7.8 C
Kocaeli
Salı, Kasım 17, 2026
Ana SayfaDin ve AhlâkKur’an Hakikati

Kur’an Hakikati

Kur’an hakikati, azgın ve sapkın kimselerin çektiği yaraları iman hakikati ile tedavi eder.

Evvelki yoldaki karanlıkları dağıtır. Tüm dalâlet, yıkım ve mahvoluş kapılarını kapatır.

İnsanın zaaf, acz, fakr ve ihtiyacını; Rahîm ve Kadîr’e tevekkül ile tedavi eder. Hayat ve vücud yükünü, O’nun kudret ve rahmetine teslim eder. Kendine yüklemez. Belki, kendisi, hayatına ve nefsine binmiş gibi olur. İnsanın; konuşan bir hayvan değil, Rahman’ın makbul bir misafiri olduğunu bildirir. Dünyanın Rahman’ın bir misafirhanesi olduğunu gösterir. Varlıkların, İlâhî isimleri yansıttıklarını hatırlatır. Sanatla yapılmış şeyler ise, daima tazelenen ve Allah’ın birliğini gösteren İlâhî mektuplardır. Böylece, insanın; varlıkların yok olmasından, gelip geçici şeyleri sevmekten gelen yaralarını güzelce iyileştirir. Vehim ve zanlardan kurtarır. Çünkü, ölüm ve ecel; kabir âlemine giden, beka âleminde olan ahbablara kavuşmanın başlangıcıdır.

Gerçi, bu âlem fânîdir. Fakat ebedî bir âlemin gerekli maddelerini yetiştiriyor. Gerçi sona ericidir. Fakat bâkî meyveler veriyor. Bâkî bir Zatın bâkî isimlerinin tecellilerini gösteriyor. Gerçi, lezzetleri az, elemleri çoktur. Fakat Hz. Allah’ın iltifatları daimî ve gerçek lezzetlerdir. Elemler ise, sevap bakımından manevî lezzet yetiştiriyor. Madem meşru daire; ruh, kalp ve nefsin bütün lezzetlerine, safalarına, keyiflerine kâfidir. Gayrimeşru daireye girmemek gerekir. Zira o dairedeki bir lezzetin bazen bin elemi vardır. Hem hakikî ve daimi lezzet olan Rahmanın nimetlerini kaybettirir. Hem, dalâlet yolunda, aşağıların en aşağısına insanı öyle bir düşürür ki, hiçbir medeniyet, hiçbir felsefe ona çare bulamıyor. O derin karanlıklardan hiçbir beşer yükselişi insanı çıkaramıyor. Ancak Kur’ân-ı Hakîm, iman ve salih amel ile insanı, aşağıların aşağısına düşmekten yüceler yücesine çıkarır.

Hem, Kur’ân Hakikati der ki: Ey mü’min! Sendeki nihayetsiz muhabbet kabiliyetini; çirkin, noksan, çok kötülük yapan ve sana zararlı olan ve seni kötülüğe sevkeden nefsine verme. Onu mahbub ve onun hevasını kendine ma’bud edinme.

Sendeki o sonsuz muhabbet kabiliyetini, nihayetsiz bir muhabbete lâyık.

Nihayetsiz sana ihsan edebilen. İstikbalde seni nihayetsiz mes’ut eden.

Bütün alâkadar olduğun ve onların saadetleriyle mes’ut olduğun bütün zatları;

İhsan, lütuf ve nimetleriyle mes’ut eden. Nihayetsiz mükemmellikleri bulunan,

Nihayetsiz derecede kudsî, ulvî, münezzeh, kusursuz, noksansız, zevalsiz cemal sahibi olan.

Bütün isimleri nihayet derecede güzel olan.

Her isminde pek çok güzellik nurları bulunan.

Cennet, bütün güzellikleriyle ve nimetleriyle Onun rahmetinin güzelliğini.

İlahî güzelliğinin rahmet cihetini gösteren.

Sevimli ve sevilen bütün kâinattaki bütün güzellik ve faziletler;

Onun cemal ve kemâline işaret ve delâlet eden ve emare olan bir Zatı, mahbup ve ma’bud edin.

Ey insan! Onun isim ve sıfatlarına ait muhabbet istidadını, diğer bekasız varlıklara verme.

Faydasız mahlûklara dağıtma. Çünkü, eserler ve mahlûkat fânîdirler.

Fakat o eserlerde ve o sanatlı şeylerde nakışları, tecellileri görünen Esma-i Hüsna,

Bâkî ve daimîdirler. Ve esma ve sıfatların her birisinde;

Binlerce cemal ve ihsan mertebeleri ve binlerce muhabbet ve kemal tabakaları var.

Sen yalnız Rahman ismine bak ki, Cennet bir tecellisi. Ebedî Saadet bir parıltısı.

Dünyadaki bütün rızık ve nimet, bir katresi ve damlasıdır.

İşte ancak iman ehli; semavat / gökler ve arzın / yerin görevlerini bilir.

Gerçek hakikatlerini tasdik eder.

Onların ifade ettikleri manaları iman ile anlar.

“Ne kadar güzel yapılmışlar, ne kadar güzel hizmet ediyorlar” der.

Onlara lâyık kıymeti verir ve hürmet eder.

Cenab-ı Hak hesabına onlara ve onlara ayna olan esmaya muhabbet eder.

İşte bu sır içindir ki, semavat ve zemin, ağlar gibi, mü’minlerin zevaline mahzun oluyorlar.

Muhsin Bozkurt
Muhsin Bozkurt
1944 yılında İstanbul'da doğdu. 1955'de Ordu ili, Mesudiye kazasının Çardaklı köyü ilkokulunu bitirdi. 1965'de Bakırköy Lisesi, 1972'de İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümünden mezun oldu. 1974-75 Burdur'da Topçu Asteğmeni olarak vatani vazifesini yaptı. 22 Eylül 1975'de Diyarbakır'ın Ergani ilçesindeki Dicle Öğretmen Lisesi Tarih öğretmenliğine tayin olundu. 15 Mart 1977, Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümünde Osmanlıca Okutmanlığına başladı. 23 Ekim 1989 tarihinden beri, Yüzüncü Yıl Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümünde Yakınçağ Anabilim Dalı'nda Öğretim Görevlisi olarak bulundu. 1999'da emekli oldu. Üniversite talebeliğinden itibaren; "Bugün", "Babıalide Sabah", "Tercüman", "Zaman", "Türkiye", "Ortadoğu", "Yeni Asya", "İkinisan", "Ordu Mesudiye" ve "Ayrıntılı Haber" gazetelerinde ve "Türkçesi", "Yeni İstiklal", "İslami Edebiyat", "Zafer", "Sızıntı", "Erciyes", "Milli Kültür", "İlkadım" ve "Sur" adlı dergilerde yazıları çıktı. Halen de yazmaya devam etmektedir. Ahmed Cevdet Paşa'nın Kısas-ı Enbiya ve Tevarih-i Hulefası'nı sadeleştirmiş ve 1981'de basılmıştır. Metin Muhsin müstear ismiyle, gençler için yazdığı "Irmakların Dili" adlı eseri 1984'te yayınlanmıştır. Ayrıca Yüzüncü Yıl Üniversitesi'nce hazırlattırılan "Van Kütüğü" için, "Van Kronolojisini" hazırlamıştır. 1993'te; Doğu ile ilgili olarak yazıp neşrettiği makaleleri "Doğu Gerçeği" adlı kitabda bir araya getirilerek yayınlandı. Bu arada, bazı eserleri baskıya hazırlamıştır. Bir kısmı yayınlanmış "hikaye" dalında kaleme aldığı edebi yazıları da vardır. 2009 yılında GESİAD tarafından "Gebze'de Yılın İletişimcisi " ödülü kendisine verilmiştir.

Seçtiklerimiz

spot_img