Yedi yaşındaki torunum Asil, grip sebebiyle evde istirahat etmekte iken, babasına “başım belada” diyor. “Neden?” sorusuna ise “çünkü başım ağrıyor” diye cevap veriyor. Bu yaştaki bir çocuğun “başım belada” gibi soyut bir kavramın anlamını bilememesi ve başın ağrıması gibi somut algıladığı bir durumla özdeşleştirmesi normal bir şey.

Evimizde espri konusu olan bu kavram kargaşasının, toplumumuzun çok önemli bir kesiminde de yaşandığını düşününce keyfim kaçtı. Çünkü toplumun önemli bir kesimi, ülkenin gerçekten “baş ağrısı mı çektiğini” yoksa “başının belada mı olduğunu” ayırt edemiyor. Hatta bir kısmı bu belirtilerin farkında bile değil.

PISA testleri de bunu doğruluyor. Sadece öğrenciler değil, yetişkinler de kavramsal okuryazarlık sorunu yaşıyor. Bir kısım eğitimli insanlarımızın da dahil olduğu çok geniş bir kesim soyut kavramları, mecazları, ironileri anlayamıyor, yani soyut düşünmekte başarısız. “Sakla samanı gelir zamanı” atasözündeki derin mesaj bile, samanla işi olmayanlara ulaşamıyor.

Soyut düşünme yeteneğinin gelişmemesi, sosyal medyada trol üretimi haber ve yorumlar, iktidarın güçlü propaganda mekanizmasının beslediği bilgi kirliliğiyle de bağlantılı.

Bu insanların ekonomiden, adalete, milli eğitimden demografinin değişmesine, terörsüz Türkiye ile ABD/İsrail projelerinin bağlantısına kadar konularda sebepleri, birbirleriyle bağlantılarını ve muhtemel sonuçlarını yorumlaması ve akıl yürütmesi yetersiz kalabiliyor.

Bugün Türkiye’nin başını ağrıtan meseleleri ve başımızın belada olduğunu gösteren iç ve dış gelişmeleri kavrayabilenlerin oranı bu sebeplerle düşük olsa gerek.

Önce şunu belirtelim: BAŞ AĞRISI ile kastettiğim kronik ama yönetilebilir iç sorunlar, BAŞ BELASI tanımlamasıyla kastettiğim ise krize ve hatta beka sorununa dönüşebilecek iç ve dış tehditlerdir.

Basit ilaç ve istirahat gibi yöntemlerle tedavi edilemeyen baş ağrılarının bazen hastanın hayatını sonlandırabilecek kök sebeplerin belirtisi olabildiği, zamanında tedavinin ihmal edilmesi halinde sonuçlarının çok kötü olabileceğini de unutmamak gerekir.

Şimdi ülkemiz ve milletimiz için bu iki tür sonuca yol açan sosyal ve siyasi gelişmelerden bazılarına bakalım. Her birinin hangi şiddette baş ağrısına veya ne büyüklükte belaya sebep olabileceğini düşünelim. Bu yorumları “formüle etme, yorumlama ve akıl yürütme” yetenekleri OECD ortalamasının altında kalmayan siz değerli okurlarımla yapalım istiyorum.

**************************************

Baş Ağrıtan Sorunlarımız

1. Ekonomide Bitmeyen Kriz

 İlk baş ağrıtan yani kronik ama yönetilebilir sorunumuz ekonomi. Türkiye uzun zamandır yüksek enflasyonu olağanlaştırmış durumda. Resmî söylem bir krizin varlığını reddediyor. Ama halkın hissettiği gerçek, alım gücü kaybı ve geçim sıkıntısı. Geniş halk kesimlerinin bu kadar derin yoksulluk içine girdiği bir süreci ben hatırlamıyorum.

Hükûmet, faiz politikalarını siyasi bir tercih haline getirerek ekonomiyi bir laboratuvara çevirdi. Denek olarak kullanılan halk kesimleri perişan. Mevcut kurları tutma politikası, “yüksek kur–yüksek enflasyon” ikilisi sanayicinin belini büküyor. Kredi muslukları daraldıkça yatırımcı çekiliyor, üretim yerine ithalat artıyor.

Artık iktidara yakın iş dünyası bile alarm veriyor. Abdullah Kiğılı’nın “Felaket kapımızda, dayanacak gücümüz kalmadı” anlamına gelen çıkışı, vitrindeki iyimser söylemin arkasındaki çöküşün itirafı niteliğinde. Hüsnü Özyeğin’in “akıl dışı ekonomi” vurgusu da böyle. Sistemdeki arızalara işaret eden TÜSİAD yöneticilerini yargı sopasıyla susturmak iş dünyasının bu tedirginliğini gidermedi. Tepkiler ekonomik gerçeklerin artık saklanamaz hale geldiğini gösteriyor.

Bu durum sürdürülebilir bir “baş ağrısı” gibi duruyor. Hayatı çok zora sokuyor ama şimdilik ölümcül değil. Ancak bu ağrı tedavi edilmezse, toplumsal huzursuzluk ve siyasal istikrarsızlıkla birleşip “baş belası”na dönüşebilir.

**************************************

• Eğitim Sistemi Alarm Veriyor

Eğitimdeki sorunlar, yalnızca müfredatla değil, düşünme biçimimizle ilgili. PISA testleri, öğrencilerimizin okuduğunu anlama ve soyut düşünme becerilerinde dünya ortalamasının çok altında olduğunu gösteriyor.

Eğitim sistemimiz, sorgulayan bireyler yetiştirmiyor. Bu da hem bilimsel ilerlemeyi hem de demokratik bilinci engelliyor.

Yeni müfredat tartışmaları, ideolojik öncelikleri eğitimin amacının önüne geçiriyor. Üstelik son yıllardaki sürekli değişen sınav sistemleri (YGS–LYS–YKS) karmaşası, en son tartışmaya açılan “lise tahsilini ikiye bölmek”, “ders sayısını azaltmak” gibi yüzeysel düzenlemeler “reform” diye sunuluyor. Bu kozmetik değişiklikler eğitimdeki köklü kalite sorunlarını gizleyemiyor.

Eğitim sistemimiz aklın yerine itaat, sorgulamanın yerine ezberi koydukça, gelecek nesillerin başı da ülkenin başı da ağrımaya devam edecek. Sonuçta “baş ağrısı” olarak başlayan öğrenme eksikliği, gelecekte “baş belası” olacak niteliksiz kuşaklara dönüşüyor.

**************************************

• Devletin Temeli Adalet Çatırdıyor

 Yargıya olan güven her geçen gün azalıyor. Adaletin siyasallaşması, vatandaşın devlete güven duygusunu zedeliyor. AİHM ve Anayasa Mahkemesi kararlarına uyulmaması, Türkiye’nin hukuk devleti imajını yıpratıyor. Bu durum yabancı yatırımcıyı da yerli girişimciyi de caydırıyor.

Daha tehlikelisi ise yargının muhalifleri tasfiye etme aracına dönüşmesi. Siyaset, medya ve sivil toplum üzerinde kurulan yargı baskısı, demokratik rejimi çürütüyor. Muhalif Belediye başkanlarının, gazetecilerin, sanatçıların uzun süreli tutuklu yargılamaları demokrasinin rafa kalktığı izlenimi veriyor. Adalet duygusunun zedelenmesi, toplumda bazı kesimlerde “hak aramak yerine güçlüden yana olma” refleksi yaratıyor. Bu yalnızca ahlaki değil, siyasal bir çöküşün de habercisi sayılmalı.

Baş ağrısı bazen basit bir ilaçla veya istirahatle geçer ama baş belası sorunlar ihmal edilirse ameliyat ister. Türkiye bugünkü tabloya “hastalık yokmuş” gibi bakıyor. Oysa teşhis konulmadan tedavi olmaz.

Yargıdaki bu kalıcı ağrı, giderilmezse sistemin temellerini sarsacak bir “baş belası”na dönüşecektir.

Ekonomide gerçekçi planlama, eğitimde nitelikli dönüşüm, adalette bağımsızlık ve dış politikada akılcı denge şart.

Aksi halde “Başım ağrıyor” derken, bir sabah gerçekten “başımız belada” uyanabiliriz.

NOT: Gelecek yazıda BAŞ BELASI olarak nitelediğim, krize ve hatta beka sorununa dönüşebilecek iç ve dış sorunlarımızı değerlendireceğim.

MANKURT Basın ve MEDYA’ nın Ülkemize Attığı Karartma Maksatlı SİS BOMBALARI” nın Nelere Sebebiyet Verdiği Hk’ da…!

Çok uluslu şirketler göz boyayarak siyasi iktidarlara yakın, yandaş olan yerli bazı kişi ve şirketleri küçük ortak olarak yanlarına alarak ülke ekonomisini adeta ele geçirmiş vaziyetteler.

Gayri milli sermaye siyaseti ekonomiyi, bürokrasiyi ve de özellikle eğitimi yaz-boz tahtasına çevirterek denetimleri altına alıyorlar. Hem de dışarıdakiler ile birlikte ve ortaklık içerisinde.

İşte bu çerçevede; eğitimde kalite ve seviyemiz ulusal alanda her geçen gün irtifa kaybetmekte. Gayri milli ekonomik tercihlerle ülkemiz dış borç batağının içine sürüklenmiş, dış ticaret açığımız sürekli genişlemekte. TÜRKİYEMİZ her geçen gün ULUS DEVLET kimliğinden hızla uzaklaşmakta.

ABD ve AB; Mondros ile Sevr koşullarını çağrıştıran dayatmalarla üzerimize gelmekte,

Yerli bazı büyük şirketlerimiz ve siyasi iradenin şemsiyesi altında bulunan yine bazı şirketlerimiz iş yapmak için giderek milli kimliklerinden uzaklaşarak çok uluslu şirketlerin TÜRKİYE pazarındaki çıkarlarına adeta hizmet eder hale getirilmiştir.

Ulusal çıkarlarımız dikkate alınmayan politik tercihlerin hakim olduğu işte bu düzende yerli sanayicilerimizin çoğu üretmek yerine aşırı ithalatçılığa başlamak zorunda bırakılmıştır.

Daha önceki yıllarda sanayi tesislerimizle övünen bazı sanayicilerimiz yabancı şirketlerle birlikte çalışarak ithalatçı olmuşlardır.

Bu çerçevede; bir çok büyük kentlerimiz yabancılara adeta parsellenir hale getirilmiştir.

Bu mudur YERLİLİK ve MİLLİLİK…?

Hem fakirin, yoksulun çıkarları yanında yer alıyorum diyeceksin; sonrada tam tersi uygulamalara zemin hazırlayarak Müslümanım diyeceksin. Hadi Ya…. bu nasıl Müslümanlık böyle…?

Ülkemiz yabancı dev şirketlerin tekel kurdukları arka bahçe olmamalıdır. Dış dünya ile bağlarınızı koparınız diyen asla yoktur.

Ancak dış dünya ile karşılıklılık (mütegabiliyet) esasına dayalı milli çıkarlarımızı dikkate alan uygar ilişkiler kurmak zorunluluğumuz olmalıdır.

İşte gerçek YERLİLİK ve MİLLİLİK ancak böyle olur.

Ülkemizde genellikle siyasiler ayakta kalabilmek için iktidara gelebilmek ve iktidarlarının devamını sağlamak için bazı emperyal ve küresel dış güçlerin, küresel sermayenin (yahudi sermayesi) TÜRKİYEMİZDEKİ ve bölgedeki çıkarlarına hizmet etmek zorunda olmamalıdırlar.

Şirketlerimiz ise; çok uluslu devlerin ülkemizdeki çıkarlarını kollamak durumunda bırakılmamalıdır. Hangi mevki ve makamda olursa olsun; devleti yönetme yetkisinde söz ve yetki sahibi olanlar, uygulamaları ile kendi halkına karşı emperyalizm tarafında bulunmamalıdırlar.

Partilerimizde mevcut tek adamlık despotik, faşizan ve diktatöryal yapılar yerine; parti içi gerçek demokrasinin işletilebilmesi için gerekli ve zorunlu kanunlar çok İVEDİ çıkarılmalıdır.

Geçmişte Osmanlıda olduğu gibi; bazı Tarikat ve Cemaat yapılanmalarının batı ve diğer emperyal bazı güçlerin kontrol ile güdümünde olarak desteklendiğini hala çözemiyorsak ve anılan bu odakların güç kazanmasını sağlayanların dışarıdaki çevrelerin olduğunu bilemiyorsak işte o zaman devleti adeta ele geçirmek üzere olan FETÖ v.b. daha bir çok belalarla karşılaşmamızın an meselesi olabileceğini nasıl ön göremiyorsunuz anlamış değilim.

Bataklığı kurutmadan SİVRİ SİNEK’ le baş edemezsiniiiiiiiiiiiz.

Yine iç siyasetimizi bazı küresel dev şirketlerin, Brükselin, Washington’ un iplerini tuttuğu oligarşik ve faşist benzeri bu düzenden kurtaramaz isek gerçek demokrasiden, haktan, hukuktan, adaletten, tam bağımsız ve tarafsız yargıdan asla ve asla bahsedemeyiz.

Sonuç olarak işte bu kapsamda; dış ticaret açığımız hızını artırarak patlar ve bazı yandaş, yalaka, besleme v.b. basın ile medya çevreleri ” ihracat patlıyor ” yalanını Joseph Goebbels’ in propaganta makineleri gibi sayfalara ve de ekranlara taşıyarak Asil ve Yüce TÜRK Milletimizi aldatmaya, kandırmaya devam ederler.

Kendi kaderini batının büyük şirketlerinin eline teslim etmiş ” Washington ve Brüksel” ile pazarlıklar yaparak iktidar değişimini gayri milli anlayışla uygulamaya geçirmeye çalışan iş çevreleri ile bazı STK’ ları ülkemizde hala varlığını ve de yaptırım gücünü mevcut siyasi iradeye karşı hakim kılabilmeye çalışıyorsa işte bizler buna ülke toprağını, sanayisini, KİT’ lerini, insanını, kültürünü, özgürlüğünü pazarlayan çevreler demek zorunda kalırız.

(Mevcut siyasi İktidarların değişimi; hilesiz, entrikasız, tam özgürce ve hakim teminatında yapılacak bir seçimle ancak sandıkta sağlanabilir, belirlenebilir. Bu gerçeği her kim hangi yer ve mevkide olursa olsun (Asker + Sivil dahil) beynine yazmalı ve de kazımalıdır)

Ülke yönetim kademelerinin en başından başlayarak mevcut aşırı israf, savurganlık, aşırı lüks, şatafat v.b. sürdüğü sürece, tasarrufun adeta sadece ismi kaldığı sürece, yine aşırı ithal bir gayri milli ekonomik sistem ülkemizin her saha ve alanına hakim olduğu sürece; bu ülkenin arzulanan kalkınmasını hayal dahi etmeyiniz.

Ancaaak; ne zamanki sözde değil, ÖZDE gerçek yerli ve milli politik tercihlerin öne alınarak her saha ve alanda üreten, imal eden, dünya ölçeğine paralel olarak teknolojik gelişimleri dikkate alan sanayileşmeyi kapsayan bir milli ekonomik model ülkemizde tavizsiz uygulamaya sokulur işte o zaman yeterli ve zorunlu olarak kalkınabiliriz.

Önümüzdeki süreç açlık ve su sorunlarının öncelik kabul etme zorunluluğunun küresel bazda karşımıza çıkacağını ön görerek çıkardığınız kanunla yasakladığınız yerli tohum kullanmanın önünü çok acil açınız. Tarımda ORGANİK üretime gerekli seviyede geçiniz.

İthal tohumdan vazgeçiniz, GDO’ lu ve HORMONLU ürünler ve gıdalarla yeterli seviyede denetimleri çok İVEDİ uygulayınız.

Tarımda hangi ülke öncelikle kendine yeter seviyede üretim yapar ve yıllık en az 150 Milyar Dolar ve yukarısı ihracat yaparsa o ülkeler ayakta kalacak buna ayak uyduramayanlar ise batacaklardır.

Daha önceleri bir çok defalar kapsamlı olarak ifade ettiğim gibi; üçüncü dünya savaşının FIRAT ve DİCLE suları yüzünde çıkma ihtimalini çok yüksek oranlı ön görenlerdenim. Çünkü dünya hızla bir su kıtlığına doğru sürüklenmektedir.

Ülke olarak çok dikkatli olmalıyız. Sosyal adalet çerçevesinde oran itibarıyla her kesin kazanıp mutlu olacağı iktisadi, siyasi, kültürel sahalarda birlikte yararlanacağımız koşulları geliştirmek varken; mevcut bu çarpık, kokuşmuş, soygun, vurgun, yalan, talan, riya v.b. düzen içerisinde siyasi iradeye yakın, yandaş mutlu bir azınlık emperyalizmin kucağına düşerek neden onlarla iş birliği yapar hale gelir..?

Bazı büyük sermaye çevreleri neden gidip uluslar arası bazı faiz lobilerinin kontrol ve güdümünde; küresel bazlı dev şirketlerin ülkemizdeki maşaları olurlar acaba..?

Siyasi iradenin baş rolünde ulusal sanayi tesislerimizin önce çalışamaz hale getirilip; sonra da batının veya bazı aşırı TÜRK düşmanı Arap sermayesi tekellerine satılmasına nasıl göz yumulabilir..?

Bu nasıl bir YERLİLİK ve MİLLİLİK’ tir böyle..?

Unutmayınız ki soğuk yerde yaşayanlar ısınmanın, sıcak yerde yaşayanlar ise serinlemenin yollarını ararlar.

Ülkemizde ki mevcut bazı satılık, yandaş, besleme, havuz ve MAKURT haline gelmiş MEDYA işte yukarıda bahse konu tüm bu olumsuzlukları, yönetim zafiyetlerini örtmek ve halkımızın gözünden kaçırmak için sık sık, adeta SİS BOMBASI atarak ülke gerçeklerini gizlemek, örtmek, saklamak işiyle meşgul olmaktadır.

Oysaki Basın ve Medya insanlarımızın Anayasal hakkı olan doğru haber alma ve gündeme taşıyarak mevcut olumsuzluklara karşı uygun çözüm reçetelerinin uygulamaya sokulması için 4. kuvvettir.

Tarafıma sık sık sorulan sorulardan birisi de Büyük Orta Doğu Projesi (BOP) ne demektir diyorlar….?

BOP : Orta doğuda büyük İsrail devletinin kurulması kapsamında israilin önündeki bazı barikatları, engelleri kaldırmak ve de ona yandaş bir kürt devletinin kurulması için başta Suriyenin bölünmesi, parçalanması, sonrasında da İran ve Türkiye’ in de bölünerek, parçalanarak bahse konu kürt devletine toprak kazandırılması, en sonun da da Arap (Müslüman diye adlandırılan) ülkelerine yönelik POSTMODERN bir parçalayıcı, küçük, küçük devletçiklerin oluşturulması planıdır BOP…..

Bendeniz bu planın perde arkası senaryosunu öyle ön görenlerdenim.

İşte; maalesef ülke gerçeklerimiz böyle bir çıkmaz sokağa doğru hızla yol almaktadır.

Ülkemizdeki en büyük sorun aslında Yıllardır siyasi iradelere alternatif olamayan bir ana muhalefetin ne hazindir ki oluşturulamamasıdır.

Eyyyyy…..Asil, Aziz ve Yüce TÜRK Evladı; Ya Sen Ne Diyorsun..?

Şair ve Yazar Yavuz Bülent Bakiler’i daha orta mektep talebesi iken ne zaman, nerede ve nasıl yayınlanacağı belli olmayan Serdengeçti Dergisi’ndeki Cebeci Camii şiiriyle tanıdım(1959). Şairimiz diyordu ki “Cebeci Camii’nde ezan okunur/ Kapısı önünde fakir fukara/ Al git bu sevdayı başımdan rüzgâr/ Al git uzaklara” Duygusal” şiirin son dizesi şöyle biter “Ne güzel Rabbim, Rabbim ne güzel/ Türk İslam yaratılmak”

Bir dönemin şiir meraklılarının her yıl beklediği yıllık, almanak ve antolojilerde mutlaka yer alan ve hep okuduğumuz Cebeci İstasyonu şiirinde ise aşk fideleri filiz vermiş, dal olmuş ve çiçeğe durmuştu Yavuz Bülent Bakiler’de.

“Cebeci İstasyonu’nda bir akşam üstü/ İncecikten bir yağmur yağıyordu yollara/ Yeni baştan yaşıyorduk kaderimizi/ Sıcak bir kara sevda/ Yüreğimizin başına bağdaş kurup oturmuştu/ Acımsı, buruk!”

Harman, Yalnızlık, Duvak ve Seninle adlı şiir kitaplarının bir milyon sattığını söylerdi bana. Ben kendisinden daha fazla sevinirdim.

“Gözlerin İstanbul oluyor birden” dizesini nasıl açıklamalıyız?

Benim neslim ideoloji ve aşk ikisini birlikte yaşamadı, yaşayamadı ya da yaşatılmak istenmedi.

Ya hep ideoloji, ya da hep aşk.

Oysa ideoloji aşk ile bütünleşmezse cılız kalırdı, bunu geç öğrendik.

Avrupa’da Türk İzleri

Yavuz Bülent Bakiler ikisini birleştirdi; yüreği öne çıkardı, insana endeksledi.

Kendisiyle yüzyüze dostluğumuz TRT’de başladı(1976). Ben muhabir olarak girmiştim kuruma ve çok yeniydim. Kendisi benden birkaç ay önce. TRT’nin kiraladığı bir apartmanın zemin katlarındaki rutubetli bir odaya görüşlerinden ötürü mahkûm edilmişti. Başkent Ankara’da her yönetim değiştiğinde böyle gelişmeler olur. Ankara’da bürokrasi hükümetlere göre kaynak ve kadrolarını devreye sokar. Zaman dilimi Prof.Dr. Şaban Karataş yönetimindeki TRT Genel Müdürlüğü emrine girince Yavuz Bülent Bakiler de devrede buldu kendisini. Kurumda tertibim Prodüktör Mehmet Ali Özpolat’ın 16 dizi olarak hazırladığı Avrupa’da Türk İzleri Yavuz Bülent Bakiler’in metin yazarlığını üslendiği başarılı bir prodüksiyonla öne çıktı, reating rekorları kırdı. Hatta şairliğinin önüne geçti Yavuz Bülent Bakiler’in. Yabancı televizyonlara bile satıldı dizi.

Yeni bir dönem başladı artık. Defalarca ve ısrarla siyasi deneyime ısındırılan, hatta birinci sırada olmasına rağmen parlamentoya giremeyen Yavuz Bülent Bakiler böylece önemli bir sıçrayış yaptı, başardı. Bence daha da iyi oldu.

Sivil Toplumda Beraberlik

Daha önceki kamusal alanlarından sonra Kültür Bakanlığı’na da hizmet etti. Bakan ve hemşerisi Mükerrem Taşçıoğlu ile siyasi rakip olduklarından örtülü müsteşar yardımcısı olmasına rağmen bu rekabet sürekli artarak devam etti. Darbe sonrasında bakan olan ve her Avrupa seyahatinde eşine kürkler getiren Cihat Baban hikayelerini duyduğunda çok üzüldü. Bize nakletti. Hele bir Kültür Bakanının “Mehmet Akif’in mezarını Moskova’dan Türkiye’ye getireceğiz!” demesini yüreğine kabul ettiremedi. Ülkemizde kimler Kültür Bakanı oluyordu şaşıp durdu. Bakan Fikri Durmuş Sağlar ile medyada ciddi bir tartışmaya girdi. Görevden alınıp, sürgün edileceği sanılırken Başbakan Demirel tarafından danışmanlığa getirdi.

Birlikte Türkiye Yazarlar Birliği ve Mehmet Akif Ersoy Fikir ve Sanat Vakfını 14 arkadaşımızla birlikte kurduk. Şair, yazar ve politikacı İsmail Hakkı Yılanlıoğlu vakfımızın kuruluşuna çok katkı verdi, zaman ayırdı ama damadı Yavuz Bülent Bakiler’in daha faydalı olacağına inandı.

Yavuz Ağabey çok erken emekli oldu ve İstanbul’a taşındı. Yurtiçi ve yurt dışında konferanslara dahil oldu. Viyana ve Budapeşte’ye birlikte gittik. Ayşe Hanım kesinlikle eşinin konferanslar falan için seyahatlere çıkmasına şiddetle itiraz ediyor, telefonla konuşmasına bile müsaade etmiyordu.

“Vay Başıma Gelenler”

Yavuz Bey de bunu biliyordu. Ama aile bağları çok güçlüydü. Bir defasında aradığımda Ankara’da ameliyat olmuştu, ama İstanbul’daki ailesi üzülmesin diye kimseye haber etmemişti. “Ağabey en azından bizi bilgilendirseydin” desem de ailesine haber ulaştıracağımızı tahmin ediyordu. Hitabeti çok güçlüydü. Sordum, “Bu özelliği nasıl kazandınız?” diye. Bir Milli Eğitimin unutulması mimarı Tevfik İleri hayranı çıktı karşımıza. Sırf hitabet tarzını öğrenmek ve ülke sorunları hakkında bilgi donanımına sahip olmak için Tevfik İleri’nin her etkinliğini takip edermiş. İki can arkadaşı Kültür Bakanları Ağah Oktay Güner ve Namık Kemal Zeybek’in de hitabetleri ve birikimleri bir hayli fazlaydı. Üçü birlikte az göründü daha sonraları “Vay Başıma Gelenler”de limoniliklerini ideolojik değişim olarak ileri sürüyordu.

TOBB’daki bir sempozyumda tebliğ sunuyordum, Yavuz Bülent Bakiler de oturum başkanıydı. Birden bire konuşmamı kesti ve “Sayın Çiftçigüzeli bazen bazı harfleri yutarak konuşmayın” dedi ama moralim de bozulmadı çünkü kendimi biliyordum, iyi bir hatip değildim hele hele kendisi gibi hiç değildim.

“Akif’in Çağdaş Türkiye İdeali”

Sözün Doğrusu çalışmaları güzel Türkçemize olan duyarlılığındandır. Eleştirel düşünceye kimsenin hala tahammül edemediği bir dönemde bu çıkış dikkat çekmişti. Peki Fetöcü müydü? Zaman’da yazıyor, Samanyolu’nda programlar gerçekleştiriyordu. Kesinlikle hayır. Ankara başta olmak üzere, ülke yönetiminde sorumluluk almış herkesin ve siyasilerin Fetöye methiyeler dizdiği, hasretinden yanıp tutuştuğunu açıklayanlarla aynı döneme denk gelmişti. Çünkü o zaman diliminde yurtdışındaki okullarda güzel Türkçemizin öğretilmesi, İstiklal Marşımızın söylenmesi, Türk Bayrağının göndere çekilmesi iktidar ve muhalif liderlerin bile iltifatına mazhar olurken, Yavuz Beyin de etkilenmemesi bittabi mümkün değildi. Öyle ki bugün bu hususu eleştirenlerin de böyle bir kamburu çıkması muhtemeldir.

Ayrıca bir başka gazete ve televizyondan da teklif yoktu, imkân verilmiyordu. Mısır’da idam edilen Prof.Dr. Seyyit Kutup’un medyası olmadığı için diktatör iktidarın baskısı karşısında kendisine komünist-marksist gazetelerin teklifi ile oralarda yazıyordu. Peki Seyit Kutup komünist miydi? Şiddetle hayır.

İstiklalimizin yazarı Mehmet Akif’in son dönemde çektiği başta vatan özlemi olmak üzere üniversitedeki işinden el çektirilmesi, borçlarını ödemekteki zorlukları, sürekli takip edilmesi, yalnızlaştırılması ve hastalık gibi sıkıntıları kendisi aynen yaşıyormuş gibi bir ruh hali vardı. Yavuz Bülent Bakiler, Akif’e öylesine bir sevgi-saygı-minnet doluydu.  Akif’in Kahire’ye gönüllü sürgüne gittiği dönemin yönetimine de bundan ötürü kızıyordu. “Mehmet Akif Ersoy’da Çağdaş Türkiye İdeali” adlı eseri bunun bir yansıması oldu. Yeni bir esere de başlamıştı. Yanlış anlaşılacağından ben ve ortak dostlarımız Oğuz Çetinoğlu ile Mehmet Şadi Polat’ın endişeleri vardı “Yaz ama yayınlama, kalsın. Zamanı gelince bakılır ve değerlendirilir” demiştik. Öyle de oldu. Mehmet Akif Ersoy Fikir ve Sanat Vakfı’nda kendisiyle halef-selef olmuştuk.

Yakup Kadri İle Yavuz Bülent Örtüşüyor mu?

Şimdi Peyami Safa’nın Türk İnkılabına Bakışlar’ını ilk değerlendiren bir aydın olan Yavuz Bülent Bakiler inkılap düşmanı mı? Şimdi buna cevap arayalım.

Macaristan’da o yıllarda TİKA Başkanı olan ve bugün Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Rektörlüğü görevi yapan  Prof.Dr.Süleyman Kızıltoprak, Yavuz Beyle beni konuk etmişti. Macaristan’ın ünlü bütün Türkoloğlarının katıldığı, Budapeşte’de sorulu cevaplı bu toplantıda konu dışı da olsa her husus tartışıldı. Kimse kimseyi itham etmedi, kınamadı. Sonrasında da hep birlikte çay içtik, sohbet ettik.

Hafızası güzlü, ezber kabiliyeti yüksek Yavuz Bülent’ten bizzat dinledim. Mustafa Kemal Paşa’nın en güvendiği ve en yakınlarından, inkılapların savunucusu yazar-milletvekili Yakup Kadri Karaosmanoğlu ile Hisar Dergisi’ne röportaj yapmak üzere buluşmuşlar. Kadro Dergisinin kurucusu, Kemalizmi değiştirmekle suçlanan, Zoraki Diplomat, Yaban, Bir Sürgün, Ankara, Sodom ve Gomore ile Panorama kitaplarının yazarı yazılmamak kaydıyla öyle şeyler anlatmış ki Yavuz Bülent bile şaşırmış. Yakup Kadri “söylediklerimi sakın ola ki yazma seni mahkemeye veririm sonra” demek mecburiyeti hissetmiş. Ufku açık Yakup Kadri’nin anlattıkları özgür düşüncenin gereği, yanlışların hatırlatılması, doğruların teşviki biçimindeydi. İlerde bunlar konuşulacak ve bir aydınımız çıkıp “neden ve niçin geç kaldık peki?” diye sorabilir. Bekleyip göreceğiz.

HASTA YATAĞINDA AYTMATOF

“Hüzün En Çok Bize Yakışır” diyen, “kitap” dendiğinde yüreğinin yağı eriyen Yavuz Bülent Bakiler Türkistan Türkistan, Üsküp’ten Kosova’ya eserlerinin yanında bir döneme damga vuran Serdengeçti Geldi Geçti, sonra Azerbaycan Yüreğimde Bir Şahdamar, kılık kıyafeti müsait olmadığı için Ulus’tan Kızılay’a geçmesine müsaade edilmeyen Aşık Veysel, şaibeli bir helikopter kazasında şehit olan Muhsin Başkan, Efendime Söyleyeyim, Hatıraların Işığında ve bir ilk “Şiirimizde Ana” yazarına rahmet diliyorum. Son günlerinde gelgitleri olmaya başlamıştı, diyalize giriyordu ve 89 yaşında hakka yürüdü. Mekânı cennet olsun. Hasta yatağında bile Cengiz Aytmatof okuyordu rahmetli.

Yavuz Bülent Bakiler iyi bir insan ve aile babası, çok önemli bir yurtsever, milliyetçi saygın bir sanatçı, muhafazakâr örnek bir Türk-Müslüman entelektüeli, bağımsız bağlantısız olarak sivil toplumun bir önderiydi.