İnancımızda evrensel bir hüküm var: “Kendine yapılmasını istemediğin bir şeyi, başkası için de isteme. Kendin için istediğin bir şeyi başkası için de iste.”

İşte insanlık bu.

Öyle bir umde, öyle bir prensip ki, insanı ve insanlığı kurtarmaya yeter.

İnsanı ve insanlığı maddeten ve manen memnun eder. Huzurlu kılar.

Kafaları ve kalpleri tatmin eder.

Yine milletimizin fertler arası ilişkiyi yönlendirecek güzel bir sözü var:

“İğneyi kendine, çuvaldızı başkasına batır.”

Yâni iğneye tahammül edemeyen sen; nasıl olur da, çuvaldızı başkasına batırmaya kalkarsın?

Tarih boyunca sadece bizim kurduğumuz şanlı devletler değil, diğer tüm İslâm devletleri, insan ve insanlık aleyhine kasıtlı bir politika gütmemişler.

Fakat Batılı devletlerin kendi dışındaki insanları, milletleri sömürmeyi; devlet politikası hâline getirdikleri bilinen bir gerçek. Bu davranışlarını yazık ki, bugün de örtülü şekilde sürdürmekteler.

Petrol başta olmak üzere, yer altı kaynaklarına sahip ülkeleri, özellikle Ortadoğu’yu sıkı bir kontrol altında tutmak istemekteler.

Bunun için devamlı karışıklık içinde tutmaktalar.

Böylece sırasında müdahale etmek imkânını muhafaza etmiş olmaktalar.

Bunun için, her zaman ve zeminde geçerli olan taktiği kullanmaktalar: Parçala, böl, hükmet!

Bunun en somut örneği, Türkiye’de uygulandı ve uygulanmakta.

Terör örgütlerini başımıza üşüştürerek, 40 yıl boyunca Türkiye’nin altını üstüne getirdiler.

40 binden fazla yurttaşımızın kanına girdiler.

Şimdi de meydanda yapamadıklarını masada yapmanın şeytanî oyunları içindeler.

İçine düşürülmüş olduğumuz malî krizin de temelinde Batı’nın rolü var.

Çünkü Türkiye’den taviz koparmanın başkaca yolu kalmadı.

Evet, Ortadoğu’da yavaş yavaş “Ben de varım.” diyebilecek bir Türkiye’nin zuhuru, Batılı sözde müttefiklerimizin yazık ki, uykularını kaçırmakta.

Dün koskoca Osmanlı İmparatorluğu’nu yıkanlar; bugün Türkiye’nin de varlığına tahammül gösterememekte!

Güney, kuzey, doğu ve batısından parçalara ayırmanın hesabını yapmaktalar!

Irak’ı parçalamanın, kuzeyinde kukla bir devletçik kurdurtmak istemelerinin temelinde de, bu ezelî politikaları var.

Sonra da bu kukla devleti; güneydoğu Anadolu’ya sıçratmanın uğursuz hesap ve hayali peşindeler!

Çünkü kendine gelmiş, kendine güvenen bir Türkiye’nin Ortadoğu’da tarihî hukuktan kaynaklanan hakları olduğunu bilmekteler.

Bir gün bunu söz konusu yapmayacağı ne malum diye düşünmekteler.

Daha dün, Türkiye’deki terörü besleyen, destekleyen, her türlü insanlık dışı saldırıları görmezden gelerek “Tavşana kaç, Tazı ‘ya tut!” politikası güdenler.

Geceleri helikopterlerle dağa taşa yardım paketleri atanlar!

Sonra da yüzümüze karşı sahte gülücüklerle utanmadan:

“Terör konusunda Türkiye’ye hak veriyor, onun yanında yer alıyoruz1” diyenler.

Şimdi kalkmışlar sıkılmadan “Terör insanlık suçudur!” diyebiliyor.

Elbette terör insanlık suçudur. İnsanlığa aykırı.

Hele inancımızda ona asla hayat hakkı yok.

Çünkü “Birinin suçu yüzünden bir başkası suçlanamaz, cezalandırılamaz.”

Aksi takdirde zulüm olur.

Yer gök titrer. Kaldı ki:

“Alma mazlumun ahını, çıkar aheste aheste.”

Güneşin her doğuşunda ülkemizde aydınlık yüzlerin birbirlerini selamladığı, yeşilin her tonuyla doğal güzelliklerin içimizi ferahlattığı, doğa dostlarının, dostluğun, kardeşliğin her yanımızı sardığı bir günü tarif etsem,

Günün ilk haberlerinde yollarımızda kol gezen trafik terörünün görüntülerini, kadınlarımızın yaşadığı şiddeti, çocuklarımızın kayıp, taciz, ölüm haberlerini değil, tam tersine insanlarımızın yurt içinde ve dışında kazandığı nice başarı öykülerini yazsam,

Sokaklarında şen kahkahaları duyulan, evlerinde açlıktan ağlaşmayan çocukların olduğu, çaresiz annelerin, işsizlikten ne yapacağını bilmeyen babaların olmadığı, yaşama sımsıkı sarılan gülen yüzlerle dopdolu bir yaşamı anlatsam ne güzel olurdu…

Ama hiç böyle bir yazı kaleme alamadım ki!

Çünkü ardımızda kalan uzun yılların içi böylesine güzel, böylesine mutlu gerçeklerle dolu olmadı ki…

Ne zaman ülkemiz feraha çıksa, ne zaman mutlu çehreler sokaklarımızı doldursa; nobran, kıskanç bir el bu güzelliklerin sihrini bozdu, ülkemizin gülen çehresini soldurdu!

Yıllar yılları kovalıyor; zaman mı yaşama, yaşam mı zamana meydan okuyor?

Bilinmez…

Ama bilinen o ki!

Yaşadığımız gerçekler; yukarıda tariflediğim güzelliklerin yaşanmasına, kısa bir süreliğine de olsa fırsat vermiyor…

Sadece ülkemizin son çeyrek asrında yaşadıklarımıza bir bakın!

.  Başta PKK belasıyla yaşanan terör, bu terörün ülkemize verdiği maddi manevi onca zarar, yaşamdan kayıp giden nice yiğitler,

.  Çok uzak değil bundan iki yıl önce FETÖ alçaklarının ihanetiyle devletimizi ele geçirmeye kalkan o meczupların sırtımıza sapladığı zehirli hançer,

.  Dış ilişkilerimizde Suriye belasıyla yaşadıklarımız, milyonlarca göçmenin ülkemize getirdiği yük,

. Her taşın altından çıkan, yaşadığımız her olayda ayağımıza çelme takan sözde dostumuz Amerika’nın yaptıkları…

.  Şimdi bunlarda yetmezmiş gibi yine ABD’nin tetiklediği döviz krizi ile ekonomimizi sarmalayan kara bulutlar!

Hiç rahatı yok bu ülkenin, ülkemizde rahatça yaşamamıza fırsat vermiyorlar. Ama her ne yaparlarsa yapsınlar, neyi dayatırsa dayatsınlar, ne vatan topraklarımızı ele geçirebiliyorlar, ne de vatana olan sevdamızı, sadakatimizi aşabiliyorlar.  Çünkü aydınlık yarınları yaşayacağımız umudundan hiç vazgeçmedik,  vazgeçmeyeceğiz de.

Uzun bir yaz dönemi daha geride kaldı! Okullar da açıldı. Sınıfları öğrencilerin cıvıltıları sardı…

Ekonomik sıkıntılar, onca dış/iç borç, iflaslar, dövizin tırmanışı, TL’nin değer kaybı, kepenk kapatan binlerce iş insanının haberleriyle dolu ülkemizin gündemi… Ama ülkemizde yaşam, her olumsuzluğa rağmen devam ediyor.  Sokaklarımız her sabah işine giden milyonlarca insanımızla dolu. Milyonlarca öğrencimiz okullarına gidebiliyor.  İşsizimiz yok mu evet var. Geçim sıkıntısı her çevrede yaşanıyor. Sıkıntılı çehreler, gülmeyen yüzler, selamlaşmayan insanlarımız da var sokaklarımızda. Aç, açıkta kalan insanlarımız da var ama onlara uzanan yardım elleri de eksik olmuyor.

Şükürler olsun ki, en azından savaş denen canavarın o acımasız yüzünü 1923 ten sonra bir daha görmedik, Allah bir kez daha göstermesin canım ülkeme…

Umudumuzu hiç yitirmeyelim. Evet, her karesi güzelliklerle dolu yaşamı anlatan bir yaşantısı olacaktır güzel ülkemizin.  İçinde yalnızca sevginin, hoşgörünün, dostluğun, kardeşliğin olduğu, doğal güzellikleriyle sarmalanmış ülkemizin her yanında insanlarımızın, özellikle gençlerimizin başarı öykülerinin anlatıldığı, aydınlık çağdaş yarınlara ulaşan, refah içinde yaşayan Türkiye’yi anlatan böyle bir yazı da mutlaka yazılacaktır bir gün…

Benim En Büyük Eserim Cumhuriyettir,

Bugün Türkiye, yarıya yakını gençlerden oluşmuş 80 milyonu aşan nüfusu, gelişmekte olan ekonomisi, siyasi yapısı, güçlü ordusu, 10 000 yıla varan köklü tarihi, kültürü ve Avrupa, Asya ve Afrika kıtalarının merkezi konumundaki coğrafi ve jeostratejik yapısı itibarı ile önemli bir ülkedir. Ortadoğu, Kafkaslar ve Balkanlar gibi üç kritik bölgenin ortasındadır. Eskinin ipek yolu, bugünün ise enerji yolu üzerinde bulunmakla önemi bir kat daha artmıştır. Tarih boyunca ve bugün hep hareketli bir çevre etkisinde kalmış, bölgede çıkarları olan güçlerin tehdidini daima hissetmiştir. Bu zor coğrafyada bugün Türkiye; Avrupa Konseyine, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyine (geçici üye), Kuzey Atlantik Paktına (NATO), Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Örgütüne (OECD), Karadeniz Ekonomik İşbirliğine (BSEC), Karadeniz Donanma İşbirliğine,  İslam Konferansı Örgütüne, Ekonomik İşbirliği Örgütüne (Orta Asya), D-8 VE G-20 Ülkeleri Birliğine üyedir. Avrupa Birliği üyeliği için ise halen adaydır. Son iki yüz yılda batının ekonomik, teknolojik ve siyasi yükselişine ayrıca silah gücüne karşın, kötü idarecilerin yönetiminde gerileyen Osmanlı İmparatorluğu bir anda büyük felaketlerin eşiğine getirilmiştir. Aynı zamanda Balkan’lardan Kafkas’lara ve Yemen’e kadar 15 cephede birden, 1. Dünya Savaşını yaşamış ve maalesef bu savaştan yenik çıkmıştır (Mondros Antlaşması 30 Ekim 1918). Balkan’larda, Çanakkale’de, Kafkas’larda ve Arap çöllerinde milyonlarca askerimiz ve insanımız telef olmuştur. Emperyalist güçler başta petrol olmak üzere Osmanlının topraklarındaki zenginlikleri pay etmişlerdir (Sevr, 10 Ağ. 1920). Ülkemiz parçalanmış, yok edilme durumuna getirilmiştir.  Bu çaresiz durumda Mustafa Kemal Paşa ve arkadaşları 19 Mayıs 1919 da Anadolu’ya geçerek, Osmanlı İmparatorluğundan ayrı olarak, Türk milletinin milli mücadelesini başlatmıştır. O’nun cumhuriyet ve demokrasi aşkı, daha kurtuluş savaşına başlamadan, 23 Nisan 1920 de, Türkiye Büyük Millet Meclisinin (TBMM) kurulmasını sağlamış ve Kurtuluş savaşını bu meclis yürütmüştür. Başta, batı Anadolu’yu işgale kalkışan Yunan orduları (10 Ocak 1921 de Bursa Eskişehir yolunda, 10 Temmuz 1921 de Sakarya’da, 26-30 Ağustos 1922 de Dumlupınar’da meydan savaşları vererek), tamamen yok edilmiş, İngiliz, Fransız, İtalyan ve Ruslar da işgal bölgelerinden kovulmuştur. Türk’ün büyük iradesi karşısında yenik düşen emperyal güçler, 24 Temmuz 1923 Lozan andlaşması ile kendi yenilgilerini, bizim de galibiyetimizi ve bağımsızlığımızı kabul etmişlerdir. Böylece küllenen bir imparatorluğun külleri üzerinde alev alev genç Türkiye Cumhuriyeti Devleti kurulmuştur.    29 Ekim 1923’de ATATÜRK’ün kurduğu cumhuriyet, dünyanın en güçlü devletlerine karşı verilen bir ölüm kalım savaşından sonra gerçekleşmiştir. Bu, ATATÜRK’le birlikte binlerce şehit ve gazinin eseridir. Bugün cumhuriyetimizin 95. yılını kutluyoruz. Kutlu olsun. Cumhuriyet; milletin kurduğu, milletin kendi kendini yönettiği, egemenlik kaynağının millete ait olduğu, hükümet ve devlet başkanının, kamu tüzel kişiliğini temsil eden bir heyet tarafından belli bir süre için ve belirli yetkilerle seçildiği bir yönetim biçimidir. Diğer bir anlamda, devletin temel  organlarının seçimle  iş başına geldiği  bir yönetimdir. Bu yönetimde demokrasi, en iyi şekilde uygulanır.  Bunu ATATÜRK şöyle vurgulamıştır. “Bu yönetimde hakimiyet, kayıtsız şartsız milletindir”. Cumhuriyetteki birinci hedef demokrasidir. Yine ATATÜRK, “Cumhuriyeti kurduk. Şimdi sıra demokrasidedir” derken, çok partili bir sisteme de işaret etmiştir. Bu rejim, demokrasi kavramını geliştirmek ve yerleştirmek zorundadır. Cumhuriyet özgürlüktür, bağımsızlıktır. Her alanda ilerlemenin yolu ve insanca yaşamaktır. Yine buradaki özgürlük, başkalarının hakkına tecavüz eden sınırsız bir özgürlük değildir. Demokrasi bu sınırların ölçüsünü koymuştur. Başkasının hak ve hukukuna mutlak riayet ve adalete saygı esastır.   Cumhuriyet’te; a. seçimb. kamu yararına hizmet, millete hizmetc. yasalar karşısında eşitlikd. devlet yönetimine eşit katılıme. temel hak ve özgürlüklerin devlet teminatında olmasıf. çağdaş uygarlık düzeyine ulaşmanın hedeflenmesi (uygar toplum olma), esastır.  Siyasi yetkinin halk oyuna dayandığı demokrasiler, bazen karşımıza İngiltere, Hollanda, İspanya, Norveç ve Japonya gibi monarşik bir yapı ile, bazen de diktatörlükle yönetilen Çin (halk cumhuriyeti) ve İran (İslam cumhuriyeti) gibi ülkelerin de, cumhuriyet adı altında karşımıza  çıktıkları görülmektedir.  ATATÜRK, batılıların tabiri ile yüzyıllarda bir yetişen dahi bir asker olmakla beraber, çağa damgasını vurmuş bir siyaset ve devlet adamı ve de filozof denilebilecek yapıda bir düşünürdü. O, halkın iradesinin yüceliğini kavramış, ezilmiş milletlerin acılarını ruhunda duymuş ve batılı emperyalistlerin sömürü  sistemini çok iyi bir analizle, hem batıya hem doğuya, yani hem ezenlere, hem ezilenlere çağa ve geleceğe uygun mesajlar vermiştir. Bugünkü küresel yapıyı tarif etmiş, zulüm gören milletlere de bağımsızlıklarında, kurtuluşlarında bayrak olmuştur.  ATATÜRK kurduğu cumhuriyette, günümüz koşullarına uyan  demokrasi, laiklik, sosyal devlet, hukukun üstünlüğü, adaletin yüceliği gibi kavramları da yerleştirdi. Sonra onu, müspet ilim sahibi, hürriyet aşığı, eğitimli, kültürlü, geleceğe güvenle bakan, fikri hür vicdanı hür irfanı hür aydın bir gençliğe; “Ey Türk gençliği, birinci vazifen Türk istiklalini ve Türk  cumhuriyetini ilelebet (sonsuza dek) korumaktır. Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcuttur” diyerek,  emanet etti. ATATÜRK, bunun için şöyle diyor: “zira, hürriyet ve istiklalimizin kıymetini; çağdaş eğitimli, yüksek ruh yapısına sahip, fedakar gençler, bu uğurda ölen askerlerden çok daha iyi bilebilirler. Cumhuriyeti kurmak için çok kan döktük. Gerekirse korumak için de aynı şeyi yaparız. Fakat  istiklal, hürriyet, cumhuriyet bundan böyle savaşarak değil, bunların değerleri bilinerek korunmalıdır. Cumhuriyet fazilettir, Cumhuriyet en gelişmiş ve en ileri, çağdaş devlet ve hükümet şeklidir. Onun için kılıçla elde edilen zaferler; siyasi, ekonomik, kültürel zaferlerle taçlandırılmalıdır”.  ATATÜRK’e göre Cumhuriyet, Türk milletinin tabiat ve yapısına en uygun idare şeklidir. Cumhuriyet, milli egemenlik idealini, milletin irade ve egemenliğini, vatandaşın devlete, devletin vatandaşa karşı hak ve görevlerini en iyi düzenleyen yönetim şeklidir. Milli egemenliği ise; ATATÜRK, “egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” diyerek vurgulamıştır. Cumhuriyetin 10. yıl nutkunda ATATÜRK, “az zamanda çok ve büyük işler yaptık. Bu işlerin en büyüğü, temeli Türk kahramanlığı ve yüksek Türk kültürü olan cumhuriyettir, Cumhuriyetin temeli, büyük Türk milletinin ve onun kahraman evlatlarından oluşan büyük ordumuzun vicdanında, akıl ve bilincinde kurulmuştur. İlkeleri de milletin ruhundan doğmuştur.  Cumhuriyet, Türkiye’nin en büyük devrimidir. Cumhuriyetin, milletin kalbinde kök saldığını görmek en büyük emelimdir. Bu rejimle millet ve memleket, dünya üzerinde en üstün yere gelecektir. Türkiye Cumhuriyeti her anlamı ile, büyük Türk milletinin öz ve aziz malıdır. Değerli evlatlarının elinde daima yükselecek, sonsuza dek yaşayacaktır. Benim naçiz vücudum elbet birgün toprak olacaktır. Lakin Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır. Bu kadar matemler ve felaketler geçirdikten sonra elbette Türk öğrenmiştir ki, vatanı yeniden yapmak, orada mutlu ve özgürce yaşayabilmek için kesinlikle egemenliğine sahip çıkmak ve cumhuriyet bayrağı altında tüm evlatlarını topluca ve dikkatlice muhafaza etmek zorundadır”. “Benim en büyük eserim cumhuriyettir”. Türklerin verdiği istiklal savaşı ve kurduğu cumhuriyet, tüm mazlum milletlerin hürriyet ve istiklal aşkını da dile getirmiş, onlara örnek olmuş ve bundan sonra da onlara bayrak olacaktır.

“Ortadoğu savaşında ölenlerin cesetleri kıyımıza vurmağa başladı” diye başlıyordu Osman Sarı‘nın Şehit Söylevi şiiri. Artık vurmuyor veya vursa da umurumuz olmuyor.

Suriye, Filistin, Libya, Arakan, Doğu Türkistan ve Afganistan‘da olan bitenden iyi – kötü haberimiz var da meselâ Yemen‘de olanları ve ölenleri neden görmezük?

Sadece 2017 yılında 50 bin çocuk Yemen’de açlıktan öldü. 3 yıllık İç Savaş sırasında 14 binden fazla sivil öldü, öldürüldü. Son 2 yılda koleradan 3 bin kişi öldü, hâlen 700 bin kişi hasta, 1 milyondan fazla kişi de hastalık şüphesi taşıyor.

BM İnsan Hakları Şefliği raporuna göre Yemen’de insanlar yiyecek hiçbir şey bulamadıkları için ot ve yaprak yiyor. Ve 5,2 milyon çocuk açlıktan ölüm tehdidi altında.. Dahası Yemen’in 29 milyonluk nüfusunun 22 milyonu kıtlık nedeniyle yardıma muhtaç.

Yemen İç Savaşı’nda başkent Sana‘daki Husi Güçlerini İran, Aden‘deki Hadi Güçlerini ise Suudî Arabistan destekliyor. 25 yıllık Kuzey & Güney ayrılığından sonra 1990‘da birleşen Yemen, 25 yıl sonra tekrar 2’ye bölünmüş durumda. Sam Amca‘nın 22 ülkeyi parçalamayı esas alan BOP planı Suud ve İran‘ın sayesinde Yemen‘de tıkır tıkır işliyor.

Son 3 yıldır Amerikanvari yöntemlerle Suud Arabistanı‘nı yöneten Veliaht Prens Muhammed bin Selman‘ın yarı manyak politikalarıyla yaptıkları yapacaklarının teminatı gibi gözüküyor. Lübnan Başbakanı Harirî‘yi alıkoyup istifaya zorlamaktan tutun da Hava Kuvvetlerine ait savaş uçaklarıyla Yemen’de çocukları taşıyan otobüs ve hastaneleri vurmaya kadar vukuatı bol. Hem daha yaşı 33; erkenden ölmezse 2050‘ye dek çok icraatlarını duyarız.

Yemen’in altyapı, sağlık, su ve kanalizasyon sistemlerini Katar, Kuveyt, Bahreyn, BAE, Mısır, Ürdün gibi yandaşlarla birlikte bilerek hedef alan Suudîler hava saldırılarıyla hem yakıp yıktılar hem kolera ve kıtlığa sebep oldular. Petrol ambargosu ve abluka da cabası..

Geçen ay 2 milyon hacı binlerce dolar ödeyerek Suudî towers‘ların (gökdelen) gölgesindeki Kâbe‘yi tavaf ettiler ve 1 milyon kurban kestiler. Bunlar Yemen’de açlıktan ve kıtlıktan ölme aşamasındaki Müslümanlara götürülmedi ve çoğu çölün kumları altına gömüldü. Ama nedense kimsenin Müslümanlığından bir şey eksilmedi.

Türkiye kontenjanındaki 80 bin hacı, sâir zamanlarda da 120 bin umreci toplamda Suud’a 1 milyar dolar kazandırıyor. Suudlular 2022‘de hac ve umre gelirlerinin 150 milyar dolara ulaşmasını bekliyorlar. Müslümanlardan cukkalanan paralar askerî harcamalara ayrılıyor; hem de yılda 75 milyar dolarla Dünya üçüncüsü olarak..

Hac, dünya Müslümanlığının en büyük buluşmasıdır. Ve Hz. Peygamber zamanında İslamiyet mensuplarının derdi ve sıkıntılarının görüşüldüğü bir iklimdi. Dileyen tekrar be tekrar Veda Hutbesi‘ne baksın. Şimdiyse helezonik bir karmaşa..

Kutsal Topraklar şimdilik olmasa da Hac Organizasyonu Saudia America‘nın tasallutundan kurtarılmalıdır. “Dünya 5’ten büyüktür” sözüyle Birleşmiş Milletler’e üye 190 ülkenin veto hakkı sahibi 5 daimî ülkeden büyük olduğunu dile getiren Cumhurbaşkanımızın 56 İslam ülkesi adına Suudîstan’a “Yeter artık! Hac işi İslam İşbirliği Teşkilatı’nın uhdesinde gerçekleştirilmelidir. Dinî bir umdenin bir ülkenin ya da bir ailenin tekeline bırakılması mümkün değildir” demesini bekliyoruz.

Bu adamlar Amerika‘ya şirin gözükebilmek için dün PYD’ye 100  milyon dolar bağışlarlar, yarın İsrail‘le birlikte İran‘a ortak savaş açarlar. Vaşington‘un deli mayını misali..

“Ah o Yemen’dir /  Gülü çemendir“

İnsanlar ot yiyor /  “Acep nedendir?“

Terör öyle bir şey ki, mesela Afganistan’a yapılan hava akınlarından ister istemez halk da nasibini almıştı.

Zaten çekilmez olan hayat şartları, bir kat daha güçlükler arz etmeye başlamıştı.  Tabii bu duruma biraz da iç karışıklığın sebep olduğu zaafların da, dışardakilere cesaret vermiş olduğunu söyleyebiliriz.

Onlar şu veya bu sebeplerle yurt içinde birlik ve beraberliği kuramamışlardı!

Biraz da sen-ben çekişmesi; zavallı çilekeş Afgan halkını, maddeten biraz daha çökertmiş oldu.

O güzelim destanları yazarak; Rusya’ya karşı kazanmış olduğu İstiklâl mücadelesine, iç anlaşmazlıklar gölge düşürmüştü. Haklı kutsal bir cihat sonunda kazanmış olduğu zaferi; kendi elleriyle âdeta sonuçsuz bırakmıştı!

Bilindiği gibi, “İki pehlivan kavga ederken, bir çocuk ikisini de dövebilir.”

Velhasıl her zaman olduğu gibi, iç didişmelerin galibi daima dış güçler oluyor.

Oysa “Sebep olan yapan gibidir.” hükmünce bu duruma düşüşte; Afganlı idarecilerin istemeyerek de olsa rolleri vardır diyor. Bir an evvel yine Moskof işgalinde olduğu gibi, bir elden ve bir yürek olarak yeni müspet bir çehre ile dünya karşısına dimdik çıkmalarını umuyor ve bekliyoruz.

Çünkü daha önce başardıkları gibi, yine başaracakları muhakkak.

Tabii etrafında toplanacakları odak noktasını; iyi ve doğru tayin ve tespit etmeleri de şart.

Ayrıca kılavuzu iyi seçmek, sonra da bir bütün olup asla dağılmamak.

Zira “Allah’ın rahmeti cemaat ve toplum üzerinedir.”

Unutulmasın ki Hak dâvalar, Hak metot ve usullerle yükselir. Bâtıl / boş, sapık ve yanlış metot ve usullerle geçici olarak söner.

Mağlûbiyete yanlış metot sebep olduğu gibi, galibiyeti de müspet metot gerçekleştirir.

Bu durumda Hak metot, bâtıl dâvayı geçici olarak yükseltirken; bâtıl bir metot da Hak bir dâvanın geçici olarak yükselmesini önler.

Burada metotların doğru olup olmaması söz konusudur.

Yoksa sonunda her şeye rağmen elbette Hak galip ve üstündür.

İslam’ın bâtıl metotlara ihtiyacı yok. Üstelik İslâm’da gaye için her şey meşru değil. Öyleyse yüce İslam’ı yüce tutmak için, Hak olan dâvaya Hak metot ve usullerle yürümek şart.

Yoksa büyük hakikatler; biçare ellerde ziyan olur gider.

Ne diyelim Allah, İslâm Âlemi’ne uyanıklık, şuur ve birlik ruhu versin.

Zaten bu durumda tek tesellimiz, yine yüce Rabbimizin “Rahmetim gazabımı geçti.” müjdesi.

Bizler biliyor ve inanıyoruz ki, Afgan halkı mazlum ve masumdu.

Nitekim yine Hak yolda Hak üzeredirler.

Atılan bombalardan yaralanmış olanlar gazi; atılan bombalardan ölenler ise şehit olmuşlardı.

Şöyle veya böyle geçen hayatları; en büyük bir şerefle gazilik ve şehitlik rütbesiyle son bulmuş.

Bundan dolayı Cennet kapılarının kendilerine sonuna kadar açılmış olduğuna hiç şüphe yok.

İşte bu yüzden “Elhamdülillah.” diyor “Sen ne büyüksün ya Rab!” diye teselli buluyoruz.

Yine biliyoruz ki, aslında, şehit olmakla ölümsüzleşmiş oluyor ölülerimiz.

Asıl titreyecek olanlar, asıl üzülecek olanlar, asıl zorlanacak ve Cehennemin dibini boylayacak olanlar düşünsünler.

Afganistan ve onun gibi terör belasıyla karşılaşmış ülkelerin içindeki; bu duruma sebep olan içteki zalimlerle, bu fırsattan istifade yoluna giden dıştaki zalimler korksunlar titresinler.

Çünkü onları ebedî Cehennem bekliyor.

Hem de hiç bırakmamacasına, hem de hiç bıkmamacasına; ateşten bağrına basmak üzere, onları Cehennem bekliyor.

Öyleyse “Yaşasın zalimler için Cehennem.”

Cehennem ve İlâhî azap; kâfidir, o iç ve dış zorba zalimlere.

Türkiye’de yaşanan döviz kriziyle başlayan ekonomik sıkıntılar, K.K.T.C’de de etkili oldu. Yıllar önce Yunanistan’da yaşanan ekonomik kriz nasıl ki Kıbrıs’ta Rum kesiminde etkili olmuş, GKRY büyük bir krizin içine düşmüş, AB’nin, IMF’nin kapılarını aşındırarak, buradan gelen milyarlarca avro ile bu sıkıntılı dönemi aşmışlardı.

Türkiye’yi sarmalına almaya çalışan dolar/avro baskısı nedeniyle Kıbrıs Türk Halkı da ekonomik yönden sıkıntılı bir dönem yaşamaktadır. Ama bu süreç Rumların yaşadıklarıyla asla mukayese edilemez. KKTC’de yaşanan ekonomik sıkıntı, Rum basınında aşağıdaki başlıklarla yer bulmuştur:

”Fileleftheros gazetesi ” Kıbrıslı Türkler Kapana Kısıldı… İşgal Bölgelerinin Türkiye’ye Tam Bağımlılığı Sahte Devleti Boğulmayla Tehdit Ediyor” başlık ve spotuyla aktardığı haberinde: Türkiye nedeniyle yaşanan ekonomik krizin, bağımlılık nedeniyle KKTC’yi de sürüklediğini ve KKTC’nin bu durumdan kurtulma şansı olmadığını” öne sürdü.

Gazete, KKTC’deki bankacılık sisteminin, inşaat sektörünün, özelleştirmelerin, turizmin ve ihracatın 1974’ten beri Türkiye’nin belirlediği planlar çerçevesinde gelişmesinden ötürü Kıbrıslı Türklerin çıkış noktası bulunmadığını iddia etti…”

Alithia gazetesi “Çile Çekiyorlar, Çözüm İstiyorlar” başlığıyla aktardığı haberinde, muhabirlerinin Lefkoşa’daki bazı mağazaları gezerek yaptığı röportajları ve Kıbrıs Türk Ticaret Odası Başkanı Turgay Deniz’in konuyla ilgili açıklamalarını yansıttı…”

Politis gazetesi de ilgili haberine;

“Kıbrıslı Türkler Ekonomik Çıkmazda” başlığını attı. Yunanistan’ın bundan altı yıl önce ekonomik iflasıyla etkilenen el açmadık devlet, çalmadık kapı bırakmayan Rumlar, böylesine olumsuz bir süreç yaşarken, Türkiye’den ve adanın kuzeyinden KKTC’den yardım çağrısı yapılmış, onlara yardım eli uzanmıştı. Ancak Rumlar bu yardım çağrılarına yanıt dahi vermemiş! AB’den gelen 10 milyar avroluk yardım ile o dönemi aşmaya çalışmışlardı.

Şu gerçeğin altını kalın çizgilerle çizmek gerekirse, Rum basının abarttığı gibi ne Türkiye’de, ne de KKTC’de böylesi bir kriz yaşanmıyor, evet dolar/avro baskısı nedeniyle her iki ülkenin ekonomik yönden bazı sıkıntıları mevcuttur.

Ancak bu sıkıntıları da alınan acil tedbirlerle aşmak adına Türkiye de bir hayli mesafe alındı. Ne IMF’nin, ne de Dünya Bankasının kapısı çalındı. Yıllar önce Yunanistan-GKRY ekonomik kriz nedeniyle çalışanlarına maaş dahi ödeyemez, Yunan-Rum bankalarının önünde umutsuz kuyruklar oluşmuştu. Türkiye’nin 3,5 milyon Suriyeli göçmene baktığını da unutmamak gerekir.

KKTC Hükümeti de ekonomik yönden almış olduğu acil tedbirlerle bu sıkıntılı dönemi kısa sürede atlatacaktır. Daha da önemlisi, Kıbrıs Türk Halkının arkasında onu hiçbir dönemde yalnız bırakmayan anavatan Türkiye vardır.

GKRY, Rum basını adanın kuzeyinde yaşanan sıkıntıyı abartmakta, olmayacak önerilerle Kıbrıs Türklerinin aklını çelmeye çalışmakta,

KKTC’deki Rum işbirlikçileri de akıl almaz önerileri ile onlara destek olmakta, ”Birleşik Kıbrıs Hayallerini” gündemde tutmaya çalışmaktadırlar. Bu önerilerin başında KKTC’nin para birimi TL yerine başka bir para birimine geçilmesi gelmekte, hatta Federal Kıbrıs Cumhuriyeti kabul edilirse böylesine ekonomik sıkıntıların yaşanmayacağı dillendirilmektedir!

Dikkat edilecek olursa, KKTC’de ne zaman bir sıkıntı yaşansa, bu Türkiye’ye mal edilmekte, topluma bir an önce Rum kesimiyle birleşmenin öncelik kazandığı yalanı pompalanmaktadır!

Adanın güneyinde yaşayanlar başta GKRY olmak üzere; basınıyla, kilisesiyle, ulusal konseyi ile adanın kuzeyinde sanki büyük bir kriz varmışçasına neredeyse zil takıp göbek atacaklardır!

KKTC’de Kıbrıs Türk Halkı ne ”kapana kısılmıştır”, ne ”çile çekmektedir”, ne de ”ekonomik çıkmazdadır”

Evet, adada çözüm istenmektedir. Ama bu çözüm; adadaki gerçekleri, mevcut durumu göz ardı etmeyen, Türkiye’nin garantörlük hakkını yok etmeyen, Kıbrıs Türk’üne azınlık değil eşit ortaklık hakkını öngören bir çözüm modeli olmalıdır.

Türkiye’ye döviz sarmalı nedeniyle yaşatılmaya çalışılan ekonomik olumsuzluklar aşılmaya başlamıştır, KKTC’de yaşanan ekonomik sıkıntılar da kısa bir süre sonra bitecektir.

Ne Türkiye Kıbrıs’tan vazgeçecek, ne de Kıbrıs Türk’ü her ne yaşarsa yaşasın Rum’a diz çökecektir. Günümüzde adanın kuzeyinde yaşanan sıkıntı nedeniyle zil takıp, bir tek göbek atmadıkları kalan Rumlara ise oynadıkları oyunun kuru gürültüsü kalacaktır!

Ekonomik krizin başlamasından beri devleti yönetenlerin açıklamaları vicdanlarımıza hitap etmediği gibi, aklımızla alay edildiği hissi uyandırıyor.

Birkaç gün önce Kocaeli’de Körfez ilçemizde “oğluna okul pantolonu alamadığı için bunalıma giren” İsmail Devrim (45) kendisini banyoda iple asarak hayatına son verdi.

Bu olayla ilgili haberi okuduğumda, derin bir üzüntü duydum. Ayrıca birlikte yaşadığımız toplumun bir ferdi olmanın sorumluluk duygusuyla bir utanç hissine kapıldım. Muhtemelen sizler de aynı duyguları yaşadınız.

Buna karşılık resmi makamlar bu duygulardan çok uzak açıklamalar yaptılar:

• Kocaeli Valiliği konuyla ilgili açıklamada, “bu haberlerin gerçeği yansıtmadığı olay sebebinin psikolojik nedenlere dayandığı anlaşılmıştır” dedi.
• Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığının açıklaması ise şöyle idi: “İsmail Devrim’in trafik kazası geçirdiği, yaralandığı için çalışamaması nedeniyle bunalıma girdiği anlaşılmıştır. Bir şirkette çalıştığı tespit edilmiştir. Haberlerde belirtildiği gibi oğlunun okul pantolonunu alamaması söz konusu değildir. Bu yönde çıkan haberler asılsızdır. Soruşturma halen devam etmektedir.”

Her iki açıklamada da bir üzüntü, bir vicdani sızı, bir mahcubiyet duygusunun olmadığını görüyoruz. İntiharın sebebi “psikolojik nedenlere dayandığı” ifadesiyle açıklanıyordu.

Üstelik “soruşturma devam ederken” henüz kesin kanaat edinilmemişken, acilen neden bu açıklamalar yapıldı?

2001 yılında borç içindeki bir esnafın yaptığı, yazar kasa fırlatma olayı gibi bir etki yapmasından mı korkuldu?

Bu olaydan iki gün önce de, Şanlıurfa’da işsiz genç üzerine benzin döküp kendini yakmıştı. Ne tür bir siyasi etkisi oldu ki?

***

• Körfez İlçe Milli Eğitim Müdürü, “olay öncesi okul idaresi kıyafetlerle gelinmesini istemiş ancak iddia edildiği gibi çocuğun derse alınmaması gibi bir olay yaşanmamış” cümlesinden sonra “anladığımız kadarıyla çocuğun kıyafetle ilgili sorununu evde anlatması sonrası baba yaşadığı durum neticesinde üzücü olayı gerçekleştirmiştir” açıklamasını yaptı.

Bu açıklamada kıyafetle ilgili sorun yaşandığı ve intiharın bu sebeple olduğu kabul ediliyor. Fakat yine üzüntü, sorumluluk duygusu ve utanma hissi gibi vicdanımıza hitap eden bir beyan yoktu.

*********************************

Merhumun Eşinin İfadesi

Merhum İsmail Devrim’in eşi Hafize Devrim’in olayı anlattığı ifadeleri çok net:

“Lise 1’e giden oğlum okuldan geldi. Anne, ‘pantolonum okulun istediği pantolon olmadığı için dersime giremedim. Derse almadılar; bir gün yok yazıldım’ dedi. Babası bunu duyunca çok üzüldü. Akşam Gebze’ye gidip pantolon aldılar. Sabah erkenden uyandım, baktım banyoda ışık yanıyor. Kalktım baktım kendini asmış…”

“Oğlumun gittiği okulda kıyafetler belli. Buna uymak gerekiyor. Üstünü almıştık. Pantolonu alamamıştık. Pantolonu da sonra alırız diye düşünmüştük. Eşim o durumu kafasına çok taktı, ‘Ben size bakamayacaksam niye yaşıyorum ki? Çocuklarıma bakamıyorsam niye yaşıyorum. Ölseydim bundan iyiydi’ dedi” diye konuştu.

Bu arada Merhum İsmail Devrim’in mevcut siyasi iktidara muhalif biri olmadığını, “24 Haziran’da Cumhurbaşkanlığı için Recep Tayyip Erdoğan’a ve siyasi parti olarak da AKP’ye oy vermiş olduğu” bilgisini de paylaşalım.

Ola ki “iktidarın yaptığı her şeyi olumsuz gören, ‘asrın liderimizin yeni Türkiye’sini’ anlamayan Ce Ha Pe’li biri” zannedilmesin.

Yani merhum intihar ederken “siyasi saiklerle” karar vermiş olamaz!

******************************

Olayın Aslı

Basında yazılanlar ve resmi açıklamaları bir bütün olarak okuduğumda olayın şöyle açıklanabileceği kanaatine vardım:

Merhum İsmail Devrim Kocaeli-Dilovası’ndaki İMES-Organize Sanayi Bölgesi’nde torna ustası olarak çalışıyorken, iş yolunda motosikletiyle kaza yaptı ve kolu ezildi.

Kazadan sonra torna tezgâhında kolunu gerektiği gibi kullanamadığı için işten çıkarıldı. İşsiz kalan İsmail’in psikolojisi bozuldu. İki çocuğunun okul masrafları ruhsal durumunu daha da ağırlaştırdı.

Pantolon meselesi de bardağı taşıran son damla oldu. “Çocuklarıma bakamıyorsam niye yaşıyorum?” dedi ve intihar etti.

******************************

Devlete Düşen

Burada devlette yönetici olanlara düşen, intihar eden kişinin psikolojik bunalıma girmesine sebep olan işsizlik konusu ile okullarda tek tip kıyafet giyme konusunda dar gelirli ailelere getirilen yükün nelere mal olduğunu; çocuk pantolon sebebiyle derse alınmadıysa, öğretmen kalitemizi değerlendirmeleridir.

İsmail Devrim’in durumunda olan, hatta daha kötü ekonomik şartlarda olan vatandaşlarımızın psikolojik bunalımlarının nelere yol açabildiğini düşünmek zorundayız.

Hele devlet başkanı, bakan, vali vd görevlerde iseniz, bu vatandaşlarımızla duygudaşlık yapmaya, onları anlamaya ve meseleleri çözmek için çalışmaya mecbursunuz.

“Bu dünyada bana kimse bir hesap soramaz” diye düşünebilirsiniz. “Adamın psikolojisi bozulmuş, intihar etmiş, bana ne?” diyebilirsiniz.

Ama “Kenar-ı Dicle’de bir kurt aşırsa koyunu / Gelir de adl-i İlahi sorar Ömer’den onu” inancına sahipseniz böyle davranamazsınız.

***

İsmail Yıldızdoğan arkadaşımız anlatmak istediğimi çok güzel özetlemiş:

“Vali demek; veli demektir! Veli demek; baba demektir!

Hiç bir baba “evladım deliydi de öyle intihar etti” demez.

Ne der? “Benim evladımı kim delirtti?”

Mecnun’un “Bu gözler Leyla’yı gördü” deyip bir köpeğin gözlerini öptüğünü gören o şehrin valisi emir buyurur: ‘Kays’ı Mecnun eden Leyla’yı bulun getirin!’

İşte vali böyle olmalıdır!”

Şüphesiz ki, 11 Eylül 2001’de İkiz Kuleler ve Dünya Ticaret Merkezi’ne yapılan terör saldırıları ile Amerika’nın böğrüne saplanan uçaklar; bizlerin de böğrüne saplanmış gibiydi. Yakınlarını kaybeden Amerikalıların duydukları acıları, bizler de burada ta yürekten duymuştuk. Kimi eşini, kimi ana-babasını, kimileri de yakınlarını kaybetmişti. Dayanılır acı mıydı bunlar? Allah hiçbir milleti böyle bir terör afetiyle karşılaştırmasın.

Biz az mı çektik bu acıları? Belki bizim kadar terörden çekmiş başka bir millet yoktur. Kırk yılda kırk bini aşkın insanımızı kaybettik! Nice ocaklar söndü. Hâlen de sönmekte! Nice çocuklarımız öksüz ve yetim kaldı. Bağrımıza milletçe taş bastık ve basıyoruz! Tüm bunlara rağmen Milletçe vakur bir sesle haykırdık bütün dünyaya: “Vatan sağ olsun.”

Evet, sevgili okur! Biz Türkiye ve Türk Milleti olarak bu hususta çok dertliyiz. Biz Türkiye olarak bütün dünya devletlerine söyleyecek çok sözümüz var. “Bir dokun bin ah dinle kâse-i Fağfurdan.” misali, çok doluyuz çok… İnşallah bu terör olayları; artık dünya devletlerinin gözlerini açmaya vesile olur da, el altından, sinsice ve gizlice teröre destek olmaktan cayıp vazgeçerler. Terör mü, bir daha mı, aman Allah göstermesin diyerek, bu uğursuz, insanlık dışı etkinliklerden el ayak çekerler.

İsterlerse çekmesinler! Allah’ın hükmü o kadar büyük, Allah’ın hükmü o derece kapsamlı ki, İlâhî ferman bir kere çıkmaya görsün, önünde hiçbir kuvvet duramaz! İlâhî hükmü hiçbir şey önleyemez. İlâhî hükme hiçbir şey engel olamaz.

Bütün dünya devletleri bilsin ki, mazlum ve masum insanların zarar görmesi kaçınılmaz olan terör faaliyetlerini sürdürmek isteyen devletler bilsin ki, özellikle teröre kucak açan, terörü destekleyen, terörü besleyen, terörü kışkırtan malum devletler bilsinler, korksunlar ve titresinler ki, terör er-geç kendi ayaklarına dolaşacak, kendi insanlarına zarar verecek, kendi ülkelerinin parçalanmasına önayak olacak.

O malum ve bilinen devletler -Batılı devletlerin hangisi yok ki, aralarında- er ya da geç terörün kurbanı olacaklar. Bundan asla kurtuluş yok.

Çünkü dünya etme-bulma dünyası. Çünkü dünya rüzgâr ekenin fırtına biçeceği dünya. Çünkü dünya bir gün gelir “Kendim ettim, kendim buldum.” dedirtecek dünyadır.

Ne sanıyorlar kendilerini, bu terörü destekleyen devletler a dostlar? Ne sanıyorlar? Yaptıkları, yaptıracakları yanlarına kalacak sanıyorlarsa, büyük bir yanılgı içindeler. Sadece kendilerini aldatmış oluyorlar. Ne büyük gaflet, ne büyük cehalet, insanlığa ne büyük ihanet bu, a dostlar!

Bütün zalimler, bütün teröristler, bütün şer odakları ve bunları destekleyen devletler; şu İlâhî hüküm karşısında titremeliler, kendilerine gelmeliler. Bu işten artık caydık demeliler. Yoksa İlâhî adaletten kaçılmaz. İlâhî adalet hiç şaşmaz. Çünkü “Allah ihmal etmez, imhal eder.” Sadece biraz -o da hikmet icabı- zaman tanır o kadar.

Evet, kendisinden kaçılamayacak, o kapsamlı İlâhî hüküm ise şudur sevgili okur:

“Kişi, (bırakın yaptığını bir kenara) kınadığına (bile) uğramadan ölmez.”

Bu hüküm aziz dostlar! Yapılan kötülük er ya da geç, yapana döner. Yapılan kötülük; yapanı bulur. Yapılan kötülük, yapanın kendi başında patlar. Hatta yapılan kötülüğün, yapanın yakınlarının da başına gelebileceğini ima eden bu hüküm; çok kapsamlı, çok geniş ve çok daha içeriklidir.

Çünkü bu hüküm insanın, devletin ve milletlerin; bırakın yaptığını, kınadığının bile başına geleceğini hatırlatıyor. İnsanın, devletin ve milletlerin aklını başına getiriyor. Artık ey insan sen bilirsin. İyi düşün. Aslında ne yaparsan yap, iyiden kötüden yana. Mutlaka bu yaptığın seni ve yakınlarını mutlaka bulacak. Şayet bu dünyada bulmayacak ise Ahirette muhakkak karşılığını göreceksin. Yapmak ne kelime, hadi bunu anladık. Kimi, neyi kınarsan, o da başına gelecek. Artık sen bilirsin. Ne istersen onu yap. Ama önce, bu yaptığının sana geri döneceğini bil, hatırla ona göre yap veya yapma.

İşte ABD’nin başına gelen terörü ve diğerlerini; bir de bu açıdan ele alalım. İyice bir düşünelim. “Ne büyüksün Ya Rab.” diyerek İlâhî Adalet karşısında saygıyla eğilmesini bilelim.