Nereye gidiyoruz? Hani adımlar atılacak da nedir bu adımlar? Komisyonda kimin ne dediği gizli. Kimin İmralı’ya gidip kimin gitmediği gizli… Gizliden de beter gidip de gitmedim diye yalan da söyleniyor.

Yok canım, koca koca adamlar hiç yalan söyler mi? Ama buyurun T24’ten aldığım ard arda şu iki paragrafı izah edin:

“Ancak İlke TV’ye konuşan AKP’nin komisyondaki heyet üyesi Hüseyin Yayman, iddialara karşı, ‘Bu bilgi yanlış. Ben adaya gitmedim, kimin gittiğini de bilmiyorum. Bilginin doğruluk payı yoktur. Önümüzdeki günlerde belli olacak’ diye konuştu.”

…..

“T24’ün edindiği bilgiye göre ise İmralı’ya giden komisyon heyetinde Feti Yıldız ve Gülistan Kılıç Koçyiğit’in yanı sıra Hüseyin Yayman da yer aldı.”

Demos ile Kratus bir gün…

Herhâlde yalan söylemiyorlar da başka bir şey söylüyorlar. Acaba ne söylüyorlar? Bir ara Yayman gitti mi gitmedi mi şaşkınlığına Şrödinger’in Kedisi benzetmesi de yapıldı. Hani deneyde kutuda gizli duran kedi yüzde elli ölü bir kediyle yüzde elli diri bir kedinin bileşimidir ya… Yayman Bey de İmralı’ya gitmiş bir vekille gitmemiş bir vekilin lineer kombinezonuydu. Hoş bir benzetme.

İmralı’da fotoğraf ve video çektirmek yasak. Orada ne konuşulduğu ancak sızdırılırsa sızdırılıyor, sızdırılmazsa yok. Kimden gizli değil? Tabiidir ki Öcalan’dan gizli değil. KCK’dan, PKK’dan gizli değil. Kimden gizli? Halktan, yani demostan gizli. Buna demokrasi deniyor. Bize, demokrasi “demos” halk kelimesi ile “kratus” yönetim kelimelerinden yapılmış bir isimdir ve “halk idaresi” demektir diye öğretmişlerdi. Bu giden arkadaşlar da milletvekili. Hani son zamanlarda “millet” antipatikleşmeye başladı, tıpkı “Türk” gibi, hadi gidenlere de halkın vekili diyelim. Demek ki halk asil, onlar vekil. Halk yönetecek, onlar da bu yönetim zincirinin ucunda icra ile yasama ile uğraşacaklar. Yöneten halk.

Bizim demoskratus’umuzda olay galiba tersinden anlaşılıyor. Yunanca kullanırsanız böyle olur işte. Bütün tavırlar, gizlilikler demokrasinin halk idaresi değil, tersinden, halkın idare edilmesi anlamına geldiğine işaret ediyor.

Bir takım büyük adamlar var. Bunlar her ağızlarını açtığında ortaya bomba gibi düşen ve kamuoyunda infilak etkisi yapan sözler söylüyorlar. Sık sık da bu sözler, “… yapmazsam şerefsizim, etmezsem en adiyim!” gibi kuvvetlendiricilerle bitiyor. İşte idare edenler, hükmedenler, karar verenler onlar. Kratus onlar. Biz de ezik demosuz. Demos’un öyle her şeyden haberdar olması, her şeyi bilmesi, her konuda fikir sahibi olması gerekmez. Hatta tehlikelidir. O kadar tehlikelidir ki bir bakmışsınız büyük adamların yaptıklarını beğenmeyiverirler. Hadlerini bilmezler. Onun için olan biteni onlara ancak zamanı geldiğinde söyleriz. Önce değil.

Demokrasi neydi?

Şu demokrasiye yakından bakayım dedim. Sık başvurduğum bir etimoloji sitesi var, etymonline.com. Siz de kullanın. İngilizce olmasına İngilizce de şu Yapay Zekâ çağında artık sitelerin hangi dilde olduğunun önemi kalmadı. Bakın ne diyor Etymonline: “Demos, ‘âdi halk’ (isterseniz reaya, karabudun)… + kratos “hüküm, güç”… Sonra da “cracy” ekine bakın demiş. İngilizceden Fransızcaya, oradan ortaçağ Latincesine, oradan Yunancaya gidiyor. Yunancada kalalım. “Kratia”, güç, iktidar, hüküm, üstünde hâkimiyet, otorite” diye devam edip gidiyor.

Şimdi bizdeki manzaraya bakarsanız siz halk, kendinizi böyle iktidar, güç hâkimiyet, otorite falan sahibi hissediyor musunuz? Hayır. Siz olsa olsa demossunuz, onlar da kratus. Onun için oturun oturduğunuz yerde. Zamanı gelince ne olup bittiğini, size bilmeniz gerektiği kadar anlatırlar. Belki de anlatmazlar.  Allah Allah, keyfi misiniz?

Zamanı gelince söylerler

Dağıttım. Başka tarafa doğru toplayayım. Besbelli ki şu gidenlerde, gidip de gitmedim diyenlerde, başkalarının da konuşmamasını isteyenlerde bir mahcubiyet var. Mahcubiyet doğru kelime mi? Onlar da siz de ben de biliyorsunuz ki doğru ifade “suçluluk duygusu”. Suçun boyu posu ne kadar büyük? Mesela hapislik suç mu? Daha büyük. Sayın Bahçeli şu ifadeyi kullandı, “Gerekirse dar ağacına giderim!” Demek ki söylenmeyenler bu çapta.

Sonra DEM’li vekil, bir zamanların yasaklı, şimdi açık haber ajansı ve sitesine, Mezopotamya Haber Ajansı’na toplantıyı anlattı. İmralı’ya gitmeyen Yayman’la giden Feti Yıldız Öcalan’a bol bol Suriye’deki SDG ne olacak diye sormuş. Bana ilgi çekici gelen, “Peki süreç sonuca varmazsa ne olur?” sorusuna “Kurucu Önder”in cevabı: “O zaman darbe mekaniği devreye girer.” Bir de ilavesi var, “İsrail İran’la Arap dünyası arasında bir Kürt gücüne dayanmak ister.” Bu iyi mi kötü mü anlamadım. Ama insaflı olun. Bu kadar yoğun sis içinde anlamamı beklemezsiniz değil mi?

Güç sahipleri, iktidar, yani kratus sahipleri zamanı gelince bize açıklarlar; biz de o zaman anlarız. Haddinizi bilin. Susun. Oturun!

            Tarihte bugüne kadar 22 Türk devleti kurulmuş olsa da en çok bilinen ve tanınan 16 Türk Devletimiz vardır. Türk ordusu, MÖ 209 yılında, Hun İmparatorluğunun Baş Komutanı Mete Han tarafından kuruldu. Yani dünya tarihinin en eski ordusudur.

            16 Türk Devletinin hemen hemen hepsinin yıkılış ve yeniden kuruluş sebebi Ordularının siyasallaşmasının neticesinde olmuştur.

            Türk Ordusu, Türk Milletinin bir parçasıdır. “Ordu – Millet el ele” sözü buradan gelmiştir. Ama zamanla siyasi iradenin zayıflaması ve kötü yönetimi, sonuç olarak orduya yansımış ve Türk Devletleri çöküşe uğramıştır.

            Son Osmanlı İmparatorluğunun yıkılışı sebebi; kuzeyden Rusya, batıdan batılı işgal kuvvetlerinin saldırıları ve Bulgarları, Yunanlıları isyana teşvik neticesi Selanik, Manastır, Üsküp ve Balkan topraklarının hemen hepsi tek kurşun atılmadan düşmana terk edilmiştir.

            Düşmanların devletimizi işgal etmelerinin sonucunda 30 Ekim Mondros Mütarekesi, 10 Ağustos 1920 Sevr anlaşması imzalandı.

            Sevr Anlaşması gereğince Madde 168: Askeri liseler, Harp Akademileri ve Harp Okulları kapatılıyordu.

            Hani son günlerde sürekli “Devlet Aklı, Devlet Aklı” deniliyor ya; işte bu Mondros mütarekesi ve Sevr anlaşmaları da, Osmanlı Devleti için bizzat devlet aklının ta kendisiydi!

            Kurtuluş Savaşının kazanılması ve Türkiye Cumhuriyetinin kuruluşundan sonra Türk Ordusu tarihteki şerefli yerini tekrar kazandı.

            Ta ki, 4 Temmuz 2003 Tarihinde Irak’ın Süleymaniye kentinde ABD askerleri ve peşmergeler tarafından 11 Türk Askerinin başına Çuval geçirilme hadisesine kadar. ABD bu hareketiyle güya 1 Mart teskeresinin TBMM’de reddedilmesinin intikamını alıyordu hem de 4 Temmuz ABD Bağımsızlık Günü’nde.

            Türk Ordusuna 2008 yılında ABD ve FETÖ tarafından Ergenekon ve Balyoz kumpaslarıyla tekrar bir tuzak kuruluyordu. Çünkü Büyük Ortadoğu Projesinin önündeki en büyük engel Türk Ordusuydu.

            26 Kasım 2025 tarihinde Milli Savunma Bakanlığı Bütçe görüşmelerinde DEM parti milletvekili Sümeyye Boz, Milli Savunma Bakanının gözlerinin içine baka baka Türk ordusuna: “Kanla beslenen, işgalci, tecavüzcü” gibi hakaretlerle saldırırken kendisi de eski bir asker, üstelik Genel Kurmay Başkanlığından emekli bakandan tek kelime söz çıkmıyordu.

İktidar milletvekilleri ve Sözde Atatürk’cülüğü kimseye bırakmayan CHP’li vekillerden de bir kişi olsun bu hakaret dolu sözleri söyleyen kişiye tek lâf eden olmadı.

             Türk Ordusuna hakaretlerle dolu konuşmaya tek karşı çıkan milletvekili ise; babası 1944 Türkçülük-Milliyetçilik olaylarında yargılanan, 27 Mayıs 1960 ihtilalinde sürgüne gönderilen, 12 Eylül 1980 askeri darbesi neticesinde sıkıyönetim mahkemelerinde yargılanarak yıllarca hapislerde yatan Alparslan Türkeş’in kızı İYİ Parti milletvekili Sayın Ayyüce Türkeş Taş oldu.

            Türk askerinin başına bütün bunların geldiği yetmiyormuş gibi, Barzani’nin Türkiye ziyareti esnasında ellerinde ABD yapımı uzun namlulu ağır silahlarla donatılmış zombilerle(peşmerge) gelmesi bardağı taşıran son damla oldu. Bordo bereli Türk askerinin önünde elleri tetikte adeta onları küçümseyici gözlerle takip etmeleri, kimsenin gözünden kaçmadı. İşte bütün bu rezaletler, Türk devleti ve ordusuna kahrolası “Devlet Aklı” denilen saçmalıklarla reva görülüyordu.

İhanetin zamanaşımı yoktur. Diliyorum ki bütün bunların hesabı bir gün elbet sorulacaktır.

Geçtiğimiz hafta üç ziyaret çok tartışıldı. TBMM Komisyonundan (AKP, MHP ve DEM Partili) 3 milletvekili İmralı’ya gidip teröristbaşı Öcalan ile görüştü. Papa ilk ziyaretini Türkiye’ye yaptı, İznik’te ve İstanbul’da ayinler yaptı. Mesud Barzani Cizre’ye geldi. Bir sempozyum bahanesiyle düzenlenen programda Barzani’ye abartılmış övgüler yapıldı. Üniformalı ve uzun namlulu silahlı korumaları ile show yaptı.

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin Barzani ziyareti sebebiyle yaptığı tespit bence her üç ziyaret için de geçerli ve doğrudur: Bu ziyaretlerde yaşananlar REZALETTİR.

“Türkiye Cumhuriyeti’nin egemenlik hak ve hukuku çiğnenmiştir. Adına ister protokol kuralları deyin ister teamül deyin ne var ne yok ihlal edilmiştir. Türkiye Cumhuriyeti’nin vakarına, saygınlığına, tarihi itibarına ve egemen vasfına taammüden saldırıdır.”

Bizim bu görüşümüzü, Mesud Barzani’nin ofisinden Bahçeli’ye cevap olarak yapılan açıklamada denildiği gibi “şovenist zihniyetin ürünü” olarak nitelendirenler olacaktır. Ben bunlara değil, bunlara bu cesareti ve küstahlığı verenlere kızabilirim.

****

Önce üç ziyarete dair hafızamızı tazeleyelim:

APO ZİYARETİ: AKP’den Hüseyin Yayman, MHP’den Feti Yıldız, DEM Parti’den Gülistan Kılıç Koçyiğit İmralı’ya gitti, teröristbaşını dinledi. AKP ve MHP temsilcileri yaptıklarından o kadar utanmışlardı ki ziyareti ve konuşulanları saklamaya çalıştılar. Fakat DEM temsilcisinin basına açıkladığı görüşme içeriğini ne sahiplenebildiler ne de yalanlayabildiler. Öcalan’ın bu görüşmede “Süreç başarısız olursa darbe mekaniği devreye girer” diye aba altından sopa gösterdiği anlaşıldı.

İlk defa “Gazi Meclisimizin” temsilcileri bir terör elebaşını, bir ağırlaştırılmış müebbet hapis hükümlüsünü ziyaret edip O’nu müzakereci statüsüne çıkardı. “Türkiye Cumhuriyeti’nin vakarına, saygınlığına, tarihi itibarına ve egemen vasfına” yakışmayan bir iş yaptılar.

****

PAPA ZİYARETİ: Papa 14. Leo, ilk resmi yurtdışı ziyaretini Türkiye’ye yaptı. Bu ziyaret Türkiye Cumhuriyeti devletinin davetiyle gerçekleşti. Birinci İznik Konsili’nin 1700. yılı vesilesiyle İznik’te ekümenik dua/ayin programı ve İstanbul’da Volkswagen Arena’da 4 bin civarında kişinin katıldığı büyük bir ayin gerçekleştirildi.

“Ekümenik birlik” mesajlarıyla Fener’deki Ortodoks Rum Patriğine de fiilen evrensel patrik statüsü verilmeye çalışıldı. Bu Lozan’ın açık hükümlerine aykırı olup Türkiye’nin dini egemenliğini tartışmaya açan bir adımdır.

Bu tür ayinli ziyaret taleplerine Osmanlı döneminde ve 1925’te Atatürk döneminde izin verilmemişti.

****

MESUD BARZANİ ZİYARETİ: Eski IKBY Başkanı ve KDP lideri Mesud Barzani, Şırnak’ın Cizre ilçesinde bir sempozyuma davet edildi. Ziyaret sırasında Barzani’nin etrafında yabancı üniformalı, uzun namlulu silahlı bir koruma ekibiyle görüntülenmesi tepki topladı. İki Cumhurbaşkanı Başdanışmanı ve MHP lideri Bahçeli çok sert demeçler verdiler. Oysaki daveti yapan Vali de İçişleri Bakan Yardımcısı da oradaydı. Barzani’nin Bahçeli’ye verdiği cevap CB Erdoğan tarafından bile incitici bulundu. İçişleri Bakanlığı olayla ilgili soruşturma başlattı; Dışişleri bu açıklamayı “içerik ve üslup bakımından kabul edilemez” ilan etti.

Devlet Bahçeli haklı: Devlet kurumlarının tamamen işin içinde olduğu bu ziyaret ile de “Türkiye Cumhuriyeti’nin vakarına, saygınlığına, tarihi itibarına ve egemen vasfına” yakışmayan olaylar yaşandı.

************************************

Üç Ziyaretin Ortak Noktası

Apo, Papa ve Barzani Türkiye’nin Lozan ve Montrö antlaşmalarıyla kazandığı statüden uzaklaştırıp, Sevr şartlarına dönmesini isteyen emperyalist güçlerin kullandığı aparatlar.

Bu güçlerin ortak hedefi Lozan ve Montrö’yü delmek ve Türkiye’ye Sevr şartlarını dayatmak. Bu sebeple üç ziyaretin aynı zaman diliminde olması tesadüf olmasa gerek.

Apo ve Barzani’yi anladık ama “Papa’da mı bir aparat?” diye sorabilirsiniz. Bunun için önceki Papa’nın Irak ziyareti anısına bastırılan sözde “Kürdistan haritalı pula” bakmak yeter.

Papa Fransis’in 2021 Irak ziyareti sırasında, IKBY yönetimi Papa’ya bir “ziyaret hatırası pulu” hediye etti. Bu pulda: Türkiye’nin Güneydoğusu, Suriye’nin kuzeyi, Irak’ın kuzeyi, İran’ın batısı birlikte tek bir “Kürdistan” haritası şeklinde tasvir edildi.

Bu haritada Türkiye’den 26 şehir gölgeli/renkli alan içinde yer alıyordu. Yani Türkiye’den 26 ilin koparılması projesi ilan ediliyordu. Pulun Papa’ya verilmesi, mesajın ‘küresel dini otorite’ üzerinden dünyaya taşınması anlamına gelir. Yani, sembolik bir “hediye” değil, bir uluslararasılaştırma girişimidir. Bu pul mutlaka Papalığın bilgisi ve onayı ile basılmıştır. Aksi diplomatik teamüllere aykırıdır.

Haritanın Türkiye’nin içlerine bu kadar geniş yayılması, Lozan’ın reddidir. Çünkü Lozan’ın temel sütunu “Misak-ı Millî’nin kabulü”dür. Pulda buna açık bir itiraz vardır. Bu nedenle, puldaki Papa’nın Kürdistan haritalı resmi, “dini diplomasi” görünümlü bir politik meydan okumadır.

****

Apo’nun nihai hedefinin de bu pulda resmedildiği gibi Türkiye’den koparılacak vilayetlerin de dahil olduğu bir Büyük Kürdistan kurmak olduğu zaten biliniyor.

Barzani’nin Cizre’ye gelip “devlet başkanı” gibi törenle karşılanması, yanında yabancı üniformalı silahlı korumalarla Türkiye’de dolaşması bir mesajdır. Bu ziyaretin Türkiye’nin güney sınırlarında “fiili harita” yaratmaya çalışan güçlere moral desteği olmasını sağlama çabasıdır.

Barzani’nin temsil ettiği yapı, 4 parçalı Büyük Kürdistan haritasının saha ayağını oluşturuyor. Irak ve Suriye’nin kuzeyinde ABD’nin himayesinde oluşturulan koridor, bugün Türkiye’nin güneyine doğru genişletilmek isteniyor.

Barzani’nin Türkiye’deki görüntüsü bölücülere verilen siyasi cesaret desteği gibidir.

Bu üç ziyaret, o pulda çizilen haritanın gerçekleşmesi için diplomatik, kültürel ve siyasi ayaklarını eş zamanlı harekete geçirme girişimi gibi duruyor. Üç ziyaret aynı amaca, yani Lozan ve Montrö’nün sınırlarını delerek, Türkiye’yi Sevr şartlarına sürükleme hedefine bağlanıyor.

Türkiye’nin Lozan ve Montrö ile kazandığı statüye karşı, farklı cephelerden aynı anda yürütülen bu çok katmanlı oldu-bittilerde devlet yetkililerinin aktif rol alması inanılmaz.

Tarih bilinci yetersizliği, devlet adamı kıtlığı, kurumların ehil ellerde olmaması gibi sebepler olduğunu düşünebiliriz. Ama binlerce yıllık kökleri bulunan bir devletin aklı böyle olmamalıydı.

Umarım bu üç ziyarete halkımızın gösterdiği tepki devletin aklını başına getirir.

Bilindiği gibi Gazi Meclisimizde bir kısım siyasi seçilmişlerin desteğiyle İmralı’daki müebbet hapse mahkûm Öcalan’ın yeni açılım sürecinde ön planda olduğu malum. Artık devlet büyüklerimiz O’na “teröristbaşı, cani, çocuk katili” değil, “örgütün kurucu önderi” diyor.

Açıkça Türk milletine ve devletine tuzak kurulmuştur. Kamuoyunda yaratılan karmaşa ile milletin düşüncesi engellenip, geçim derdine düşürülen vatandaşın tepkisi yok edilmeye çalışılmaktadır. Siyaseti seçilenlerin asaleti veya rezaleti üzerinden bir sınıfa dönüştüren anlayışla, demokrasiye olan inançlar örselenmiştir.
*
TBMM çatısı altında bulunup ‘’KÜRT SORUNU’’ ifadesini kullananların yanında, basın ve televizyon ekranlarında da durmadan ‘’Kürt sorunu’’ vardır şeklinde salya dökenlerin tamamı, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin varlığını içine sindiremeyen milliyetsiz ve şahsiyetsiz kişilerdir. En hafif şekliyle bu gibilere söylenecek söz ‘’Hadi be oradan müstevli artığı yüzsüz kepaze’’ şeklinde olmalıdır.
*
Kürt diye adlandırılan vatandaşlarımız; tarih boyunca Türklerle iç içe, birlikte oldular, aynı kültür dilini kullandılar; tasada sevinçte birlikte oldular; birlikte imparatorluklar kurdular.
Cumhuriyet döneminde, hiçbir kanuni müeyyide ve engelle karşılaşmadan Cumhurbaşkanı- Başbakan- Bakan- Milletvekili- TBMM’de Başkan veya Başkan Vekili- Hariciyeci- General- Paşa- Prof- Rektör- İş adamı- İhracat ve ithalatçı olabilmelerinin yanında, vatanın her bölgesinden istedikleri arazileri sınırsız şekilde satın alabildiklerine ve de devletin kendilerine benimle aynı nüfus kâğıdını verdiğine göre,
‘’Kürt sorunu’’ndan bahsetmek ne büyük bir yüzsüzlük, ne büyük bir ihanet ve de ne azgın bir SEVR özlemidir!
*
Bu gün Güneydoğu’da devam eden ABD, İsrail ve Ermeni kaynaklı terör olaylarını ve HDP’lilerin şamatalarını olmayan bir Kürt sorununun neticesiymiş gibi görüp, yeni bir Anayasa yaparak bunu durdurabileceklerini zanneden zavallıların şu gerçeği bilmeleri gerekir ki;
Yapacağınız yeni Anayasa PKK’nın zaferi olacaktır!
Kürt sorununu çözmek için yapacak olduğunuz yeni Anayasa ile BÜYÜK İSRÂİL ve BÜYÜK ERMENİSTAN’A giden yolun kaldırım taşlarını döşemiş olacaksınız ve yarın ki kuşaklarca nefretle ve de büyük bir lânetle anılacaksınız!
*
PKK, küçücük bir kıl kurdundan ibaret olup, ABD- İSRÂİL- ERMENİ kuklasıdır. PKK’nın arkasında olan asıl düşman, Türkleri 1000 yıldır Anadolu’dan silip çıkartmak isteyen Batılı devletlerdir ki olmayan bir hayali Kürt sorununu akıllarınızca çözmek için yapacağınız yeni Anayasa, olsa olsa SEVR’İN güncellenmiş şekli olur. Sizler ise bu câni örgütün sözcülüğünü yapmış olursunuz!
PKK’nı arkasındaki sinsi düşmanı müttefik kabul ederek, onların desteği ve verecek oldukları istihbarı bilgilerle PKK’yı yok edeceğini söyleyenlerin kendileri de bir ABD projesidir.

*
Yazar NECDET TOPÇUOĞLU’nun KÜRTLERİN KURUCU MECLİSE MEKTUBU başlıklı yazısının ana vurgusu;
Atatürk ve Kurucu Meclis, Kürtlere rağmen bir devlet kurmamıştır. Başta İngiltere olmak üzere, diğer Avrupa ülkeleri Kürtler üzerinden, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulmasına engel olmaya çalışmışlar, birçok Kürt isyanlarının çıkmasını teşrik etmişlerdir. Sonuç olarak sağ duyulu Kürt önderleri, ayrılmayı değil, Türklerle birlikte yaşamayı tercih etmişlerdir. Kurucu Meclise yazdıkları mektubu okuyalım.
Ankara’da Büyük Millet Meclis-i Riyaset-i Celilesine
Kürtler küçük lokmanın pek kolay yutulacağını vaktinden çok evvel anlamışlardır. Türk Birliği’nden ayrılmak zihniyetinde bulunanları Kürtler kendi milletlerinden addetmezler. Kürtlerin mukadderatı Türk’ün mukadderatı ile tevemdir (ikizdir).
Biz Kürtler Türkiye Büyük Millet Meclisi Hükümetinden başka halaskâr beklemediğimiz gibi Düvel-i İtilafiye’den (Avrupalı Devletler) merhamet dilenmeye tenezzül etmiyoruz. Misak-ı Millî dâhilinde sulh akdedilmesini teminen bütün varlığımızla hükümetimize müzaheret edeceğimizi (Yardımcı olacağımızı), Türkiye Büyük Millet Meclisi hükümeti dâhilinde Kürtlüğün ayrı bir unsur olarak telakkisini hiçbir zaman işitmek istemediğimizi arz ile, muvaffakiyetler temenni ve takdim-i tâzimat eyleriz.
İzoli Aşireti Reisi :Hacı Fiya Sebati
Deyükan Aşireti Reisi :Hüseyin
Cürdi Aşireti Reisi :Mehmet
Bariçkan Aşireti Reisi :Halil
Bükler Aşireti Reisi :Hüseyin
Aluçlu Aşireti Reisi : Mehmet
Zeyve Aşireti Reisi :Halil
Ülema-yı Ekrattan : Hafız Mehmet
Ülema-yı Ekrattan :Bekir Sıtkı
Ülema-yı Ekrattan :Rüşdü
Eşraf-ı Ekrattan :Hüseyin
Eşraf-ı Ekrattan :Zebuhlu Halil
Eşraf-ı Ekrattan :İzdelili Fehim
Eşraftan :Bulutlu İbrahim
Eşraftan : Sadık
*
Yukarıdaki alıntılardan da açıkça görüleceği gibi, devletimiz (Türkiye Cumhuriyeti) yeniden kurulurken ne Meclisde bulunan Kürt milletvekilleri ne de Anadolunun çeşitli şehir ve bölgelerinde yaşayan ve Kürtçe konuşan insanların bir itirazları olmadığı gibi tam aksine Avrupalı devletlerin Türkiye’deki Kürtler hakkında söylediklerine de şiddetle karşı çıkmışlardır..
Bu da açıkça göstermektedir ki, Mustafa Kemal’in önderliğinde kazanılan zaferler ve buna dayalı olarak devletimizin yeniden kurulması sürecinde “Türkiye” ismine de “Türk” ismine de kimsenin itirazı olmamıştır. Zira Türkçe konuşmayan insanlar da çok iyi bilmektedirler ki, Türkiye Devleti (daha sonra Türkiye Cumhuriyeti) Misak-ı Millî sınırları içinde devleti ve milletiyle bölünmez (Bölünemez) bir bütündür.
Milleti meydana getiren unsurların içinde farklı dil ve lehçeler konuşan insanlar da, farklı dini inanç ve düşünceleri olan insanlar da bir birlerinden asla ayrılamazlar. Çünkü onların kaderleri bir ve beraberdir. Bakınız 1924 Anayasasının 88. maddesinde de ‘Türkiye’de din ve ırk ayırt edilmeksizin vatandaşlık bakımından herkese “Türk” denir ‘ hükmüne yer verilmiştir.
Lozan antlaşması ve onun eklentisi olan Boğazlar Sözleşmesi, Türkiye Cumhuriyeti’nin tapusudur. Yüz yıl sonra Lozan antlaşmasını yok sayarak, Türkiye Cumhuriyeti’ni Sevr öncesine götürmek mümkün değildir. Kürtler gelinen son aşamada bir harita tercihi yapmak zorundadırlar. Kurulması planlanan sözde Kürdistan’ın parçası mı olacaklar, yoksa Türkiye ile birliktemi yaşayacaklar. Bu tercihi yapmak zorundadırlar. Bu hususta Türkiye Lozan da tanımlanan yerde durmaktadır. Tercih Kürtlerindir. Ya kendi tarihlerine bağlı kalırlar, yada dünya yıkılır yeniden kurulur, Türkiye kurulan o dünyada da yerini en güçlü şekilde alır. Türkiye’yi yönetenler de bunu iyi bilsinler.
*

TÜRK MİLLETİ!
Hiçbir siyâsi lidere ve partisine güvenip bel bağlama!
Sadece kendine güven çünkü sen kendine yetersin!
Aklını başına, imanını gönlüne kuşanıp, genlerindeki o cevheri harekete geçirdiğin an CİHAN SENİNDİR.
Atatürk’ün, Amasya Tamiminde söylediği gibi “Milletin bağımsızlığını, yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır”
Gerçekleştirdiği ilke ve inkılâplarıyla ülkenin kurucusu Başbuğ M Kemal ATATÜRK ebedi istirahatgâhı Anıtkabir’den ülkesini yönetmeye devam eden bir liderdir. Kendisine bütün gücünle sahip çık

Öğrenmenin yaşı yokmuş gerçekten. Mesela; “burnunun direğinin sızlaması”, “gırtlağın dokuz boğum olması”, “yüreğine ateş düşmesi” sözlerinin mecazî terimler değil bilakis maddi dünyada fiziki karşılığı olan ifadeler olduğunu ben 42 yaşında bizzat tecrübe ederek öğrendim.

13 Ekim Pazartesi akşamı, yoğun geçen bir günün ardından ofiste işlerimi bitirmiş dinleniyordum. Saat 21:10’da annem aradı, babamın rahatsız olduğunu söyledi ve hastaneye götürmemi istedi. Hemen toparlanıp çıktım. Şirintepe’de oturdukları eve gittiğimde babamın nefes almakta ve yürümekte zorlandığını gördüm, hastaneye benim götürebileceğim bir durumda olmadığını anlayıp hemen ambulans çağırdım. 5 dakika geçmeden ambulans geldi ve babamın bir koluna ben bir koluna da sağlık görevlisi girdiği halde ambulansa bindirdik. Ambulans Sopalı Hastanesi’ne doğru yola çıktı ben de annemle beraber peşinden takip ettim.

Ambulans, Çenesuyu’ndan D-100’e bağlandı, Derince Liman ışıklarına yaklaştığında birden sirenlerini çalmaya başladı ve hızlandı. Ben ambulansın önünü açmak için sirenlerini çaldığını düşündüm ama yine de ambulans hızlanınca ben de hızlandım ve tampon tampona sayılacak bir vaziyette takip ederek ambulansla birlikte Derince Eğitim Araştırma Hastanesi’nin Acil Servisi’ne girdik.

Acil Servis’in kapısına geldiğimizde güvenlik görevlisine az önce ambulansla gelen hastanın yakınları olduğumuzu söyledik. Güvenlik görevlisi son derece nazik bir şekilde biraz beklememizi ve görevlilerin açıklama yapacağını söyledi.  Ancak yüz ifadesinden ve konuşma tarzından bir problem olduğunu hissettim, yine de anneme belli etmemeye çalıştım. Az sonra acil servis doktoru geldi, babamın ambulansta kalbinin durduğunu, geri getirdiklerini söyledi ve “ancak” diye devam etti. Ben doktorun “ancak” dediği kısma kadar önce endişelenip sonra rahatlar gibi oldum. Çünkü izlediğimiz bütün filmlerde hastanın kalbi durduktan sonra elektro şok cihazıyla tekrar çalıştırıldığında hasta normal yaşamına devam ediyordu.

Ama gerçek hayatta işler filmlerdeki gibi yürümüyormuş. Kardiyak arrest denen bu durumda, yani hastanın kalbinin durduğu süreçte hayati organlar özellikle beyin oksijensiz kaldığı için ciddi hasar oluşuyormuş. Babamda da aynı durum olmuş. O güzel kalbinin durduğu süre boyunca kan ve oksijen gitmediği için beyin ciddi hasar görmüş. İşte doktorun “ancak” diye devam ederek anlattığı kısım tam olarak buydu.

Babam ambulanstan indirildiği andan itibaren bilinci kapalı olarak bir hafta daha yoğun bakımda kaldı. Yoğun bakımda kaldığı süre boyunca her akşam gidip gördük, şifa bulması için başında dua ettik. Doktorları bize “Allah’tan umut kesilmez “ diyorlardı ama hem yüz ifadeleri hem de beden dilleri babamın hastaneden çıkmayacağını söylüyordu.

Ben o bir hafta boyunca her gün babamın e-devlet hesabından e-nabıza girip tahlil sonuçlarına baktım. Tahlil sonuçlarını ChatGPT’ye yükleyerek yorumlamasını istedim. ChatGPT her defasında babamın kurtulmasının mucizelere bağlı olduğunu söylüyordu. Biz ise her gün o mucizenin gerçekleşmesi için dua ettik. Ama ne kadar dua edersek edelim sonuçta hayatın tek değişmez gerçeği var ve bu gerçek hem babam hem de bizler için tahakkuk etti. Kur’an-ı Kerîm’in ferman ettiği gibi; “Kullu nefsin żâ-ikatu-lmevt(i)(s) śümme ileynâ turce’ûn(e)”

21 Ekim sabahı babamın vefat haberi geldi. Şehir dışından gelecekler yetişebilsinler diye cenazeyi bir gün bekletmek durumunda kaldık.

22 Ekim sabahı, babamın yıkanmasına ben de iştirak ettim. Tıpkı uyuyan masum bir bebek gibiydi. O güzel yüzünü ve ayaklarını kendi ellerimle ben meshettim.

Babam, hayattayken hiçbir konuda hiç kimseye eyvallah etmeyen biriydi. Bir yere gideceği veya bir şey yapacağı zaman ben yardım teklif ettiğimde dahi çoğunlukla kabul etmezdi. Ben metazori kabul ettirirdim. Babamın bu eyvallah etmemesi hayatına öyle sirayet etmiş ki, vefat ettiğinde cenazesini dahi hiç kimseye taşıtmadı. Babamın meslektaşları olan emniyet tören ekibinde görevli polis memurları taşıdılar babamın cenazesini.

Babamı kabre kendi ellerimle yerleştirdim. Kabrin tahtalarını yerlerine ben sabitledim. İlk toprağı üzerine ben attım. Cenaze sonrası cemaat dağıldıktan sonra telkin duasını (bazıları talkın der) kendim okudum. Ardından bir tanesi bir grup arkadaşımla birlikte bir tanesi de tek başıma olmak üzere hatimleri kendim okudum. Hala okuyorum.

Bizler Allah’a, ahiret gününe ve kadere inanan insanlarız. Ölüm hep hayatımızın bir parçası oldu. Babamın vefatının üzerinden de 40 gün geçti. Her ne kadar iman da etsek, kadere boyun da eğsek bütün bunlar hasrete mani olmuyor. Ara sıra gündelik hayatın sıradanlığında kaybolsam da, bugün hala babamla alakalı bir olayı hatırladığımda, bir eşyasını gördüğümde, bir kâğıt parçasına kendi o güzel el yazısıyla yazdığı sıradan bir notu elime aldığımda hala gırtlağım dokuz boğum oluyor. Hala evde otururken sanki her an yan odadan içeri girecek gibi hissediyorum, onun o güzel adımlarını attığı sokaklarda gezerken sanki her an denk gelecek de onu arabaya alıp gideceği yere bırakacakmışım gibi hissediyorum.

Babam torunlarına, torunları da babama çok düşkündü. Çocukların kursta veya evde yaptığı herhangi bir şeyi videoya aldığımda veya fotoğraflarını çektiğimde hala içimden “Şunu babama atayım O da görsün” diyorum. Sonra acı gerçeği hatırlıyorum.

Kader hak, ölüm hak ama kader ve ölüm kadar özlem de hak. Hele ki özlenen melek meşrep bir insan ve mükemmel bir babaysa… Öyle inanıyor ve umut ediyorum ki ahirette, o ölümün olmadığı ebedi hayatta babamla tekrar kavuşup ebediyen yine birlikte olacağız. Zaten merhum babamın adı Benki. Bu adı kim duysa tuhaf karşılardı.

Rahmetli dedem askerden döndükten sonra doğmuş babam ve adını da komutanının adı olan Bengi koymuş. Nüfus memuru da kaydederken Benki diye kaydetmiş ve öylece de kalmış. Bengi Öz Türkçe bir kelime ve anlamı “ebedi” demek.

Cenab-ı Allah, Benki babamı o ebedi âlemde ebediyen Cennet ve Cemalullah ile şerefyab etsin. Kabri pür nur olsun, Cennet bahçelerinden bir bahçe olsun.

Aziz ruhuna El-Fatiha…

Gürkan UYSAL |  L.LM & Avukat  & Arabulucu / L.LM & Lawyer & Mediator

Tel : +90 262 325 60 41 Cep : +90 532 622 66 86

Karabaş Mah. Şehit Musa Sk. Koçal Apt. No:35 K:3 D:8 İzmit / Kocaeli / TÜRKİYE

“Sizden sokakları süpürmeniz istenirse, Beethoven’ın beste yaptığı gibi süpürün; Shakespeare’in şiir yazdığı gibi süpürün; Michalengelo’nun resim yaptığı gibi süpürün. Öyle bir süpürün ki, yürüyen ve uçan her şey ve herkes dursun ve ‘Burada dünyanın en iyi çöpçüsü yaşıyormuş’ desin. ”  (Martin Luther King)