Her ülkenin tarihinde pek çok dönüm noktası veya kırılma ânı vardır. Bu anlar, o ülkenin tarihinde daha sonraki nesiller için kalıcı izler bırakan ve ülke genelinde değişime sebep olan anlardır.

Geçtiğimiz günlerde Bulgaristan Türkleri Kültür ve Hizmet Derneği (BUL-TÜRK) tarafından İstanbul Bayrampaşa’da verilmiş bulunan iftar yemeği de dost ve komşu Bulgaristan için bir dönüm noktası olarak, tarihe kayıt düşecek önemli bir gündü.

Bulgaristan’ın önemli bir partisi konumundaki Veliçiye Partisi Genel Başkan Yardımcısı Radoslav Ivanov ve beraberindeki heyette bulunanlar BUL-TÜRK’ün iftarında Bulgaristan Türkleri Kültür ve Hizmet Derneği ve Bulgaristan Stratejik Araştırmalar Merkezi’nin (BGSAM) yönetici ve üyeleriyle bir araya geldiler. Bulgaristan ve Türkiye’nin dostluğunun pekişmesi ve her iki ülkenin de ortak menfaatlerinin geliştirilmesi bakımından önemli görüş alış verişinde bulundular.

Elbette geceye damgasını vuran çok önemli bazı enstantaneleri siz değerli okurlarımızla buradan paylaşmak isterim. Şöyle ki:

BGSAM Başkan Yardımcısı Nevzat Öztürk’ün anlamlı açılış konuşması ardından söz alan BUL-TÜRK Genel Başkanı Rafet Ulutürk’ün Bulgaristan’da yaşayan Türklerin sorunlarından ve Bulgaristan’da muhtemelen önümüzdeki birkaç ay içerisinde yeniden seçimlerin olacağından kısaca bahsettikten sonra; bugün Bulgaristan Türklüğü kral zamanından da Komünist dönemin ilk yıllarından da daha kötü şartlar altındadır. O dönemlerde dahi Bulgaristan’da Türkçe gazeteler ve yayınlar varken bugün tek bir Türkçe gazete dahi kalmamıştır, okullarda Türkçe eğitim imkânları çok daha geriye düşmüştür. Sizlere garip gelebilir ama bugün Bulgaristan Türklüğü o dönemlerdeki haklarını geri alsa kendisini mutlu hissedecektir sözleri dikkat çekiciydi.

Yine Başkan Ulutürk’ün, “Günümüzde gerçekleşmekte olan ‘Yeni Dünya Düzeni’nde Türkiye çok önemli bir konumda olacaktır. Bugün artık eski Türkiye yoktur. ‘Türk Devletler Birliği’ dünyanın en önemli güçlerinden birisi haline gelmektedir. Bu aynen AB ve ABD gibi Türk Devletler Birliği olarak öne çıkacaktır. Türk Dünyası’nı oluşturan ülkelerin yanı sıra Bulgaristan da bunun bir parçası olmalıdır. Hatta Rusya dahi bunun parçası olmaya çalışacaktır…” şeklindeki sözleri önemliydi.

Ayrıca Başkan Ulutürk’ün Edirne’deki Sultan 2. Abdülhamit döneminde kurulan Bulgar Kilisesi’nde son dönemlerde Rum papazlar tarafından fiili durum yaratılarak, Rumca ayinler düzenlemesinin kabul edilemez olduğu ve BUL-TÜRK olarak bu kilisede Bulgarca ayinlerin devam etmesi için girişimlerde bulunacağız sözü Veliçiye Partisi yöneticileri tarafından uzun süre alkışlandı.

Aslen Bulgaristan göçmeni olan Şule Perinçek’in hemşehrileriyle bir arada olmaktan memnuniyet duyduğunu dile getirdiği birlik ve beraberlik vurgulu konuşmasının ardından Veliçiye Partisi Genel Başkan Yardımcısı Radoslav Ivanov da Türkçe olarak başladığı konuşmasına daha sonra Bulgarca devam ederek çifte vatandaşların mağduriyeti konusunda kanun teklifi sunacaklarına dair söz verdi. Ayrıca Türkiye’de ve diğer ülkelerde yaşayan çifte vatandaş olan Bulgaristan vatandaşlarının sorunların çözülmesi için çalışacaklarını ifade ederek, iki dost ve müttefik ülkenin iş birliğinin gelişmesinin bölge ve dünya barışına çok büyük katkılar sunacağını ifade etti.

Veliçiye Partisi heyetindeki diğer konuşmacılar da Türkçe selâm vererek başladıkları konuşmalarında BUL-TÜRK Başkanı Rafet Ulutürk’e teşekkür ettiler ve iki kardeş ülkenin ilişkilerinin gelişmesinin öneminden bahsettiler.

BUL-TÜRK Başkanı Rafet Ulutürk de Veliçiye Partisi heyetine Bulgaristan Meclisi’ne sunacakları çifte vatandaşların seçilme hakkı yasalaşırsa Türkiye’de yaşayan çifte vatandaş Bulgaristan Türkleri’nden de en az bir kişiyi, seçilecek bir yerden aday göstermeleri halinde partiye çok büyük bir güç sağlayacağını vurguladı ve katılımları için teşekkür etti.

İftar programı daha sonra aile fotoğrafı çekilmesi ve hediyelerin verilmesi ile devam etti.

Sevgili dostlar özetlersek;

İstanbul Bayrampaşa’daki iftar, Bulgaristan’dan ilk kez bir siyasi partinin bu kapsamda bir iftara katılması gibi önemli bir açılım sağlamasının çok ötesinde sonuçlara gebe olarak tamamlanmış ve iki komşu ve akraba ülkenin geleceği açısından büyük fırsatları öne çıkarmıştır.

1. Bağımsız Bulgaristan kilisesinin üzerindeki Fener Rum Patrikhanesi’nin baskısı ve Yunan Kiliseleri’nin Rumca ayin zorlamasına karşı net bir tavır alınmıştır. Bu aslında Bulgaristan’ın bağımsızlığı açısından çok önemli bir destektir.

2. Çifte vatandaş olan Bulgaristan vatandaşlarının yani Türkiye’deki genel tabirle ‘soydaşların’ seçilme haklarını kazanabilmesi açısından Bulgaristan’ın güçlü partilerinden birisi tarafından ciddi bir destek sağlanmıştır.

3. Bulgaristan’da Türkçe eğitim ve Türkçe yayınlar (gazete, radyo, TV vb.) konusunda çok önemli geri bildirimler alınmıştır.

4. Yeni Dünya Düzeni’nde Türkiye’nin rolü ve Türk Devletler Birliği’nin bunun en önemli aktörlerinden birisi olacağı ortaya konmuştur. Bu birliğin sınırlarının barış, istikrar ve sükûn merkezi olarak; Çin’den Orta Avrupa’ya kadar uzanabilecek potansiyeli gözler önüne serilmiştir.

Dahası ileride kim bilir Bulgaristan parlamentosunda 89 göçmeni bir soydaşımızın milletvekili ve bakan… olma yolu açılmıştır.

Kim bilir?

Bildiğimiz kadarıyla Türk milliyetçiliğini şiar edinmiş köklü siyasi partilerimizden Milliyetçi Hareket Partisi Genel Başkanın ısrarla; bilinen emperyalist güçlerin güdümünde ve desteğiyle ülkemizin üniter yapısını bozarak federasyona getirme amaçlı; ülkeyi parçalama amaçlı, Türk Milletini ayrıştırma amaçlı kurulan terör örgütünün yaklaşık kırk yıldır ülkemize parasal olarak milyarlarla ölçülen maddi ve manevi hasarla kan kusturarak yaklaşık kırkbinn şehit vermemizde başrolü oynayan ve tutuklanarak ömür boyu hapse mahkûm olan terörist başının Meclis kürsüsüne davet ve umut hakkı diyerek bir af ile ödüllendirmeyi vaat etmesi, terör ile mücadele kitabının hiçbir yerinde yazmaz.
O davet aziz şehitlerimiz adına, şehit aileleri adına, Türk milliyetçiliği adına bir utanç levhası olmuştur.
Atatürkçü Türk milliyetçileri böyle bir teklifi kabul edemez. Devlet adamlığıyla bağdaşmayan bu siyasi partinin arkasında ‘’CUMHUR İTTİFAKI’’ adıyla işbirlikçi mevcut iktidarı görüyoruz.
*
Maalesef Türkiye gibi önü açılmış milli devletlerin üniter ve milli devlet yapılarına saldırıların olduğu dıştan dayatılan çoğulculuk merakının ortaya çıktığı, milli kimlikle uğraşıldığı, Cumhuriyetin kurucu değerlerini tartışmaya açmaya hazır işgüzarların siyasette önünün açıldığı bir dönemden mi geçiyoruz? Dersiniz.

*
Siyasileri halk seçmektedir. Bu seçimler yapılırken siyasilerden beklenilen, vatandaşların huzur içerisinde, müreffeh bir vaziyette yaşamalarının teminidir. İnsanlarımız daha iyi imkânlar içerisinde birlik ve bütünlük içerisinde yaşamayı istiyor ve onun için oy veriyor.
Siyaset milletin kendisinden beklediği bu isteklerinin yerine kargaşa ve karmaşadan istifade ile oluşan huzursuzluk ortamında Türk milletine ayrımcılık dayatıyor. Türkiye’de sanki Türkler değil de bir sürü karışık toplumlar yaşamakta olduğu dayatılmaktadır.
TBMM’nin bizzat yürüttüğü Milli Mücadele Kurtuluş Savaşı, Türk Milleti ve devletinin içinden başka millet ve devletler çıkarmak için yapılmamış, kimsenin ön izni ile de gerçekleştirilmemiştir.
Sosyal yapı bakımından Türkiye Cumhuriyeti bir kavimler ittifakı değildir. Ulusal Bağımsızlık Savaşımız ve onun tacı olan Cumhuriyet, Türkler ve Ulusal kimlik olarak kendilerini Türk olarak hisseden ve Türk Milletine mensup sayanlarca gerçekleştirilmiştir. O bir sınıf veya zümre hareketi değil, şerefli bir Ulusal Hareket olarak emperyalizme karşı bir mücadeledir.
Biz Büyük Önder Atatürk’ün Türk Gençliğine hitabının ilke ve devrimlerinin idrakinde olan vatansever Türk Milleti olarak onun gösterdiği yolda yürümeye devam edecek, yüreğinde tüm çıkarlardan uzak samimiyetle vatan sevgisi taşıyan insanımızla el ele verecek Emperyal güçlerin ve iç uzantılarının oyunlarını tüm kurumlarımızla görmeliyiz tasfiye edilmeleri adına ne gerekiyor ise yürürlüğe sokmak zorundayız.
Mustafa kemal in açtığı yolda, kurduğu ülküde, gösterdiği amaçta yol göstericimiz dir. Aziz milletimizi hep diri tutacak. Ondan aldığımız eşsiz mücadele gücümüz ve kararlılığımızla, her sendelediğimizde yeniden kendimize gelmeliyiz, her yorulduğumuzda ondan aldığımız güçle yeniden yola devam edeceğiz…
O, yok sayılmaya ya da unutturulmaya çalışıldığında ya da vatan, devlet, bayrak üzerinde kara bulutlar toplandığında her birimizin bir Atatürk olduğunu unutmayalım.
Bunun için de Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk’ün dediği gibi “ Muhtaç olduğumuz kudret damarlarımızda akan asil kanda mevcuttur!
*
Bilinen emperyal dış güçlerin iç uzantılarını da destekleyerek Türk Milletini bölme adına ‘’Kürt sorunu ‘’varmışçasına değişik adlarla çalışma içerisindeler.
Konuşma dili Kürtçe olan halkımızla yüzyıllardır Türk milleti iç içedir; aynı inanç ve kültürün insanlarıdır; birbirleriyle evlendiler çocuklar oldu milyonlarca. Konuşma dili itibarıyla Kürtleşen Türkler oldu; Türkleşen Kürtler oldu.
*
Yaşar Kemal’in Ağzından; izleyelim;
Diyarbakır ovasını dolaşırken tuhaf bir olayla karşılaştım: Diyarbakır’ın Köprü köyünde bir öğretmenle tanıştım. Öğretmen 1920’lerde Balkanlardan göç etmiş, Köprü köyünü kurmuş, köyünün öğretmeniydi. Çok güzel Kürtçe konuşuyordu. “Kürt müsün?” diye sordum. “Yok, göçmenim” dedi. Köye girdik, hep Kürtçe konuşuyorlardı. Türkçe biliyorlardı da yarım yamalak.
1865 Kozanoğlu başkaldırısında, yenilgiden sonra Türkmenler, dediklerine göre binlerce çadır Diyarbakır’a sürülmüşlerdi. “Nerede bunlar?” diye öğretmene sordum. “Var, dedi, istersen gidelim, bunlar sekiz köy hiç Kürtçe bilmezler.” Öğretmenle birlikte Büyük Kadıköyü’ne gittik. Gerçekten büyük bir köydü. Köylüler başımıza biriktiler. Bunlar Avşar Türkmenleriydi. Ağızları da tıpkı bizim Torosların Avşarlarının ağızlarıydı. Sekiz köydüler, Kürtçe bilip bilmediklerini sordum, bilmiyorlardı. Başkaldırıdan sonra binlerce Avşar sürülmüştü Diyarbakır’a. “Bize Çukurova’da söylediklerine göre Otuz bin çadır gönderilmişti buralara. Haydi, On bin çadır olsun, en aşağı yirmi köy eder, ötekiler nerede?” dedim. Bir yaşlı adam, “Onların hepsi Kürt oldu” dedi. “Siz niçin olmadınız?” diye sordum. “Bizler Aleviyiz” dedi yaşlı adam. “Ne var bunda?” dedim. “Şu var ki, dedi yaşlı adam, biz Sünni Kürtlerden kız alıp vermeyiz. Öteki Kürt olan Avşarların hepsi Sünniydi. Kürtlerden kız alıp verdiler, şimdi sorarsan hiçbirisi Avşar olduğunu söyleyemez, Türkçe de bilmezler. “Bize söylediklerine göre Sünni Avşarlar büyük çoğunlukmuş, belki bizim on mislimiz kadar” dedi.
Ve sekiz Avşar köyünü öğretmenle dolaştık. Birkaç Avşar ağıdı derledim oralardan. Tıpkı Toros Avşarlarının ağıtlarıydı.
Kaynak: YaşarKemal’in 1996 senesinde Yeni Yüzyıl gazetesinde yayımlanan mülakatı.
*
Unutma ve dört elle sarıl! Kuvayı Milliye kadrosuyla kurduğu Laik Türkiye Cumhuriyetinin temel yapısı adına koyduğu ilke ve inkılâplarıyla dünyada benzeri olmayan o büyük insan ebedi istiratgahı ANITKABİR’DEN ülkesini yönetmeyi sürdürmektedir.
*
Türk Genci şu ya da bu cemaatlerin, tarikatların ibadet adı altında uyuşturucu tuzağına düşerek kendini kullandırmadan, çağımızın artık özgürlük, çeşitlilik, liberal demokrasi, hukuk güvenliği gibi değerler olmadan ‘’orta gelir tuzağını’’ aşamayacağı noktasında bilinçlenmelidir.
Böyle bir çağda insanlarımıza, özellikle yeni nesillere ‘’falancaya’’ değil, ‘’filancaya’’ bağlanmalarını değil, bağımsız kişilik sahibi olmalarını, vicdanlarını geliştirerek hayatını kendilerinin tanzim etmelerini öğretmek ve ATATÜRK ilke ve inkılâplarına sadık KURT gibi yetişmelerini sağlamak Eğitim Sistemimizde bir zorunluluk olmalıdır.

Bu Pazar da ramazan sohbetime devam ediyorum. Hem seçim günü propaganda yasağı vardır, değil mi?

Sesli kitap ülkemizde de yayıldı. Sesli kitap, illa da video… Bugün okumak kadar dinlemek de mümkün. Aklıma şu soru geldi: İnsanlar, on bin yıl yazmadılar, okumadılar. Yazıp okumak yerine çaldılar, söylediler ve dinlediler. Edebiyatçılar buna “sözlü gelenek” der. Sözlü gelenek deyince de benim aklıma köy meydanında, âşığın etrafında toplanan kalabalık gelir. Veya kahvehanede. Bundan mıdır kahvehanelere “kıraathane” demişiz; okuma evi… Sözden yazıya geçince sazlı kahvelerin yerini kitaplı kahveler mi aldı da böyle dedik?

Bizim sözlü geleneğimiz epey bir zengindir. Dede Korkut, Oğuznameler, Battal Gazi’den geriye doğru destanlar, Hazreti Ali’nin cenkleri… İlle destanlar.

Destanlar neden vezinli ve kafiyelidir, neden çoğunlukla saz eşliğinde söylenir,hiç düşündünüz mü? Hatırlamak kolay, yanlış yapmak zor olsun diye. Vezin de kafiye de hatırlama araçlarıdır. Bugün de biri vezni bozuk bir şiir söylediğinde, kulağım tırmalanır ve itiraz ederim, “bunun aslı böyle olmamalı” diye.

Destanlardan yazıya

Türkler arasında en yaygın ve günümüze kadar gelmiş, en uzun ömürlü sözlü gelenek eserlerinden biri Kırgızların Manas Destanı olmalı. Kırgızistan’da hâlâ Manasçılar var ve hâlâ dolaşıp kopuz eşliğinde Kahraman Manas’ı anlatıyorlar.

Ne kadar kafiyeleseniz de vezinleseniz de nakil sırasında bir şeyler değişiyor. Bir şeyler kaybolup bir şeyler ekleniyor. Bunu önlemenin kökten çözümü yazı. Bundandır ki yazının icadından sonra sözlü geleneğin destanları ilk fırsatta yazıya dökülmüş. İyi ki dökülmüş. Böylelikle Dede Korkut’u da Oğuznameleri de yazılı nüshalardan yeniden yeniden keşfediyoruz. 13. Boyu, Salur Kazan’ın Ejderhayı Öldürmesi’ni birkaç yıl önce bulduk, hatırlayacaksınız.

Âşıkların naklettiği hikâyeler, şiirler, destanlar için on bin yıl dedim. Yazı buna kıyasla yeni. İlk yazı, bugünkü Irak’taki, Uruk’ta bulunmuş. Yazının keşfi hakkında da destan olmaz mı; olur tabii. Bundan 3800 yıl önce, Kulaba Beyi Enmerkar’la Aratta Beyi’nin hikâyesinde bu keşif de anlatılıyor. İki bey arasında elçiler gidip gelmektedir. Mesajlar sözlüdür ve şiir şeklindedir ki unutulmaya:

“Elçinin ağzı ağırdı ve mesajı tekrarlayamıyordu. Bu yüzden Kulaba Beyi kil aldı, kili düzledi ve bir tablet gibi yaptı, üstüne kelimeler koydu. O zamana kadar kile kelime konmamıştı.”

Öyle anlaşılıyor ki elçi, Aratta’nın Beyi’ne Enmerkar’ın mesajını iletirken beraberinde getirdiği kilden okuyacak… Acaba Anadolu’da bugün bile düğün davetiyelerine  Ok veya Okuntu denmesinin kökünde o ilk kil tablet mi var? (Galiba yok. Okuntu için buraya bakınız: https://millidusunce.com/okuntu-gonderme/ )

Eloiler ve Morlocklar

“Artık kitap okunmuyor video seyrediliyor.” deniyor ya. Acaba dört bin yıllık bir tur atıp bugün tekrar söze mi dönüyoruz? Einstein’a atfedilen bir anekdot vardır. “Üçüncü Dünya Harbi’nde hangi silahlar kullanılacak?” diye sorulduğunda, “Üçüncüyü bilmem ama dördüncüde taş ve sopaya döneceğiz.” Buyurmuş, derler. Umarız böyle olmaz ama sözden yazıya derken tekrar söze ve görüntüye dönüş! Edebiyat dünyasının üstünden üçüncü dünya harbi mi geçti ne!

Aslında okur sayısı azalmıyor. Dünyada da basılan yeni kitap ve genel olarak kitap üretimi sürekli artış içinde. Ancak kitap okumayan bir kitle var ki o da sürekli artış içinde. “Son yılda hiç kitap okumadım.” diyenler artıyor. Okuyan ve gittikçe daha çok okuyan bir kesim ve okumayı bırakmış bir başka kesim. Aklıma H. G. Wells’in Zaman Makinesi romanındaki  Eloilerle Morlocklar geldi. Romanda insanlık, gelecekte, uzun bir evrimden sonra iki ırka bölünmüştür. Sakin, barış ve sanat sever Eloiler ve saldırgan, vahşi Morlocklar. Böyle bir parçalanmaya mı gidiyoruz?

Morlockları daha ziyade siyasette görür gibiyim. Her söze küfürle, ithamla, saldırıyla cevap verenler… Ağızlarını açtıklarında dışarı küfür ve tehdit dökülenler. Eloiler de başlarına gelenin şuuruna henüz varmamış okur-yazarlar.

Bu başka 4+4+4

Evrim dedim, okumanın gerçekten organik karşılığı da var. Nörologlar, sol gözün arkasından başlayan bir merkez bulmuş. Burada beynin konuşma demetleri ve okuyan insanlarda okuma yapıları bulunuyor. Daha önce yazdığım gibi konuşma yapısı da okuma yapısı da bebek ve sonra küçük çocukta nöronların henüz miyelin denilen kılıflarla kaplanmadığı evrede oluşuyor. Miyelin kılıfı lazım. Hani sinirlerin kısa devre yapmaması ve korunması için. Ancak miyelin, sinirleri koruduğu kadar yeni merkezlerin oluşmasını da zorlaştırıyor.

İşte bu yüzdendir ki buluğ çağına kadar yeni lisan öğrenmek kolaydır. Ondan sonra yeni sesleri duymamaya başlarız. Okuma alışkanlığı da buluğ çağına kadar kazanılırsa kazanılıyor. Ondan sonra yokuş yukarı… Tevekkeli değil bizim geleneğimizde çocuğun yaşı 4 yıl, 4 ay, 4 günü geçince âmin alayı, daha resmî adıyla bed-i besmele, tertiplenir ve okuma-yazma eğitimi başlardı. Varmış bir hikmeti.

Şimdi daha çok okur-yazarımız var ama galiba bol miktarda da okumaz- yazmaz yetişiyor. Daha çok Eloi ve daha çok Morlock.

“Siyasi davalarda” hukuki değerlendirme ve savunma yapmanın pek bir anlamı yoktur.

Yassıada Sıkıyönetim Mahkemesi Başkanı Salim Başol’un dediği gibi “Sizi buraya tıkan irade böyle istiyor” durumu varsa, hukuki gerekçeler birer kılıftan ibarettir.

İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu, İBB’nin üst düzey yöneticileri, Beylikdüzü ve Şişli Belediye Başkanları için açılan dava süreçleri “siyasi dava” olarak, bu türlü operasyonlar da “yargının siyasallaşması” olarak nitelendiriliyor. 

Zafer Partisi Genel Başkanı Prof. Dr. Ümit Özdağ’ın, CHP’nin Esenyurt ve Beşiktaş Belediye Başkanlarının tutuklandığı davalarla başlayan siyasi sonuçlu yargı operasyonlar da aynı kapsamda değerlendirmelidir.

Geçmişte, R.T. Erdoğan İBB Başkanı iken, O’na karşı yapılan yargılamalarda aynı nitelendirmeyi bugünün iktidarı olan Ak Partililer ve şimdiki Cumhurbaşkanı Erdoğan yapıyordu.

Ayrıca “Ergenekon, Balyoz” gibi kumpas davalarının da “siyasi dava” olduğu, FETÖ’cü savcı ve hâkimlerin etkili olduğu siyasallaşmış yargının, siyasi sonuçlar elde etmek ve devleti ele geçirmek için yaptığı operasyonlar olduğu anlaşıldı. Bu davalarda da siyasi iktidarın dahli ve katkısı olduğu kuşkusuzdu.

Bu yüzden öncelikle gündemdeki “davaların siyasi olup olmadığını” tespit etmemiz ve “yargının bağımsızlığı” konusunu sorgulamamız lazım.

****

Bağımsız ve Tarafsız Yargı Var Diyorsanız

·      “Yargı bağımsız ve tarafsızdır” diyen bu iktidar neden soruşturma aşamasında savcı ve hakimlere emir ve talimat vermeyi suç olmaktan çıkardı? (TCK, madde 277)

·      Neden hâkimlerin “coğrafi teminatı” yok? Neden siyasi davalarda iktidarın işine gelmeyen kararları veren hâkimler görevden alınıp, istenen kararı veren hakimler görevlendiriliyor?

·      “Yargıya güvenin” mesajı veren iktidar, mesela Can Atalay davasında, Anayasa Mahkemesi kararlarına neden uymadı?

********************************

Eğer Yolsuzluk Konusunda Hassassanız…

·       İstanbul ve Ankara’nın AKP’li eski Belediye Başkanları hakkında yolsuzluk, ihaleye fesat karıştırma, görevi kötüye kullanma gibi suç duyuruları yapılmıştı. AKP’li Belediye Başkanlarının yaptığı yolsuzluklara ilişkin dosyalar neden İçişleri Bakanlığına çekilerek üstü örtüldü? Melih Gökçek için “Parsel parsel Ankara’yı sattı” iddiasının sahibi AKP’nin eski TBMM Başkanı ve Bakanlarından Bülent Arınç’a bu iddiasının içeriği neden sorulmadı?

·       İstanbul, Ankara, Bursa dâhil AKP’li Büyükşehir Belediye Başkanları “metal yorgunluğu” sebebiyle görevden alınırken neden haklarında soruşturma açılmadı?

·       Ahmet Davutoğlu AKP hükümetinin Başbakanı iken “siyasi etik yasası” çıkarmak istediğinde neden engellendi? Davutoğlu’na “bu yasayı çıkarırsak il ve ilçe başkanı bile bulamazsın” diyen kimdi?

·       “Yargı CHP’li Belediyelerde yapılan yolsuzluklara göz mü yumsaydı? diyen bu iktidar zamanında (30 Ocak 2024 tarihi itibarıyla) Türkiye “Yolsuzluk Algı İndeksi”nde neden 115. sıraya düştü? Çok sayıda AKP’li belediyelerde yolsuzluk, ihaleye fesat karıştırma, naylon fatura vasıtasıyla siyasetin finansmanının sağlandığı ve yetkilerin kişisel zenginleşme aracı olarak kullandığı iddiaları ortaya kondu. Peki neden hiçbir AKP’li Belediye Başkanı için soruşturma dahi açılmıyor?

·       Bakanlığı döneminde kendi şirketinden ve piyasa fiyatlarının çok üstünde alım yapan bakan, rüşvet çetesi mensubu olduğu iddia edilen, altın kaçakçılığına ve hatta cinayete karışan iktidar kanadından milletvekilleri haklarındaki iddiaların üstü neden örtüldü?

********************************

Terör ve Teröristlere Karşı Tavizsiz iseniz

İBB Başkanı ve CHP’nin Cumhurbaşkanı Adayı Ekrem İmamoğlu için açılan soruşturmalardan biri “Kent Uzlaşısı” kapsamında “terör örgütünün siyasi uzantısı DEM Parti” ile seçim işbirliği yapmasına dair. Savcılık, ‘kent uzlaşısı formülü’ ile “Batı il ve ilçelerindeki Kürtlerin, belediyeleri kazanamasalar da uzlaşılacak ve desteklenecek aday karşılığında, belediye meclislerinde belli sayılarda kota elde edilmesi sonucu belediye meclis kararlarında söz sahibi olmalarının, yerel yönetimlerde yer almalarının ve siyasi bir denge olmalarının amaçlandığını” iddia ediyor.

·       DEM “terör örgütünün siyasi uzantısı” olduğuna göre Meclis’te ne işi var? Bu partinin temsilcisi nasıl Meclis oturumlarını yönetebiliyor? Ülkeyi yönetenler ve “bağımsız yargı” buna nasıl izin veriyor?

·       AKP seçimlerde iktidar oylarını artırmak ve DEM seçmeninden oy almak için “Teröristbaşının” kardeşini TV’ye çıkardığında, teröristbaşı hapisten mesaj gönderebildiğinde, bu mesaj dev mitinglerde ve onlarca TV kanalında okunduğunda neden suç olmuyor?

·       Terör örgütü liderini “Meclis’te konuşmaya”, terör örgütünü “Malazgirt’te kongre düzenlemeye” davet etmek suç değil mi? “Siyasi uzantı” veya “iltisaklı olanlar belediyeye giremesin” ama bizzat teröristbaşı ve örgütün dağdaki liderleri ile müzakere nasıl suç olmuyor?

·       Ahmet Türk terör örgütü ile ilişkisi sebebiyle Belediye Başkanlığından alındı. Aynı kişiye devlet ile örgüt arasındaki müzakerede ve diğer siyasi partileri sürece ikna etmede nasıl görev verilebiliyor?

********************************

İktidar Samimi Ve İnandırıcı Değil

İktidar ve yandaşları İmamoğlu’nun tasfiyesi operasyonlarını meşru göstermek için iddia ettikleri gerekçelerde samimi ve haklı değiller, inandırıcı da olamıyorlar.

Yargının bağımsız ve tarafsız olmasını istemiyorlar. İktidar ve yandaşlarına ayrı hukuk, rakiplerine ayrı hukuk (Ümit Özdağ’a göre DÜŞMAN HUKUKU) uygulanmasını istiyorlar. Milli iradeye saygıları yok.

Dönemlerinde Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en büyük yolsuzluklarını yaşatan ve bunun sonucu derin yoksulluğu yaygınlaştıran iktidarın “yolsuzluk soruşturmalarını” siyasi amaçla kullandığı açıktır.

50 binden fazla vatandaşımızın katili teröristbaşına “örgütün kurucu lideri” veya “kurucu irade” sıfatını yakıştıranların İstanbul Büyükşehir Belediyesinin 314 Meclis üyesi içinde, olduğu iddia edilen, 5-10 tane DEM Partiliden rahatsız olacağını sanmak saflık olur. Bizzat kendilerinin teröristbaşı ile müzakere sürecinde rol verdiği DEM partililer bu çelişkiye kızmakta haksız mı?

Ramazanın güzel taraflarından biri de iftar sohbetleri. Hem ramazan hem pazar. Siyasetin edepsizliklerinden, harp ve darpten bıkmışsınızdır diye bunu bir sohbet yazısı yapayım dedim.

İnternet çağının getirdiklerinden biri de saf sözün yokluğudur. Şunu demek istiyorum: İster haber olsun ister yorum, ister Web sayfası ister televizyon, metnin veya konuşmanın yanına veya üstüne bir “görsel” yerleştiriliyor. “Görsel” de bu yeni kültürün getirdiği bir kelime; yeni bir kavram. Sel’leri, sal’ları sevmem; Türkçe olmadıkları için. (Tamam, tamam “kumsal” ile “uysal” kardeşler var ama onlar da yanlış örnek.) Görsel her şey olabilir. Çizim, resim, video… Bana kalsaydı “görmelik” derdim. Hani tadımlık, yemelik çekiminden. Bu görmelikler, hele televizyon haberlerinde bazen saçmalık sınırını zorluyor bazen de aşıyor. Hani her ekonomi haberine, emekli maaşlarıya/ ikramiyeleriyle ilgili her habere para sayan bir el veya makine koyuyorlar ya. Her söylenene, her yazılana uygun bir görmelik bulmak kolay iş değil, bazen de imkânsız. Vitrinine saat koyan sünnetçiyi hatırlayın!

Siz hangi “tüh”tensiniz?

Haberlerle karşılaşıyoruz. Haberler bize çarpıyor. Hani haberi veren değil de gizleyen başlıklar atılmış haberler. “Bu da mı olacaktı!”, “Herkes onu konuşuyor!” gibi. Son zamanlarda haberi gizleyen başlıklar gibi haberi gizleyen resimler de çıktı. Hangi görmelik zorunluğu var ya. Görmelik “Bu da mı olacaktı!”daki “bu”yu açık edebilir. Okuyucu haberin neye ait olduğunu anlamasın diye görmeliği de buzluyorlar.

Haberi gizleyen başlıklara, görsellere, “tıklama yemi“ deniyor. Tıklama tuzağı. Gazetecilikte başlık ve ilk cümle haberin özetidir. Öyle öğretilirdi. Sonraki cümleler ayrıntıyı verirdi. İnternetin tıklama tuzaklarında usul bunun tam tersi. Başlık ve ilk cümlelerin görevi bir şey anlatmamak ama merak ettirmek. Merak ettirecek ki tıklayacaksınız. Sonra bir daha, bir daha tıklayacaksınız.

Bu görmelik çağında tıkladığınız zaman bazen metin çıkıyor ve sabredip göz gezdirirseniz yazının ortasından biraz sonra olanın ne olduğunu veya herkesin neyi konuştuğunu anlayabilirsiniz. Bu bir yol. Başka bir yol, tıklamanızın sizi yazıya değil videoya götürmesi. Bu yazı veya video yol ayrımı insanları da ikiye ayırıyor. Bir kısım, “Tüh! Video çıktı.” diyenler. İkinci kısım da video çıkınca sevinip, yazı çıkarsa “Tüh yazı çıktı!” diye üzülenler. Siz hangisindensiniz?

Kitap kargo ister, elektronik hemen gelir

Ben “Tüh video!” kabilesindenim. Neden mi? Çünkü videoda, olup biteni anlamanız için daha fazla zaman harcamanız gerekiyor. Yazıyı şöyle bir tarayıp sizi ilgilendirip ilgilendirmediğini anlayabilirsiniz. Videoda öyle bir imkânınız yok. Gerçi yazılarda da videolarda da asıl habere gelene kadar mümkün mertebe sizi oyalamaya çalışıyorlar. Mesela, “Emeklilerin bayram ikramiyesi nihayet belli oldu” başlıklı haber, eski Roma’da emeklilik var mıydı, yok muydu tartışmasıyla başlıyor. İlgisiz paragraflar birbirine “ise” ile bağlanıyor. “Roma’da emeklilik böyleydi. Kartaca’da ise…” Yazıda böyle istismarları, “Hadi ordan” diye bırakabilir veya atlayabilirsiniz. Videoda çaresizsiniz.

Geçen yüzyılda, taa internet öncesi çağlarda, yurt dışından kitap getirtmenin zorluğunu daha önce anlatmıştım. Proforma faturalar, Merkez Bankası’ndan keşide çekleri falan. Üniversite kütüphanelerinin kurtarıcılığı ve üniversitelerin çoğunda doğru dürüst kütüphane olmayışı…

Sonra internet, sonra Amazon ve kurtulduk. Fakat Amazon’dan kitap getirmek de kolay değildi. Bir kere normal postayla getirtirseniz bir hafta, on gün beklemeliydiniz. Kurye daha hızlıydı ama en az 25 dolar tutuyordu. Bu da kitabın fiyatına yakın bir rakamdı. Onun için bir kitap değil, biriktirip birkaçını birden getirtmeye çalışırdım. Kargo ücreti biraz artabilirdi ama kitap başına düşen azalırdı.

E-kitap ve sesli kitap

Okumanın asıl sürücüsü, tıpkı biliminki gibi meraktır. Merak eden insan okur, araştırır. Merak eden insana bir hafta, on gün postayı bekle demek insafsızlıktır. İşte elektronik kitaplar ve sesli kitaplar bu engeli de ortadan kaldırdı. Her ikisinin birden üstüne atladım. Amazon yıllarca elektronik kitap formatı Kindle’ı Türkiye’ye açmadı. Bu Amazon’la bozuştuğum yıllardır. (Ona küstüğümden Amazon’un haberi yoktu tabii.) Fakat sesli İngilizce kitap deposu Audible’dan ayda iki kitap alıyordum. Ayda iki kitap 14 dolardı. Her bakıma daha ucuz ve daha hızlı. Anında dinlemeye başlayabilirdim. Ama “I ıh…”. Dinlemek okumak gibi değildi. Sonra Amazon Audible’ı satın aldı.

Bu noktalar şahsi tercihlere dayanıyor artık. Ben elektronik kitabı, tabletimden okuyup not almayı, altını çizmeyi, altını çizdiklerimi ayrı bir dosya hâlinde saklamayı falan çok seviyorum. Satın aldığım kitapları bile elektronik kitaba çevirip öyle okuyorum. Buna karşılık elektronik kitaba da “I ıh…” diyen arkadaşlarım var. Dünyada da öyle oldu. Sesli kitap kâğıda basılmış kitabı öldürecek diye tahmin yürütülüyordu. Hâlbuki, elektronik kitap, satış ve okuyucu sayısı itibarıyla, hızlı bir yükselişten sonra yüzde otuz civarında takılıp kaldı.

Yerim bu kadar… Bu sohbet, gelecek Pazar da devam eder.

Üç ay önce ORTADOĞULULAŞMANIN NERESİNDEYİZ? Başlıklı bir köşe yazısı yazdım. Rahmetli Prof. Dr. Mümtaz Turhan’ın “Garplılaşmanın Neresindeyiz?” isimli kitabından ilhamla bu soruyu sormamın sebebi, AKP iktidarı döneminde, zihniyetimizin ve yönetim tarzımızın Ortadoğululaşmakta olduğu yönünde oluşan algı idi.

Bu algının oluşması tesadüf olamazdı. Ateş olmayan yerde duman tütmezdi. Bu yüzden bu algıyı oluşturan etkenlerin neler olabileceğini öğrenmek için şu soruları kendimize sormamız gerekiyordu:

“Türkiye’nin siyaset ve yönetim anlayışı ne ölçüde Ortadoğu ülkelerine benzemektedir? Kuvvetler ayrılığı olan bir demokrasi var mıdır? Seçimler önceden belirlenmiş kurallara göre ve yarışan herkese eşit şartlarda yapılmakta, milli iradenin tam tecellisi için gereken demokratik şartlar sağlanmakta mıdır?

Özellikle CB Sistemine girdikten sonra yargı ne kadar bağımsız ve tarafsız? Demokratik kurumların işleyişi nasıl etkilenmiştir? TBMM’nin etkinliği yok denecek mertebeye düştü mü?  Batı’da bağımsız olan kurumlar Türkiye’de tek adamın iradesine bağımlı mı?”

Sadece son bir haftada olanlara baktıkça bu soruların cevabı çok daha açık ortaya çıktı. Bu cevaplar demokratik hukuk devleti olma iddiasındaki bir ülke için hiç de olumlu değil.

*********************************

İmamoğlu’na Yargı Sopası

Gelecek Cumhurbaşkanlığı seçiminde CHP’nin en güçlü adayı İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu idi. 18 Mart’ta, İmamoğlu’nun 30 sene önce aldığı üniversite diplomasını iptal eden bir idari karar alındı. Bu karar bir İdare Mahkemesi kararı ile yürütmesi durdurulmadıkça veya kaldırılmadıkça, İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu CUMHURBAŞKANI ADAYI olamayacak.

Ayrıca Ekrem İmamoğlu hakkında, O’nu SİYASİ YASAKLI hale getirebilecek peş peşe davalar ve soruşturmalar açılıyor.

İmamoğlu’na açılan davalar serisi Ocak 2023’te açılan “AHMAK DAVASI” denilen, “YSK üyelerine hakaretten” açılan dava ile başladı. Bu dava İstinaf Mahkemesinde bekletiliyor.

İmamoğlu’nu siyasi yasaklı hale getirebilecek diğer davalar şunlar:

11 Ocak 2023’te Beylikdüzü Belediye Başkanlığı dönemine bir ihalede İhaleye Fesat Karıştırmak iddiasıyla açılan dava yerel mahkemede devam ediyor.

14 Kasım 2024’te Usulsüz Harcama soruşturması açıldı. “Görevi kötüye kullanma” suçu ile itham ediliyor.

20 Ocak 2025 Başsavcı Akın Gürlek’e yönelik sözleri nedeniyle başlatılan soruşturmada “Tehdit, terörle mücadelede görev almış kişiyi hedef gösterme” ile suçlanıyor.

27 Ocak 2025’te, bir bilirkişiye yönelik sözleri sebebiyle, “Yargı görevini yapanı etkilemeye teşebbüs” iddiasıyla soruşturma açıldı.

22 Şubat 2025’te başlatılan “sahte diploma” soruşturmasında “Resmî belgede sahtecilikle” suçlanıyor.

Bu davalardan birinden bile ceza alırsa, Ekrem İmamoğlu “MUHTAR BİLE OLAMAYACAK.”

*********************************

Gerçekten Turpun Büyüğü Heybede İmiş

Bu soruşturma ve davaların hedefinin “İmamoğlu’nun Cumhurbaşkanı adayı olmasını engellemek” olarak değerlendiriliyordu.

Fakat bu hafta gördük ki hedef daha büyükmüş.  Gerçekten “turpun büyüğü heybede” imiş.

Önce 18 Mart 2025’te İstanbul Üniversitesi Yönetim Kurulu İmamoğlu ve 28 kişinin İşletme Fakültesinden mezun olarak aldıkları diplomalarını iptal etti. Bu idari karar Mahkeme tarafından kaldırılmazsa, Ekrem İmamoğlu Cumhurbaşkanı adayı olamayacak. Ancak Belediye Başkanlığı için üniversite diploması gerekmediğinden Belediye Başkanlığına devam edebilecekti.

Hemen ertesi gün, 19 Mart 2025’te, İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu ile aralarında İBB tepe yöneticileri, Şişli ve Beylikdüzü belediye başkanlarının da olduğu 106 kişi sabaha karşı başlatılan operasyonla gözaltına alındı.

İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun gözaltına alınmasına gerekçe gösterilen “yolsuzluk, terör” gibi suçlamalar çok ağır suçlar. Savcılık açıklamasında, Türkiye’nin en büyük belediyesinin başkanı ve muhtemel Cumhurbaşkanı adayı “suç örgütü lideri” olarak nitelendiriliyor.

Çok olağanüstü bir faktör gidişatı değiştirmezse, İmamoğlu’nun tutuklanacağı, uzun bir yargılama sürecini tutuklu olarak hapiste geçireceği ve İBB’ye ve bazı ilçe belediyelerine KAYYIM atanacağı tahminleri yapılıyor. Olursa, çok yanlış şeyler bunlar.

Bunlar demokratik hukuk devleti olan ülkelerde rastlanan olaylardan değil. Türkiye’de benzer bir olay R. T. Erdoğan’ın, İBB Başkanı olduğu dönemde, Siirt’te okuduğu bir şiir sebebiyle 4 ay 10 gün hapse konulup, siyasi yasaklı hale getirilmesiydi. O günün mazlumu Erdoğan’ın iktidarında daha ağır zulümlerin yaşanmasını açıklamak zor.

Bundan başka (demokrasinin kesintiye uğradığı darbe dönemleri ve FETÖ’cü yargı ve bürokratların yaptığı operasyonlar hariç) benzer bir olay bugüne kadar yaşanmadı.

Bu sebeple muhalefet kanadı, Zafer Partisi Genel Başkanı Ümit Özdağ’ın tutuklanmasıyla başlayan ve Ekrem İmamoğlu ile devam eden, yargı operasyonlarını “SİVİL DARBE” veya “SİYASİ DARBE” olarak tanımlıyor. Bazıları da “FETÖ dönemi uygulamalarına” benzetiyor.

*********************************

Ekonomi ve İç Barış

Bu gelişmelerden benim anladığım şey iktidarın “ekonomiyi düzeltme” diye bir hedefi artık yok. Çünkü bu olaylardan sonra ülkeye yabancı para ve yatırım daha az gelecek, gelen kısım da daha yüksek faizle gelebilecek.

Vatandaşlarının diploması, tapusu, özgürlüğü konusunda hukuki bir güvence görmediği bir ülkede huzur olmaz, ekonomik ilişkiler gelişmez; nitelikli insan gücü ve yerel sermaye yurtdışına kaçar.

İktidar bir yandan terör örgütü lideri aracılığıyla, teröristlerle ve onların meclisteki uzantılarıyla birlikte “İÇ BARIŞI SAĞLAMAK” veya “İÇ CEPHEYİ GÜÇLENDİRMEK” projesi yürütüyor. Diğer taraftan muhalif rakiplerini terör örgütü ile ilişki ve iltisakla suçlamak yaman bir çelişki. DEM Partili Ahmet Türk’ü belediye başkanlığından alıp, yeni süreçte O’na rol ve değer vermekten de büyük çelişki.

Son hafta operasyonlarıyla “ülke içi barışı sağlamak” hedefi inandırıcılığını kaybetti.

Erdoğan eğer ekonomiyi düzeltebileceğine veya “yeni açılım sürecinin” olumlu sonuçlanacağına inansa muhtemel rakiplerinden korkmazdı. “Karşıma kim çıkarsa çıksın yine seçilirim” diye düşünürdü.

Hukukun siyasallaştığını gösteren uygulamaların ülkeye çok yönlü zararı olacağı kanaatindeyim.

Gittikçe otokratik liderlerin yönettiği ülkelere daha çok benzer hale geliyoruz. Korkarım ki, ORTADOĞULULAŞMANIN ÇOK YAKININDAYIZ.