir dönüştürücü özelliği vardır. Tıpkı Türk Toplumu ve Globalizasyon gibi. Yeryüzünün adalet ve şecaat timsali arslan modelli millet hem koyunlaştırıldı hem de sürüleştirildi.

Namerde muhtaç olmamaktan ihtiyaçlara esir olmaya geçiş evrimi. ‘İtirazım Var‘ diyen Müslüm, artık ‘İhtiyacım Var‘ diyecek ve bir Müslümcünün en fazla tiner çekmek için; o da gece gireceği bir – bankamatiğin de değil – bankanın bizzat içine girecekti. Yeni bir elbiseye, uzun bir tatile tüm kitleyi ve koskoca bir maziyi satacaktı. Müslümcülükte yavuklu için, manita için, sevgili için bir başka Müslümcü satılabilir, Müslümcülüğün kitabında da yeri vardır. Ama bunca damar ve bunca jiletten sonra  kapitalizme satılacağını rüyasında görse inanmazdı hiç kimse. Gerçi bu Türkiye’nin ikinci ‘Baba’lık macerasının ikinci pazarlama versiyonuydu.

Varoşların öfkesi, lânetli sınıfın sesi, ezilenlerin isyan ifadesi ve kontrol edilemezlerin çılgın iradesi; ezene, zulmedene, murakabe merkezine böylelikle teslim edilmiştir. Ne var ki bu teslimiyet zımnendir. Zira teslim alınan sadece ekole adını verenin simgesel kişiliğidir. Oysa Müslümcülük, Müslüm Gürses’le ilgili fakat yapı olarak ondan bağımsız bir oluşumdur. Arızi duruma karşı toplumsal bir cevaptır. Refleksel olarak sosyo – psikolojik bir dışavurumdur.

Müslüm Baba‘yı bundan sonra kaloriferin kıyısında ip kovalayan bir kedi, başını ev sahibinin oğlunun okşadığı bir yavru köpek, bir gazoz kapağı yada bir çöp kutusu olarak da görebiliriz. Popüler kültür iciğine – cücüğüne kadar kullanır (tüketir) ve atar. Sistem potansiyel olarak en keskin muhalifini ve en kontrol edilemez gözükenini Şeytan’ın elma provokasyonuyla birlikte devşirdi, dönüştürdü. Ama Müslümcüler hala ‘tövbe, tövbe‘ diyor.

Müslümcülük kendiliğinden oluşan bir tarihî yapıdır. Yapının oluşum sürecindeki zulüm verileri durdukça benzer yapılar farklı adlarla varlığını sürdürecektir. Tersi insan ruhuna aykırıdır, hatta hakarettir. Yarın bir Amerikalıyla beraber bir reklamda veya dizide de görebilirsiniz Müslüm’ü. Ama bu Müslümcülerin Amerikalılarla işbirliği yapacağını göstermez. İşbirlikçiler işgalcilere sınırlı – sorumlu kılavuzluk yaparlar ama her iki tarafında ilk harcayacağı bunlardır.

Sonra Müslümcülük derûnî ve meselesi olan insanların hasbelkader kurduğu bir külttür. Bu mesele de kendi içinde aşılacak ve ruh parametresi yeni isyanların açlığını bastıracaktır.

Niecthze‘nin ‘Tanrı öldü‘ söylemine karşı ‘Nietchze öldü, Tanrı yaşıyor‘ cevabı gibi olsun son söz: MÜSLÜM BABA ÖLDÜ, MÜSLÜMCÜLÜK YAŞIYOR.                  (18 Temmuz 2008)

“Türk Milletine mensubum diyen her insanımız bilmelidir ki; günümüzde başta TBMM olmak üzere birçok kurum ve kuruluşta milli irade vücut bulmamaktadır.(2011)”

Nihayet Mustafa Muğlalı Paşa’nın adı, Van’daki askeri kışladan kaldırıldı.

Birileri bu karardan çok mutlu olmuştur. Hatta aralarında kına yakan veya zil takıp oynayanlarda vardır. Ben kahrından ölen Mustafa Muğlalı Paşanın akıbetini Yakup Cemil’in akıbetine benzetiyorum. Ama bilirim ki; bu devletin tarihinde nice Mustafa Muğlalılar ve Yakup Cemiller vardır.

Geçenlerde “Taraf”ının ne olduğu belirsiz bir gazete de Nurettin Paşa dillerine dolanmıştı. O da Ali Kemal’i, Yunan ordusunu Türk kanı içmekle kutsayan İzmir Metropolitini ve nihayet zamanın bölücülerini katletmekle suçlanıyordu. Dedim ki; şimdi sıra Nurettin Paşa’ya gelmiş. Merak etmeyin yakında onun ismini de menfi manada parlatırlar.

TBMM’deki tartışmalara bakılırsa, sıra yavaş yavaş İsmet İnönü’ye ve Mustafa Kemal Atatürk’e gelecek. Çünkü artık o döneme laf atılmaya başlandı.

Türk Milleti; süratle Mustafa Muğlalı, Yakup Cemil, Nurettin Paşa, İsmet İnönü ve başta Atatürk olmak üzere, bu insanların kim olduğunu ve neler yaptığını öğrenmeli ve sorgulamalıdır. Bunların arasına TBMM’de ilk milli şehit olarak ilan edilen Boğazlayan Kaymakamı Kemal Beyi ve şehitlerin anısına Türkiye’de ilk Çanakkale Anıtını diken Urfa Mutasarrıfı Yanyalı Nusret Beyi de ekleyin isterseniz.

Bugün bölücübaşını, ABD ve AB’nin isteği üzerine asamayıp İmralı’da besleyen Türk Devletinin bir öncesi olan Osmanlı – Türk Devleti; Ermenilerin ısrarı ve İngiliz ile Fransızların isteği üzerine vatansever ve milliyetsever Boğazlıyan Kaymakamı Kemal Beyi hukuka aykırı ve suçsuz olarak teamüllerin hilafına öğle saatinde Beyazıt Meydanında asmıştı. Heyhat! Şimdi de İstiklal Mücadelesinin kahraman subaylarının isimleri, kışlalardan, o mücadeleyi yapan Türk Ordusunun rıza göstermesi ile indiriliyor. Acaba Mustafa Muğlalı ismini oraya koyarken mi yoksa kaldırırken mi hata yaptık? Birileri Türk Milletine çıkıp bunu anlatmalıdır.

Gerçi yurtseverliğinden ve milliyetseverliğinden zerrece şüphe edilmeyen Yakup Cemil’i de yargılayıp kurşuna dizdik ve sonra da ailesine şehit maaşı bağladık. Demek ki bu topraklarda bunlar oluyor. Devlet geleneğimizde bunların örnekleri şaşırtıcı olsa da var.

Şimdilerde adı çok sık gündeme gelen Korkut Eken’in gazetelerde yer almış olan “gün gelecek roller değişecek Türk Milleti dağa çıkmak zorunda kalacak” sözleri hafızama öylesine kazınmış ki; söküp atmak mümkün olmuyor. Acaba gidişat oraya mı?

“Yeni Anayasa” tartışmaları bizi haklı çıkartan söylemlere sebep oluyor. En son silinecek isim olan “Atatürk” en başta yeni anayasadan silinerek, bütün iş toptan halledilmiş olacak gibi duruyor.

“Çarşambanın gelişi perşembeden belli olur” deyişi halkımız arasında kullanılan ve gerçekten büyük doğrular içeren bir atasözüdür. Gelişmeler bize şimdiden nelerle karşılaşacağımızı, üç aşağı beş yukarı göstermektedir.

Türkiye’ye dört koldan büyük bir saldırı vardır. PKK ile Türkiye’deki bölücü ve mikro milliyetçi hareketler bizim için sinek vızıltısından ibarettir. Karşımızda dış güçler ve küresel sermaye bulunmaktadır. Verdiğimiz mücadele bunlara karşı verilen bir mücadeledir. PKK, bunun sadece bir bölümünü üstlenmiş bir taşerondur. Eğer Türkiye ve çevresinde, homojen ve adı “Türk” olan bir millet olmasaydı; 1768’lerden itibaren başlatılan “kürtçülük ve bölücülük” hareketlerinin çoktan aleyhimize sonuçlanması gerekirdi. Ancak Van Depremi’de göstermiştir ki; sadece Türkiye coğrafyası değil uzak coğrafyalarda yaşayan insanlarla da aynı milletten olduğumuz kesin bir sosyolojik hakikattir.

Türk Milletine mensubum diyen her insanımız bilmelidir ki; günümüzde başta TBMM olmak üzere birçok kurum ve kuruluşta milli irade vücut bulmamaktadır. Mustafa Muğlalı Paşa’nın adının Van’daki Kışladan silinmesi ve benzer hadiselerin sirayeti bize bunu göstermektedir.

Türk Milletine düşman dış ve küresel güçler; amaçlarını sadece PKK üzerinden tahakkuk ettirmeye çalışmamaktadır. Nihai arzuları, ateşi daima uzakta tutarak kendi halklarını huzurlu ve güvenli yaşatmak ve emperyal düşünce ile sömürüyü sürdürecek zemini yaratmaktır. Türkiye ve Türk Milleti, üzerinde yaptıkları da bundan ibarettir. Bu sebeple tarihin bize yaptığı uyarıcılıkla, saldırının işbirlikçiler eliyle ve dört bir koldan yapıldığını bilmekteyiz. Bugün gördüğümüz tablo, bunun yansımasıdır.

Günümüzde Ergenekon ve Balyoz adı verilen davalar gibi davalarda yüzlerce insan ve asker yargılanmaktadır. Askerlerin birçoğu kendi ülkelerinde tutsak olduklarını iddia etmektedir. Bu vahim bir iddiadır. Yargılamaların ve tutukluluk sürelerinin uzaması, üzerinde çok durulması gereken bir konudur. Ancak saldırının dört koldan yapıldığını unutmadan sadece bu konuya odaklanmak bizi yanlışa götürür ve aldanmış oluruz.

Onun için iş artık başa düşmüştür. Her bir Türk evladı, ülkemizdeki gelişmeleri yakından izlemeli ve “milli irade”nin tecelli etmesi için tavrını doğru ve net bir şekilde ortaya koymalıdır. Yoksa bu iş; Mustafa Muğlalı Paşa’nın adının kaldırılması ile sınırlı kalmaz, hepimizin adını kayıttan düşüverirler. 1919’da denediler başaramadılar. Ama şimdi çok değişik bir taktikle geliyorlar bu nedenle dikkati asla elden bırakmayalım.

Şerefliyim, şereflisin, şerefli…

Şerefsizim, Şerefsizsin, şerefsiz…

Uzun zamandır anlamını unuttuğumuz, aslında üzerinde düşünülesi bir sözcük. Türk dil kurumu sözlüğüne baktım. İsimmiş bir kere. “Başkasının, birine gösterdiği saygının dayandığı kişisel değer. İkinci bir anlamı toplumca benimsenmiş İYİ şöhret. Birinci anlamı unutulmuş ikinci anlamında ise anlam kayması yaşamış maalesef.

İkincisinden başlamak istiyorum. Kitabın ortasından söylemenin anlamı yerine oturtmak için etkili olacağını düşünüyorum. Tıpkı yerinden çıkmış bir omzun yerine oturtulması gibi. Affınıza sığınarak başlıyorum.

Orospunun Şerefi olmaz.

Namussuzun şerefi olmaz.

Hırsızın şerefi olmaz.

Yalancının şerefi olmaz.

Hainin şerefi olmaz.

Kul hakkı yiyenin şerefi olmaz.

Zorbanın şerefi olmaz.

Dedikoducunun şerefi olmaz. Çünkü bu tip hal ve hareketleri yapanlara saygı duyulmaz

Hele hele bu eylemleri yapanlara saygı duyanların şerefleri ise hiç olmamıştır.

Soyut kavramların somutlaştırılmasından yanayım. Söylemden çok eylemle açıklanmış isim sıfat fiil her ne var ise kelime ve kavramlar dünyamızda elle tutulur hale getirdiğimizde dünyamız daha net olacak. İyi kötü doğru yanlış daha belirginleşecek.

Gelelim birinci anlama saygı duymayı sağlayan Değer. Yine kitabın ortasından söylemekte fayda var.

Dürüstlüğe değer veriyorsanız. Dürüst insanlara saygı duyuyorsanız. Karşınızdaki o insan Şerefli bir insandır.

İşini düzgün yapan insanları arıyor ve onlara saygı duyuyorsanız. Karşınızdaki o insan şerefli insandır.

Düzgün konuşuyor, dedikodu yapmıyor, insanlara nazik davranıyor kul hakkı yemiyorsa. O insana saygı duyulur ve o insan şeref sahibidir.

Devlete karşı görevlerini yerine getiriyor, vergisini veriyor hak ve hukuka uyuyorsa o insan saygıdeğerdir ve şereflidir.

Kimse doktor, mühendis, avukat, öğretmen, imam olduğu için şeref sahibi olmaz. Toplumun değer verdiği işleri yaptığı için şeref sahibidir.

ŞEREF; Türk toplumunun ad alma törenidir. ŞEREF dede korkut hikâyesindeki Boğaç, ın ad alması gibidir… Kazanılır.

Şimdi dönelim bakalım kendimize ve etrafımıza ve başlayalım kazanan ve kaybedenleri saymaya.

Şerefliyim, şereflisin, şerefli…

Ya da…

ŞEREFSİZİM, ŞEREFSİZSİN, ŞEREFSİZ… Sayabiliyorsanız. Saygıyı hak etmişsinizdir.

Türk Dili Konuşan Ülkeler İşbirliği Konseyi’nin Kurulmasına Dair Nahcivan Anlaşması 3 Ekim 2009’da Cumhurbaşkanları Abdullah Gül (Türkiye), Kurmanbek Bakiyev (Kırgızistan), İlham Aliyev (Azerbaycan), Nursultan Nazarbayev (Kazakistan), Hıdır Saparaliyev (Türkmenistan Cumhurbaşkanı Yardımcısı) tarafından imzalanmış ve  23 madde olarak süresiz hayata geçirilmişti. Kısa adı da TÜRK KONSEYİ olarak benimsenmişti.

Buna anlaşmaya göre; Türk Dili konuşan ülkeler Özbekistan (İslam Kerimov), Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (Mehmet Ali Talat)  ve diğerleri Nahcivan Anlaşmasının katılımına da açık olacaktı. Bir millet yedi devlet olarak bu anlaşma tescil edilmişti.

Geçtiğimiz günlerde(3 Eylül 2018) TÜRK KONSEYİ 6. Devlet Başkanları Zirvesi Kırgızistan’daki Çolpon-Ata Kentinde toplandı. Zirveye Recep Tayyip Erdoğan (Türkiye), İlham Aliyev(Azerbaycan), Nursultan Nazarbayev (Kazakistan), Sooronbay Ceenbekov(Kırgızistan), Şefkat Mirziyeyov (Özbekistan) ve onur konuğu olarak da Victor Orban (Macaristan Başbakanı) katıldı. Macarlar Türk Kumandan Atila’yı ataları olarak kabul ediyor, ülkelerinde anıtını dikiyor, bulvarlara adını veriyor ve iki yılda bir Macaristan’ın Bugaç kasabasında Turan Kurultayı yapıyorlar. Kırgızistan’ın Çolpon-Ata Kentindeki TÜRK KONSEYİ’ndeki toplantıda ortak görüş  ise ” tarih, kültür ve dil temelinde kurulan TÜRK KONSEYİ’nin  gerçekleştirdiği zirve ile Türk Dünyasının yüzyıllarca süren dostluğunun yeni bir seviyeye çıkacağı şekillendirildi. TÜRK KONSEYİ üye ülkeler arasındaki ticaret hacmi de son iki yılda %22 olarak arttı.” biçiminde oluştu.

Türk Devletlerinin 4.733.701 kilometre kare yüzölçümünde yaklaşık  200 milyon insan yaşıyor. En kalabalık nüfus olarak da Türkiye 81 milyon ve Özbekistan 35 milyon ile göze çarpıyor. Çolpon-Ata’da gerçekleştirilen TÜRK KONSEYİ  ZİRVESİ’nde liderlerin yaptıkları konuşmalarda Türk Dünyasındaki işbirliği ve dayanışmanın  uluslararası sistemin adaletli şekilde işletilmesine katkıda bulunacağına dikkat çekildi.

Türkiye ve Özbekistan’dan Örnek Adım

Bu önemli bir tespitti. Çünkü Türk Dünyasının jeopolitik önemi her geçen gün kendini daha da iyi belli ediyor ve diğer ülkelerin dikkatinden kaçmıyor. Sadece Ortaasya’da 75 milyon kadar Türkçe’nin değişik lehçe ve şivelerini konuşan insan yaşıyor. Yıllık milli gelir toplamı da  350 milyar doları aşıyor. Bu topraklar öylesine mümbit ve bereketli. TÜRK KONSEYİ ZİRVESİ’ne katılan liderler bu rakamlara karşılık Türk Dünyasının coğrafi ve demografik ağırlıkla eşdeğer ekonomik bir performans sergilemediğine de işaret ediliyorlar.

Buna göre; uluslararası ticaretin  Amerikan parası dolara bağımlılığı gelişmekte olan bu ülkelerin karşısında bir engel olarak duruyor. Türkiye örneğinde olduğu gibi dolar tehdit aracı olarak kullanılıyor. Türkiye buna karşılık önemli bir teklif getirdi ve Türk Dünyasının kendi milli para birimleriyle  ticaret yapılmasını önerdi. Çünkü ulaştırma ve iletişim ağları çağımızda ilişkilerin güçlenmesine de yardım edebiliyor ve yeni imkanlar sunabiliyor.

Türk Konseyi toplantısında başta FETÖ olmak üzere DEAŞ, PKK ve YPG  gibi farklı terör örgütlerinin takiyye, yalan ve gizlilik içinde yaptıkları eylemlere de işaret edilerek mücadelede geç kalınmaması da hatırlatılıyor. Bu konuda Türkiye ve Özbekistan’ın attığı adımlar örnek gösteriliyor.

Keşke zirveyi takip eden medya mensupları, analizciler ve diplomatlar konuyu çalıştığı kurumun yayın organında daha geniş biçimde aktarsa ve yorumlasalardı da çok daha fazla bilgelere sahip olabilseydik. Esasında ajanslara yansıyan bu hususlar bile çok önem arz ediyor.

AVRUPA BİRLİĞİ Mİ, TÜRK BİRLİĞİ Mİ?!

Birleşmiş Türk Devletlerinin varlığı ortaya çıktığında bu kapı komşu ve civar dost ülkelere de ilerde açılabilir. Belki de Avrupa Birliği, Bağımsız Devletler Topluluğu  ve Şanghay Beşlisiyle Güneydoğu Asya Ülkeleri Birliği ASEAN gibi yeni birliklerin doğmasına sebep olabilir.

Birlikte olma girişimleri  ekonomik ve sosyal alanda ortaya çıkmakta, daha sonra da siyasi sahaya kayarak önemli ekonomik ve barışçıl sonuçlar doğurmaktadır.

Yarım asırdan fazla bir zamandan beri Avrupa Birliği’nin siyasi ve hukuki yapısı içinde, 28 üyeli ülke haline gelmiş bir topluluktan Türkiye’nin tam üyelik isteğinin kabulü sadece tahminlere dayanabilmektedir.  Kıbrıs sorunu gerekçe gösteren AB, sekiz faslı açılamaz, tüm fasılları kapanamaz hale getirdi. Avrupa Birliği Türkiye’den terörle mücadele yasasının değiştirmesini istedi!. Vah vah ki ne vah vah! 35 yıldır terörle mücadele eden bir ülkeye yapılan öneri kanları donduracak cinstendi!. Avrupa Parlamentosu Türkiye Raportörü  Kati Piri de Ankara’da terör saldırısı olmuş, 30 insanımız şehit edildiği bir günde, Ankara’ya değil, Diyarbakır’a gidebiliyor!. Avrupa Birliği 15 Temmuz iğrenç FETO darbe girişimi karşısında Türkiye’yi rencide edecek demeçler vermekle kalmayıp, liderlerinden hiç biri Türkiye’ye gelmedi. Ayrıca bazı ülkelerde Türkiye ve İslam düşmanlığı yapılarak hükümet oldular. Bazı sağduyulu batılı liderler bile Emmanuel Macron gibi konuyu kendi iç politika malzemesi biçiminde değerlendirerek Türkiye düşmanlığı yaptılar.

Günümüze dönersek; konjonktürde yer alan öteki birkaç gelişmelere bakılınca  Türkiye’ye dövizle, ekonomik savaş açan dost ve müttefikimiz ABD; mağdur ve mazlum Filistinlilere karşılık, her gün bir katliam haberi ile medyada yer alan İsrail’e; hala  jandarmalık yapmakta, büyükelçiliğini dünya kamuoyunun tepkisine rağmen ilahi dinlerce kutsal kent olan Kudüs’e taşımakta, Filistin’e Ürdün ile konfederasyon önermektedir!. Dost ve kardeş Pakistan’ın ise  askeri yardımını iptal edebilmektedir.

ESKİ BİR TARİH OKUMASI DEĞİL, YENİ BİR TARİH YAZMAK

Görülüyor ki Kırgızistan’daki 6. TÜRK KONSEYİ ZİRVESİ kendimize güvenerek gerçekçi tercihler yaptığımızı ortaya koyuyor. Ankara yarım asırdan fazla uğraş verdiğimiz kazanımlarımızdan vazgeçmeden Avrupa Birliği’den ve müttefik gibi davranmamakta ısrar eden NATO’dan ayrılmadan TÜRK BİRLİĞİ’ne doğru ilerlememizi sürdürmelidir. TÜRK KONSEYİ’nin gelişmesine de ağabeylik yapmadan, kardeş gibi ciddi katkılarda bulunmalıyız. Millet, istiklal ve istikbal şuurumuzu güçlendirerek geçmiş bir tarih okuması değil, yeni bir tarih, yeni bir dönem inşa etmeliyiz.

“O parti, bu parti; şu lider bu lider, işin özünü anlamadıktan sonra teferruatları konuşur dururuz”

Prof. Dr. Orhan Türkdoğan, yaşı doksanlara varmış çok değerli bir bilim adamımızdır. Türk sosyolojisine dair verdiği sayısız eserler vardır. Rahmetli Prof. Dr. Turan Yazgan hocanın kurduğu “Türk Dünyası Araştırmalar Vakfı”nın “TARİH” adlı dergisi, Kasım-Aralık 2016 sayılarında, Türkdoğan hocanın “Osmanlı Kimliği veya Türk Toplumunun Etnisiti Serencamı” isimli bir makalesini yayınladı.

Kanaatimce bu makale, Türkler açısından bilinmesi gereken gerçekleri içerdiğinden, mutlaka okunması gerekmektedir. Okuyalım ki; bugün yaşadıklarımıza bir anlam verebilelim. Ben de kendimce bir kampanya yürüterek, bu makalenin okunup anlaşılmasına çalışıyorum…

Orhan Türkdoğan makalesine; “Türk toplum yapısı şu an bir kaosun içindedir. Bu oluşumun temel konfigürasyonu, oldu-bitti tarzındaki bir sürecin yansıması değildir. Kökleri sosyolojik anlamda derin analiz ve yorumların gerekeceği bir ortamın içindedir.” diye başlamaktadır.

Hoca kısaca bilimsel verilere dayanarak, Büyük Selçuklu, Anadolu Selçuklu, Osmanlı-Türk İmparatorluğu ve nihayetinde Türkiye Cumhuriyetinin; Türk olmayanlarca yönetildiğini, neden, niçin ve nasıllara cevaplar vererek anlatıyor.

Örneğin, Osmanlı döneminde “cariyelik sistemi, saraya devşirme akışını hızlandırmış, ordu ve yönetici sınıf giderek, Osmanlı toplum yapısında Türk olmayan unsurların eline geçmiştir. Böylece, yönetici tabaka – ki, bir toplumun kültür yaratıcı kuşağını oluşturur – tümü ile Osmanlı’nın “avdeti” dediği dönme gurubunun eline geçmiş oluyor, reaya veya halk tabakası ise, gelenekli Türk kültürünü yaşatan kaynağın odak noktasını belirliyordu.” Yani toplumsal yükü taşımak, asker olup ölmek, devleti yaşatmak hep Türk’ün üzerine biniyor, sefayı sürmekte bugün olduğu gibi dönmelere düşüyordu.

Bu makalede beni düşündüren hususlardan biri de, Kanuni Sultan Süleyman‘ın dokuz sadrazamından sekizinin Türk olmayışı ile Tanzimatın yenilikçi padişahı İkinci Mahmut‘un annesinin meşhur Napolyon Bonapart‘ın eşinin amca kızı Fransız kökenli “Amiee” oluşudur. Osmanlı hayranıyız ya! Bunları da atlamamak gerekir.

Bu makalede çok şey anlatılıyor tabii ki… Onun için tamamını okumanızı istiyorum.

Türkdoğan Hoca; İstiklal Harbi ve Mustafa Kemal Atatürk içinde şöyle bir paragraf açarak; ” Osmanlı’nın yapısal dokusunu oluşturan ve yüz yıllarca kucağında yetiştirdiği, hoş gördüğü hatta o kadar ki, bu azınlık tabakası için öz halkını bile ötekileştridiği bir tarihsel süreç içinde olayların birden tersine dönüşü ve Sevr gibi anlaşmalarla topraklarımızın bölüşülmesi karşısında, doğal olarak antikor gurubun direnç göstermesi ve ayaklanması bir kök paradigmadır. MUSTAFA KEMAL BİR MUCİZE DEĞİLDİR. SEVR YANDAŞI BİR YABANCI HAYRANI DA DEĞİLDİR. TAMAMEN RASİST KÖKENLİ, ENGÖRÜ DOĞUMLU VE TARİHSEL SÜREÇ İÇİNDE, İLK KEZ BELKİ DE SON KEZ TÜRKLÜK VARLIK ALANINI FETİŞE DÖNÜŞTÜREN BİR REHBERDİR.” demektedir.

Hoca nihayetinde “Son yıllarda, Türk toplum yapısında ortaya çıkan ve giderek derin sosyal gerginlik ve yarılmalara yol açan olayların temelinde, bu tarihsel dokunun aktörlerini (dönmeleri, avdetileri, tüm yabancı unsurları) bulmamak mümkün değildir” diye bizleri uyarmaktadır.

Geçtiğimiz dönemde TBMM’de oluşturulan “Anayasa Uzlaşma Komisyonu”nun on iki üyesinden onu Türk değildi. Heyhat! Türkler için Anayasa yapacaksın ama Türk olmayacaksın, nasıl bir şeydir bu? Eğer yuların Türkler tarafından Büyük Selçuklu’dan bu yana Türk olmayanlara kaptırıldığını bilirseniz, bunun gayet sıradan bir şey olduğunu da bilirsiniz!

Onun için bir Türk olarak Atsız Hoca‘ya rahmet okumadan geçmek istemiyorum. Tabii ki, Atsız Hocanın yanında Türk’ün gözünü açan adını burada saymakla bitiremeyeceğim ama Atatürk’le taçlanan tüm önderlere rahmet okuyorum.

Şimdi bize olmadık bir başkanlık elbisesi giydirmeye çalışanlarında soyunu sopuna dikkatlice bakın. Eştikçe çok şaşkına düşeceğinizden zerrece şüphem yok. Bunlar Türklük zayıflayınca her türlü densizliği yapma cüretini kendinde görürler. Etrafa bakın, mevki ve makamı ne olursa olsun eğer bir Türk’ün asla yapmayacağı şeyleri yapanları görürseniz bilin ki, o bizi yüzyıllardır sarıp sarmalayan mikropların günümüzde yaşayan temsilcisidir.

Fazlası Prof. Dr. Orhan Türkdoğan‘ın makalesinde alın, okuyun; benden bu kadar vesselam!

Deniz kaplumbağaları yavruları şu sıralarda denizle buluşuyor. Ege ve Akdeniz sahillerimizin belli kesimlerinde, kuluçka dönemlerini tamamlayan Caretta Caretta yavrularının denizle buluşması süreci başladı.

Bu süreç deniz kaplumbağası yavruları için uzun ve çetin bir yolculuk demek. Yavruların yumurtadan çıkıp kumsalı aşarak denize ulaşması için ciddi bir mücadele vermesi gerekiyor.

Bu sebeple bazı insanlar yavrulara yardım yapmak için kumsaldan ellerine aldıkları yavruları doğrudan denize bırakıyor.

Bu iyiniyetli yardım aslında caretta caretta yavruları için çok zararlı imiş.

Uzmanlar “Bu doğru bir davranış değil, caretta caretta yavrularını sakın elinize almayın!” diye uyarıyor.

“Çünkü kumsaldan denize kadar kendi başlarına yürümeleri gerekiyor. Bu sayede hem kasları, akciğeri açılacak hem de kumsalın kokusunu yapısını kavrayacak ki tekrar oraya dönebilsin.”

“Yavruların denize girdiğinde balıklara kolaylıkla yem olmaması için de karın kısmının sürtünmesi gerektiğine” dikkati çeken uzmanlar, “O kuma sürtünerek, içinden çıktığı yumurtanın kokusunun gitmesi gerekiyor. Tüm bunları yavru deniz kaplumbağaları o kumsalı yürüyerek gerçekleştiriyor. Ancak biz bu canlıları toplar denize bırakırsak bunları gerçekleştiremez ve balıklara kolay yem vermiş oluruz.”

Ayrıca insanlar tarafından birden suya bırakılan canlının neye uğradığını şaşırdığı ve çoğu zaman boğulduğu bildiriliyor.

Peki, nesli tükenmekte olan bu canlı türünün korunması için insanlar yardım etmesin mi?

Elbette yardım edilecek. Ama bu süreçte değil.

Yumurtadan çıkan bin yavrudan sadece bir tanesinin anaç olarak tekrar kumsala dönebildiği biliniyor. Bu sayıyı artırmak için yapılacak şeyler var:

Yuvaya zarar verebilecek tilki ya da diğer zararlı hayvanların önlenmesi için yuvalar kafesle korumaya alınmalı. Bu sebeple Mayıstan Eylül sonuna kadar belli kumsallarımız deniz kaplumbağaları nedeniyle koruma altına alınıyor.

Kumsala yakın yerlerde bulunan otel ve işletmeler gece ya ışıklarını kapatmalı ya da kırmızı ışık kullanmalılar. Denize ulaşmaya çalışan yavrular denizdeki ayın parıltısını göremezse yakınlardaki otel veya restoranların ışığına gidiyor ve denize ulaşamıyor. O zaman ölebiliyorlar.

*********************************

Çocuklarımıza Yardım Ederken

Çocuklarımızın yetişme sürecinde de iyiniyetli bazı yardımlarımız, onlara fayda yerine zarar veriyor.

Bizim nesil mahalle aralarında tozlu, çamurlu sokaklarda, akranlarıyla oynayarak yetişti. Sonradan öğrendik ki, böyle yetişmekle hem biyolojik olarak bağışıklık sistemimiz güçlenmekte ve hem de sosyalleşme, paylaşma, işbirliği, mücadele gibi hayat dersleri aldığımız için çok doğru bir gelişme çizgisi imiş.

Oysaki bizler şimdi çocuklarımızı ve torunlarımızı adeta steril bir kafes içinde muhafaza etmeye çalışıyoruz. Bunda haklı sebeplerimiz var:

Şehirlerdeki hızlı nüfus artışı sebebiyle mahalleliyi ve komşularımızı tanımıyoruz. Artık bir güvenlik endişemiz söz konusu. Çocuk kaçırma, tecavüz ve cinayet haberleri bu endişelerimizi korkuya çeviriyor. Bu ortamda çocuklarımızı koruma içgüdüsünün hâkim olması anlaşılabilir bir durum.

Çok küçük yaşlardan itibaren çocukların ellerine verdiğimiz akıllı telefonlar, tabletler ve TV kumandaları sosyalleşmeyi azaltmakta. Bu teknolojik gelişmeye karşı çaresiziz.

Çocuklarımız tıpkı caretta caretta yavruları gibi doğru yönü gösterecek ay ışığını arıyor. Fakat yuvalarının etrafını kuşatan tesislerin ışık kuşatması altında kalmışlar. Nereye gideceklerini şaşırmaları normal.

Deniz kaplumbağalarına iki ışık türü arasındaki farkı öğretemeyiz. Fakat insanoğlu hayvanlardan farklı olarak akıl sahibidir ve bilgi edinebilir.

Yapmamız gereken, çocuklarımıza ay ışığı ile ampul ışıklarını ayırt etmeyi öğretmek.

Yani sorumluluk vermek, bireysel mücadelesine izin vermek; hayatın mücadele etmek demek olduğunu, başarının çalışma, azim ve sabırla mümkün olduğunu yaşayarak öğretmek.

Bu arada elbette doğru rehberlik etmeye, çevre zararlılarına karşı uzaktan hissettirmeden korumaya çalışabiliriz.

*********************************

İYİ Parti’de Gelişmeler

İYİ Parti henüz gelişimini tamamlamamış bir parti.  Deniz kaplumbağaları metaforunu kullanmaya devam edersek, caretta caretta yavrularının denizle buluşma safhasına çok az kalmış durumda.

Kuluçka döneminde her türlü olumsuz saldırıya muhatap oldular. Tilki ve diğer zararlı hayvanların saldırısı ile bir kısım yavru daha yuvalarından çıkma fırsatı bulamadan imha edildiler. (İktidar tarafından korkutulup İYİ Parti’ye gelmesi engellenenler.)

Bir kısmı sözde kendilerine yardım eden iyiniyetli kişiler tarafından, kumsalda yürümeden elleriyle alınıp denize bırakıldılar. (Yolculuk sürecine dâhil olmayan bazı kişilere vaktinden çok önce önemli koltuklar ikram edildi.) Bunlar da ya boğulup gitti, ya da balıklara yem oldu.

Yavruların bir kısmı ise etraftan tutulan ampul ışıklarıyla yönlerini şaşırıp denizden uzaklaştılar. Siyaseten ölüme gittiler. (Seçimden sonra istifa edenler..)

Ama yavruların büyük kısmı denizle buluşmak için verdikleri çetin mücadeleye devam ediyor. Denizdeki ayın parıltısını izleyerek (Parti’nin ilke ve ülkülerinin aydınlattığı yolda) yolculuğunu sürdürüyor. Denizle buluşmaya çok az kaldı.

Bunların denizle buluşması gerçekleşince kasları, akciğeri yeterince açılmış, kumsalın kokusunu yapısını kavrayacak bilgi ve donanıma kavuşmuş oldukları için, varlıklarını güçlenerek devam ettirecekler.

Pazarlardan canlı kuşları kafesleriyle satın alıp Azad etmek millî bir anane hâline gelmişti. Bu gibi kuşlara “Azad Kuşları” denilirdi. Madrabaz / Hileci Rumlar bu Osmanlı şefkatini sömürmek ve bundan yararlanmak için bir çare bile bulmuşlardı. Evlerinde yetiştirip alıştırdıkları kuşları Türklere satıp salıverdikten sonra, eve dönen aynı kuşları birçok defalar çeşitli Türklere satarak daima para kazanırlardı.

Evlere sokulmayan sokak köpeklerini beslemek için vasiyetnamelere maddeler koydururlardı. Ayrıca köpekler için vakfiyeler de yapılmıştır. Bu vasiyetnamelerle vakfiyeler gereğince köpeklere her gün belli saatlerde ücretli adamlar tarafından et ve ekmek dağıtılması genel bir âdet hükmünü almıştı.

Fırıncılarla kasaplara her hafta veyahut her ay köpekler için belli bir para verip et ve ekmek dağıttırmak âdeti de vardı. Yavrulayan köpekler için sokaklarda küçük kulübeler yaptırılırdı. Kasaplar her gün köpeklere birer miktar et dağıtmakla yükümlü tutulurdu. Bütün sokaklarda köpekler için su kovaları vardı.

Kedilere karşı da aynı şefkat ve merhamet gösterilirdi. Bunlar için özel binalar yapılmış, bakım memurları tayin edilmiş ve gıda vakıfları kurulmuştur.

Leyleklerle kırlangıçların yuvalarına hürmet edilirdi. Evlerin damlarında barınmaları hayra alâmet sayılırdı. Büyük binalar yapılırken kuşlar için süslü yuvalar da inşa edilirdi. Hububat nakledilirken üstüne üşüşüp yiyen kuş sürülerine asla dokunulmazdı.

Osmanlılar avcılıktan nefret ederlerdi. Etleri yenilen hayvanların ıstırap çekmemeleri için süratle kesilmeleri şarttı.

Kervansaraylarda yolcu hayvanları için ahırlar ve ayrı yerler vardı.

Hayvanları koruma kanunları çıkarılmıştır.

Ağaçların ve hatta verimsiz ağaçların bile sulanması için vakıflar kurulmuştur.

Ev yapılan arsalarda ağaçlar varsa, onlar için damlarda açıklık bırakılır ve bu suretle kesilmelerinin önüne geçilmiş olurdu. (a.g.e., s. 154 – 155)

Eski Avrupalılar için Türk demek, sözüne inanılacak adam demekti.

Hak ve hakikate âşık olan eski insanlarımızın “Vallahi” diye yemin etmesi, o hakikate Allah’ı şâhit tutmak içindi. Eski insanlarımız, va’dine dindarane bir sadakatle sadıktı.

Türkiye Devleti’nin taahhütlerine / resmî sözleşmelerine sadakati alicenaplık derecesine varmıştı. (Nitekim bu husus, bugün de geçerlidir.) (a.g.e., s. 159 – 160)

Bir zamanlar nüfusu iki milyona kadar çıkmış olan İstanbul’da ve genellikle Türkiye ile Kırım’da hiç bir Türk dilenci yoktu. Hatta dilenciliğin ne olduğu bile bilinmezdi.

Eski Türkiye milleti, öldükten sonra bile kimseye muhtaç olmamak için kefen paralarını daima üzerlerinde taşımayı millî bir âdet hâline getirmişlerdi. (a.g.e., s. 172)

İslâm’dan kaynaklanan eski örf ve geleneklerimiz saymakla bitmez. Damla denizden haber verir hükmünce bu kadarla yetindim. Artık ne Türkiye, o eski imrenilecek Türkiye’dir. Ne de Avrupa o eski berbat Avrupa’dır.

Bir fetret / bocalama / geçiş dönemi geçiren Türkiye, ölmez ahlâk değerlerine artık yavaş yavaş da olsa, sahip çıkmaktadır. Aslî mecrasında akmanın yollarını aramaktadır. Tarihsel misyonunu yeniden yakalamanın arifesinde bulunmaktadır. Bunun belirtileri çoktur. Fecr-i sadık doğmak üzeredir.

Avrupa’ya gelince, birçok eksikliklerine rağmen -zaman gerektirdiği için- bizden, isim koymadan aldığı İslam’ın güzel ahlâkını, dış yüzüyle de olsa yaşamaktadır. Tabiri caizse, ml’min olmadan âdeta Müslim olmuşlardır. İman etmedikleri, inanmadıkları İslami -ister istemez- kısmen de olsa yaşayan bir konuma yükselmişlerdir.

Evet, Türkiye ve Avrupa, her ikisi de manevî bir değişimin arifesindeler. Evet, İslam’ın gönülleri feth eyleyeceği aydınlık bir dünyanın arifesindeyiz vesselâm.

Not: Alıntılar, sadeleştirilerek ve serbest alıntı şeklinde yapılmıştır.