Türkiye’nin karşılaştığı meselelerle ilgili yorum yaparken ya da çözüm yollarını gösterirken genellikle bardağın dolu tarafından bakıyoruz. Oysa işin boş tarafları da bulunuyor.

Türk milletine ve devletine ait güzel hasletler olduğu gibi arızalı ve hastalıklı durumlarda var. Onun için duygusal tepkilerden uzak durarak gerçekçi tespitlerde bulunmak zorundayız.

Bu sebeple uğradığımız en son bozgun olan Hırvatistan’la oynadığımız milli maç ve futbol üzerinden bazı çıkarımlar yaparak, Türk milleti olarak bazı şeyleri niçin yapamadığımızın üzerinde durmak gerektiğini düşünüyorum.

Futbol, yüz yılı aşan bir süre boyunca insanlık aleminin en çok ilgisini çeken olgulardan biridir. Bana göre geçirdiği süreç ve geldiği nokta; onu bir spor dalı olarak tanımlamama imkan vermiyor. Benim bu tezimi de Simon Kuper’in “futbol asla futbol için değildir” diye herkesçe bilinen sözü destekliyor.

Futbol kanaatime göre, başlı başına bireyi ve toplumu en iyi ifade eden şeylerden biri. Şeylerden biri diye yazmamın nedeni ise futbolun doğru tanımına henüz ulaşabilmiş değilim. Belki de futbolun gizemi; insanlar üzerindeki büyük etkisi ve her olayda değişkenlikler göstermesi nedeniyle, tanımlanamayacak bir elastikiyeti içeriyor olmasından geliyor. Koskoca bir işadamını tribünde çıldırmış bir taraftar olarak görmek bana her zaman tarifi zor bir durum olarak gözükmüştür. Ya da atılan bir golden sonra “şak” yapan genelkurmay başkanı gibi…

Bu sebeple benim bu gün yaptığım gibi futbolla ilgili birçok şey, günümüze kadar hep tekraren söylene gelmiştir. Futbol; kimi zaman ülkeler arasında savaşı kışkırtan bir neden, kimi zaman da barışı tesis etmede etkin bir unsur olmuştur. Hatırlarsanız bizi önce Yunanistan’la sonra da Ermenistan’la aynı gruba düşürerek futbol üzerinden bir yumuşama diplomasisi yürütülmüştür.

Franco’nun mu yoksa Salazar’ın mı veya Güney Amerikalı bir diktatörünmü olduğunu hep karıştırdığım sözlere göre adamlar ülkelerini faşizm, fiesta yani eğlence ve da illa ki futbolla (üç “f” formülü) yönetmişlerdir.

Bu açıdan bakınca bir ülkede ters giden ne varsa bu tersliklerin ülkenin futboluna da aynen yansıdığını görmek mümkündür.

Şimdi biz de toplum olarak Hırvatistan milli maçı ile en son bozgunu yaşıyoruz. Bu bozgunun sebepleri ile ülkemizin yaşadığı siyasal, sosyal, ekonomik ve kültürel sorunlar arasında büyük benzerlikler vardır.

Bu bozgunu yaşayan Türkiye; Hırvatistan’la rakamların dili baz alınarak karşılaştırıldığında, sahip olduğu büyüklük itibarıyla Hırvatistan’la mukayese edilemeyecek bir ülkedir. Peki bu küçük Hırvatistan, bu büyük Türkiye’yi nasıl bozguna uğratabilmektedir? Cevabı aranması gereken en önemli soru budur.

Doğrular keşfedileli çok olmuştur. Onları sanki hiç keşfedilmemişcesine bizim yaptığımız gibi uzayda aramaya hiç gerek yoktur. Türkiye’de doğrular bir çok şey de olduğu gibi futbolda da en baştan beri yapılmamaktadır. Tıpkı binaların Türkiye’de baştan beri depreme dayanıklı inşa edilmemesi gibi. Bunu görmemek için kör olmak lazımdır ve maalesef biz de bir körlük içindeyiz. Deveye sordukları misal gibi biz de sorsak: Türkiye’nin hangi işi tam manasıyla doğru ki, futbolu doğru olsun?

Mesela milli takımın başında Hiddink gibi bir yabancının olması her zaman yaşadığımız kendi insanımıza güvensizlikten kaynaklanmaktadır. Oysa Hiddink’in aldığı paranın yüzde birine çalışacak ve ondan çok yetenekli yüzlerce insanımızı tanıyorum. Bu başka sektörlerde de karşımıza çıkan bir sorun. Osmanlı yıkılırken Genelkurmay Başkanının Liman von Sanders olması gibi…

Futbol Federasyonlarının göreve getirdiği adamların tamamı ahbap çavuş ilişkisi ile torpilli olarak işbaşına gelmiştir. Yani ehliyet ve liyakat aranmaz. Türkiye’nin dört bir köşesinde benzer şeyleri başka konularda da görmek çok doğal hale gelmiştir.

Futbol ve futbolun alt kurumları, yapılan soruşturmalardan da anladığımız kadarı ile şike, çete, şantaj ve her türlü yolsuzluğun içine batmıştır. Ülkemiz yüzyıllardır futbolun yaşadığı bu pisliklerin benzerlerinin içinde yüzmektedir.

Memleketimizde eğitime önem verir gibi gözükürüz. Ancak bilgi eksikliği nedeni ile bir türlü çağdaş gelişmeyi yakalayamayız. Ama bu konuda çok nutuklar atarız. Bu nasıl bir eğitime önem verme anlayışı? Halbuki Avrupa’daki Türk çocukları iyi bir futbol eğitiminden geçirildikleri için birer yıldız olarak karşımıza çıkmaktadır.

Ne yazık ki; genç nesillere hak ettikleri değeri ve fırsatı bir türlü veremedik. Ülkemizde her katmanda öncelikle birilerinin nemalandığı bir kast oluşmuş durumda. Bu başarıyı engelleyen önemli bir faktör. Futbolumuzda da bu derebeylikleri çok net olarak görüyoruz. Yolu bu derebeyliklerden geçmeyenlerin futboldan nemalanmalarına imkan ve ihtimal yok. Memleketin dört bir köşesinde de hemşericilik, cemaatçilik, aşiretçilik, mikro milliyetçilik ve particilik gibi yapılanmalar başını almış gitmiş durumda. Onun için futbol deyip geçmeyin. Futbol içinde bulunduğumuz durumu yansıtan bir ayna vazifesi görüyor. Yani illa ki; milli takıma lobisi güçlü takımlardan oyuncu alacaksınız. Ya da milli takımları bu yenilmez armadaların kulisi güçlü eski oyuncularına teslim edeceksiniz. Siyasetimizde aynı durumda değil mi?

Teknik adam, futbolcu, hakem, menajer vs. ne olmak istersen iste yetenekli olman yetmez. İstisnalar olsa da bu Türkiye’de her alanda görülen bir gerçek. Bu sebeple 75 milyonluk nüfus içinden Hırvatistan’ı yenecek bir milli takım çıkartamıyor ve takımın başına bir Türk evladı getiremiyoruz. Sırtımızı da üç dört milyon Türk’ün yaşadığı Avrupa’ya dayamışız. Böyle idare ediyoruz. Avrupa ise üç,  dört milyon Türk’ün arasından Mesut Özil, Nuri Şahin, Hamit Altıntop ve nicelerini yetiştirip Real Madrid’te oynatıyor ve milli takımlarına alıyor. İşin türkçesi; asimilasyona futbol üzerinden de devam ediyorlar. Biz de 75 milyonluk Türkiye’ye masal anlatıyoruz.

Hırvatistan’a yenilmekle Barzani’ye “ağbi” demek arasında ben bir fark göremiyorum. Depremler karşısında aciz kalışımızla Hırvatistan karşısında darmaduman oluşumuz arasında da büyük bir bağ var. Hatta Hırvatistan’ın bize yarattığı son bozgunla Balkanları kaybettiğimiz bozgun arasında da sebep sonuç ilişkisi açısından büyük benzerlikler görüyorum.

Onun için inşallah bu “son bozgun” aklımızı başımıza getirir. Her şeyin başına asli cevherinden şüphe etmeyeceğimiz ehliyet ve liyakat sahibi kendi evlatlarımızı koyarız. Gençlerimizi yetiştirip onlara hak ettikleri fırsatı veririz. Milli sermayemizi dışarıya dağıtmadan az para ile çok şeyleri başarırız. Her işin gerektirdiği doğruları yaparsak değil Hırvatistan cümle alem önümüze gelse yener geçeriz. Bir de işin manevi tatmini var. Ay yıldızlı bayrak gücümüz ve kudretimizle dünyanın her yerinde bir nazlı gelin gibi sallansa fenamı olur? Ah aksi şeylerin ne zararlar verdiğini bir bilseniz…

Gelin şimdi anlattığımız futbol ve Hırvatistan mağlubiyeti üzerinden içinde bulunduğumuz durumu tefekkür edin. Bana sorarsanız; ben hiç bozgun yaşamak istemiyorum ama hep tam tersi oluyor. Kabahati Hiddink’e ve Hırvatlara bulmadan nereden hataya yapıyorsak onu bularak, bozgunlara uğramaktan kurtulalım. Yoksa bu bozgunları kader zannedeceğiz…

Türkiye’nin en önemli meselesi “Milli Eğitim”dir. Çünkü işsizlik, yoksulluk, yolsuzluk ve terör gibi sorunların kaynağıdır. Bilimsellikten uzaklaşan eğitim sistemi “bilgi çağının küresel rekabetine dayanamayacak ve toplumun ihtiyaçlarını karşılayamayacak” bir haldedir ve devletin bekası ile milletin menfaatleri açısından risk taşımaktadır. Akif’in İstiklal Marşında “medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar” dediği Batı Dünyası ile savaşarak bağımsızlığını kazanan Türk Milleti, eğitim sistemiyle “müstemleke” haline getirilmiştir. İngilizce eğitimle birçok nesil kendi öz kültürüne yabancılaştırılmış ve mensubu olduğu Türk Milleti’nden kopartılmıştır. Milli kimliğini yitirmeyenler ise aileden aldıkları terbiye ile ayakta kalmışlardır. İngilizce öğretime son verilmeli, çocuklarımız yabancı bir dille değil, Güzel Türkçemizle eğitilmeli ve Türkçe düşünmelidir. Yabancı dil dersleri “devletin ve iş dünyasının ihtiyacına göre” müfredat programlarına ayrı bir ders olarak konulmalıdır.

Eğitim hakikaten milli hale getirilmeli ve gençler “kültür emperyalizminden, terör ve suç örgütlerinin kucağına itilmekten ve bazı sapık anlayışların tuzağına düşmekten” kurtarılmalıdır. Öğrencilere ilim ve bilimle beraber “milli, dini, ahlaki ve insani” değerleri de kapsayan iyi bir eğitim verilmelidir. Okullarda; vatanına-milletine ve ailesine faydalı olan, Vatan-Millet-Bayrak ve Ezan sevgisiyle dolan, bağımsızlık aşkıyla tutuşan ve kendisini ilme adayan “fikri hür-irfanı hür” Müslüman-Türk Gençleri yetiştirilmelidir. Bu maksatla Türk Dili-Tarihi ve Edebiyatı ile İslam Dini ve Ahlakı iyi öğretilmeli, musikisi-folkloru-sanat ve mimarisi dahil Türk Kültürü her yönüyle tanıtılmalı, eğitimin her safhasına “sağlam kafa-sağlam vücutta bulunur” özdeyişinden hareketle beden eğitimi konmalı ve misyonerliğe set çekilmelidir. Türk dili-tarihi-edebiyatı-kültürü-sanatı ve sporuyla ilgili tüm çalışmalar teşvik edilmeli, başarılı sanatçı-sporcu ve bilim insanları desteklenmelidir.

İlköğretimde Türkçe okuma-yazma ve konuşmaya önem verilmeli, çocuklara kitap okuma ve ödev yapma alışkanlığı kazandırılmalı, tartışma-münazara vb. faaliyetlerle öğrendiğini anlatma becerileri geliştirilmeli, ezberleyen değil düşünen-irdeleyen ve öz güveni olan sağlıklı nesiller yetiştirilmelidir. İlköğretimde rehber öğretmenler vasıtasıyla tüm öğrencilere IQ testi yapılmalı ve zekâları “matematik-sosyal-sanat-beden vb.” tasnif edilerek orta öğrenim için yönlendirilmelidir. Orta öğretimde uzmanlaşmaya gidilmeli, iş hayatının ara eleman ihtiyacını karşılayacak sanat okullarına ağırlık verilmeli ve mezun olan öğrencilerin meslek sahibi olmaları hedeflenmelidir. Zeka seviyesi yüksek öğrenciler için Fen Liseleri olmalı, ancak mantar gibi çoğalan Düz Liseler ile Anadolu Liseleri sınırlandırılmalıdır. Üniversite öğretimi devletin ve iş hayatının ihtiyaçları doğrultusunda çeşitlendirilmeli, mühendislik programları ile talep olan bölümlerin kapasiteleri artırılmalı, sosyal bilimler ile mezunlarına iş imkanı sağlamayan bölümlerin kapasiteleri azaltılmalı, nazariye ile beraber “çıraklığını yapmadığın işin ustalığını yapamazsın” özdeyişi ışığında staj ve pratik eğitime ağırlık verilmelidir. Yüksek Lisans ve Doktora Programlarına katılacak öğrenciler objektif esaslara göre belirlenmeli ve araştırmaya dayalı tezleri Türkiye’nin önünü açmalıdır. Üniversiteler AR-GE’ye önem vermeli ve ürettikleri projelerle; hem ülkenin, hem de bulundukları şehrin kalkınmasına katkı sağlamalıdır.

Üniversiteye giriş için tek sınav yapılmalı, katsayı vb. adaletsizlikler kaldırılmalı, ailevi-ekonomik vb. nedenlerle liseden sonra okuyamayanlar için fırsat eşitliği sağlanmalı, isteyen herkesin her yaşta girebileceği ve aldığı puana göre dilediği bölüme yerleştirilebileceği bilimsel bir sisteme geçilmelidir. Özel okullar kaldırılmalı, eğitim sistemi ilköğretimden-üniversiteye kadar devlete bağlı olmalı, tevhidi tedrisat anlayışı korunmalı ve Türkçe eğitime devam edilmelidir. Eğitim-öğretim sadece okullarda yapılmalı ve fırsat eşitliğini zedeleyen dershaneler kaldırılmalıdır. (Dil öğrenme, meslek edinme ve sanatkâr olma için gidilen kurslar ile yaz tatillerinde açılan Kur’an Kursları hariç) Okullar ilim-irfan yuvası haline getirilmeli, gençler başörtüsü vb. meselelerle uğraştırılmamalı, konuya devletin halka sunduğu “adalet, sağlık, tapu, nüfus vb.” bir hizmet olarak yaklaşılmalı, şekle değil beyne önem verilmeli ve üniversitelerin kapısı herkese açık olmalıdır.

Orta ve yükseköğretimde okuyan yoksul öğrenciler kamu yurtlarında ücretsiz barındırılmalı ve bu maksatla yurt kapasiteleri artırılmalıdır. Üniversite Öğrencilerine verilen burs ücretleri yükseltilmeli, yurt imkânı sağlanamayanlara ise ayrıca barınma kredisi verilmelidir. Kendi işini kurmak isteyen üniversite ve meslek yüksek okulu mezunu gençler desteklenmeli, projesi uygun olanlara devlet bankalarından faizsiz kredi verilmelidir. Şehit ve Gazi Çocuklarının her kademedeki eğitim harcamaları devlet tarafından karşılanmalı, yüksek öğrenime girebilmeleri için kontenjan ayrılmalı, anne ve babalarının işlerini yapmak isterlerse “gerekli şartları taşımak kaydıyla” bu mesleklere sınavsız doğrudan girmeleri sağlanmalıdır.

Dünyanın en zengin, köklü ve eski dillerinden birisi olan Türkçe; Türk Milleti’nin son savunma hattı ve kültürel mevzisidir. Tevhidi tedrisatın kaldırılması, ana dilde eğitimin önü açılması, çift dilli ve bayraklı bir yaşama geçilmesi gibi hususlar çok tehlikelidir. Çünkü bir ülke çift dilli ve bayraklı hale gelirse sonu bölünmedir. Elbette zenginlik olarak görmemiz gereken etnik ve mezhepsel farklılıklarımız vardır ve herkes günlük hayatında ana dilini özgürce kullanabilmelidir. Ancak devletin görevi ayırmak değil, tüm insanları “milli bir kimlik altında ve dil, din, kültür ve ülkü birliği gibi ortak paydalar etrafında” bir araya getirerek bütünleştirmektir.

Sonuç itibariyle tarım çağında kurduğumuz medeniyetleri sanayi çağında neden yaşatamadığımız iyi tahlil edilmeli, milli ve bağımsız bir iktisadi program uygulanmalı, kalkınma hamlesi başlatılarak ülkemiz dünyanın ilk on ekonomisi içine sokulmalı, tüketen değil üreten bir toplum oluşturulmalı, eğitime önem verilerek genç ve dinamik nüfusun önü açılmalı, beyin göçü tersine çevrilerek yetişmiş insan gücümüzden azami faydalanılmalı ve Atatürk’ün “muasır medeniyet seviyesini aşma ülküsü” hayata geçirilerek bilgi çağı yakalanmalıdır.

Yeni Bir Politika Bilimi üzerine 1999’da Sosyalist Akademisyenler konferansında konuşan Immanuel Wallerstein şu tespiti yapar: “500 yıllık mevcudiyetinden sonra dünya kapitalist sistemi ilk kez gerçekten sistematik kriz içindedir ve biz kendimizi bir geçiş çağında buluyoruz. Yapısal nedenlerden dolayı netice belirsiz olmasına karşın bu geçişte kökten bir değişim perspektifi mevcuttur.” 1999 sonrası dünya tablosu bu tespiti doğrulamaktadır. Gerçekten de bir geçiş çağında yaşıyoruz ve bu geçiş süreci derinleşen ekonomik krize ve değişime tanıklık etmektedir. Küresel güç denkleminin yeniden kurulmasına paralel olarak dünyanın en hassas bölgesinde yapılan jeo-politik düzenleme siyasî dalgaların yükselmesine neden olmaktadır. Geçiş Çağı’nın içeriği ve buna yüklenen siyasî temalar ve stratejik amaçlar anlaşılmadan etrafımızda olup-biteni anlamak ve sağlıklı bir politik duruş geliştirmek imkânsızdır.

Derinleşen Kriz: Ekonomik krizin aşılacağı ve düzene gireceği yolundaki sözler gürültülü ve patırtılı reklâmdan ibarettir. Çünkü dünya-kapitalizmi, yapısal olarak kötü durumdadır. Tarihî bir dönüşüm söz konusudur. Ekonomik bünyenin iki kanadı, zenginlik ve yoksulluk genişlerken, iki kanadı taşıyan omurga giderek incelmektedir. İncelen omurga hantal vücudu taşıyamadığı için eğilmekte, bükülmekte ve kırılmaktadır. Angus Maddison’un 2000, 2008 yıllarına ilişkin olarak sunduğu küresel sermayenin tablosu ve bu sürecin 2050’deki tahmini görüntüleri, dünya kapitalist sisteminin sistematik kriz içine girdiğinin matematiksel ifadesidir. Keza aynı çerçevede yayımlanan son tablolar ve yapılan açıklamalar, krizin hızlı bir şekilde derinleştiğini göstermektedir.

Belirtilen kriz, birilerinin sandığı gibi sermayenin merkezi olan devletlerin çöküşü ve yok oluşu anlamına gelmemektedir. En geniş anlamıyla Batı dünyası sermayenin tek merkezi olmaktan çıkmaktadır. Çünkü sermaye tedrici olarak batı dışı devletlere doğru kaymakta, yani yer değiştirmektedir. Ekonomik krizin AB ülkelerine yansıyan siyasî dili: ‘Başkasını değil, kendini kurtul’ ‘İtalya çok büyük kurtarılamaz’ sloganı ile ifade edilmektedir. Yunanistan, İtalya ve İspanya üzerinden genişlemesi muhtemel ekonomik krizin batı dünyasının tümünü birinci derecede ve bütün dünyayı ikinci derecede etkileyecektir. Bu tabloyu gereği gibi tahlil eden batı dünyası, liberal-kapitalist sistemin kırılmasını önlemek ve devamını sağlamak için jeo-politik düzenleme faaliyetine girişmiştir. Batı kültürünün dışında kalan, fakat ekonomik ve teknolojik alanda yükselen güçleri kontrol altına almak için ABD, başta Kuzey Afrika, Ortadoğu ve Güney Kafkasya’yı, yani Ermenistan, Gürcistan ve Azerbaycan’ı kendi siyasî, iktisadî ve askerî stratejilerine uygun hale getirmeye çalışmaktadır.

1999 sonrası Türkiyesi’nde yükselen siyasî algı belirtilen siyasî-stratejik modelin ürünüdür. Dikkat edilirse Türkiye hem Kuzey Afrika ve Ortadoğu ülkelerinde hem de Kafkasya’da ABD politikalarının gerçekleşmesine katkı sağlayan bir aracı konumundadır. Irak, Libya, Mısır ve Suriye konusunda sergilediği tavır, terörü çözüme kavuşturma yönünde muhatap aldığı Barzani, Türkiye’nin üstlendiği siyasî rolün ne olduğunu somut bir şekilde ortaya koymaktadır.

Yükselen Dalgalar: İlk aşamada jeo-politik düzenlemeye tabi tutulan coğrafya İsrail, Ermenistan ve Gürcistan’ın dışındaki Müslüman ülkelerdir. Söz konusu ülkelerde uzun süredir toplumu kontrol etmek için üretilen, beslenen ve korunan ‘dünyevi krallıklar’ İslâm’ın yükselişi nedeniyle tabanı kontrol etme imkânını yitirdiler. Toplumun algısına uygun düşmeyen mevcut iktidarlara karşı iç dinamiklerin eseri olarak bir tepkinin yükseldiği ve topluma yayıldığı sosyolojik bir gerçektir. Bu kadar geniş tabanlı bir direniş hareketini dış / haricî amillerle izah etmek ilmî bir yaklaşımın dışına düşer. Fakat süreci analiz eden ve bu yönde politikalar geliştiren Batılı ülkelerin belirtilen durumu, jeo-politik düzenleme amacına matuf olarak kullandığı bir gerçektir.

Geçiş çağının ruhuna ve sosyolojik duruma uygun olarak Batı siyasî hedeflerini belirtilen coğrafyada İslâm üzerinden, daha doğrusu Sünnî-Selefî İslâm ağı üzerinden gerçekleştirmeyi planlamış ve bunu uygulamaya sokmuştur. Tunus, Libya, Mısır, Suriye gibi ülkelerde öne çıkanlar izlenen politikanın içeriğini somut olarak dışa vurmaktadır. Fakat bu noktada Batılı siyasî aktörlerin, Sünnî-Selefî geleneğin çok önemli özelliği olan İslâm anlayışını göz ardı ettikleri anlaşılmaktadır. İslâm’ın yorum modellerinden birisi olan bu anlayış özü itibariyle lafızcıdır. Dini ifadeleri esas alır ve bunun dışına çıkmaz. Aklın değer koyma yeteneğini kabul etmez. İktidarı elde etmek için Batı ile irtibata geçen dini-politik hareketlerin Batı’nın istediği gibi tabanı kontrol etmesi zor görünmektedir.

Libya, Tunus ve Mısır gibi ülkelerde gelişen politik ivme, Batı karşıtlığının İsrail üzerinden sürdüreceği izlenimini vermektedir. İsrail’e yönelik karşıtlığın giderek güçleneceğini anlayan batılı siyasîler ve diplomatlar bu gelişmeden rahatsızdır. Hatta İsrail, Batı’nın ilan ettiği baharı kışa çevirme noktasında direnmektedir. Öyle anlaşılıyor ki ehlileştirme hesabı tam olarak tutmamıştır. Şu an itibariyle İsrail ve ABD, Suriye’de bir değişikliğin olmasını istemiyorlar. Çünkü Suriye Selefî-Sünnî İslâm ağının tarihî bir merkezidir.

Söz konusu merkezlerin ortak algıya dönüşme ihtimalinin yüksek olduğu açık ve kapalı bir şekilde dillendirilmektedir. Nitekim ABD Dışişleri Bakanı Hilary Clinton şu değerlendirmeyi yapmaktadır: “Kuzey Afrika ve Ortadoğu’daki direniş hareketlerine açık destek verdik. Müslüman dünyasında yükselen İslâmî kökenli partilerle çalışabiliriz. Tüm İslâmî kökenli partiler aynı değildir. Hem Türkiye hem İran dinî kökenli partilerle yönetiliyor, ama modelleri ve tutumları birbirinden farklıdır. Demokratik yollarla seçilen liderlerle birlikte çalışabiliriz. Adlandırmalar önemli değil, ne yaptıkları önemlidir.” Bu mesajı veren H. Clinton ardından Mısır’ı tehdit etmektedir: “Eğer Mısır’daki en kuvvetli siyasî güç, seçilmemiş yetkililerin doldurduğu bir hale dönüşürse gelecekteki huzursuzlukların tohumlarını ekmiş olurlar.” Coğrafyanın tarihi belleği ve İslâm algısı devreyi girmeye başladığı için diplomatik hamle yerini siyasî tehdide bırakmaya başlamıştır. İran’ın nükleer silaha sahip olduğu ve gerekli müdahalenin yapılmasına yönelik çağrı söz konusu krizi aşmaya ve topyekûn bir baskı politikası üretmeye neden olabilir. Bu süreçte İsrail, nükleer tesisleri yok etme bahanesiyle İran’a saldırabilir.

Batılı merkezi güçlerin derdi demokrasi ve özgürlük değildir. Hiçbir zamanda olmamıştır. Şu süreçte izlediği politika değerler üzerinden ekonomik gücü korumak ve liberal-kapitalist sistemin devamını sağlamaya yöneliktir. Diplomatik ve stratejik hamlelerin sonuç vermediği durumda savaş kırılma dönemlerinin en temel aracıdır. Öyleyse ya Ortadoğu ve Kuzey Afrika ülkeleri iç çatışmaya sürüklenecektir. Ya da nükleer silahları yok etme bahanesi altında İran’a müdahale edilecektir. Türkiye, komşu ülkeleriyle sorunlarını azaltma yerine batılı merkezi devletlerin ağına düşerek tarihi bir hata yapmıştır. ABD adına Suriye’nin iç işlerine karışan ve oradaki olaylara elini bulaştıran siyasî iktidarın uyguladığı politika terörü tetiklemiştir. Terörün yükselişi izlenen politikayla doğrudan bağlantılıdır. Barzani gibi bir simide sarılmanın arkasında da bu gerçek yatmaktadır.

Hani kendisinde şeytan tüyü olduğu düşünülen erkekler vardır ya, işte onlardan biridir zengin avukat. Bu özelliği sayesinde çok sayıda kadınla beraber olur. Adam sadece yakışıklı değil, aynı zamanda entelektüel seviyesi yüksek, maddi durumu iyi, dahası kadınları ikna etme becerisi fevkalade üst seviyededir. 

Bu şahsın NewYork Polis teşkilatının cinsel suçları incelemekle ilgili birimi tarafından sorgulanmasına sebep olan olay ilginçtir: Adam tam 47 kadınla ilişki kurmuş ve bu kadınlardan 47 çocuk sahibi olmuştur. Orada da kanunlara göre zina suç olmadığı için soruşturma başka bir sebebe dayanıyor.

Adam bu kadınlarla ilişkisi esnasında prezervatif kullanarak korunduğu izlenimi vermesine rağmen, ilişki öncesi prezervatifleri delerek kadınların rızaları dışında hamile kalmasını sağlamıştır. Fakat karizması ve ikna yeteneği ile hamile kalan kadınları doğum yapmaya ikna etmek suretiyle 47 defa baba olmuştur. Adam bütün çocuklarını sevdiğini söylemekte ve masraflarını karşılamaktadır. Gayrimeşru ilişkilerinden çocuk sahibi olan bu kadınların adamın diğer ilişkileri ile çocuklarından haberi yoktur.

Özel Mağdurlar Birimindeki polisler, avukatın yaptığının suç oluşturduğu kanaatindedir. Ancak kanunlara göre cezalandırmaya mesnet bulunamadığı için serbest bırakmak zorunda kalınacaktır. Polis son çare olarak o şehirde yaşayan, avukattan çocuk sahibi olmuş 20 kadını ve çocuklarını bir araya getirerek adamla yüzleştirir. Kandırılan kadınların şiddetli tepkilerine rağmen avukatın tutuklanması hukuken mümkün olmaz. Fakat bir gün sonra feci bir şekilde öldürülmüş olarak bulunan avukatı, kandırarak hamile bıraktığı kadınlardan birinin öldürdüğü anlaşılır.

Bu anlattığım olay, Law & Order: Special Victims Unit adlı dizi filmin bir bölümünün konusu idi. Filmde özetle a- Zinanın suç olmadığı bir ülkede bazı kadınlar bir adamla kendi rızalarıyla ilişkide bulunmakta. b- Adam ilişki öncesi prezervatifleri delerek kadınları rızası dışında hamile bırakmakta. c- Adam tatlı dili ile kadınları kendi rızasıyla doğum yapmaya ikna etmektedir. Polis birimine göre adamın bu yaptıkları bir nevi taciz suçu oluşturmaktadır. Oysaki kanunlarda böyle bir suç tanımı yapılmamıştır.

Şimdi tartışmamız gereken şu iki sorudur:

• 1- Buradaki kadınlar, hamile kalmak ve çocuk yapmak gibi, kendi hayatlarını esaslı bir şekilde değiştiren bir olayda tercih hakkı ellerinden alınmış mağdurlar olarak nitelendirilmeli midir?
• 2- Adamın bu fiilleri suç teşkil eder mi, etmeli mi?

Bana göre her iki sorunun cevabı da evet‘tir.

******

Şimdi benzer bir soruyu siyaset alanı için soralım. Halkın oyuyla gelen iktidarlar halkın rızası dışında onların hayatlarını esaslı bir şekilde değiştirecek kararlar alabilmeli mi?

Alırsa, bunun sonuçlarına halk rıza göstermezse hakları ne olur? Halk kararlara sonradan rıza gösterirse iktidarın yaptığı suç mu olur, ahlaki olmayan bir davranış mı olur, yoksa siyasi bir beceri mi olur?

Mesela Yunanistan Başbakanı Yorgo Papandreu istifa etmeyip, ülkesinin borçlu olduğu AB ülkelerinin, Yunan halkına içirmek üzere hazırladığı acı reçeteyi uygulasaydı Yunan halkını aldatmış olur muydu?

“Papandreu seçimleri ‘ağır kemer sıkma tedbirleri alacağım’ diyen rakibi ve halefi Kostas Karamanlis’in aksine ‘devlette para var‘ vaadiyle kazandı.” (Yorgo Kırbaki-Hürriyet)

Seçim öncesi vaadinin tam tersini uygulayacağı için sorunun cevabı “evet” olacaktı. Halk kendisini fakirleştirecek, işsizliğin, vergilerin, fiyatların artışına, gelirlerinin azalmasına yol açacak tedbirlerin alınmasına karşı tepkili idi. İktidarda olan Papandreu ve partisi bunu göze alamadı. Papandreu belki ahlaki kaygıyla, belki de siyasi endişelerle önce referandum resti çekti. Daha sonra da “AB’nin ültimatomlarına uyarak” teknokratlar hükümetine görevi devretti.  

Teknokratlar hükümeti bu acı ilacı içirdikten sonra seçime gidilecek ve mevcut siyasi partiler alınan kararların semeresini toplayacak. Prezervatif delinmesinden de öte bir durum var. Sperm bankasından tedarik edilen, seçilmemiş bir adamın spermiyle çocuk doğacak.

*****

Gelelim Türkiye’ye. Seçimlerde iktidar partisi AKP “tek vatan, tek bayrak, tek millet” sloganıyla oy topladı. CHP ve MHP zaten hep bu görüşteydiler.

Bu partilerin ülkenin bir bölümünde, kendisini Türk hissetmeyenlerin hatta Türk düşmanlarının idaresinde, ayrı bayrağı olan, ayrı ilde eğitim yapılan bir devlet yönetimine gidişe imkân verecek yeni bir Anayasa yapmasına, hukuki gerekçeli kılıflar bulunabilir. Sayısal çoğunlukla bazı engeller aşılabilir.

Ancak seçim öncesi böyle bir vaatleri olmadığı için, bu partilerden herhangi biri federasyona ve vatanımızın bir bölümünde Özerk Kürdistan’a / Kürt Federe Devletine imkân veren düzenleme yapmaya kalkarsa, bu öncelikle ahlaki olmaz.

Hatta bu üç partinin tamamı rıza gösterse bile, vicdanların bunu demokrasinin ruhuna uygun bulması mümkün olmaz.

Böyle bir Anayasanın referanduma götürülerek halkın yüzde ellisinden fazlasının kabul oyunu alması halinde bile bu ahlaki zafiyet giderilmiş, meşruiyet sağlanmış olamaz.

Doğmuş çocuğu kabul ettirmek, çocuk sahibi olup olmama konusundaki tercih hakkının ihlal edilmesi gerçeğini değiştirmez.

Bu sözlerim BDP için geçerli değildir. Çünkü onlar böyle bir sonuç istediklerini seçimden önce söylediler. Fakat millet onlara değil, diğerlerine oy vermiştir. AKP, CHP ve MHP’nin BDP’nin talebi olan “özerk Kürdistan bölgesi” projesine hizmet eden bir Anayasa‘ya “evet” demesi ahlaksızlık olacaktır.

Kamu vicdanı bu ahlaksızlığı yapan partiyi veya partileri yaşatmaz.