Gücünü Yüce Yaratan’dan alarak Putperestliği din edinmiş ilkel toplumunu İnsanlık âlemine örnek olacak medeni bir topluma dönüştürmeyi başaran Yüce Peygambere Selam olsun;

‘’Güzel ahlakı tamamlamak için’’ gönderildiği toplumda ‘’Hanifelerdendi… Herkesin babasının adıyla anıldığı o toplumda onun adının önünde ‘’Emin’’ sıfatı vardı… Müslüman’ı, “Elinden ve dilinden’’ emin olunan olarak tanımladı… ’’Birbirinizi namazlarınızla değil, şu üç şeyle imtihan ediniz; sır verdiniz ifşa etti mi, yola çıktınız sizi yarı yolda bıraktı mı, emanet verdiniz emanete sahip çıktı mı?’’ O seçkin İnsanın haiz olduğu ahlak ‘’Kur’an Ahlakıydı’’ O Yüce Yaratanın Seçkin Kulu Hz. Muhammet’ idi.

Bize hediye edilen Dini Bayramlarımızı kutlamada esas olan; O Yüce Peygamber’in ait olduğu/ yaşadığı toplumunu şirkten kurtarmak, doğrudan Yüce Yaratan’ ı tanıyarak teslim olmalarıyla alakalı canı pahasına toplumunda verdiği nitelikli kavganın özünü kavrayabilmektir.
Onun ardında bıraktığı ilkelerine sadakat, onu ardından koyduğu ilkelere sahip çıkmak/ yaşamak, ana ilke ise günümüzde yaşanan ilkesizlikleri yüksek perdeden savunanlara dur diyebilmektir.

Özellikle Müslümanlara farz kılınan Namaz ibadetinin insana yüklediği zorunlu misyonun/ ana görevin her türlü sömürü ve zulme karşı, adaletsiz davranışlara karşı başkaldırı olduğunu kavrayabilmektir; Rant’a/ haksız gelire, statükoya karşı toplumunda verdiği nitelikli kavganın sonucunda Mekke’de tutunamayarak Medine’ye hicret etmek zorunda bırakılan O seçkin İnsan; Medine Şehir Devleti’ni kurarak yönetiminin Başkanı seçilir o günün koşullarında.

Yönetim tarzının şaşmaz üç ana öğesi vardır: “Şura/ İstişare/ Meşveret/ Ortak Akıl—Adalet—Liyakat/ İşin Ehline Verilmesi’’ kavramları;
Bu kavramların günümüzdeki karşılığı; Hukukun Üstünlüğüne dayanan Demokratik Parlamenter Sistem; uygulamada, birbirini kontrol ederek dengeleyen “Yasama/ Yürütme / Yargı” ergleri. Ve bu değerlere/ erglere haiz çağın gerektirdiği eğitimiyle yetişmiş liyakatli/ nitelikli/ üreten insan…

Yüce Yaratan’ın muhatap aldığı insana Yüce Yaratan; “Yaratılmış Mahlûkatın En Şereflisi insandır” demesini çok iyi kavrayan Hz. Ali: “Dünyada lekesiz bir alından, daha güzel bir şey var mı?’’ diye ilahi ölçüyü koyuyor. İnsanların alınlarındaki lekeler el eliyle değil kendi zaaflarıyla vurulur. Hiç kimsenin kendisinden başka düşmanı olmadığını öncelikle siyaset adamları bilmeli, bu ölçüden ve salim akıldan ayrılmamalıdır.

Sözün özü: Algılardaki yanlışlıklar düzeltilmeden doğru din anlayışını oluşturmak mümkün değildir. Elimizde bir rehber/ mesaj var. Bugün adına, bugün için, bugüne göre değerlendirilmesi/ yorumlanması gereken bir mesaj… Ancak bunu algılayabilecek bir seviyeye ihtiyacımız var. Ve seviyeyi yükseltecek seviyeli yorumlara…

*
Dini Bayramlarımız vesilesiyle vicdani bir muhasebe yapmamız üzerimizde bir Görevdir diye düşünmek lazım…
Şuurla, bilinçle düşünen insanlar için Din, Adalettir- Liyakattir-Merhamettir- Samimiyettir- Dürüstlüktür- İlimdir- Çağdaşlıktır- Fayda üretmektir.
Bilinmeli ki, İnsan tek şuurlu varlık. Dünyaya gelir, kendisine verilen hayatı yaşar ve icraatlarıyla ilgili hesap vermek üzere Allah’a geri döner. Bu zaman tek kullanımlıktır, tekrarı yoktur. Yaratan, insanı başıboş bırakmamıştır.

Mümtaz Okurlarımızın, Dostlarımızın Sevenlerimizin Dini Bayramlarını Kutlar Sağlıklı Huzur veren Aydınlık Günler Dilerim.
Sevgiyle kalın, severek kalın, Selamla kalın, dostça kalın!

15 Mayıs 2026 tarihinde Sakarya’da Aydınlar Ocakları Büyük ŞURASI’nda Müstafi Tümamiral Cihat Yaycı Paşa’nın konuşması, bana bir filmi hatırlattı. “Çin Sendromu,” 1979 ABD yapımı bir felaket gerilim filmidir. Filmin başrollerinde Jane Fonda, Jack Lemmon, Michael Douglas gibi ünlü artistler bulunur. Filmin konusu: ABD’de bir nükleer enerji santralinde güvenlik örtbasları konu ediliyor. “Çin Sendromu,” reaktör bileşenlerinin muhafaza yapıları boyunca eridiği ve alttaki toprağa karıştığı bir nükleer erimenin kurgusal bir sonucunu tanımlayan hayali bir terimdir. Filmin konusuna göre nükleer enerji sızıntısının etkisini Çin’de göstereceği kurgulanmıştır.

Biz de filmden ayrılıp esas konumuza dönecek olursak, 1998 yılında Graham Fuller ve Henri Barkey tarafından yazılan “Türkiye’nin Kürt Meselesi” adlı kitap, 28 yıl sonra yukarıda bahsettiğim filimde olduğu gibi Türkiye’de  “Çin Sendromu” etkisi yaratmıştır.

Kitabı incelediğimiz de göreceğiz ki:

Türkiye’ye yönelik bazı stratejik projeler tankla, tüfekle veya savaşla yürütülmez. Bazen çok daha yanıltıcı yöntemler kullanılır. Bu yöntemlerin en önemlileri raporlar, analizler ve kitaplar üzerinden bir ülkenin siyasal yapısını dönüştürmeye yönelik fikir mimarisi kurmaktır.

Yukarıda sözünü ettiğim “Türkiye’nin Kürt Meselesi” kitabının yazarları sıradan yazar olmadıkları gibi (Graham Fuller ve Henri Barkey), kitap da sıradan bir kitap değildir. Bu açıdan kitap dikkatli bir şekilde incelendiğinde, içinde dikkat çekici metinlerin olduğu görülecektir. Çünkü bu kitap, içinde barındırdığı metinlerle Türkiye’ye adeta “Yol Haritası” çiziyor.

Graham Fuller, uzun müddet CİA’nın üst düzey görevlerinde bulunmuş bir isimdir. Henri Barkey ise Amerikan stratejik çevreleri ve güvenlik kurumlarıyla yakın ilişkileri bulunan bir akademisyendir. Kitabın önsözünü yazan Morton Abramowitz ise Türkiye’de görev yapmış ABD büyükelçilerinden biridir.

Dolayısıyla bu kitap yalnızca bir akademik değerlendirme değil; birçok araştırmacıya göre Amerikan stratejik çevrelerinin Türkiye’ye yönelik bakışını yansıtan bir metindir.

Başka bir ifadeyle bu kitap, birçok kişi tarafından CIA’nın Türkiye’ye önerdiği bir siyasal yol haritası olarak da değerlendirilmektedir.

Kitap 1998 yılında yazılmıştır. Kitap yazıldığı tarihte henüz Abdullah Öcalan yakalanmamıştı Türkiye’ye getirilmemişti İmralı süreci başlamamıştı. Ancak kitap dikkatle okunduğunda satır aralarında ilginç olaylara şaşırarak şahit oluyorsunuz.

Kitabın bazı bölümleri bu sürecin ardından Türkiye’de yeni bir siyasi çözüm süreci başlatılacağı varsayımıyla yazılmış gibidir.

Bu nedenle kitap yalnızca bir analiz değil, aynı zamanda gelecek için hazırlanmış bir “Yol Haritası” olarak da okunabilir.

Kitabın Temel Tezi ve anlatmak istediği şudur:

Türkiye’deki sorun terör sorunu değildir.

Sorun bir “Kürt meselesidir.”

Bu tanım değişikliği kitabın tüm stratejik çerçevesinin başlangıç noktasıdır. Çünkü terör meselesi olarak görülen bir sorun güvenlik politikalarıyla çözülür.

Ama “etnik ve siyasal mesele” olarak tanımlanan bir sorun siyasal reformlarla çözülmek zorunda kalır.

CIA’nın Türkiye İçin Yazdığı Yol Haritası “Türkiye’nin Kürt Meselesi” Kitabı ve Adım Adım Önerilen Model:

1. Adım:

Terör Meselesinin “Kürt Meselesi” Olarak Tanımlanması

Kitabın ilk basamağı şudur:

PKK terörü bir güvenlik sorunu değil, etnik ve siyasal bir Kürt meselesi olarak tanımlanmalıdır. PKK ile devlet arasındaki mücadeleyi güvenlik alanından çıkarıp siyasi çözüm gerektiren bir mesele haline getirmektir.

2. Adım:

PKK’nın Siyasal Zemine Taşınması:

Kitap PKK’nın askeri olarak Türkiye’yi yenemeyeceğini kabul eder.

Ancak şu tespiti yapar:

PKK askeri zafer kazanamaz; fakat siyasal zemine taşınırsa başarı kazanabilir.

Bu yaklaşımın anlamı açıktır.

PKK silahla değil, siyaset yoluyla hedeflerine ulaşacaktır.

Kitap adeta, zaferin PKK’nın müzakereler için muhatap kabul edilmesiyle kazanılacağını ifade eder.

3. Adım:

PKK’ya Yakın Bir Siyasal Partinin Meşrulaştırılması PKK’ya yakın bir siyasal yapı yasal bir siyasi parti olarak faaliyet göstermelidir. Bu parti: seçimlere katılmalı meclise girmeli siyasal meşruiyet kazanmalıdır.

Ve bu partinin temsilcilerinin örgüt ve örgüt lideri ile yani günümüzde (İmralı ve Kandil ile) görüşmesine Devlet müsaade etmelidir.

4. Adım:

 Devlet ile Dolaylı Temasın Normalleştirilmesi: Terörist başını milletvekillerinin İmralı’da ziyareti ne kadar açık değil mi?

Kitabın mantığı şudur:

Silahlı aktör sürece dâhil edilmeden çözüm mümkün değildir.

5. Adım:

Parlamentoda Özel Komisyonların Kurulması, çözümün Meclis merkezli yürütülmesi. Tüm partilerin katıldığı özel bir parlamento komisyonu oluşturulması.

6. Adım:

Komisyon Raporlarının Reform Önerisi Olarak Sunulması. Kitaba göre bu komisyonlar hazırladıkları raporları devlete: anayasal değişiklik, yasal reform, yerel yönetim düzenlemeleri şeklinde Meclis’e ve Hükümete reform önerisi olarak sunmalıdır.

Yani bu Özel Komisyonun rolü: Siyasal talepleri devlete “reform önerisi” olarak sunmaktır.

Bu, süreci anayasal–yasal zemine taşıma aracıdır. Bu mekanizma aslında parlamenter süreç üzerinden devlet yapısını dönüştürme modelidir.

7. Adım:

Sivil Toplumun Seferber Edilmesi, Kitap sürecin yalnızca devlet tarafından yürütülemeyeceğini savunur.

Bu nedenle sürece:

Medya, akademisyenler, sivil toplum kuruluşları, iş dünyası, Aydınlar dâhil edilmelidir.

Amaç toplumda yeni bir siyasal algı oluşturmaktır. Amaç: Süreci halk nezdinde meşrulaştırmak ve normalleştirmek.

Bu bölümde özellikle vurgulanan nokta: Toplumsal algı değişmeden siyasal dönüşüm olmaz.

8. Adım:

Kitapta PKK: Mutlak düşman olarak değil, dönüştürülmesi gereken bir siyasal gerçeklik olarak ele alınır.

PKK’nın süreci desteklediğini ilan etmesi, Ateşkes ve şiddetsizlik açıklamaları yapması ve böylelikle müzakerelerin meşrulaştırılması istenir.

Burada istenilen amaç: PKK’yı tasfiye etmek değil,  siyasi sistemin bir aktörü haline getirmektir.

9. Adım:

Af ve Entegrasyon Modeli Kitap örgüt mensuplarını iki kategoriye ayırmaktadır.

Birinci grup: Şiddete doğrudan katılmamış olanlar Bu kişiler: affedilebilir, siyasete katılabilir, topluma entegre edilebilir.

İkinci grup: Ağır suçlara karışmış olanlar. Bu kişilerin durumu ise daha sonraki aşamalara bırakılmalıdır.

Bu modelin amacı örgütün bir bölümünü siyasal sistem içine entegre etmektir.

10. Adım:

Devlet Modeli Eleştirisi: Üniter Ulus-Devletin Aşındırılması Yerel Yönetimlerin Güçlendirilmesi

Kitap merkezi devlet yapısını eleştirir.

Yazarlar: Milli-devlet modelini, merkeziyetçi yapıyı, tek kimlikli yurttaş anlayışını sorunun temel kaynakları arasında görür.

Bunun yerine önerilen model: Kimlik temelli çoğulculuk, Çok uluslu bir devlet yapısı, Yerel yönetimlerin güçlendirilmesi, Merkezî devletin yetkilerinin gevşetilmesi.

Görüldüğü gibi önerilen model, Irak, Suriye, Lübnan, Bosna benzeri bir modeldir.

Ne kadar enteresan değil mi? ABD Ankara Büyükelçisi Tom Barrack’ta Türkiye’nin Osmanlı tipi bir yapıyla yani monarşiyle yönetilmesini öneriyor.

11. Adım

Çok Kimlikli Devlet Modeli, kitap ulus devlet modelini eleştirir.

Tek millet anlayışı yerine:

çok kimlikli, çok uluslu bir devlet modeli için anayasal ve yasal değişikliler yapılmasını önerir.

Sonuç olarak bu model: terör meselesini etnik meseleye dönüştüren PKK’yı siyasal aktör haline getiren parlamenter süreç üzerinden üniter devlet yapısını aşındıran reform önerileri sunan bir “Siyasal Yol Haritasıdır.”

Eh artık bugün geldiğimiz noktada adına önce: “Terörsüz Türkiye Süreci” dediler ama PKK bu ismi kabul etmedi: “Hayır biz terörist değiliz ki sürecin adı terörsüz Türkiye olsun biz Kürt gerillalarıyız” dediler ve sürecin ismi: “Barış ve Kardeşlik Süreci” olarak değiştirildi.

Ev ödevi verilmiş gibi kitapta anlatılanlarla bugünkü durum ne kadar benzerlik ifade ediyor değil mi?

“Suriye’deki gelişen olaylar neticesinde MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli 1 Ekim 2024 tarihinde bir “Terörsüz Türkiye Projesi” başlatmıştır. Bu proje, Türkiye’nin terörle mücadelede önemli bir dönüm noktası olarak kabul edilecek ve siyasi reformlar, toplumsal uzlaşma ve iç güvenliği artırma gibi çeşitli aşamalardan oluşacaktır. Cumhurbaşkanı Erdoğan da, bu süreci Türkiye’nin projesi olarak tanımlamış ve devam ettirme kararını vermiştir.

Başlangıçta söylediklerine göre teröristlerle hiçbir pazarlık yapılmayacak, onlara istedikleri hiç bir şey verilmeyecek, hiçbir talepleri kabul edilmeyecekti.

Mecliste gurubu olan partilerden vekil sayısına göre İYİ Parti dışında bir komisyon kuruldu. Güya PKK silah bırakacak diye milletin gözünün içine soka soka teröristlerin mangalda silah yakma seremonisi gerçekleşti.”

Bu modelin tüm basamaklarının hayata geçirilmesi durumunda ortaya çıkabilecek tablo son derece ciddi olacaktır.

Böyle bir senaryoda Türkiye: üniter devlet yapısını kaybedebilir, kimlik temelli siyasal yapıya dönüşebilir. Lübnan, Bosna, Irak veya Suriye benzeri çok uluslu ve gevşek bir devlet modeline sürüklenebilir.

Bu dönüşüm aynı zamanda bölgede uzun süredir tartışılan sözde “Büyük Kürdistan”, özde ise Ciihat Yaycı Paşa’nın dediği gibi: “Siyonistan” projelerinin önünü açabilecek bir siyasal zemin oluşturabilir.

Özgür Özel ve ekibinin seçildiği CHP kurultayları hakkında istinaf mahkemesinin “mutlak butlan” yani kesin geçersizlik kararı vermesi Türk siyaseti ve hukuk sistemi açısından tarihe geçen bir kara lekedir.

Bu kapsamda verilen bütün kararlar ve CHP Belediyeleri üzerindeki yargı operasyonlarının bağımsız yargının kendi dinamikleri ile ve sırf kanun hakimiyetini ve adaleti tesis etme saikiyle olduğuna kimse inanmıyor.

Yazılan ve dile getirilen bazı yorumlarda öne çıkarılan bazı hususları hatırlayalım:

“Ekrem İmamoğlu, R.T. Erdoğan’ın Trump ile yaptığı bir telefon görüşmesi sonrasında tutuklanmıştı. İmamoğlu bir yılı aşkın süredir tutuklu. Bu defa da yine Trump ile yapılan bir telefon görüşmesinin hemen sonrasında, BAM 36. HD (İstinaf Mahkemesinin), CHP’nin 38. Kurultayı hakkında “Mutlak Butlan” kararı vermesi tesadüf olabilir mi?”

Bu yorumun bir dayanağı da ABD Büyükelçisi Tom Barrack’ın “Başkan Trump’ın Erdoğan’a ihtiyacı olan meşruiyeti verdiği” şeklindeki sözleriydi.

ABD’nin “içeride ne yaparsan yap ama dış politika alanında bizim çizdiğimiz çerçeveden çıkma” anlamındaki tavrı ile CHP operasyonlarının bir ilişkisi var mıdır? Bu “meşruiyet verme” karşılığında ABD neler istemiştir? Bunları şimdilik bilmiyoruz. Ama -Barrack’ın ifadesiyle- ABD’nin bölgede demokrasi değil “müşfik monarşiler” istediğini biliyoruz.

Ayrıca ABD’nin Suriye, Irak, İran ve Ukrayna’daki plan ve hedefleri için Türkiye’nin katkısının çok önemli olduğu açıktır.

*************************************

Mahkeme Kararı Hukuki Değil

Bir hukukçu olarak kanaatim İstinaf Mahkemesi’nin yetkili olmadığı, kurultaylarda seçim işlemlerinin denetimi ve onaylanması yetkisinin YSK’da olduğudur. Mahkemenin “yetki gaspı” ile verdiği kararın kesinleşmesi için Yargıtay’da onanması gerekli. Ama İstinaf Mahkemesi “tedbir kararı” da vererek Özgür Özel ve ekibini görevden alıp, CHP yönetimini kurultay öncesi görevde olan Kemal Kılıçdaroğlu ve ekibine vermiştir.

Böylece CHP yetkili ama etkisiz bir Genel Başkan (K. Kılıçdaroğlu) ile kanunen yetkisiz ama siyaseten etkili bir Genel Başkan (Özgür Özel) tarafından yönetilen bir parti oldu. KK geçmişinde 13 seçim yenilgisi varken, Ö. Özel yerel seçimlerde zafer kazandı ve partisini 1. Parti yaptı.

Bu durum partinin bölünmesine kadar gider mi? Bu ve benzeri soruların cevapları için vakit henüz erken.

****

Aynı durumda iktidar partilerinden biri (AKP, MHP) olsa mahkeme böyle bir karar verebilir miydi?

Bu ihtimal hiç kimsenin aklına bile gelmez.

Bu yüzden şöyle iddia ediliyor: “Yargı iktidarın kontrolündedir.” Venedik Komisyonu raporlarına geçmiş ifadeyle yargı üzerinde “güçlü siyasi etki” mevcuttur. “Karar siyasi etkiyle verilmiştir.” (Benim kitabıma “Siyasetin Gölgesindeki Hukuk” isminivermemin sebebi de bu.)

Özgür Özel liderliğindeki CHP’liler, bu operasyonun, AKP Genel Başkanının rakiplerini tasfiye etmek, yetmezse “muhalefetin Genel Başkanını da tayin etmek” suretiyle yeniden Cumhurbaşkanı seçilmek için yapıldığı kanaatindeler.

*************************************

Hesap Tutar Mı?

İktidarın böyle bir hesabı varsa, bu tutar mı? Tutması kitlelerin tepkisine bağlı.

İstanbul Büyükşehir Belediye seçiminde İmamoğlu’nun kazandığı seçimi (aynı zarfa konulan üç oyu geçerli birini geçersiz sayarak) YSK’ya iptal ettirdiler. Ama tekrarlanan seçimde, fark çok büyüyerek, İmamoğlu kazandı.

****

Ama bir de MHP’de yaşanan “GEMEREK MAHKEMESİ” olayı vardı. Hatırlayınız, Devlet Bahçeli’ye karşı Meral Akşener, Ümit Özdağ ve Koray Aydın aday oldukları bir olağanüstü kurultay toplayarak delegelerin iradesine başvurmaya çalıştılar.

MHP’nin olağanüstü kurultay sürecinin önünün kesilmesi için yargı kullanıldı. Gemerek Asliye Hukuk Mahkemesi olağanüstü kurultay için bir tedbir kararı aldı. Ankara 12’inci Sulh Hukuk Mahkemesi’nin kararına istinaden oluşturulan Çağrı Heyetinin 15 Mayıs 2016’da yapılacağını duyurduğu olağanüstü kurultay gerçekleşemedi.

Yargı, Adalet Bakanlığı ve Valilik vasıtasıyla aylarca sürüncemede kalan süreç başarılı olmayınca MHP’den ayrılanlar tarafından İYİ Parti kuruldu.

Eğer bu kurultay yapılabilseydi MHP iktidara yanaşmayacak, AKP iktidarı sona erecek ve Erdoğan belki de Cumhurbaşkanı seçilemeyecekti.

“Gemerek Mahkemesi operasyonu” başarılı oldu ve planlayıcılar hedefine ulaştı.

Buna karşılık aynı tarihlerde İktidardaki AKP’nin olağanüstü genel kurul yapması, parti üyesi dahi olmayan bir kişinin talebiyle, on gün içinde gerçekleşebildi. Türkiye’nin seçilmiş başbakanını (Ahmet Davutoğlu’nu) değiştiren bir kongre için hiçbir hukuki engel ortaya çıkarılamadı.

*************************************

Demokrasiye İnanç Çöküyor

Demokrasilerde önemli olan halkın iradesiyle yöneticilerin seçilmesidir. Bunun için Türkiye Cumhuriyeti belli tecrübelerden geçerek herkesin güvendiği kurumlar ve kurallar oluşturdu.

Tıpkı TÜİK gibi, YSK (Yüksek Seçim Kurulu) da eskiden en güvenilir kurumlardan biriydi. Bugün vatandaşlarımızın çoğu TÜİK rakamlarına güvenmiyor, çünkü TÜİK’in enflasyon rakamlarına göre zam verilen memur, işçi, emekli vd sabit maaşlılar gittikçe fakirleşti.

YSK da 2017’den itibaren tartışılır hale geldi. Mühürsüz oyların kanunun açık hükmüne rağmen geçerli sayıldığı seçimden sonra bu kuruma da güven kalmadı.

YSK üyelerinin seçiminde siyaset belirleyici. Bu sistemle “seçimlerin dürüstlüğünden her zaman şüphe edilecektir.”

****

Ankara’da çeşitli mahfillerde ülkeyi yönetenleri belirleyen ve muhalefette kimin olacağına karar verenler olduğu hep söylenir. Devlet içinde resmi aktörler kadar hatta daha fazla etkili olan görünmeyen aktörlerin milli iradeyi manipüle ettiği inancının yerleşmesi bence çok tehlikeli.

Seçimlerde, oy verdiği siyasi partilerin yöneticilerini belirleyemeyen, oy vereceği adayları belirlemede etkisi olmayan, verdiği oyların düzgün sayıldığından emin olamayan, kanunun güçlüden yana yorumlanarak iradesi sakatlanan seçmenlerin demokrasiye olan inancı sağlam kalabilir mi?

Bir adım ötesini de düşünenlerin olacağı muhakkak. “Bunlar seçimle de gitmezler” inancı toplumsal barışı dinamitleyen bir etki yaratır. Bu ülkemize yapılacak en büyük kötülüktür.

Bugün olanlar CHP’nin arınması veya iç meselesi değildir, Türkiye’nin geleceğini belirleyen gelişmelerdir.

Gün milli iradeye sahip çıkma günüdür.