Tavizci Siyasetten Vazgeçelim

36

Ülkemizde tavizci siyasetin çok yönlü
sorunlar yarattığı ortaya çıkmıştır. Zaman zaman akıl almaz ve büyük hayale
dayalı vaatlerde bulunulur. Çoğu kere bunları gerçekleştirmek de mümkün olmaz.
Ancak 2000’li yıllarda doğrudan veya dolaylı vaatler biraz değişti. Siyasi
çıkarlar uğruna ülkenin birlik ve bütünlüğünden tavizler verilir oldu. Hele AB
– Türkiye ilişkileri taviz üzerine taviz ortaya çıkardı. Bizim hayali AB
üyeliğine çok istekli olduğumuz görülünce hiçbir ortak adaya uygulanmayan
talepler ortaya çıktı. Öyle bir maceraya kapıldık ki; çözüm, barış süreci ve
açılımlar birbirini takip etti. Etnikçi siyaset bütüncü siyasetin önüne geçti. Neredeyse
demokrasi teröre yenik düşürülüyordu. Terör örgütü ile müzakere değil; ancak
hukuk devleti içinde mücadele edilebileceğini biraz geç öğrendik. Anayasa
çalışmalarında milli kimliği etnik çağrışım yapar diyerek devre dışı bırakma
denemeleri yaptık. Daha birçok tehlikeli oyunların içine girdik. Ancak kurulan
yeni partilerin programları incelendiğinde bu yanlışların ve kötü
alışkanlıkların sürdüğü görülmektedir. Maalesef marjinal birtakım iddia ve
görüşler genel kabul görmüş gibi ele alındı. Türkiye etnik parselleme yoluyla
daha iyi bütünleşebileceği zannedildi. Sosyal doku çok zedelendi. Birliktelikler
değil farklılıklar kutsallaştırıldı.

            Ülkenin
dertlerine deva olmak için ortaya çıkmış olan asıl ilgi alanı ekonomiyi
aşamayan bir siyasi partimizin programını biraz gözden geçirdik. Programı
okurken Türk Milletine yabancı, ülkenin sosyal dokusuna çarpık bir bakış açısı
açıkça ortaya çıktı. Sözde bazı yabancı dostlarımızın kitapları ile bazı
siyasilerin görüşleri pek farklı değil… Graham Fuller’in Yeni Türkiye kitabı ve
diğer sözde bazı yabancı dostlarımızın tavsiyeleri anlaşılan ihmal edilmemiş!
Onlar kendi çıkarları açısından nasıl bir Türkiye olmalı sorusunun cevabını
kendi açılarından verebilirler; iyi de siz T.C. vatandaşı ve ülkeyi yönetmeye
talip siyasiler olarak ne düşünüyorsunuz? Programı yazarken genelde ekonomi
dışında hangi sosyolojik araştırmaya, çalışmaya dayanıyorsunuz.

Etnik gruplar içinde marjinal
seviyede kalan bölücü, ayırımcı parçalar olabilir. Bunları hangi gerekçe ve
verilere göre genelliyorsunuz? Mesela bütün Kürtler iç ve dış kışkırtmalara,
bir dönem AB’nin yoğun gayretlerine ve sözde dost bildiklerimizin yönlendirme
çabalarına rağmen, aynı görüşteler mi? Neden “Bizi ayrı tanıyın” gibi talepleri
olmamasına rağmen, eşit vatandaşlık yerine bazılarına programda pozitif
ayrımcılık ihtiyacı duyulur? “Tanıma
nedir; ne değildir acaba biliniyor mu? Anayasamız neden hesaba katılmaz? Kuruluşundan
bugüne Türkiye etnik gruplar koalisyonu veya havuzu olmamıştır. Türk Milleti
bazılarına göre milletleşemeyen, milletleşme sürecinde mesafe alamayan bir
kalabalık veya sürü mü? Farklı siyasi görüşleri olsa da ortak milli
müşterekleri ve idealleri yok mu?

            Mesela,
Kürtleri yanlış bir şekilde bütün olarak devletiyle sorunlu görmenin adıdır
Kürt sorunu. Bu bir bilgi noksanlığı olamaz. Olsa olsa kendini birilerine
kullandırarak yükselebilmek arzusu ve dolduruşa gelmektir. Kültürel haklar
ayırım yapmadan bütün vatandaşlar için geçerlidir. Şu etnik gruba veya toplum
kesitine bu hakları tanıyıp diğer vatandaşlara ve çoğunluğa tanımamak anlamlı
olamaz. Kültürel haklar Devletin milli ve üniter yapısı bozulmadan verilmiştir
ve verilebilir; ancak tanıma adı altında egemenliğe ortak arama yolu her ciddi
devlette kapalıdır. Türkiye terörle mücadelesini bundan yapıyor. Türk Milletine
mensubiyet hisseden, milli kimliğini mahalli kimliği ile rakip görmeyen kime
senin milli kimliğin Türk değil denmiş ve dışlanmıştır?

            Unutulmamalıdır
ki, Kürt sorunu, Kürtlerin değil; dün Osmanlı’ya bugün de T.C.’ye karşı onları
kullanmış olanların, yabancılaşmış ve devletiyle başkaları adına kavgalı bazı
sözde aydınların ve sıkışınca yabancı ülkelere sığınan işbirlikçilerin müzmin
sorunudur. Siyasete yeni atılmak veya mevcut bir kitle partisinden ayrılarak
yeni parti kurmak kolay değildir ve çok büyük dikkat gerektirir. 

Önceki İçerikSosyolog Dr. Abdülkadir Sezgin ile Cuma Namazı Hakkında Konuştuk.
Sonraki İçerikGeleceğe Dâir Hiç Bir Tasarımı Bulunmayanlar, Tarihin Labirentlerinde Birbirleriyle Kör Dövüşü Yapıyorlar!
Avatar photo
1944 İstanbul doğumludur. Orta Öğrenimini Maarif Kolejinde, yüksek öğrenimini İktisadî ve İdari Bilimler Yüksek Okul'unda tamamlamıştır. 1967'de İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'ne asistan olarak girmiştir. Ord. Prof. Dr. Z.F. Fındıkoğlu'na asistanlık yapmıştır. 1972'de "Bölgelerarası Dengesizlik" teziyle doktor, 1977'de "Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri" teziyle doçent, 1988'de de profesör olmuştur. 1976 Haziranında yurt dışına araştırma ve inceleme için giden Erkal 6 ay Londra ve Oxford'ta inceleme ve araştırmalar yapmış, Doçentlik hazırlıklarını ikmal etmiştir. 1977 yılında hazırladığı "Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri" isimli Eğitim Sosyolojisi ve Eğitim Ekonomisi ağırlıklı tezle Doçent olmuştur. 1988'de Paris'de, 1989'da Yugoslavya Bled'de yapılan milletlerarası UNESCO toplantılarında ülkemizi birer tebliğle temsil etmiştir. 1992 Yılında Hollanda'da yapılan Avrupa Konseyi'nin "Avrupa'da Etnik ve Cemaat İlişkileri" konulu toplantısına tebliğle katılmıştır. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi dışında dönem dönem Harp Akademilerinde, Gazi Üniversitesi'nde, Karadeniz Teknik (İktisadi ve İdari Bilimler Yüksek Okulu) ve Marmara Üniversitelerinde de derslere girmiştir ve konferansçı olarak bulunmuştur. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi İktisat Bölümü ve İktisat Sosyolojisi Anabilim Dalı Başkanı, Metodoloji ve Sosyoloji Araştırmaları Merkezi Müdürü, İstanbul Üniversitesi Senato Üyesi, Aydınlar Ocağı Genel Başkanı ve İstanbul Türk Ocağı üyesi olan Prof. Dr. Erkal'ın yayımlanmış ve bir çok baskı yapmış 15 kitabı ve 700 civarında makalesi vardır. Halen Yeniçağ Gazetesi'nde Pazar günleri makaleleri yayımlanmaktadır. Prof. Dr. Erkal evli ve üç çocukludur. Dikkat Çeken Bazı Kitapları : Sosyoloji (Toplumbilimi) (İlaveli 14. Baskı), İst. 2009 Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri, İst. 1978 Bölgelerarası Dengesizlik ve Doğu Kalkınması,(2. Baskı), İst. 1978 Sosyal Meselelerimiz ve Sosyal Değişme, Ankara 1984 Bölge Açısından Az Gelişmişlik, İst. 1990 Etnik Tuzak, (5. Baskı), İst. 1997 Sosyolojik Açıdan Spor, (3. Baskı), İst. 1998 İktisadi Kalkınmanın Kültür Temelleri, (5. Baskı), İst. 2000 Türk Kültüründe Hoşgörü, İst. 2000 Merkez Binanın Penceresinden, İst. 2003 Küreselleşme, Etniklik, Çokkültürlülük, İst. 2005 Türkiye'de Yolsuzluğun Sosyo-Ekonomik Nedenleri, Etkileri ve Çözüm Önerileri (Ortak Eser), İst. 2001 Ansiklopedik Sosyoloji Sözlüğü (Ortak Eser), İst. 1997 Economy and Society, An Introduction, İst. 1997 Yol Ayrımındaki Ülke, İst. 2007 Yükseköğretim Kurumlarının Bölgelerarası Gelişme Farklılıkları Açısından Önemi ve İşlevleri, İTO, İst. 1998 (Ortak Araştırma)