Çelişkiler ve Olumsuzluklar

45

 

Bugünlerde herkes Türkiye nereye gidiyor ve nereye götürülüyor sorularının cevaplarını aramaktadır. Türkiye’de olup bitenler sadece iç dinamiklerle ortaya çıkmamakta; dış yönlendirmelerle dışarının uygun bulduğu bir Türkiye şekillendirilmektedir.

Ciddi bir ülkenin devletine ortak aramak için ortaya düşmesi, kendini inkâr etmek için fırsat kollaması ve bunu yeni anayasa yoluyla gerçekleştirmeye çalışması, milli kimliğini yok farz etmesi ve benzeri örneklerle işleyen düşündürücü bir süreç sosyal gelişme midir; yoksa gerileme midir? Bir milleti millet olmaktan kalabalık ve sürü olmaya yöneltmek, farklılıklar üzerinden ırkçılık yapmak, farklılıkları kutsallaştırmak, Türk Milletine mensubiyet şuurunu zayıflatmak, vatandaşlık duygusunu köreltmek, etnik ırkçılığa saplanmak, milli birlik ve bütünlüğü dinamitlemek, milli devleti “Çarşamba pazarı”na çevirmek herhalde sosyal gelişme değildir.

Türkiye’de açık veya gizli bir süreç işletiliyor. Bu süreç sonunda Türkiye nasıl bir Türkiye olur sorusu cevap bekliyor. Açılım açılım dendi; iş skeç konusuna ve komediye döndü. Habur’da ülkeye giriş yapan teröristlerin karşılanması ve yargılanması, 2008 sonrası Oslo’nun -havasından mıdır, suyundan mıdır bilinmez- terörle müzakere merkezi seçilmesi üzerinde çok düşünülmelidir. Oslo müzakerelerini reddeden Sayın Başbakan aksini iddia edenleri şerefsizlikle itham etmiş, MİT müşteşarını koruma altına almıştı. Bugünlerde ise; İmralı’daki katille görüşülebileceğini söylüyor. Bir süre önce Sayın Bülent Arınç teröristbaşının görüşlerinden de faydalanabiliriz demişti. Bunları söyleyen ve yapanlar şehit cenazelerinde birinci safta yer alıyor ve şehit evlerine ziyarette kusur etmiyorlar. Çelişki içinde çelişki sürüp gidiyor.

Ülkenin genel sorunları bazı alanlarda olup bitenleri tartışılamaz ve görüşülemez hale sokuyor. Bunların başında üniversitelerdeki olup bitenler gelmektedir. Üniversiteler bilhassa son yıllarda kaliteli Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı yetiştirmekten çok; her türlü milli endişeden yoksun, dünya vatandaşları yetiştirmeye dönük bir fabrika halini almıştır. Ülke yararına ileride hizmet verebilecek ve dünyadaki gelişmeleri de takip edebilecek bir insan gücü kaynağı kaybıyla karşı karşıyayız.

Bir taraftan teknolojinin sağladığı imkânları kullanabilen, internet yoluyla kaynaklara ulaşabilen bir gençlik kesimi var. Ancak, diğer taraftan, sadece bugünü yaşayan, her şeyi maddiyatla ölçen sadece maddi tatmini en çoklaştırmak isteyen milli sorumluluktan kaçan, neden ve niçin eğitim ve öğretim gördüğünün farkına varamayan yine bir gençlik kesimimiz var. İdealizm yerini basit bir faydacılığa terk etmiş görünüyor. Gençliğe hedef ve ideal aşılayacak programlar ve ders konuları kuşa çevrilerek yağsız tuzsuz bir yemek gibi dersler gencin önüne sürülüyor. Kalite düşüyor, kitaplar okunmaz hale geliyor, konu sadece derslerden geçme ve kalma şekline bürünüyor.

Diğer taraftan, ülkelerin gizli işgalinde yabancı dille eğitim ve öğretim bir araç olarak kullanılıyor. Yabancı dil bir araç olmaktan çıkıp amaç haline dönüşüyor. Şimdi ise Güneydoğu’da bir üniversitenin tıp fakültesinde Kürtçe öğretim yapılması düşünülüyor. Yükseköğretim yabancılaşma ile bir taraftan küresel rüzgârların etkisiyle milli olmaktan çıkıyor; diğer taraftan etnikliği yücelten, milli birlik ve bütünlüğü zedeleyen, toplumu ufalayıcı bir anlayışa terk ediliyor.

Bir taraftan geleneksel İslam ile çatışan, diğer taraftan, Türklüğü ve milliyeti reddeden etnik taassubu öne çıkaran toplantı ve çalışmaların ağırlık kazandığı görülüyor. Güneydoğu’da bir üniversitemizde bir süre önce cihat fetvalarının tartıştırıldığı görüldü. Emperyal güce teslim olmayı marifet olarak gösteren ve aksi bir durumda “İslami terör “ün ortaya çıkacağının ima edildiği bir toplantı yapılmıştı. Mardin Artuklu Üniversitesi’nin bu garip faaliyeti, Bingöl Üniversitesi, Hakkari Üniversitesi ve bazı özel ve sözde vakıf üniversiteleri tarafından sürdürülüyor. Bilimsel gerekçeli olması gereken toplantı ve araştırmalar siyasi amaçla kullanılıyor.

Üniversite kanunlarında milli kimliği, milliyeti ve Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş amaçlarını dışlayan değişiklikler yapılmıştır. 1750 ve 2547 sayılı Üniversiteler Yasalarını karşılaştırırsak bu farkı görebiliriz. Böyle olumsuzluklar karşısında “lider ve güçlü Türkiye’den bazı siyasetçilerin bahsetmesi, kendilerine %50 civarında oy veren vatandaşla dalga geçmektir.

Acaba vatandaş bunun farkına varabiliyor mu? İşte asıl düşülmesi gereken konu budur.

 

 

Önceki İçerikDin-Dünya Ayrı mı?
Sonraki İçerikTürk Dünyasını Aydınlatan Meşaleler
Avatar photo
1944 İstanbul doğumludur. Orta Öğrenimini Maarif Kolejinde, yüksek öğrenimini İktisadî ve İdari Bilimler Yüksek Okul'unda tamamlamıştır. 1967'de İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'ne asistan olarak girmiştir. Ord. Prof. Dr. Z.F. Fındıkoğlu'na asistanlık yapmıştır. 1972'de "Bölgelerarası Dengesizlik" teziyle doktor, 1977'de "Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri" teziyle doçent, 1988'de de profesör olmuştur. 1976 Haziranında yurt dışına araştırma ve inceleme için giden Erkal 6 ay Londra ve Oxford'ta inceleme ve araştırmalar yapmış, Doçentlik hazırlıklarını ikmal etmiştir. 1977 yılında hazırladığı "Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri" isimli Eğitim Sosyolojisi ve Eğitim Ekonomisi ağırlıklı tezle Doçent olmuştur. 1988'de Paris'de, 1989'da Yugoslavya Bled'de yapılan milletlerarası UNESCO toplantılarında ülkemizi birer tebliğle temsil etmiştir. 1992 Yılında Hollanda'da yapılan Avrupa Konseyi'nin "Avrupa'da Etnik ve Cemaat İlişkileri" konulu toplantısına tebliğle katılmıştır. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi dışında dönem dönem Harp Akademilerinde, Gazi Üniversitesi'nde, Karadeniz Teknik (İktisadi ve İdari Bilimler Yüksek Okulu) ve Marmara Üniversitelerinde de derslere girmiştir ve konferansçı olarak bulunmuştur. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi İktisat Bölümü ve İktisat Sosyolojisi Anabilim Dalı Başkanı, Metodoloji ve Sosyoloji Araştırmaları Merkezi Müdürü, İstanbul Üniversitesi Senato Üyesi, Aydınlar Ocağı Genel Başkanı ve İstanbul Türk Ocağı üyesi olan Prof. Dr. Erkal'ın yayımlanmış ve bir çok baskı yapmış 15 kitabı ve 700 civarında makalesi vardır. Halen Yeniçağ Gazetesi'nde Pazar günleri makaleleri yayımlanmaktadır. Prof. Dr. Erkal evli ve üç çocukludur. Dikkat Çeken Bazı Kitapları : Sosyoloji (Toplumbilimi) (İlaveli 14. Baskı), İst. 2009 Orta Teknik Eğitim-Sanayi İlişkileri, İst. 1978 Bölgelerarası Dengesizlik ve Doğu Kalkınması,(2. Baskı), İst. 1978 Sosyal Meselelerimiz ve Sosyal Değişme, Ankara 1984 Bölge Açısından Az Gelişmişlik, İst. 1990 Etnik Tuzak, (5. Baskı), İst. 1997 Sosyolojik Açıdan Spor, (3. Baskı), İst. 1998 İktisadi Kalkınmanın Kültür Temelleri, (5. Baskı), İst. 2000 Türk Kültüründe Hoşgörü, İst. 2000 Merkez Binanın Penceresinden, İst. 2003 Küreselleşme, Etniklik, Çokkültürlülük, İst. 2005 Türkiye'de Yolsuzluğun Sosyo-Ekonomik Nedenleri, Etkileri ve Çözüm Önerileri (Ortak Eser), İst. 2001 Ansiklopedik Sosyoloji Sözlüğü (Ortak Eser), İst. 1997 Economy and Society, An Introduction, İst. 1997 Yol Ayrımındaki Ülke, İst. 2007 Yükseköğretim Kurumlarının Bölgelerarası Gelişme Farklılıkları Açısından Önemi ve İşlevleri, İTO, İst. 1998 (Ortak Araştırma)