Millet Olmayı Keşfedebilmek

25

 

Son yıllarda kaybedilenleri kazanabilmek, milli menfaatlerde birleşebilmek ve uzlaşmak için bir 15 Temmuz mu yaşanmalı idi? 15 Temmuz darbe ve işgal teşebbüsü TSK’nın muharebe gücünü ve dolayısıyla Türkiye’nin askeri ve siyasi etkinliğini zayıflatarak Ortadoğu’da ülkemizi uysallaştırmak, devredışı bırakmak amacıyla yaptırılmıştır. Bu iş üç beş meczubun işi de değildir.

Aslında 15 Temmuz; Ergenekon, Balyoz ve Casusluk gibi davaların, kumpasların bir başka boyutu ve devamıdır. Önce iktidar kandırılarak FETÖ işbirliği ile uluslararası güçlerce engel görülen askeri ve sivil personel ve aydınlara tuzak kurulmuştur. Yüzlerce suçsuz vatansevere işkence çektirilmiştir. Aslında kurulan tuzak Türkiye’ye kurulmuştur.

15 Temmuz 2016’da ise; bu defa sonucu başarısızlığa kurgulanan işgal hareketi ile TSK’da FETÖ’cüler tırpanlanarak tasfiye edilme ortamı yaratılmıştır. Bu defa yanlış yapanlar iktidar karşıtlığını ve Erdoğan düşmanlığını kullanarak toplumu dolduruşa getirmeye çalışmışlardır. Her iki hareket de TSK’yı zayıflatmaya dönüktür.

15 Temmuz’da tankların önüne geçen, ölümü göze alan şehitlerimiz ve gazilerimiz Türk Milletinin asil, fedakâr ve şerefli evlatlarıdır. Türkler tarih boyunca onlar olduğu için ayakta kalabildi. Kurşunlara meydan okuyan, tanklara direnen bu aziz varlıklar öncelikle Türk Milletinin birlik ve bütünlüğü, demokratik parlamenter sistem, milli bağımsızlık ve geleceğimiz için, bayrak ve vatan uğruna büyük fedakârlıklar yaptılar. Ülkeyi sömürgeleştirmek için demokratikleşme örtüsünü kullananlar için değil… Şehitlerimizi ortalama Türk vatandaşı kabul ederek seçkinlerden olmadıklarını ileri sürmeye de gerek yoktur.

15 Temmuz’da Türk Milleti bir bütün olarak hedef alınmıştır. Gaflet içinde olanlar ve yanılanlar yıllardır yabani otların üstüne gübre ekmişlerdir. Türk Milleti çeşitli saldırı ve uyuşturma gayretlerine rağmen, millet oluşumuzun tescilini yapmış ve milli kimliği keşfetmiştir. Eğer aksi olsaydı; büyük çoğunluk mensubu olduğu mezhep ve etnisite taassubu için ortaya dökülür ve hızla iç savaş ortamına sürüklenirdik. Millet olunmadan, milliyetçilik şuuru gelişmeden darbelere, işgallere, etnik tuzak ve dış müdahalelere karşı direnemezsiniz. Hatta direnmeyi bile düşünecek ortamı bulamazsınız. Evlerden sarkan bayraklar Türk’ün bayrağı değil; işgalcilerin bayrağı olurdu. Aynen İzmir ve İstanbul’un işgal dönemlerinde azınlıkların astığı gibi…

15 Temmuz aksi garip zorlamalara rağmen millet olmanın, etnik ve mezhep taassubunu aşmanın zaferidir. Bu zafer bize evlerde ve işyerlerinde genelde unutulan bayrağımızı da, millet olduğumuzu da keşfettirdi. Farklılıklar yaratma ve onları kutsallaştırma tuzağını da aştı. Duvarların sesi olarak her yerde karşımıza çıkan afişin anlamı budur : “Biz milletiz; Türkiye’yi teröre, darbeye yedirmeyiz” Millet ve milliyetçiliği redderek emperyal amaçlara alan açan ve hizmet eden siyasi ümmetçi söylemlere kapılmayalım. Türk Milletinin tarih boyu mensubu olduğu ümmete yaptığı hizmetlerden ders çıkaralım.

Bir vakfın “Ümmet milli idarenin yanında…” bez afişi ütopik bir zorlamadır. Bugünkü ümmet manzarası ile terstir. Ümmet öyle uyuşturulmuş; nabzı Washington, Brüksel ve benzeri yerlerde atar hale getirilmiştir ki, Osmanlı sonrasında zor durumdaki bir İslam ülkesinde milli irade ve milli bağımsızlık ile ilgilenecek ne gücü, ne de tepkisi kalmıştır. Yabancı istihbarat örgütleri için Müslümanlar malzeme olmuştur. Maalesef Türkiye’nin çökmesini bekleyen o kadar fazla ümmetdaşımız var ki… Üç dinli Müslüman FETÖ de saptırsalar da ümmete mensubum diyor; emperyalizmin askerliğine soyunuyor. İslamcı Kürtçü fraksiyon ümmetin dışında mı? Geleneksel İslam’ı reddetse de yüz karası İŞİD örgütü de Müslümanım diyor. Türkiye ile İran’ın menfaatleri bazı alanlarda çatışmıyor mu? Ümmet ben yokum diye bağırıyor; biz ise onun hayaleti ile var olacağımızı zannediyoruz. Malum cemaatin Abant toplantıları kararları ümmet olduğumuzu mu kanıtlıyor? 15 Temmuz’da Ankara’da TBMM’ni, Polis Özel Harekât

Merkezi’ni, Cumhurbaşkanlığı Sarayı’nı ve vatandaşını bombalayan pilotlar ve onlara emir verenler Hristiyan mı?

Türkiye’yi Türkiye yapan ve milli birlik ve bütünleşmenin çimentosu olan milli kimlik eğer etnik çağrışım yapmış olsaydı, 15 Temmuz’da millet olmanın faziletlerini ve hassasiyetlerini sergileyemezdik. Çözümün temeli önce milli seviyede aidiyet şuurunu hissedebilmekte ve gereğini yapabilmektedir. Milletleşemeyen kalabalıklardan meydana gelen ümmet, ümmet bile olamaz.

 

 

Önceki İçerikAdalet mi var!
Sonraki İçerikUzun Bir Ayrılıktan Sonra
Avatar photo
1944 İstanbul doğumludur. Orta Öğrenimini Maarif Kolejinde, yüksek öğrenimini İktisadî ve İdari Bilimler Yüksek Okul'unda tamamlamıştır. 1967'de İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'ne asistan olarak girmiştir. Ord. Prof. Dr. Z.F. Fındıkoğlu'na asistanlık yapmıştır. 1972'de "Bölgelerarası Dengesizlik" teziyle doktor, 1977'de "Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri" teziyle doçent, 1988'de de profesör olmuştur. 1976 Haziranında yurt dışına araştırma ve inceleme için giden Erkal 6 ay Londra ve Oxford'ta inceleme ve araştırmalar yapmış, Doçentlik hazırlıklarını ikmal etmiştir. 1977 yılında hazırladığı "Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri" isimli Eğitim Sosyolojisi ve Eğitim Ekonomisi ağırlıklı tezle Doçent olmuştur. 1988'de Paris'de, 1989'da Yugoslavya Bled'de yapılan milletlerarası UNESCO toplantılarında ülkemizi birer tebliğle temsil etmiştir. 1992 Yılında Hollanda'da yapılan Avrupa Konseyi'nin "Avrupa'da Etnik ve Cemaat İlişkileri" konulu toplantısına tebliğle katılmıştır. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi dışında dönem dönem Harp Akademilerinde, Gazi Üniversitesi'nde, Karadeniz Teknik (İktisadi ve İdari Bilimler Yüksek Okulu) ve Marmara Üniversitelerinde de derslere girmiştir ve konferansçı olarak bulunmuştur. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi İktisat Bölümü ve İktisat Sosyolojisi Anabilim Dalı Başkanı, Metodoloji ve Sosyoloji Araştırmaları Merkezi Müdürü, İstanbul Üniversitesi Senato Üyesi, Aydınlar Ocağı Genel Başkanı ve İstanbul Türk Ocağı üyesi olan Prof. Dr. Erkal'ın yayımlanmış ve bir çok baskı yapmış 15 kitabı ve 700 civarında makalesi vardır. Halen Yeniçağ Gazetesi'nde Pazar günleri makaleleri yayımlanmaktadır. Prof. Dr. Erkal evli ve üç çocukludur. Dikkat Çeken Bazı Kitapları : Sosyoloji (Toplumbilimi) (İlaveli 14. Baskı), İst. 2009 Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri, İst. 1978 Bölgelerarası Dengesizlik ve Doğu Kalkınması,(2. Baskı), İst. 1978 Sosyal Meselelerimiz ve Sosyal Değişme, Ankara 1984 Bölge Açısından Az Gelişmişlik, İst. 1990 Etnik Tuzak, (5. Baskı), İst. 1997 Sosyolojik Açıdan Spor, (3. Baskı), İst. 1998 İktisadi Kalkınmanın Kültür Temelleri, (5. Baskı), İst. 2000 Türk Kültüründe Hoşgörü, İst. 2000 Merkez Binanın Penceresinden, İst. 2003 Küreselleşme, Etniklik, Çokkültürlülük, İst. 2005 Türkiye'de Yolsuzluğun Sosyo-Ekonomik Nedenleri, Etkileri ve Çözüm Önerileri (Ortak Eser), İst. 2001 Ansiklopedik Sosyoloji Sözlüğü (Ortak Eser), İst. 1997 Economy and Society, An Introduction, İst. 1997 Yol Ayrımındaki Ülke, İst. 2007 Yükseköğretim Kurumlarının Bölgelerarası Gelişme Farklılıkları Açısından Önemi ve İşlevleri, İTO, İst. 1998 (Ortak Araştırma)