İngiltere’den Tespitler (3)

32

     Kimi iş yerleri;
çalışanından daha iyi verim alabilmek için, elemanını bilgisayar kursuna gönderiyor.
Tabii bu kurslar; bilgisayar kullananların çalışacakları sahada farklı
gelişmeleri daha iyi takip edebilmeleri, çalışmalarını daha ileri
götürebilmeleri, branşlarındaki yenilik ve metodları öğrenmeleri için.

     İki köpeği olan
işsiz, daha fazla para alıyor! İşsizlere iş bulana kadar, muayyen / belli bir
miktar para ödeniyor. Şayet köpeği varsa, onun da bakımını karşılayacak kadar,
ayrıca para veriliyor. Eğer iki köpek besliyorsa, ona göre daha çok ödeme
yapılıyor. Daha çok ücret alabilmek için, birden ziyade köpek barındıranlar var.

     Bazı şirketler;
şirkette çalışanları, iş yerine ortak ediyor. Daha iyi randıman almak için.
Tabii bunu, safha safha gerçekleştiriyorlar. Bu da gösteriyor ki, insanlar
artık ücretlilik devrini de geride bırakıyor. Sahiplik, malikiyet devrine
geçiyorlar yavaş yavaş. Nitekim gittikçe çoğalan Holdingler bunun işareti olsa
gerek.

     Parklarda ve yol
kenarlarında iyice tutana kadar; rüzgârdan etkilenmesin diye ağaçlar; sıkı bir
şekilde emniyete alınıyor. Ağaçların iki yanında, toprağa çakılmış iki sırık var.
Ağaçları bellerinden kalın lastiklerle sırıklara iyice raptetmişler /
bağlamışlar. Âdeta ağaçları kazıkların yanlarına dikmişler.

     Bâzan da demirden
ağaçlar yapıp, dallarına çiçek saksıları koyarak, renk renk çiçek açan ağaçları
andıracak şekiller aldırmışlar ki, renk cümbüşü içinde. Aynı uygulamayı
İstanbul’da, Kadıköy belediyesi tatbik etmiş. Nitekim vapur iskelesine çıkan
parkta bunu görmek mümkün.

     Cambridge /
Kembriç – Londra arasında, birçok tren işliyor. Direk olarak / doğrudan doğruya
gidenler olduğu gibi, her istasyonda durarak sefer yapanı da var. Genellikle
trenler konforlu, temiz ve rahat. Sarsıntıları pek yok. Sık sık meskûn /
yerleşik mahal ve yerlerden geçiyor. Arada sanki hiç boşluk yok. Metrûk /
insansız / işlenmemiş araziye hiç rastlanmıyor.

     Trenler hızlı,
rahat ve konforlu demiştik ya. Aslında Avrupa’nın en hantal trenleri
İngiltere’deymiş. Biz Türkiye’de böylesine de razıyız ama, henüz ufukta
gözükmüyor. Yine de bize göre trenler gayet güzel. Fakat, inanılır gibi değil
ama, istasyon çevreleri çöplük hâlinde! Çöp atıntılarından geçilmiyor! Keza
tren yolu güzergâhı, özellikle istasyon yakınları ve kenarlarındaki duvarlarda,
boyayla yazılmış yazılar dikkati çekiyor!

     Kat kat yapılmış
araba park yerlerinde, arabayı bıraktıktan sonra inilen merdivenlerde, yer yer
sidik gölcüklerinden ve keskin sidik kokusundan geçilmiyor! Buradan geçerken
burnunuzu tıkamanız gerekiyor! Oysa giriş katında tuvaletler yok değil. Belli
ki sıkışan ve üşenen insanlara, merdiven aralıklarında, ihtiyaçlarını gidermek
daha kolay geliyor!

     Doğrusu şaşmamak
mümkün değil. Demek ki yüzeyde, zâhirde görünen parlaklığın arka plânı; aynanın
arka yüzü gibi kapkara!

     Vicdanlara değil
de sadece kanun ve polis korkusuna dayanan yasaklar; polisin olmadığı yer ve
zamanda işlevliklerini kaybediyor. Yalancının mumu yatsıya kadar yanar misali.
Polisin yokluğu, mumun söndüğü zaman sanki.

     İngilizler, hiçbir
şeyi şansa ve tesadüfe bırakmıyorlar. Her türlü emniyet tertibatını önceden
alıyorlar. Nitekim elektrik fişlerini bile sigortalı yapmışlar. Açmalı,
kapamalı. Düğmeyi çevirmedikçe fişi taksanız da çalışmıyor.

     Çoluk çocuklu
aileler için güzel bir koruyucu tedbir. Takdir etmemek mümkün değil.

     Tedbirli
oluşlarını, en iyi şekilde yollarda görüyor ve anlıyorsunuz.

     Bir yerde ufak bir
düzenleme veya tamirat yapılacaksa, yüzlerce metre önceden trafik işaretleriyle
/ levhalarla ikaz ve uyarıda bulunuyorlar.

Önceki İçerikBu Bir İhbar ve İspiyon Mektubudur
Sonraki İçerikCoğrafya Bir Kaderdir!
Avatar photo
1944 yılında İstanbul'da doğdu. 1955'de Ordu ili, Mesudiye kazasının Çardaklı köyü ilkokulunu bitirdi. 1965'de Bakırköy Lisesi, 1972'de İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümünden mezun oldu. 1974-75 Burdur'da Topçu Asteğmeni olarak vatani vazifesini yaptı. 22 Eylül 1975'de Diyarbakır'ın Ergani ilçesindeki Dicle Öğretmen Lisesi Tarih öğretmenliğine tayin olundu. 15 Mart 1977, Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümünde Osmanlıca Okutmanlığına başladı. 23 Ekim 1989 tarihinden beri, Yüzüncü Yıl Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümünde Yakınçağ Anabilim Dalı'nda Öğretim Görevlisi olarak bulundu. 1999'da emekli oldu. Üniversite talebeliğinden itibaren; "Bugün", "Babıalide Sabah", "Tercüman", "Zaman", "Türkiye", "Ortadoğu", "Yeni Asya", "İkinisan", "Ordu Mesudiye" ve "Ayrıntılı Haber" gazetelerinde ve "Türkçesi", "Yeni İstiklal", "İslami Edebiyat", "Zafer", "Sızıntı", "Erciyes", "Milli Kültür", "İlkadım" ve "Sur" adlı dergilerde yazıları çıktı. Halen de yazmaya devam etmektedir. Ahmed Cevdet Paşa'nın Kısas-ı Enbiya ve Tevarih-i Hulefası'nı sadeleştirmiş ve 1981'de basılmıştır. Metin Muhsin müstear ismiyle, gençler için yazdığı "Irmakların Dili" adlı eseri 1984'te yayınlanmıştır. Ayrıca Yüzüncü Yıl Üniversitesi'nce hazırlattırılan "Van Kütüğü" için, "Van Kronolojisini" hazırlamıştır. 1993'te; Doğu ile ilgili olarak yazıp neşrettiği makaleleri "Doğu Gerçeği" adlı kitabda bir araya getirilerek yayınlandı. Bu arada, bazı eserleri baskıya hazırlamıştır. Bir kısmı yayınlanmış "hikaye" dalında kaleme aldığı edebi yazıları da vardır. 2009 yılında GESİAD tarafından "Gebze'de Yılın İletişimcisi " ödülü kendisine verilmiştir.