Deniz

140

Dünyanın o bilindik efsunlu rengi soldu

Gönül sensizlikte yitik kaçak bir yolcu

Ufukta sis var dalında mecalsiz düşler

Dalgalara vuruyor kan revan gölgeler

*

İçimden rüya misali bir deniz geçti

Pare pare çığlıklar fırtınalar geçti

Sokaklarım viran oldu koptu kıyamet

Yüreğimdeki kor bir yudum sana hasret

*

Sensizlik gözlerimde tükenen bir nefes

Kulaklarıma yalnızca dalgalar olur ses

Şakaklarımda tutuşan yakamozlar sen

Yollarına savrulan beni ah bir görsen

*

Ey deniz vuslat çok uzun zamansa kısa

Divane gönül yokluğa mahpus mu yoksa

Sahile vurdu yüreğim yol ver geçeyim

Müebbet der dilin yetmez mi çektiğim

*

Artık ben ölümüm sen de o sonun vakti

Kıyında can vererek can bulmaya geldim

Çoktandır toprağa küskün mülteci yüzüm

Mavinde beyaz bir köpük olmaya geldim

*

Ömrün geri kalanı düşülsün hesaptan

Varsın dakikalar bir bir sayılsın aydan

Neticede umut değil mi yolun sonu

Filikam boş ama bak ağım senle dolu