Vicdanımın sınavı eziyor beni, çaresizliğin öfkesi kahrediyor.
Gözümün önünde Filistin, burnumun dibinde Gazze…
Sahne 1
Gülümseyerek “Hasbinallah” diyor, kardeşini defnederken aynı anda şehit olma arzusunu haykırıyor Filistinli genç.
Bebeği bombardıman altında öldürülen baba, bebeğinin parçalarını havaya kaldırıyor: “Ya Rabbi, ben bunu sana verdim; şimdi elhamdülillah, benden daha çok al.” diyor.
Altı çocuğu şehit olmuş annenin sözleri “Allah bize yeter!” oluyor.
On yaşındaki küçük kız, Allah’ın kendilerini sevdiği için imtihan ettiğine inanıyor.
İki adam gülerek, “Bu içecekler bizim son içeceğimiz, devamı cennette gelecek, görüşmek üzere.” diyor.
Üzerlerine İsrail tanklarının yürüdüğü gençler, gülerek yerel danslarını yapıyorlar.
Kadınlar namaz kıyafetlerini giymiş, çocuklarıyla beraber şehit olmayı bekliyorlar.
Elleri kelepçelendiği hâlde ölüme götürülen gençler, kahkahalarla gülüp zafer işareti yapıyor.
On yaşındaki bir erkek çocuğu, dedesinin yemesi için uzattığı bir parça helvayı, “Dede ben oruçluyum, oruçlu ölmek istediğim için sürekli oruç tutuyorum.” diyerek reddediyor.
Bombaların enkazından yaralı veya sağ kurtulan 65 yaş üstündeki nineler, dedeler, “Biz Kur’an ayetleri okuyarak teselli oluyoruz.” diyorlar.
Bu insanlar nasıl insanlar? Aynı gök kubbenin altındayız belki ancak kesinlikle aynı dünyanın insanları değiliz. Cennet kimin hakkı?
Burası Gazze: Özgür insanlar ülkesi.
Vicdanım eziyor beni, öfkem yakıyor.
Direnmenin, dayanabilmenin de bir sınırı var. Ölenler cennette; gaziler vicdan sahibi insanları, iman sahibi Müslümanları test ediyor şimdi.
Sahne 2
Starbucks’ta köpüklü kahve içenler kara mizah bir tiyatronun figüranı olmuş, farkında değiller.
McDonald’s’a gelenler yapay lezzetlerin verdiği hazla göbeklerini ovuşturuyor.
Tesettürlü ve ince belli kızlar sosyal medya platformlarında makyaj tarifi veriyor, ne âlâ!
Evlerdeki büyüklerimiz, televizyonların sabah kuşağındaki evlilik ve yemek programlarıyla mest olmuş vaziyette. “Gazze’den bana ne!” der gibiler.
Siyaset yapan az okuyup çok bilmişlerimiz, birbirlerinin ayağını kaydırmanın şeytani hesapları içinde.
Dünya siyasetinin düzen kurucuları, vampirleşen bedenlerini besleyecek kanın pazarlığını yapıyor.
Dünyanın uzak coğrafyasında yaşayanlar, mevcut kavgadan kazanç elde etmek isteyen kuzu postuna bürünmüş kurt gerçekliğiyle ellerini ovuşturuyor.
Burası dünya: “Bana dokunmayan bin yaşasın” cumhuriyeti.
Vicdanım eziyor beni, öfkem yakıyor.
Sahne 3
Kendilerinin Tanrı’nın seçkin kulu olduğuna inanan, bunun için “arz-ı mevut” ütopyasına iman edenler yetmiş sene önce bir bölgeye yerleştiler.
Bir avuç topraklarını genişlettiler, misafir gittikleri evin sahibini sokağa attılar.
“Ayağıma yer edineyim, sonra sana neler edeyim.” sinsiliği ile hane sahiplerini, mahalle sakinlerini cebren ve hile ile kovdular.
Evleri talan ettiler, zeytin bahçelerini yaktılar, karşı çıkanları katlettiler.
Gözleri kararmıştı; Nil ile Fırat arasındaki toprakların kendilerine Tanrı tarafından verildiğine inanıyorlardı. Adı, Siyonizm.
Dönüşü olmayan yolun bulunduğu bu ülkenin adı, İsrail.
Vicdanım eziyor beni, öfkem yakıyor.
Tespit
İsrail bir devletin; Yahudilik bir ahlakın, bir hayat algısının adıdır. Özü Yahudilik olan bu ahlakın belirgin özelliği bölmek, parçalamak ve yutmaktır. Yeri neresi olursa olsun, bu ahlakın enjekte edildiği beşer, genlerindeki kodlara uymayı bir Tanrı emri kabul eder, gereğini yerine getirir. Cennet, yalnız Yahudilerin hakkıdır.
Karar / Sonuç
Yahudilik, devlet olarak İsrail’de ete kemiğe bürünmüştür. İsrail var oldukça Ortadoğu’da, Yahudi inanç ve ahlakı var oldukça dünyada huzur mümkün değildir. Bu ahlak ve onun inşa ettiği devlet yalnız “güç”ten anlar. Bunun dışındaki ikna veya terbiye çabası, havanda su dövmektir. Tarihin bize öğrettiği hakikat budur.
Fazla söze hacet yok.


