Tevhid  –  Birleme

146

İman; hayatın hayatı ve gayesi olup, en yüksek hakikati ve gerçeğidir.

     Fakat bu imanı; taklitten tahkike geçirmek gerekir.

     Tahkikten de, ilmelyakin / ilimle biliş mertebesine, ilmelyakinden

     Aynelyakin / görerek biliş seviyesine,

     Oradan da, hakkalyakin / hakikatle iç içe oluş mevkiine yükseltmek lâzımdır.

     Çünkü kâinatın tılsımı bu şekilde keşf olunur.

     Birer define ve hazine hükmünde olan;

     Küçük büyük tüm eşya / şeyler, tüm varlık ve yaratılanların mahiyet ve iç yüzleri;

     Ancak bu miftah / bu anahtarla açılır.

     Zira iman / inanç; hilkat / yaratılış hikmet maksat ve gayesinin başta gelen dellâl ve hatibidir.

     Tevhid / Allah’ın bir olduğuna inanma, birleme; iki şekilde olur.

     Birisi âmiyâne / basitçe, üstünkörü, cahile yakışan tevhid anlayışı;

     Yani taklidî bir imandır ki, daha çok duyup işitmeye dayanır.

   “Allah’ın şeriki / ortağı yok ve bu kâinat / bu evren ki,

     Yaratılmış olan şeylerin tamamı ve tüm âlemler; Allah’ın mülküdür.” der.

     Bu kısım tevhid sahiplerinin; fikren Allah’tan uzaklaşıp,

     Nefsin arzularına dalmak ve Hak ve hakikatten sapmak gibi,

     Gafletle dalâlete düşme korkuları vardır.

     İkincisi hakikî / gerçek tevhid / Allah’ın bir olduğuna inanma ve O’nu birlemedir ki,

     Tahkikî iman demektir.

   “Allah birdir, mülk O’nundur, vücut O’nundur, her şey O’nundur.” der.

     Lâyetezelzel / sarsılmaz, güvenilir, devamlı var olan bir Allah’a karşı;

     Bir itikat, bir iman ve inanç içinde olur.

     Bu kısım inanç sahipleri, her şeyin üstünde Allah’ın sikke / alâmet, nişan ve turrasını görür.

     Her şeyin cephesinde bulunan mührünü, damgasını okur.

     Bu sayede huzurî / bizzat yanında veya karşısında bulunuyor gibi,

     Bir tevhid melekesi edinirler.

     Böylece, dalâlet, evham ve vehimlerin sataşma ve ilişmesinden uzak kalırlar.

     Evet, hakikî tevhid; yaratılan her şeyin yüzündeki

     Hâlık’a / Yaratan’a ait olan sikkeyi / alâmet, nişan ve turrayı görmekle bilinir.

     Hakikî tevhid; canlı, hayat sahibi her varlığın alnında ve cephesinde;

     En büyük, en parlak ve onun canlı ve hayattar olma

     Keyfiyet ve hususuna işaret eden sikkesini farketmekle kabildir.

     Her canlıdaki hayatiyet unsuru; canlının bedenini kuşatır.

     Öyle ki, sanki bedenin her yerinde görülen, hem de hiçbir yerinde görülmeyen;

     Anlaşılması anlaşılmamasında saklı olan; meçhul bir hakikatin sırrının farkına varılmasıyla

     Hakikî tevhid; bir de bu şekilde kendini nazara verir.

     Hakikî tevhidi, iman-ı tahkikîyi, yani hakikî imanı derk ettiren,

     Şuur ve bilincine vardıran en büyük delillerden biri de hayat delilidir.

     Ki insan; canlı mahlûkata vazedilen / konulan hayat hatemi, mühür ve damgasının

     Bilhassa farkına varmasıyla da, mükellef ve yükümlüdür.

     Çünkü:

   “Hayat, Cenab-ı Hakk’ın taklid edilmez bir sikkesi, bir imzasıdır.

     Teknoloji ve bilim o derece ilerlemesine rağmen

     İnsanlar en küçük bir canlının taklidini yapamamışlardır.

     Hayat madde içinde meydana gelmekle beraber, madde ötesi bir olaydır.

     Hayatın insanlarca bilinen bir formülü yoktur…

     Hava, su, güneş, toprak gibi unsurlar hayata hizmet eder, onu netice verir.” (Prof. Şadi Eren)

Önceki İçerikYeni eğitim yılında rehber din adamları!
Sonraki İçerikSosyolog Dr. ABDULKADİR SEZGİN ile ALEVÎLİK Hakkında Konuştuk.
Avatar photo
1944 yılında İstanbul'da doğdu. 1955'de Ordu ili, Mesudiye kazasının Çardaklı köyü ilkokulunu bitirdi. 1965'de Bakırköy Lisesi, 1972'de İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümünden mezun oldu. 1974-75 Burdur'da Topçu Asteğmeni olarak vatani vazifesini yaptı. 22 Eylül 1975'de Diyarbakır'ın Ergani ilçesindeki Dicle Öğretmen Lisesi Tarih öğretmenliğine tayin olundu. 15 Mart 1977, Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümünde Osmanlıca Okutmanlığına başladı. 23 Ekim 1989 tarihinden beri, Yüzüncü Yıl Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümünde Yakınçağ Anabilim Dalı'nda Öğretim Görevlisi olarak bulundu. 1999'da emekli oldu. Üniversite talebeliğinden itibaren; "Bugün", "Babıalide Sabah", "Tercüman", "Zaman", "Türkiye", "Ortadoğu", "Yeni Asya", "İkinisan", "Ordu Mesudiye" ve "Ayrıntılı Haber" gazetelerinde ve "Türkçesi", "Yeni İstiklal", "İslami Edebiyat", "Zafer", "Sızıntı", "Erciyes", "Milli Kültür", "İlkadım" ve "Sur" adlı dergilerde yazıları çıktı. Halen de yazmaya devam etmektedir. Ahmed Cevdet Paşa'nın Kısas-ı Enbiya ve Tevarih-i Hulefası'nı sadeleştirmiş ve 1981'de basılmıştır. Metin Muhsin müstear ismiyle, gençler için yazdığı "Irmakların Dili" adlı eseri 1984'te yayınlanmıştır. Ayrıca Yüzüncü Yıl Üniversitesi'nce hazırlattırılan "Van Kütüğü" için, "Van Kronolojisini" hazırlamıştır. 1993'te; Doğu ile ilgili olarak yazıp neşrettiği makaleleri "Doğu Gerçeği" adlı kitabda bir araya getirilerek yayınlandı. Bu arada, bazı eserleri baskıya hazırlamıştır. Bir kısmı yayınlanmış "hikaye" dalında kaleme aldığı edebi yazıları da vardır. 2009 yılında GESİAD tarafından "Gebze'de Yılın İletişimcisi " ödülü kendisine verilmiştir.